Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Κριση. Για να φτάσει κάποιος στην κατάσταση της Κατανόησης, πρέπει πρώτα απ’ όλα να υιοθετήσει την κατάσταση της μη κατάκρισης.






Καμία κατάσταση δεν είναι "καλή" ή "κακή". Απλώς είναι.

Ας σταματησουμε επομένως να εκφέρουμε αξιολογικές κρίσεις. Ακόμα, πρέπει να ξέρουμε ότι όλες οι καταστάσεις είναι παροδικές. Τίποτε δε μένει το ίδιο, τίποτε δε μένει στατικό. Το προς ποια κατεύθυνση θα αλλάξει κάτι, εξαρτάται από μας.
Ο πόνος προκύπτει από το πως έκρινε κανεις και από τη γνώμη που σχημάτισε σχετικά με κάτι. Άλλαζοντας γνώμη, ο πόνος εξαφανιζεται.
Ειναι δυσκολο αλλα σοφο το να μην κρίνουμε και να μην επικρίνουμε, γιατί δεν ξέρουμε γιατί συμβαίνει κάτι, ούτε και για ποιο σκοπό.
Επομένως, καλο ειναι να δοξαζει κανεις κάθε άνθρωπο και κάθε περίσταση και να πρόσφερει τις ευχαριστίες του. Έτσι επιβεβαιώνεται η τελειότητα της δημιουργίας του Θεού και δείχνει κανεις εμπιστοσυνη στο Θεικο σχεδιο. Γιατί τίποτε δεν γίνεται τυχαία στον κόσμο του Θεού και δεν υπάρχει αυτό που λέμε σύμπτωση. Ούτε παθαίνει συμφορές ο κόσμος από τυχαία επιλογή ή από κάτι που αποκαλουμε μοίρα.
Αν μια χιονονιφάδα είναι πέρα για πέρα τέλεια στο σχεδιασμό της, τότε το ίδιο θα μπορούσε να λεχτεί και για κάτι τόσο υπέροχο όπως η ζωή...
Ειναι σημαντικο να παρατηρουμε τις επιλογές των άλλων, αλλά να μην τις κρίνουμε.
Να ξέρουμε πως η επιλογή τους είναι τέλεια γι' αυτούς τώρα, αυτήν την στιγμή, αλλά να στέκομαστε έτοιμοι να τους βοηθήσουμε αν έρθει κάποια στιγμή που ψάχνουν για μια καινούργια επιλογή, μια διαφορετική επιλογή, μια υψηλότερη επιλογή.
Έτσι λοιπόν, και η αγάπη δεν είναι η απουσία ενός συναισθήματος (μίσους, φόβου, λαγνείας, ζήλιας, απληστίας), αλλά το σύνολο όλων των συναισθημάτων. Το άθροισμα. Το συναθροιστικό ποσόν. Το Παν.
Για να βιώσει η ψυχή την τέλεια αγάπη, πρέπει να βιώσει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα.Ο σκοπός της ανθρώπινης ψυχής είναι να βιώσει τα πάντα, έτσι που να μπορεί να είναι τα πάντα.








Κ Ρ Ι Σ Η

Το να κρίνεις είναι μια κατάσταση στασιμότητας του νου. Να έχεις πάρα πολύ κουράγιο. Να μη σταματάς να αναπτύσσεσαι. Ζήσε τη στιγμή. Παρέμεινε στη ροή της ζωής.


Η ιστορία αυτή έγινε στις μέρες του Λάο Τσου στην Κίνα και ήταν από τις αγαπημένες του.



Ηταν σ ένα χωριό, ένας γέρος, πολύ φτωχός, που τον ζήλευαν ακόμα και οι βασιλιάδες, γιατί είχε ένα όμορφο άσπρο άλογο. Πολλοί βασιλιάδες του πρόσφεραν αμύθητα ποσά για το άλογο, μα εκείνος έλεγε:

"Αυτό το άλογο, για μένα δεν είναι άλογο, είναι άνθρωπος. Πως μπορείς να πουλήσεις έναν άνθρωπο, ένα φίλο;"

Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φτωχός, μα το άλογο ποτέ δεν το πούλησε.
Ενα πρωί, είδε το άλογο έλειπε απ’ το στάβλο. Όλο το χωριό μαζεύτηκε και είπε:

"Κουτέ γέρο! Εμείς το ξέραμε πως μια μέρα θα τόκλεβαν το άλογο. Θάταν καλύτερα να τόχες πουλήσει. Τι ατυχία!"

Ο γέρος είπε:

"Μην πάτε τόσο μακριά και λέτε τέτοια! Πείτε μόνο, πως το άλογο δεν είναι πια στο στάβλο. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τ' άλλα είναι κρίσεις. Δεν ξέρω αν είναι ατυχία ή ευλογία, γιατί ποιος μπορεί να ξέρει τι θ' ακολουθήσει;''


Οι άνθρωποι γέλασαν με το γέρο. Πάντα ήξεραν πως ήταν λίγο τρελός. Όμως, μετά από δεκαπέντε μέρες, ξαφνικά, ένα βράδυ, το άλογο ξαναγύρισε. Δεν το είχαν κλέψει, τόχε σκάσει στην ερημιά. Κι όχι μόνο γύρισε, αλλά έφερε μαζί του δώδεκα άγρια άλογα.
Πάλι μαζεύτηκε ο κόσμος και είπε:

"Γέρο, είχες δίκιο! Αυτό δεν ήταν ατυχία, αποδείχτηκε στ αλήθεια, πως ήταν ευλογία."
Ο γέρος είπε,

"Πάλι το τραβάτε πολύ μακριά. Πείτε μόνο πως το άλογο γύρισε... ποιος μπορεί να ξέρει αν αυτό είνα ευλογία ή όχι; Είναι μονο ένα κομμάτι. Διαβάζετε μια μόνο λέξη από μια πρόταση. Πως μπορείτε να κρίνετε ολόκληρο το βιβλίο;"

Αυτή τη φορά, δεν μπορούσαν να του πούνε πολλά. Μέσα τους, όμως, ήξεραν πως είχε άδικο. Είχαν έρθει δώδεκα όμορφα άλογα.

Ο γέρος είχε ένα μοναχογιό, που άρχισε να γυμνάζει τα άγρια άλογα. Μια βδομάδα μετά, έπεσε από ένα άλογο κι έσπασε τα πόδια του. Ο κόσμος ξαναμαζεύτηκε και ξαναέκρινε. Είπαν,

" Αποδείχτηκες πάλι σωστός. Ήταν δυστυχία. Ο μοναχογιός σου έχασε τα πόδια του κι έτσι γέρος που είσαι, ήταν το μοναδικό σου στήριγμα Τώρα είσαι φτωχότερος από ποτέ".

Ο γέρος είπε:

’’ Έχετε μανία να κρίνετε. Μην πάτε τόσο μακριά. Να πείτε μόνο πως ο γιος μου έσπασε τα πόδια του. Κανείς δεν ξέρει, αν ήταν κακοτυχία, ή ευλογία. Η ζωή έρχεται σε μικρά κομμάτια και ποτέ δεν σου δίνεται περισσότερο."


Μετά από μερικές βδομάδες η χώρα μπήκε σε πόλεμο κι όλοι οι νέοι αναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες. Ο μόνος που έμεινε ήταν ο γιος του γέρου, γιατί ήταν ανάπηρος. Όλη η πόλη έκλαιγε και θρηνούσε, γιατί η μάχη ήταν χαμένη, κι όλοι ήξεραν πως οι πιο πολλοί δεν θα γύριζαν ποτέ πίσω. Ήρθαν τότε στο γέρο και είπαν:

" Είχες δίκιο, γέρο. Αποδείχτηκε ευλογία. Μπορεί ο γιος σου να είναι ανάπηρος, είναι όμως ακόμη μαζί σου. Οι δικοί μας γιοί έφυγαν για πάντα."

Ο γέρος είπε,

‘’ Εξακολουθείτε να βγάζετε κρίσεις. Κανείς δεν ξέρει! Να πείτε μόνο, πως οι γιοί σας εξαναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες, ενώ ο δικός μου όχι. Αλλά μόνο ο Θεός, το Όλον, γνωρίζει αν είναι ευλογία ή κακοτυχία''



" Μην κρίνετε, γιατί ποτέ δεν θα γίνετε ένα με το Όλον, το απόλυτο. Θα παθιάζεστε με μικρά κομμάτια. Θα βγάζετε συμπεράσματα με μικρά κομμάτια. Από τη στιγμή που κρίνεις, σταματάς να αναπτύσσεσαι. Κρίση σημαίνει στασιμότητα του μυαλού. Ο νους θέλει πάντα την κρίση γιατί το να βρίσκεται σ' εξέλιξη είναι πάντα επικίνδυνο και άβολο.
Στην πραγματικότητα, το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ. Ένα μονοπάτι τελειώνει, ένα άλλο αρχίζει. Μια πόρτα κλείνει μια άλλη ανοίγει. Φτάνεις σε μια κορυφή, υπάρχει πάντα κάποια κορυφή ακόμη ψηλότερα. Ο Θεός είναι ένα ατέλειωτο ταξίδι. Μόνο αυτοί που έχουν τόσο κουράγιο, ώστε να μην νοιάζονται για το σκοπό αλλά να είναι ευχαριστημένοι με το ταξιδι, ικανοποιημένοι μονο με το να ζουν τη στιγμή και ν'αναπτύσσονται μέσα της, μόνο αυτοί είναι ικανοί να περπατήσουν με το Όλον. "

UNTIL YOU DIE, (OSHO)







Γιαννης Δογανης / Faos satori - faos samadhi - Faos art Ianis

4 σχόλια:

i am love είπε...

υπέροχο άρθρο ;)...
ευχαριστούμε...

ΙΛΥΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ είπε...

Συνήθως έτσιλειτουργούμε εμείς οι ανθρωποι και κρίνουμε τους αλλους,μη λαμβάνοντας υπ'οψιν μας την διαφορετικοτητα του άλλου,την διαφορετικότητα του σκεπτεσθαι και ειπείν΄.Συμφωνω απολυτα με τοκαταπληκτικό άρθρο,το ζητουμενο είναι να το εφαρμόζουμεστον εαυτό μας,και στις σχέσεις μας με τους άλλους.Την καλησπέρα μου!

delta είπε...

Διδακτικότατο το άρθρο αυτό, καθώς και η ιστορία του φτωχού γέρου. Καλό θα ήταν να την φέρνουμε πάντα στο μυαλό μας όταν τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα έχουμε σχεδιάσει.

Αν κάνουμε σήμερα μια διαδρομή σε περασμένα “αρνητικά” γεγονότα της ζωής μας, ίσως διαπιστώσουμε ότι τελικά δεν ήταν τόσο άσχημα ή μπορεί στην πορεία του χρόνου κάτι πολύ θετικό να προήλθε από αυτά. Η απόλυση από μια δουλειά μπορεί να κατέληξε στην εύρεση μιας άλλης που μας ταιριάζει καλύτερα και γεμίζει περισσότερο την ζωή μας. Μια αρρώστια μπορεί να έδωσε το έναυσμα για να ξεκινήσει η πνευματική αφύπνιση μας.

Το “δράμα” της ζωής μας είναι τέλειο αλλά η προσκόλλησή μας στην έκβαση των γεγονότων δεν μας αφήνει να το αντιληφθούμε. Τα πάντα γίνονται με έναν και μόνο γνώμονα. Την εξέλιξη μας !

Σε ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη ανάρτηση.

platonas είπε...

"Επομένως, καλο ειναι να δοξαζει κανεις κάθε άνθρωπο και κάθε περίσταση και να πρόσφερει τις ευχαριστίες του"

Ας μη ξεχνάμε και τη λαϊκή σοφία :

"Κάθε εμπόδιο σε καλό"

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...