Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Ώρα για θεραπεία - Άσκηση



“Το ΕΓΩ, ο Εαυτός, είναι ζωή και, 
όπου ΕΓΩ είμαι συνειδητά, υπάρχει επίσης ΖΩΗ. 
Οπουδήποτε εγώ συνειδητά διεισδύω, 
όλα γίνονται ζωτικά και ζωοποιά.

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Οι άνθρωποι ζουν μέσα στον τάφο τους



Κάθε αλλαγή δημιουργεί φόβο, επειδή κάθε αλλαγή σε βάζει μέσα στο άγνωστο, μέσα σε έναν παράξενο κόσμο. Αν δεν αλλάζει τίποτα και αν μένουν τα πάντα στατικά, δεν θα νιώθεις ποτέ κανένα φόβο. Αυτό σημαίνει ότι, αν είναι τα πάντα νεκρά, τότε δεν θα φοβάσαι.

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Δαιμονισμένοι




. 
Μια σχιζοφρενής προσωπικότητα, είμαστε  ο καθένας μας, στραμμένη τραγικά εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, στραμμένη ενάντια στην αληθινή μας υπόσταση. Μια προσωπικότητα διχασμένη ανάμεσα στα «θέλω» μας, που δεν ξέρουμε από που προέρχονται, και στα «πρέπει» που μας μπόλιασε η κοινωνία με το πέρασμα των αιώνων. Δαιμονισμένοι που απεγνωσμένα αναζητούμε αυτόν που θα μας εξορκίσει, που θα μας λυτρώσει από τους εσωτερικούς μας δαίμονες, που θα απελευθερώσει τελικά την αγγελική μας φύση. Αντικρίζουμε καθημερινά τους δαίμονες μας στους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, στους ανθρώπους που διαφωνούμε, που ζηλεύουμε ή μισούμε, σ’ αυτούς που σωματικά ή συναισθηματικά πληγώνουμε με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμη και σ' αυτούς που αγαπάμε. 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Η χαρά της δημιουργίας είναι κρυμμένη στον θάνατο



Τα πάντα γύρω μας κινούνται στον κανόνα του δίπολου. Δύο δυνάμεις ισορροπούν και αλληλοσυμπληρώνονται μέσα σε κάθε δράση, μέσα σε κάθε έκφανση της ζωής. Λαθεμένα θεωρούμε ότι το αντίθετο της ζωής είναι ο θάνατος. Υποπίπτουμε σ’ αυτό το ολίσθημα λόγω της άγνωστης φύσης του θανάτου γεγονός που μας δημιουργεί φόβο, τον φόβο του αγνώστου.  Το αντίθετο της ζωής είναι το συναίσθημα που αμβλύνει την βίωση της, είναι ο φόβος. Το λίκνο της ζωής είναι ο θάνατος, αυτός είναι ο ζωογόνος και η κινητήριος δύναμη της εξέλιξης. Χωρίς τον θάνατο η μακρόσυρτη ζωή δεν θα είχε νόημα, θα ήταν ένα ατέλειωτο: δεν βαριέσαι και αύριο μέρα είναι.  

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Πόσο απέχει η λύτρωση ;






Βαδίζοντας μέσα στο δάσος ο Βούδας συνάντησε κάτω από ένα δέντρο έναν άνδρα που διαλογιζόταν τόσο πολύ καιρό που τα μυρμήγκια είχαν καλύψει εντελώς τα πόδια του.

“Πες μου φωτισμένε”, ρώτησε ο άνδρας τον Βούδα μόλις τον είδε, “πόσο απέχει η λύτρωση για μένα;”

“Τέσσερις ζωές ακόμη” του απάντησε ο Βούδας.

Μόλις άκουσε την απάντηση ο άνδρας έπεσε σε κατάθλιψη. “Έχω ξεχάσει πόσο χρόνο διαλογίζομαι”, διαμαρτυρήθηκε, “και πρέπει να περιμένω άλλες τέσσερις ζωές;”

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Όταν η θετική σκέψη δεν λειτουργεί


«Να ζεις τελικά δε σημαίνει να γίνεις τέλειος
όπως μας μάθανε στο σχολείο ή στο κατηχητικό,
σημαίνει ίσως να γίνεις πιο αληθινός»
 

Τα συναισθήματα μας, οι χαρές, οι λύπες, ο πόνος, ο φόβος είναι ένα αναπόφευκτο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Κάποιες φορές μπορούν να μας στείλουν στην κορυφή του Ολύμπου και κάποιες άλλες να μας καταποντίσουν στα βάθη της απελπισίας αλλά αν μη τι άλλο μας υπενθυμίζουν ότι τουλάχιστον είμαστε ακόμα ζωντανοί. Συνήθως αυτά που ο νους μας χαρακτηρίζει «καλά» συναισθήματα είναι ευπρόσδεκτα ενώ τα άλλα, τα λεγόμενα «κακά» συναισθήματα προσπαθούμε να αποφύγουμε να τα βιώσουμε με κάθε κόστος. Δε έχουμε μάθει στον πόνο… δεν μπορούμε να τον αντέξουμε με τίποτα. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα πάντα, από ναρκωτικά και αλκοόλ μέχρι την άρνηση, την φυγή ή την επίρριψη ευθυνών σε άλλους στην προσπάθεια να προστατέψουν τον εαυτό τους από το να αισθανθεί άσχημα, απ’ το να πονέσει.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Λαβύρινθος και Μινώταυρος


Ένας ανατρεπτικός αποσυμβολισμός



Τόσο περίτεχνα και πολύπλοκα κατασκευασμένος αλήθεια ο κοσμικός μας λαβύρινθος και τόσο δυσδιάκριτη η έξοδος προς την ελευθερία! Ποιος θα μας προσφέρει τον μίτο της Αριάδνης για να μας λυτρώσει όταν στο σχέδιο του Δημιουργού δεν βλέπουμε να περιλαμβάνεται καμιά έξοδος; Καθημερινά βιώνουμε στο πετσί μας ότι ο κόσμος που ξέρουμε δεν μπορεί να μας προσφέρει αληθινή αγάπη, ασφάλεια, ευτυχία, γαλήνη, δεσμούς αληθινής αφοσίωσης. Τα πάντα, ωστόσο, στο περιβάλλον μας, συνωμοτούν για να μας πείσουν ότι έξω από τον εσωτερικό μας εαυτό, αυτά τα αγαθά της ζωής είναι εφικτά. Όπως είπαν και οι σοφοί διδάσκαλοι του παρελθόντος, ο κόσμος μοιάζει με παζάρι όπου όλοι πλασάρουν τα εμπορεύματά τους: Έκσταση! Λύτρωση! Φήμη! Απελευθέρωση από το φόβο! Τιμή και σεβασμός! Εκπλήρωση! ...και διάφορες άλλες τέτοιες πραμάτειες… 

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Αγγίζοντας την κόψη του ξυραφιού




Η ζωή είναι ένα προγραμματισμένο ταξίδι με το κρουαζιερόπλοιο που έχει όνομα “Τιτανικός”. Γνωρίζουμε όλοι οι επιβάτες από τη στιγμή του απόπλου του πλοίου, αν και προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, πια θα είναι η κατάληξη μας. Ο πυθμένας της παγωμένης θάλασσας περιμένει να μας καταπιεί. Σαν μικρά αθώα παιδιά όμως συνεχίζουμε να χτίζουμε κάστρα στην άμμο, να τα στολίζουμε με όμορφα κοχύλια και να τα προστατεύουμε από οποιονδήποτε εισβολέα απειλεί να τα βλάψει. Παρόλη αυτή την προσκόλλησή μας βέβαια, ξέρουμε καλά αλλά δε θέλουμε να το παραδεχτούμε ότι κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα έλθει η παλίρροια και θα εξαφανίσει τα δημιουργήματά μας.

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

Η τίγρης που έγινε κατσίκι...



Η τίγρης περιφέρεται στο δάσος. Είναι πεινασμένη και ψάχνει απεγνωσμένα τροφή για δυο ζωές καθώς είναι ετοιμόγεννη. Στην άκρη του δάσους ανακαλύπτει ένα κοπάδι από κατσίκια να βόσκουν αμέριμνα στην πεδιάδα. Τα πλησιάζει αθόρυβα και λίγα μέτρα από τη λεία της ορμά προς τα πάνω τους. Τα κατσίκια αρχίζουν να τρέχουν πανικόβλητα για να σώσουν τις ζωές τους. Η τίγρη λόγω της προχωρημένης εγκυμοσύνης της έχει γίνει αδέξια και σε μια στροφή πέφτει από ένα ψηλό βράχο και σκοτώνεται. Τη ίδια ώρα γεννιέται το μικρό της.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...