Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Στοιχειώδης ψυχολογία



Ένας διάσημος ψυχολόγος είχε αγοράσει ένα αγρόκτημα μόνο για διασκέδαση. Κάθε φορά που έριχνε σπόρους στα οργωμένα αυλάκια ένας στρατός από μαύρα κοράκια  έκανε έφοδο και καταβρόχθιζε τους σπόρους του. Τελικά, καταπίνοντας την περηφάνια του, ο ψυχολόγος απευθύνθηκε στον ηλικιωμένο γείτονά του, τον Μουλά Νασρεντίν.

Ο Μουλάς μπήκε μέσα στο χωράφι κι έκανε όλες τις κινήσεις του φυτέματος, χωρίς να χρησιμοποιεί κανένα σπόρο. Τα κοράκια όρμησαν, διαμαρτυρήθηκαν για λίγο και πέταξαν μακριά. Ο Μουλάς επανέλαβε την διαδικασία την επόμενη μέρα και μετά την επόμενη, κάθε φορά κάνοντας τα πουλιά να φεύγουν μπερδεμένα και πεινασμένα. Τελικά, την τελευταία μέρα έσπειρε το χωράφι με σπόρους∙ ούτε ένα κοράκι δεν μπήκε στον κόπο να έλθει.

Όταν ο ψυχολόγοος προσπάθησε να ευχαριστήσει τον Μουλά, ο Μουλάς μουρμούρισε: «Απλή στοιχειώδης ψυχολογία», είπε. «Την έχεις ακουστά;»


Θυμήσου,  αυτή είναι μια πολύ απλή, στοιχειώδης ψυχολογία: μην χώνεις τη μύτη σου στις υποθέσεις των άλλων. Εάν κάνουν κάτι λάθος, εκείνοι πρέπει να το συνειδητοποιήσουν. Κανένας άλλος δεν μπορεί να τους κάνει να το συνειδητοποιήσουν. Αν εκείνοι δεν αποφασίσουν να το συνειδητοποιήσουν δεν υπάρχει τρόπος και θα έχει σπαταλήσει τον πολύτιμο χρόνο  και την ενέργειά σου. Η πρωταρχική σου ευθύνη είναι να μεταμορφώσεις τη δική σου ύπαρξη. Και όταν η ύπαρξή σου μεταμορφωθεί, τα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν εκουσίως. Εσύ γίνεσαι ένα φως και οι άνθρωποί αρχίζουν να βρίσκουν το μονοπάτι τους με τη βοήθειά του φωτός σου. Όχι ότι εσύ τους πηγαίνεις, όχι ότι τους πιέζεις να δουν. Το φως σου, που φωτίζει έντονα, είναι αρκετή πρόσκληση∙ οι άνθρωποι αρχίζουν να έρχονται. Οποιοσδήποτε χρειάζεται το φως θα έρθει σε σένα. Δεν χρειάζεται να κυνηγήσεις κανέναν, επειδή το ίδιο το κυνήγι είναι ανόητο.  Κανένας δεν έχει αλλάξει κανέναν ενάντια στη θέλησή του. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που συμβαίνουν τα πράγματα. Αυτή είναι απλή, στοιχειώδης ψυχολογία∙ την έχεις ακουστά…; Απλά περιορίσου στον εαυτό σου.

OSHO

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...
 

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Η δύναμη της φροντίδας




Λένε πως ο ηλικιωμένος ωρολογοποιός γύρισε στο χωριό μετά από απουσία δύο χρόνων. Μέσα σ’ ένα βράδυ, ο πάγκος του μαγαζιού του γέμισε με όλα τα ρολόγια του χωριού που είχαν κάποια στιγμή σταματήσει κι έμεναν να τον περιμένουν στα συρτάρια των κατόχων τους.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Μήπως ζούμε σε βουδιστικό μοναστήρι ;



Έλληνας επιχειρηματίας, αγανακτισμένος από τα φοροεισπρακτικά μέτρα της κυβέρνησης που δείχνουν να μην έχουν τέλος, και μπουχτισμένος από την ρηχή ζωή του άγχους και της έντασης, κλείνει την επιχείρησή του (που έτσι κι αλλιώς, αργά η γρήγορα θα του την έκλεινε η εφορία από τα χρέη) κι αποφασίζει να ταξιδέψει στο Νεπάλ και να παρουσιαστεί σε ένα βουδιστικό μοναστήρι σαν υποψήφιος μαθητής.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Η μελλοντολαγνεία είναι η τύφλωση του Τώρα



Φοβάται το μέλλον γι’ αυτό προσπαθεί να ζήσει προβλέποντας το μέλλον. Προσκολλημένος σε συνήθειες, σε πράγματα κι ανθρώπους, πιστεύοντας πως χωρίς αυτά δεν υπάρχει ζωή, αγωνιά να μάθει τι θα συμβεί στον χρονικά περιορισμένο του βίο. Δεν μπορεί να δει πέρα απ’ αυτόν. Δεν μπορεί να εντρυφήσει στο άχρονο. Νιώθει την ανάγκη να ερευνήσει το χρονικά περιορισμένο, να ξέρει προκαταβολικά τι του γράφει και τι δεν του γράφει η μοίρα του. Κι όμως, το πεπρωμένο του, του δόθηκε λευκό. Μόνος του, έρμαιο μιας μοιραίας μηχανιστικής δύναμης, μιας αδράνειας, της εντροπίας, προδιαγράφει μέσα από μια εθιστική και εκμαυλιστική επανάληψη αυτό που τελικά θα έλθει και έτσι οδηγείται αδιαμαρτύρητα στο χαμό του. Τι κι αν του προμηνύσουν τι πρόκειται να του συμβεί; Η πρόγνωση δε θα μπορούσε να αναχαιτίσει τη δύναμη της έλξης. Παρά την προκαταβολική γνώση των δυσάρεστων επακόλουθων, θα κάνει τελικά εκείνο που δεν θα έπρεπε να κάνει, αυτό που μια δύναμη υπέρτερή του, γι’ αυτό μοιραία, τον αναγκάζει να κάνει. 

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Αν απλώς ήμασταν...









Το μυαλό θα’ πρεπε να είναι σαν το νερό της λίμνης, που υποχωρεί χωρίς καμία αντίσταση σε ό,τι πέσει μέσα. Κι αφού πάντα υποχωρεί, τίποτα δεν μπορεί να το βλάψει. Μπορούμε να δοκιμάσουμε να το χτυπήσουμε με το πιο βαρύ αντικείμενο ή να το κόψουμε με το πιο κοφτερό μαχαίρι, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να το πληγώσουμε. Το νερό αντέχει κι αφήνει να περάσει μέσα του αυτό που έρχεται απέξω. Κάποιες φορές προσπαθούμε να γίνουμε σθεναροί κι αδιαπέραστοι σαν πέτρα, και δεν καταλαβαίνουμε ότι, ακριβώς όταν αντιστεκόμαστε, είναι που καταλήγουμε να πληγωθούμε. 

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Δυστυχείς είναι όσοι…



Ένας ηλικιωμένος ιερέας είχε φτάσει λίγο πάνω από τα εκατό και ζούσε σ’ ένα χωριουδάκι, στην ενδοχώρα της Αργεντινής. Έπασχε σχεδόν από όλες τις ασθένειες, από τις χρόνιες ως τις οξείες, από τις ασήμαντες ως τις πιο σοβαρές, από τις πιο απλές ως τις πιο περίπλοκες… Για μένα, φοιτητή τότε της ιατρικής, ο γέροντας εκείνος έμοιαζε ένα ζωντανό εγχειρίδιο παθολογίας.

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Εσωστρέφεια ή Εξωστρέφεια ;



Προσωπικότητα είναι το σύνολο των ιδιαίτερων ψυχικών και νοητικών χαρακτηριστικών και των τρόπων συμπεριφοράς ενός ατόμου που το κάνει μοναδικό. Στην καθημερινή μας ζωή συναντάμε πολλαπλά είδη προσωπικοτήτων: δυναμικές, χαρισματικές, απροκατάληπτες, ντροπαλές. Η θεώρηση του Καρλ Γιουγκ πάνω στη διαμόρφωση των προσωπικοτήτων είναι αρκετά διορατική∙ έγραψε πως αυτό που πολλές φορές φαίνεται να είναι τυχαία συμπεριφορά, είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα του διαφορετικού τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι προτιμούν να χρησιμοποιούν τις πνευματικές τους δυνατότητες.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Συνέχισε να χτυπάς !


Πηχτό, αμείλικτο, εχθρικό σκοτάδι. Φρικτή κατάσταση ερμητικής φυλάκισης στα Τάρταρα του Άδη. Αλύπητα χτυπιέσαι από τον πόθο έστω και μια μικρή χαραμάδα από φως τα μάτια σου να αντικρίσουν. Ποτέ δε αποδέχτηκες ότι το έρεβος θα μπορούσε να είναι η μοναδική πραγματικότητα. Προτιμάς να πεθάνεις παρά να συμβιβαστείς και να συνεχίσεις αδιαμαρτύρητα τη ζωή σου μέσα σ’αυτό το θεοσκότεινο μπουντρούμι. Τα αμέτρητα απεγνωσμένα χτυπήματα σου αρχίζουν ευτυχώς  να αποδίδουν καρπούς και να ρηγματώνουν δειλά-δειλά τους τοίχους της φυλακής σου, αφήνοντας να γλιστρήσει ανάμεσα στις ρωγμές το εκτυφλωτικό φως μιας άλλης πραγματικότητας. Μια άσπιλη ομορφιά αποκαλύπτεται θριαμβευτικά, μια ουσία μαγική σε μεταμορφώνει, μια ζωή εκστατική υπόσχεται να σε λυτρώσει από τα δεσμά σου. Συνέχισε να χτυπάς ακόμη πιο δυνατά. Ρίξε τα τείχη. Βοήθησε το φως της ελευθερίας σου να δυναμώσει!

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2014

Μακάρι να γινόμασταν και πάλι παιδιά...






















Κοντά παντελόνια, ξέφρενο παιχνίδι στην αλάνα, το παγωτό να κολλάει καθώς λιώνει, οι πρησμένες αμυγδαλές από την ακόρεστη επιθυμία της δροσιάς και οι πρησμένες αμυγδαλές της μητέρας από της φωνές της. Οι ποδηλατάδες για εξερεύνηση στην άλλη άκρη της πόλης – κόσμου και το άγχος της επιστροφής στο ζεστό αεράκι στα τελευταία λαμπυρίσματα του μορυχού ήλιου. Η μυρουδιά της μητέρας που ξεχείλιζε το σπίτι και η έκρηξη αγάπης, ασφάλειας και σιγουριάς μέσα στην ζεστή της αγκαλιά την ώρα της κατσάδας. Τότε που ο καιρός δεν μας πείραζε γιατί αλλάζαμε το παιχνίδι σε κάτι διαφορετικό, σε κάτι νέο πιο συναρπαστικό. Τότε που τα χρήματα τα χρησιμοποιούσαμε και δεν μας πολύ ένοιαζε αν δεν τα είχαμε στην τσέπη. Τότε που οι αισθήσεις λειτουργούσαν στο μέγιστο και αισθανόμασταν το υγρό χώμα, το ανακάτωμα των αρωμάτων στο μικρό μπακάλικο, βλέπαμε τις αλλαγές στο φυλλοβόλημα των δέντρων. Τότε που δεν αναλύαμε τις καταστάσεις αλλά τις συνθέταμε. Τους τσακωμούς με το αντίθετο φύλλο που κατέληγαν στα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς. Τότε που είχαμε φίλους γιατί μας ταίριαζαν και θεωρούσαμε ότι η φιλία θα αντέξει για πάντα άδολη στο πέρασμα του χρόνου και μείς δε θα γεράσουμε ποτέ.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...