Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Δεν έχουμε περιθώριο για άλλους διχασμούς




Βγήκα μια βόλτα στην αγορά για να γιορτάσω. Δεν ήθελα αυτή τη μέρα να πάω στην μικρή επιχείρησή μου. Είχα γενέθλια σήμερα βλέπετε, έκλεισα τα σαράντα εννιά  και προσπάθησα να αποφύγω να δω ακόμη μια μέρα αυτό που με μόχθο στήθηκε τόσα χρόνια να μαραζώνει… Δεν ήθελα επίσης να αντικρύσω την αγωνία στα μάτια των υπαλλήλων μου. Πολλά δεν ήθελα να δω τελικά, μα έπρεπε να τα αντιμετωπίσω. Νόμιζα πως έτσι θα ξεφύγω απ’ τη μελαγχολία. Μάταια… Δε μπόρεσα να μη παρατηρήσω τις ουρές έξω απ’ τις τράπεζες που ολοένα μεγαλώνουν. Ιδίως στις τράπεζες που πλήρωναν τις συντάξεις. Από το Κ ως το Μ για την Πέμπτη. Αν είναι δυνατόν! Ηλικιωμένοι άνθρωποι να διαπληκτίζονται μεταξύ τους… 

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Γίνε ο σκηνοθέτης της ζωής σου



Δεν υπάρχει καμιά άλλη πραγματικότητα 
πέρα από τον ορισμό που εμείς δίνουμε γι’ αυτήν


Υπάρχουν κυρίως δύο τρόποι για να αντιληφθούμε τη ζωή και τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω μας. Ο πρώτος είναι σαν τα γεγονότα απλώς να συμβαίνουν ΣΕ μας. Υπό αυτό το πρίσμα βέβαια, εμείς δεν είμαστε παρά απλά θύματα των περιστάσεων. Επηρεαζόμαστε από την τύχη ή την συμπεριφορά των άλλων συνανθρώπων μας και δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να κατηγορούμε όλους τους εξωτερικούς παράγοντες για την κακή μας διάθεση, την δυστυχία, τη φτώχια, το αίσθημα του ανικανοποίητου, την έλλειψη αγάπης γύρω μας και τη μοναξιά μας. 

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Ηλιακοί Έρωτες




Ακατανίκητη έλξη νιώθουν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος προς τον Ήλιο και περιστρέφονται γύρω από αυτόν καθώς δικό τους φως δεν έχουν και το συλλέγουν από αυτόν που το προσφέρει απλόχερα κι αδιάκριτα για να φωτιστούν. Ο ίδιος δεν έχει ανάγκη από την έλξη τους κι αν για κάποιο λόγο οι πλανήτες καταστρέφονταν, αυτός θα συνέχιζε να σκορπάει το φως του στο σύμπαν. Αν βέβαια ερχόταν σε επαφή με έναν άλλο ήλιο ανάλογης ισχύος, τότε θα μπορούσε να βιώσει μια σχέση ισορροπίας και αμοιβαιότητας. Μπορεί κανένας από τους δύο ήλιους να μην είχε ανάγκη τον άλλον για να φωτιστεί, η ένωσή τους όμως θα κατέληγε σε μια αύξηση της φωτεινής τους σφαίρας.



Έχοντας υπόψη το παραπάνω παράδειγμα θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τριών ειδών έλξεις στο σύμπαν. Πρώτα, την έλξη ανάμεσα σε δυο αδρανή, παθητικά, σκοτεινά σώματα, όπως π.χ. ανάμεσα σε δυο πλανήτες. Η έλξη τους είναι έλξη ομοιογένειας και η ένωσή τους ένωση δύο αδρανών μονάδων. Έπειτα έρχεται η ετερογενής έλξη ανάμεσα σε δύο ανόμοια σώματα, όπως π.χ. η έλξη των αδρανών και σκοτεινών πλανητών προς το φωτεινό σώμα του Ήλιου. Και μια τρίτη σχέση ομοιογένειας, ανάμεσα σε δύο φωτεινά σώματα. Το κάθε είδος ένωσης εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες. Το πρώτο είναι μάλλον μια άγονη έλξη, αφού πολλαπλασιάζει και αυξάνει το σκοτάδι και την αδράνεια. Τα άτομα αυτά δεν ελκύονται από το φως, δεν ωθούνται από τον πόθο να φωτίσουν το σκοτάδι τους, δεν έχουν μέσα τους τίποτα από τον έρωτα του Ίκαρου για τον Ήλιο. Ο έρωτας τους εξυπηρετεί το σκοτάδι της ύλης, της αδράνειας, της παθητικότητας.



Τα άτομα-πλανήτες από την άλλη, στρέφονται γύρω από κάποια φωτεινή πηγή, λούζονται στο φως της και δανείζονται ζωή απ’ αυτή. Εξαρτώνται από μιαν Αρχή ανώτερη και ισχυρότερή τους. Ενώ στα φωτεινά άτομα, στα άτομα –πηγές φωτός, ταιριάζει ένας σύντροφος όμοιός τους. Η αυτοτέλειά τους δεν τους επιτρέπει οριστική σχέση παρά μόνο με ένα όν όμοιό τους.


 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Όταν ο εχθρός επιτίθεται…



Τα άτομα που μας προξενούν θυμό είναι μια ισχυρή πηγή σοφίας, καθώς φέρνουν στο φως τα αδύνατα σημεία μας και γίνονται καθρέπτης στον οποίον κοιταζόμαστε. Ο Αριστοφάνης έλεγε ότι «οι σοφοί άνθρωποι μαθαίνουν πολλά από τους εχθρούς τους».

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Τέσσερα ποιήματα



Όνειρο μέσα σε όνειρο


Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!

και τώρα που χωρίζουμε,

άφησε να σου πω-

ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ’ όνειρο.

Είναι αλήθεια, όπως το ’λεγες

αν, όμως, η ελπίδα πέταξε

μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,

μες σ’ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,

είναι γι’ αυτό λιγότερο χαμένη;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε

όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.



Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό

μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,

και μες στα χέρια μου κρατώ

κόκκους χρυσούς της άμμου-

Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε

από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,

καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!

Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα

μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;

Θεέ μου! πως θα κατορθώσω

μόνο έναν απ’ το ανήλεο κύμα να γλιτώσω;

Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε

όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;


Edgar Allan Poe
 

 

 Όλος ο κόσμος μια θεατρική σκηνή



… Όλος ο κόσμος είναι μια θεατρική σκηνή
κι όλοι οι άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, ηθοποιοί:
βγαίνουνε με το θάνατο, μπαίνουν με τη ζωή
και κάθε άνθρωπος στο βίο του παίζει ρόλους πολλούς,
σ’ εφτά διαφορετικές φάσεις, εφτά πράξεις.

Στην πρώτη, βρέφος που γκρινιάζει
– γιατί όλο κάτι έχει –
στα χέρια της παραμάνας του.
Μετά ο μαθητής που όλο παραπονιέται,
με σάκα και φρεσκοπλυμένο πρόσωπο
να σέρνεται σαλίγκαρος απρόθυμος για το σχολείο.
Μετά ο εραστής, που αναστενάζει σαν καμίνι,
θρηνώντας μπαλάντες για το φρύδι της καλής του.
Μετά ο στρατιώτης, γεμάτους όρκους περίεργους
και τριχωτό μουσούδι σαν τη λεοπάρδαλη,
μωροφιλότιμος, οξύθυμος,
που αναζητάει τη ματαιόδοξη επωνυμία
ως και τη μπούκα του κανονιού.
Μετά ο φρόνιμος μεσήλικας, προγάστωρ,
με κοιλιά γεμάτη πουλερικά, με μάτια σοβαρά,
γενάκι προσεγμένο, όλος ρήσεις σοφές και σύγχρονες κοινοτοπίες
– κι αυτός ρολάκι παίζει,
αλλά η έκτη ηλικία μεταβάλλει τον άνθρωπο σε κοκκαλιάρικο γερόντι
με παντόφλες, γυαλιά στη μύτη, πουγκί στη ζώνη,
το παντελόνι άθικτο, αν και φτιαγμένο χρόνια πριν,
αλλά φαρδύ σαν κόσμος για τα γερασμένα του πετσιά,
και την αντρίκεια του φωνάρα πάλι ψιλή σαν παιδική,
να ουρλιάζει σφυριχτή,
κι η τελευταία πράξη, όπου λήγει αυτή η παράξενη,
γεμάτη περιπέτειες ιστορία,
είναι το ξαναμώραμα κι η πλήρης αμνησία,
νωδή, τυφλή, αναίσθητη, απ’ όλα στερημένη…

William Shakespeare



Φύλλα Χλόης


Τι λέτε πως εγίνηκαν οι γέροντες κ’ οι νιοι;

Τι λέτε πως γινήκαν οι γυναίκες, τα παιδιά;


Βρίσκονται κάπου καλά και ζωντανοί,

Το πιο μικρό βλαστάρι τ’ αποδείχνει 

πως δεν υπάρχει θάνατος στ’ αλήθεια

Μα κι αν εστάθη θάνατος ποτές, ίσα-ίσα τράβηξε

πιο μπρος τη ζωή, και δεν καρτέραγε να τη σταματήσει,

Κ’ έπαψε τη στιγμή που ματαφάνηκε η ζωή.


Όλα τραβάνε εμπρός και ξαναπλάθονται όλα, τίποτα δεν χάνεται,

Κι ο πεθαμός είν’ άλλο απ’ ότι ενόμιζε καθένας, 

είναι μια τύχη κάλλια.


Walt Whitman





Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί


Το ελεύθερο πουλί πηδά
πάνω στου ανέμου τη ράχη
κι απ’ την ορμή του παρασύρεται
ώσπου το ρεύμα του να σβήσει.
Και βυθίζει τα φτερά του
στις πορτοκαλιές ηλιαχτίδες
και έχει την τόλμη να ζητάει
όλον τον ουρανό
δικό του.

Μα ένα πουλί που νευρικά βαδίζει
μες στο στενό του το κλουβί
σπάνια μπορεί να δει πιο πέρα
απ’ της οργής τα κάγκελα.
Τα φτερά του είναι κομμένα και
τα πόδια του δεμένα
κι αφήνει τη φωνή του ελεύθερη
να κελαηδήσει.

Στο κλουβί, το πουλί κελαηδάει
μ’ ένα τιτίβισμα φοβισμένο
για κείνα, τ’ άγνωστα
που ακόμα τόσο λαχταρά.
Κι η μελωδία του αντηχεί
στο μακρινό το λόφο
γιατί το πουλί στο κλουβί
τραγουδάει για ελευθερία.

Το ελεύθερο πουλί σκέφτεται
το επόμενο αεράκι που θα ’ρθεί
και τους αληγείς ανέμους να γλυκαίνουν
μέσα από τους ανασασμούς των δέντρων
και τα παχιά σκουλήκια να καρτερούν
πάνω στο φωτεινό της αυγής γρασίδι
και αποκαλεί πια
όλον τον ουρανό
δικό του.

Μα στο κλουβί, ένα πουλί στέκει
πάνω στον τάφο των ονείρων
κι η σκιά του φωνάζει
μ’ ένα ουρλιαχτό εφιαλτικό.
Τα φτερά του είναι κομμένα
και τα πόδια του δεμένα
κι αφήνει τη φωνή του ελεύθερη
να κελαηδήσει.

Στο κλουβί, το πουλί κελαηδάει
μ’ ένα τιτίβισμα φοβισμένο
για κείνα, τ’ άγνωστα
που ακόμα τόσο λαχταρά.
Κι η μελωδία του αντηχεί
στο μακρινό το λόφο
γιατί το πουλί στο κλουβί
τραγουδάει για ελευθερία.


Maya Angelou

 
 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...