Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Πόσο ελεύθεροι είμαστε;...Είμαστε;


Από το σχολείο ακόμα μας μαθαίνουν ότι η ελευθερία ορίζεται ως το υπέρτατο εκείνο αγαθό – ιδανικό το οποίο τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Είμαστε άραγε όμως πραγματικά ελεύθεροι; Από την γέννηση μας ακόμα εντασσόμαστε σε μία οικογένεια και ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο με τους κανόνες του, τις κοινωνικές νόρμες του! Μας επιβάλλεται ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής, στην δική μας περίπτωση ο δυτικός τρόπος ζωής, και μέσα από αυτόν από το πρωί που ξυπνάμε μέχρι το βράδυ, τρέχουμε για να ανταπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας, που στις περισσότερες αν όχι σε όλες τις περιπτώσεις, ούτε καν τις έχουμε επιλέξει. Δεν τρέχουμε απλά για να βγάλουμε τον επιούσιο αλλά για να αγοράσουμε ένα καλύτερο σπίτι, να πάρουμε μια μεγαλύτερη τηλεόραση (οι κλασικές σε διαστάσεις τηλεοράσεις θεωρούνται μικρές πλέον και τις καρφώνουμε στους τοίχους των υπνοδωματίων, για το σαλόνι θέλουμε 32’’, 42’’ κ.ο.κ.) και πολλές φορές όχι γιατί μας χρειάζεται αλλά γιατί ζηλεύουμε τον φίλο μας και θέλουμε και εμείς. Το ίδιο συμβαίνει με τα ταξίδια, τα αυτοκίνητα, τα ρούχα, τις ξένες γλώσσες των παιδιών μας (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, τώρα πολλοί σκεπτόμαστε να στείλουμε τα παιδία μας και αραβικά ή κινέζικα και σε λίγο θα τα στείλουμε να μάθουν και σουαχίλι θαρρείς πρόκειται να γίνουν διπλωμάτες – ΔΕΝ λέω να μην μάθουν μία ή δύο ξένες γλώσσες αλλά τα υπόλοιπα είναι απλώς πλεονασμός και λειτουργούμε δυναστευτικά και περιορίζοντας την δική τους ελευθερία να επιλέξουν να μάθουν εν καιρώ τις υπόλοιπες γλώσσες που θέλουν ή κρίνουν τα ίδια ότι χρειάζονται, το ίδιο κάνανε και οι γονείς μας σε εμάς, από αγάπη δεν λέω! Πόσες γλώσσες μάθαμε καθοδηγούμενη αποκλειστικά από την ελεύθερη βούληση μας; 1 και αν;). Επίσης είμαστε υποδουλωμένοι στους εγωισμούς μας, τις φιλοδοξίες μας, τους πόθους μας, τα θέλω μας και κυρίως στους φόβους μας (φοβόμαστε μην χάσουμε την δουλειά μας, μην μας κακολογήσουν για κάποια πιστεύω μας, για την κοινωνική κριτική και στην ουσία χάνουμε την ψυχή μας)! Μήπως τελικά όχι απλώς ελεύθεροι δεν είμαστε αλλά αντίθετα πέφτουμε πολλές φορές στα 7 θανάσιμα αμαρτήματα (Αλαζονεία, Απληστία, Λαγνεία, Λαιμαργία, Οκνηρία, Οργή, Φθόνος); Κάποτε ένας φίλος σε μία ομήγυρη είπε ότι ο Διογένης ήταν πραγματικά ελεύθερος ο οποίος επέλεξε να ζήσει σε ένα πιθάρι και να πηγαίνει συνειδητά κόντρα στο ρεύμα! Εμείς μπορούμε; Θέλουμε; Μπορούμε να θέλουμε;

2 σχόλια:

delta είπε...

Τον είδα τον φίλο σου Λάμδα προχθές να προσπαθεί με έπαρση να μιμηθεί τον Διογένη . Τον πήρε το ρέμα και τον σήκωσε !

WEB-STAR είπε...

Ο άνθρωπος φίλε LAMDA πιστεύω ότι σε όλη του την ζωή προσπαθεί να βάλει εμπόδια και ανελευθερίες χωρίς να του τις έχει επιβάλει μάλιστα κανένας. Σκέψου ότι η ώρα η μέρα η εβδομάδα ο μήνας το έτος οι αιώνες δημιουργήθηκαν για χωρίσουν τη μέρα τις ηλικίες τις ζωές τους πολιτισμούς. Φαντάσου ότι καθημερινά από αυτές τις επινοήσεις του ανθρώπου προκαλούνται έντονες καταστάσεις όπως στρες και ανησυχία χωρίς να μας το έχει επιβάλει κανένας. Ακόμα στην καθημερινή μας ζωή θα ακούσεις αν πας μια βόλτα οπουδήποτε ότι ο ένας είναι τάδε ομάδα και μάλιστα σε αυτό το άθλημα ή ακόμα χειρότερα αθλητής του αθλήματος που αγαπά και όμως νιώθει ότι ελεύθερα αποφάσισε να πάει σε αυτό το αγώνισμα άσχετα αν ο σωματότυπος του δεν του επέτρεπε να γίνει τίποτα άλλο, ή ακόμα και τα ρούχα που φορά πρέπει να είναι κίτρινα γιατί είναι ΑΕΚτζής.
Αν κοιτάξεις γύρω σου στην πόλη σου, σε μια πόλη που προσφέρεται για ρατσισμούς και ανελευθερίες θα δεις ότι η εκκλησία πρώτη είναι αυτή που θα κάνει τον διαχωρισμό και θα θέσει όρια τα οποία όλοι μας σε ανάλαφρες κουβέντες τα αποδοκιμάζουμε αλλά και δεν κάνουμε στην ουσία τίποτα για να απαλλαγούμε από αυτά.
Πρόσφατα δυο γνωστοί μου από διαφορετικές θρησκείες συνδέθηκαν ερωτικά και έγινε χαμός. Το ίδιο έγινε και σε έναν άλλο φίλο μου που παντρεύτηκε χωρίς την συγκατάθεση της οικογένειας του. Λαοί αφανίζονται για τον απελευθερωτικό αγώνα κάποιου ή ενός.
Πιστεύω ότι ο άνθρωπος έρχεται στην γη ελεύθερος και καθαρός αλλά κάπου στην πορεία τα χαλάει λες και κάπου αλλού είναι η έδρα του και κατεβαίνει σε αυτόν τον κόσμο να κάνει ότι χειρότερο μπορεί και να ξαναπάει πίσω στο σπίτι του που τόσο του έχει λείψει χωρίς να σκέφτεται τι θα πει και τι θα κάνει, πόσο χρόνο ζωής έχει και τι δεν έχει προλάβει να εκπληρώσει.

Αυτά

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...