Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009


Τα πάντα ρει…

Η αλλαγή είναι μέσα στη ζωή μας. Ή πιο σωστά είναι η ίδια η ζωή. Τίποτα δεν μένει το ίδιο. Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Η αλλαγή είναι μέσα στα κύτταρα μας.
Τα ίδια μας τα κύτταρα αλλάζουν καθημερινά.
Κάποια πεθαίνουν και δημιουργούνται καινούρια κι ας μην το καταλαβαίνουμε. Μα και οι πεποιθήσεις μας κι αυτές αλλάζουν για να σχηματίσουμε τη δική μας προσωπικότητα.
Δεν είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι στο πέρασμα του χρόνου, σκεφτόμαστε διαφορετικά, αναθεωρούμε απόψεις και γεγονότα .
Ειδικά ένα σημαντικό γεγονός της ζωής μας, όπως μια απώλεια ή μια ασθένεια μπορούν να κάνουν την ανατροπή και να αλλάξουμε ακόμα και την θέαση που έχουμε για τη ζωή!
Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας , όχι μόνο με το θάνατο αλλά και γιατί χωρίζουν οι δρόμοι μας.
Σχέσεις που αρχίζουν και τελειώνουν, ρόλοι που αναλαμβάνουμε για να πάρουμε μαθήματα ζωής.
Οι εποχές που αλλάζουν, τα χρόνια που περνάνε.
Πως η στιγμή, ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα γεγονός γίνεται παρελθόν. Γίνεται αιωνιότητα!
Κι αν όλα αυτά που αναφέρω φαίνονται κοινότοπα, φανταστείτε μέσα σε τι ψέμα μπορεί να ζει ο άνθρωπος! Τι παιχνίδια μπορεί να παίζει το μυαλό μαζί με το εγώ που τα θέλει όλα ίδια για να μη φοβάται. Η σιγουριά , η ασφάλεια, αυτή η ψευδαίσθηση που φτιάχνει το εγώ για να νιώθει καλά. Ένα εγώ που νομίζει ότι τα ξέρει όλα…
Πόσες συνήθειες κρατάμε ίδιες, πόσες φορές μένουμε σε σχέσεις που δεν έχουν τίποτα πια να μας προσφέρουν μόνο και μόνο γιατί φοβόμαστε την αλλαγή!
Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το τώρα. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι με το άγνωστο. Πότε δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει…
Μα κι αν γνωρίζαμε στη ζωή μας τι θα συμβεί, μα κι αν ήταν όλα ίδια, αυτή η μονοτονία τι ομορφιά θα είχε;
Όχι δεν ξέρω το αύριο, δεν γνωρίζω τίποτα περισσότερο από το τώρα. Το μόνο που γνωρίζω είναι η πίστη μου στον εαυτό μου.
Στον Iερό μου Εαυτό…
Ποτάμι η ζωή που κυλά και εγώ αφήνομαι στα νερά του.

2 σχόλια:

delta είπε...

Όμορφο κλείσιμο.
«Ποτάμι η ζωή που κυλά και εγώ αφήνομαι στα νερά του»

Μου θύμισε μια εικόνα από ένα βιβλίο του Ρόμπερτ Νάτζεμυ μπροστά σε ένα ποτάμι, που μπορεί να συμπληρώσει την ανάρτησή σου Ειρήνη.

Λέει λοιπόν ο Ρόμπερτ :

Τα μάτια μου καρφώθηκαν στο στροβιλιζόμενο χορό των βρύων του νερού του ποταμού, που ήταν προσκολλημένα σε ένα βράχο. Το νερό κυλούσε με ορμή πάνω σ’ αυτά τα χόρτα που έμοιαζαν σαν πλάσματα με πράσινα μαλλιά, παρασύροντάς τα σε μια ακατάπαυστη ποικιλία από χορευτικές κινήσεις. Αυτά τα λεπτοφυή και φίνα βρύα, αν και πολύ στέρεα ριζωμένα στην πέτρα, αφήνονταν και επέτρεπαν στον εαυτό τους να ρέει, να στριφογυρίζει και να κατευθύνεται οπουδήποτε η δύναμη του νερού τα οδηγούσε.

Μια απλή σκέψη μού ήρθε στο μυαλό εκείνη τη στιγμή. Αυτός είναι ο τρόπος για να ζει κάποιος τη ζωή του. Να είναι στέρεα ριζωμένος στην πειθαρχία και την διάκριση των αξιών αλλά, ταυτόχρονα, να είναι χαλαρός, εύκαμπτος και ανταποκριτικός στις δυνάμεις της αλλαγής γύρω του.

Αυτός ο τρόπος ζωής και σκέψης, αν και ξένος προς την νοοτροπία μας, είναι απαραίτητος και είναι από τα βήματα που πρέπει να κάνουμε στη διαδικασία της εξέλιξης μας. Μια τέτοια συμπεριφορά δημιουργεί ελάχιστη ένταση και μεγάλη αρμονία.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ είπε...

καλημερα Ειρηνη
τι ομορφα που γραφεις...
να ρεεις σου ευχομαι..
κι ας φαινεται δυσκολουτσικο,
το νερο οταν ρεει
ειναι τοσο δυνατο
που αλλαζει
μεταβαλλει ακομα και το σχημα
των βραχων.....
να κι ενα τραγουδακι:
http://www.youtube.com/watch?v=Cbx7vhaIxi0
FLOW
γεια σου delta!
καλημερα σας!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...