Οτιδήποτε επιτρέψουμε να εισχωρήσει στο νου μας αυτό και θα καρποφορήσει
Og Mandino
Ένα σημαντικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης με το οποίο χρειάζεται να ασχοληθούμε είναι η πραγματική υλική διάστασή της. Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι από μας πιστεύουμε πως ο άνθρωπος είναι μια ποσότητα από σάρκα και τα κόκαλα και πως στην καλύτερη περίπτωση, μαζί με την σάρκα και τα κόκαλα υπάρχει και κάτι που το λέμε νου.
Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Ο άνθρωπος είναι μια ενότητα από τρία ανεξάρτητα αλλά και αλληλοεπηρεαζόμενα επίπεδα. Σε κάθε άνθρωπο, ο οποίος είναι πάντα ένα ανεπανάληπτο θαύμα της φύσης, συνυπάρχουν το σώμα, ο νους και το πνεύμα του. Όλοι είμαστε ένα μοναδικό, αδιαίρετο σύνολο που το αποτελούν το πνεύμα (ψυχή), ο νους και το σώμα. Όμοιό του ούτε υπήρξε ούτε υπάρχει ούτε θα υπάρξει ποτέ.
Αν όμως προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το σώμα μας στο βαθύτερο υλικό επίπεδο, τότε θα διαπιστώσουμε ότι αποτελείται από δισεκατομμύρια κύτταρα που πάλλονται. Κάθε σώμα στο Σύμπαν, είτε ανήκει στους έμψυχους είτε στους άψυχους οργανισμούς, αποτελείται από κύτταρα που πάλλονται και βρίσκονται σε συνοχή μεταξύ τους, διατηρώντας μια σχέση ενότητας αλλά και σχετικής ελευθερίας.
Τα δισεκατομμύρια των πλανητών που υπάρχουν στο Σύμπαν, παρ’ όλο που είναι και λειτουργούν ως ανεξάρτητα σώματα, ταυτόχρονα βρίσκονται σε συγκεκριμένες τροχιές και διατηρούν συγκεκριμένες αποστάσεις μεταξύ τους. Μια τεράστια ενέργεια, η κοσμική ενέργεια, τους συγκρατεί σε μια ενότητα, στα πλαίσια της οποίας ο καθένας έχει το ρόλο του και το πεδίο δράσης του.
Όπως λειτουργεί ο «μεγάκοσμος», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λειτουργεί και ο «μικρόκοσμος». Το σώμα μας αποτελείται από δισεκατομμύρια κύτταρα, τα οποία παρ’ όλες τις σημαντικές διαφορές τους συγκρατούνται σε μια συγκεκριμένη θέση και διατηρούν μια ορισμένη απόσταση μεταξύ τους.
Τα κύτταρα της καρδιάς, τα κύτταρα του στομάχου, του δέρματος, των ματιών κτλ., ενώ έχουν τεράστιες διαφορές στην κατασκευή και στον τρόπο κίνησης και λειτουργίας τους, ωστόσο συνυπάρχουν σε μια ενότητα, συνεργάζονται μέσα σ’ αυτήν και συγκροτούν το ανθρώπινο σώμα. Μια πολύ σημαντική ενέργεια, την οποία ο Βίλχελμ Ράϊχ είχε ονομάσει «οργόνη» και κάποιοι άλλοι «βιοενέργεια», συγκρατεί αυτά τα κύτταρα στις απαραίτητες αποστάσεις, ώστε να συγκροτούν όλα μαζί το ανθρώπινο σώμα.
Έτσι λοιπόν το άψυχο τραπέζι, αλλά και ο έμψυχος σκύλος, ως υλική διάσταση, στο βάθος τους είναι ένα σύνολο από κύτταρα που τα συγκρατεί σε μια ενότητα κάποια ενέργεια. Τα κύτταρα αυτά έχουν συνεχώς μια παλμικότητα που δημιουργεί, με βάση τους νόμους της Φυσικής, μια δόνηση. Στους ζωντανούς οργανισμούς αυτή η δόνηση έχει συνεχείς αλλαγές, επειδή επηρεάζεται άμεσα από τη νοητική ενέργεια. Η δόνηση ενός χαρούμενου σώματος είναι εντελώς διαφορετική στα χαρακτηριστικά της από τη δόνηση ενός λυπημένου σώματος. Ο δυνατός, ο αδύναμος, ο καλός, ο κακός, ο ερωτευμένος, ο μοναχικός, γενικά η κάθε σκέψη και το κάθε συναίσθημα που υπάρχει σε ένα ζωντανό σώμα αλλοιώνουν την παλμικότητα, την κινητικότητα και κατά συνέπεια τη δόνηση των κυττάρων του συνόλου.
Αυτή η δόνηση, λόγω της άμεσης σύνδεσής της με την ενέργεια που τη δημιουργεί, έχει μεταξύ των άλλων ιδιοτήτων της και την ιδιότητα της έλξης και της απώθησης. Όλοι μας έλκουμε και απωθούμε άλλους ανθρώπους, αλλά και άψυχα αντικείμενα που έχουν ίδια δόνηση με τη δική μας ή αντίθετη απ’ αυτήν.
Ένας άνθρωπος που πιστεύει (σκέφτεται) ότι οι άλλοι είναι κακοί και επικίνδυνοι έχει μια δόνηση που έλκει κοντά του όλους εκείνους που έχουν δονήσεις οι οποίες ταιριάζουν με τις δικές του. Δηλαδή, εκείνους που κάνουν αρνητικές σκέψεις και κατά συνέπεια έχουν αρνητικές (κακές) συμπεριφορές και έτσι είναι επικίνδυνοι.
Ο λαός μας συνηθίζει να λέει μια παροιμία : «Καλομελέτα κι έρχεται». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως αν σκέφτεσαι συνέχεια εκείνο που θέλεις, οι σκέψεις σου δημιουργούν μια συγκεκριμένη δόνηση, η οποία έλκει αυτό που ζητάς και που είναι ένα γεγονός ή ένα αντικείμενο παρόμοιας δόνησης.
Επάνω σ’ αυτή την αρχή στηρίζεται ο νόμος της «επιβεβαίωσης των πεποιθήσεων». Ο φυσικός αυτός νόμος λέει πως ό,τι πιστεύεις σε ένα βαθύτερο επίπεδο στη ζωή σου, αυτό αργά ή γρήγορα θα επιβεβαιωθεί.
Μια γυναίκα, όταν ήταν μικρή και έπαιζε στο δωμάτιό της με τις κούκλες της, άκουσε τη μητέρα της να λέει κλαίγοντας πως ο άντρας της την έδειρε πάλι. Ας υποθέσουμε ότι η μικρή έβγαλε από εκείνο που άκουσε το λαθεμένο συμπέρασμα πως όλοι οι άντρες είναι βίαιοι. Αυτό το συμπέρασμα έγινε πεποίθηση μέσα της.
Όταν μεγάλωσε και έφτασε στην ηλικία να δημιουργήσει ερωτικούς δεσμούς, είχε βαθιά μέσα της την πεποίθηση πως οι άντρες είναι βίαιοι. Αυτό το γεγονός την έκανε να έχει μια δόνηση που την οδήγησε να βρει και να ερωτευτεί έναν βίαιο άντρα. Μετά από κάποια χρόνια δεν άντεξε άλλο το ξύλο και χώρισε. Η πεποίθηση όμως όχι μόνον παρέμενε μέσα της, αλλά είχε ενισχυθεί κιόλας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι και ο δεύτερος και ο τρίτος και όλοι οι επόμενοι ερωτικοί της σύντροφοι ήταν βίαιοι.
Η μοναδική περίπτωση που υπάρχει να γλιτώσει αυτή η γυναίκα από την βία και να αλλάξει τη ζωή της για να βρει επιτέλους τη γαλήνη, το σεβασμό και την ευτυχία, είναι να αλλάξει την πεποίθησή της, αφού βέβαια προηγουμένως την έχει ανακαλύψει. Ύστερα μπορεί να την αντικαταστήσει με μία άλλη που να λέει: «Οι άντρες είναι ήρεμοι και όμορφοι κι εγώ τώρα μπορώ να έχω ένα σύντροφο που με σέβεται και με αγαπά».
Έτσι θα αλλάξει και τις δονήσεις της, με αποτέλεσμα να απωθεί πια τους βίαιους και να έλκει τους ήρεμους και όλους εκείνους που θα τη σέβονται και θα της χαρίσουν ευτυχία και αγάπη.
Ίσως εκ πρώτης όψεως αυτή η ερμηνεία να φαίνεται σε ορισμένους απλοϊκή ή τουλάχιστον περίεργη. Κι όμως μέσα από αυτήν τη λειτουργία των δονήσεων και των εκπομπών ενέργειας επιβεβαιώνονται στη ζωή όλες οι ανθρώπινες πεποιθήσεις.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν επιβεβαιώνονται οι απλές σκέψεις που κάνουμε, γιατί αυτές δεν έχουν την απαιτούμενη ενέργεια ώστε να προκαλούν την αντίστοιχη δόνηση και κατ’ επέκταση την απαραίτητη ελκτική δύναμη.
Οι ανθρώπινες σκέψεις, έχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες και μπορούν να κάνουν «θαύματα». Όμως απαιτούνται ορισμένες προϋποθέσεις γι’ αυτό, όπως για παράδειγμα η συχνή επανάληψη, η πίστη, η σφοδρή επιθυμία κτλ.
Στην Αμερική, το Ίδρυμα Μάσλοου αλλά και το τμήμα Ανθρωπιστικών Ερευνών του Πανεπιστήμιου του Στάνφορντ έχουν κάνει πάρα πολλές μελέτες που έχουν σχέση με αυτόν το νόμο της «επιβεβαίωσης των πεποιθήσεων». Αξίζει στο σημείο αυτό να σταθούμε σε μία από αυτές, η οποία είναι πολύ εντυπωσιακή:
Ζήτησαν από 1500 άτομα που προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και ήταν από 20 έως 25 χρονών να γράψουν ποια ήταν η γνώμη τους (τι πίστευαν) για τα γηρατειά. Τι σημαίνει γερνάω, σε ποια ηλικία γερνάει ο άνθρωπος κτλ.
Τριάντα χρόνια αργότερα εξέτασαν βιολογικά αλλά και ψυχολογικά τους 1300 περίπου από εκείνους με τους οποίους είχαν διατηρήσει επαφή. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά.
Όσοι από εκείνους που είχαν ερωτηθεί πριν από 30 χρόνια είχαν απαντήσει ότι ο άνθρωπος γερνάει στα 50 του εμφάνιζαν σαφή σωματική αλλά και ψυχολογική γήρανση. Όσοι είχαν απαντήσει πως ο άνθρωπος γερνάει στα 70 ή στα 80 είχαν μια νεανική βιολογική και ψυχολογική συμπεριφορά.
Μια άλλη έρευνα που έγινε από το Πανεπιστήμιο του Χιούστον, σε ένα διαφορετικό τομέα, ήταν ή εξής:
Ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων οι οποίοι προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και ήταν από 20 έως 25 ετών ρωτήθηκαν για την γνώμη που είχαν σχετικά με τη ζωή. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το 98,2% από εκείνους που ρωτήθηκαν είχαν δημιουργήσει και ζούσαν μια ζωή που ταίριαζε ακριβώς με τη γνώμη (το πιστεύω) που είχαν εκφράσει προ δεκαπενταετίας.
Όσοι είχαν εκφράσει την άποψη ότι η ζωή είναι δύσκολη ζούσαν μια ζωή γεμάτη δυσκολίες. Όσοι είχαν πει πως η ζωή είναι απλώς αδιάφορη ζούσαν μια αδιάφορη ζωή.
Όσοι είχαν πει πως η ζωή είναι ένα μαρτύριο ζούσαν δεκαπέντε χρόνια αργότερα μια μαρτυρική ζωή και όσοι είχαν γράψει πως η ζωή είναι πανέμορφη ζούσαν μια πολύ όμορφη ζωή.
Ίσως αυτές οι δύο έρευνες να σε παραξενεύουν, να σε προβληματίζουν ή να σε εντυπωσιάζουν.
Το σίγουρο είναι πως οι πεποιθήσεις μας (τα βαθύτερα πιστεύω μας) έχουν τη δύναμη, επειδή είναι συνεχείς και δυνατές σκέψεις, να ενεργοποιούν τη νοητική ενέργεια. Εκείνη με την σειρά της δημιουργεί ένα σύστημα δονήσεων που μας κάνει να έχουμε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, αλλά και να έλκουμε παράλληλα ανθρώπους και γεγονότα που ταιριάζουν και επιβεβαιώνουν το δικό μας τρόπο σκέψης και δόνησης.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό για μας να μάθουμε ποιες πεποιθήσεις έχουμε, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να αλλάξουμε όσες από αυτές μας δημιουργούν προβλήματα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο εγώ πιστεύω πως:
«Όπου υπάρχει ένα πρόβλημα δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνεις, αλλά κάτι που πρέπει να μάθεις»
Χαρακτηριστικές καταστάσεις απώλειας ενέργειας λοιπόν είναι :
Ο Θυμός, η οργή, η αγανάκτηση, το μίσος, η ζήλια, η κτητικότητα.
Γενικά οι έντονα συναισθηματικές καταστάσεις.
Η εγωιστική και ασυνείδητη συμπεριφορά.
Η συνεχής, ασυνείδητη σκέψη που δεν σταματαέι ποτέ και διαλύει ενεργειακά τον ανθρωπο.
O έλεγχος της ποιότητας της σκέψης είναι ένα πρώτο βήμα για να αποφύγουμε τις ανώφελες διαρροές ενέργειας. Και εδώ είναι η ωρα να γνωρίσουμε τον Παρατηρητή.
Αυτό που συνήθως θεωρούμε ως εαυτό, έχει πολλές όψεις. Υπάρχει ο σκεπτόμενος εαυτός, ο συναισθηματικός εαυτός και ο λειτουργικός εαυτός ο οποίος κάνει τα πράγματα. Όλοι αυτοί μαζί συνιστούν τον εαυτό που μπορούμε να περιγράψουμε. Για παράδειγμα, μπορούμε να περιγράψουμε τη σωματική μας λειτουργία: πηγαίνουμε μια βόλτα, γυρίζουμε σπίτι, καθόμαστε. Συνήθως μπορούμε να περιγράψουμε πώς αισθανόμαστε όταν συγκινούμαστε ή αναστατωνόμαστε, τα αισθήματα μας εμφανίζονται, κορυφώνονται, και εξασθενούν σε ένταση. Μπορούμε επίσης να περιγράψουμε τις σκέψεις μας. Αυτές οι τρεις όψεις του εαυτού που μπορεί να περιγραφεί, αποτελούν τους πρωταρχικούς παράγοντες της ζωής μας.
Η συνήθεια του αναλυτικού νου να κατηγοριοποιεί και να κρίνει τα πράγματα και τις εμπειρίες μας μάς εγκλωβίζει σε μια παγιωμένη κατάσταση μηχανικών αντιδράσεων, οι οποίες φυσικά διαφεύγουν της επίγνωσής μας. Εδώ ταιριάζει απόλυτα η παρομοίωση του ανθρώπου με «μηχανή» η οποία λειτουργεί με συγκεκριμένο προγραμματισμό-άρα είναι εντελώς προβλέψιμη-.
Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι οι άκαμπτες απόψεις και κριτικές του νου κυριαρχούν στην εσωτερική μας πραγματικότητα και δεν επιτρέπουν παρά μόνο συναισθήματα έντασης και αρνητικότητας να παρουσιάζονται εκεί. Αν δεν συμφωνείτε με τα λεγόμενα, απλά παρατηρήστε πόσο πολύ είστε μέσα σας απασχολημένοι με θέματα αρέσκειας και απαρέσκειας πραγμάτων, προσώπων ή καταστάσεων, μόνο για μισή έστω ώρα .
Υπάρχει όμως και μια άλλη όψη για την οποία κάνουμε λόγο:
ο Παρατηρητής Εαυτός. Ποια είναι η ριζική διαφορά ανάμεσα στον Παρατηρητή εαυτό και στις άλλες όψεις μας; Ποια είναι η φύση του ;
Όταν αντιλαμβανόμαστε κάτι, υπάρχει ένα απειροελάχιστο διάστημα καθαρής επίγνωσης , που μεσολαβεί ανάμεσα στη βίωση της εμπειρίας και την εμφάνιση μιας σκέψης του αναλυτικού νου , η οποία θα αναγνωρίσει, θα ονοματίσει, θα ταξινομήσει και θα κατατάξει την εμπειρία/εικόνα σε κάποια από τις ήδη υπάρχουσες κατηγοριοποιήσεις του μυαλού, του εγωικού νου.
Αυτή η καθαρή επίγνωση είναι η Ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης , η συνειδητότητα. Η επίγνωση υπάρχει συνέχεια, πάντοτε, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην έχουμε επίγνωση. Στην πραγματικότητα, η αίσθηση ότι υπάρχουμε είναι άμεση συνέπεια της παρουσίας της επίγνωσης. Όλα όσα αναγνωρίζονται να συμβαίνουν κάθε στιγμή, μέσα μας ή γύρω μας, αναγνωρίζονται γιατί υπάρχει η επίγνωση. Συνήθως νομίζουμε ότι αυτό που αναγνωρίζει και αντιλαμβάνεται τη ζωή είναι ο νους. Όμως, οι σκέψεις που συνιστούν στην πραγματικότητα τον ίδιο τον νου εμφανίζονται μετάτην αντίληψη, την σχολιάζουν, την αναλύουν, την αποδέχονται ή την πολεμούν.
Προσοχή ή Παρατήρηση είναι η ικανότητά μας να παρατηρούμε και να παραμένουμε συνειδητοί καθώς εμφανίζονται οι αισθήσεις, τα συναισθήματα και οι σκέψεις. Όταν η Προσοχή παρατείνεται μέσω της χρήσης διάφορων τεχνικών(Παρατηρηση, διαλογισμός), διαπιστώνουμε ότι η εμπειρία μας διαφοροποιείται, γίνεται πιο βαθιά και τελικά αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και συναντάμε τον κόσμο γύρω μας. Όμως, λόγω της σχεδόν συνεχούς λειτουργίας και εσωτερικής κυριαρχίας του αναλυτικού νου, η παρουσία της Παρατήρησης μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο υπαρκτή στη ζωή μας αναλόγως της εξάσκησης που κάνουμε. Πολλές μορφές εσωτερικής πνευματικής εργασίας επικεντρώνονται ή και εξαντλούνται σε μια ποικιλία απλών και πιο σύνθετων τεχνικών εξάσκησης της Παρατήρησης. Τα αποτελέσματα είναι πάντοτε ανάλογα του βαθμού και της ποιότητας της εξάσκησης αυτής. Η Παρατήρηση λοιπόν είναι η δουλειά του Παρατηρητή. Ο Παρατηρητής παρατηρεί όχι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα, αλλά κυρίως την εσωτερική κίνηση των σκέψεων και των συναισθημάτων σε συνάρτηση με τα εξωτερικά ερεθίσματα.
Σύμφωνα με μια παλιά ιστορία του Ζεν,
ένας μαθητής ζήτησε από τον Δάσκαλο Ichu: «Σας παρακαλώ γράψτε για μένα κάτι γεμάτο σοφία». Ο Δάσκαλος Ichu πήρε το πινέλο του και έγραψε μια λέξη: «Προσοχή». Ο μαθητής είπε, «Αυτό είναι όλο;» Ο Δάσκαλος έγραψε, «Προσοχή, Προσοχή». Ο μαθητής ενοχλήθηκε. «Αυτό δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα βαθύ». Σε απάντηση ο Δάσκαλος Ichu έγραψε απλά, «Προσοχή, Προσοχή, Προσοχή». Εκνευρισμένος ο μαθητής ρώτησε, «Τι σημαίνει αυτή η λέξη ‘Προσοχή’;» Ο Δάσκαλος Ichu απάντησε, «Προσοχή σημαίνει Προσοχή».
Aντί για τη λέξη «Προσοχή»-«Παρατήρηση» θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «επίγνωση» ή «συνειδητότητα».
Στην άσκηση της επίγνωσης, παρατηρούμε τις σκέψεις μας και το σφίξιμο στο σώμα μας επιστρέφοντας με όλη αυτή την πληροφορία στην παρούσα στιγμή. Πρόκειται για τη δυσκολότερη άσκηση που υπάρχει. Αν δεν καταφέρουμε να ξεφύγουμε πλήρως από το δεδομένο σκηνικό, παραμένουμε βυθισμένοι στις μικρές μας ανησυχίες. Στο κάτω-κάτω, οι ανησυχίες μας μάς καθιστούν το επίκεντρο των εξελίξεων, ή έτσι νομίζουμε. Το αποτράβηγμα από τις εγω-κεντρικές μας σκέψεις μοιάζει με βάδισμα μέσα σε σιρόπι: τα πόδια μας βγαίνουν απ’ το σιρόπι με δυσκολία για να ξανακολλήσουν αμέσως μετά. Μπορούμε να ελευθερωθούμε σιγά-σιγά. Αν όμως νομίζουμε ότι είναι εύκολο, είμαστε γελασμένοι.
Στη συστηματική εξάσκηση της Παρατήρησης, η πρώτη ανάγκη συνίσταται στην αναγνώριση της επικριτικής λειτουργίας του εγωϊκού νου. Τη στιγμή που γίνεται αυτή η αναγνώριση έχουμε μεταφερθεί στη θέση του καθαρού Παρατηρητή, που παρατηρεί όχι μόνο τα εξωτερικά γεγονότα, αλλά κυρίως την εσωτερική κίνηση των σκέψεων και των συναισθημάτων. Η καθαρή αυτή Παρατήρηση, η Προσοχή, δεν έχει ούτε ίχνος κριτικής, απόρριψης ή προτίμησης.
Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ή να σταματήσουμε με βία την επικριτική λειτουργία του νου. Αυτό που απαιτείται στην εσωτερική εργασία είναι η καλλιέργεια της επίγνωσης του τι συμβαίνει, η καλλιέργεια της Παρατήρησης. Όλες οι αλλαγές ξεκινούν από τη νέα κατάσταση που σιγά-σιγά αρχίζει να δυναμώνει μέσα μας, ενώ ταυτόχρονα αδυνατίζει η δομή του εγωϊκού νου και της κυριαρχίας που ασκεί στην εσωτερική μας πραγματικότητα.
Ο καταλυτικός παράγοντας λέγεται Παρατηρητής – που- δεν -κρίνει.
Όλα τα περιγράψιμα μέρη αυτού που ονομάζουμε εαυτό μας, είναι περιορισμένα, έρχονται και φεύγουν μέσα σ' ένα χρονικό πλαίσιο. Ο Παρατηρητής εαυτός, όμως, δεν μπορεί να τοποθετηθεί σ' αυτήν την κατηγορία, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Αυτό που παρατηρεί δεν μπορεί να βρεθεί και δεν μπορεί να περιγραφεί. Αν το αναζητήσουμε, δεν θα βρούμε τίποτα να υπάρχει εκεί. Αφού δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να γνωρίζουμε γι' αυτόν, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια άλλη διάσταση.
Η καθαρή επίγνωση, παρόλο που είναι πάντα παρούσα, δεν είναι εύκολο να αναπτυχθεί και να διατηρηθεί λόγω της τάσης του νου να ασχολείται συνεχώς με σκέψεις. Χάνουμε εύκολα την προσοχή επειδή ο νους είναι τόσο απασχολημένος στο να δημιουργεί νοητική δραστηριότητα με συνέπεια να γεννηθούν συναισθήματα σχετικά με αυτές τις σκέψεις. Κι έτσι όταν εμφανίζονται τα συναισθήματα μάς κυριαρχούν εντελώς. Χωρίς παρατήρηση, η αποταύτιση από αυτά είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη, και το ίδιο ισχύει για την καθαρή επίγνωση.
Παρατηρούμε -ή κάνουμε συνειδητό- όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος από τους περιγράψιμους εαυτούς μας. Δεν υπάρχει τίποτα σχετικά με τον εαυτό μας που δεν θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο λεπτομερούς ελέγχου. Αυτό δεν σημαίνει ότι σταματάμε τις άλλες δραστηριότητες. Ακόμη κι όταν είμαστε εντελώς απορροφημένοι στην καθημερινή μας ζωή, η λειτουργία της παρατήρησης συνεχίζει. Κάθε πλευρά του εαυτού μας η οποία δεν γίνεται αντικείμενο παρατήρησης, θα παραμένει θολή, συγκεχυμένη, μυστηριώδης. Θα μοιάζει ανεξάρτητη από εμάς, σαν να συμβαίνει εντελώς από μόνη της. Και στη συνέχεια θα παγιδευόμαστε μέσα της και θα οδηγούμαστε σε σύγχυση. Ένα καλό παράδειγμα είναι ο θυμός.
Όλοι μας, κάποια στιγμή, παρασυρόμαστε σε κάποια μορφή θυμού, ερεθιστικότητας, ζήλιας, ενόχλησης, ακόμη και κατάθλιψης. Μέσα από την παρατήρηση ανακαλύπτουμε σιγά-σιγά την ανατομία του θυμού και των άλλων συναισθηματικών σκέψεων.. Οι σκέψεις αυτές δεν είναι αληθινές συνδέονται όμως με τις αισθήσεις, με κάποιου είδους σωματική αίσθηση συστολής. Πρέπει να παρατηρούμε ακόμα και σε ποια σημεία οι μυς συστέλλονται και σε ποια όχι. Μερικοί θυμώνουν στο πρόσωπο τους, κάποιοι στις πλάτες τους, κάποιοι άλλοι παντού. Όσο περισσότερο γνωρίζουμε -τόσο πιο δυνατός είναι ο Παρατηρητής- τόσο λιγότερο μυστηριώδη είναι αυτά τα αισθήματα, και τόσο λιγότερο παγιδευόμαστε σ' αυτά.
Μπορούμε να ασκηθούμε στο να παρατηρούμε τον εαυτό μας καθώς θυμώνει: την εμφάνιση των σκέψεων, το μοτίβο τους, τις σωματικές αλλαγές, τη θερμότητα, την ένταση. Συνήθως δεν βλέπουμε τι συμβαίνει, γιατί όταν είμαστε θυμωμένοι ταυτιζόμαστε με την επιθυμία μας να έχουμε "δίκιο." Σ' ένα επεισόδιο θυμού θα πρέπει να γνωρίσουμε όλες τις σκέψεις που σχετίζονται με αυτό το συμβάν. Και βέβαια όλα τα συναισθήματα που αυτές οι σκέψεις μας γεννούν. Και τις συμπεριφορές που οδηγούμαστε κατόπιν αυτών, σκέψεων και συναισθημάτων. Είναι πολύ μεθυστικό το να είσαι θυμωμένος. Όταν ο θυμός είναι μεγάλος το βρίσκουμε δύσκολο να εργαστούμε μαζί του. Μια χρήσιμη πρακτική είναι να εργαζόμαστε με όλους τους μικρότερους θυμούς που συμβαίνουν κάθε μέρα. Όταν μπορούμε να εργαζόμαστε μαζί τους καθώς συμβαίνουν, μαθαίνουμε. Έτσι, όταν έρχονται οι μεγαλύτερες αναστατώσεις, οι οποίες κανονικά θα μας σάρωναν, δεν μας συμπαρασύρουν τόσο πολύ. Και με τον καιρό εγκλωβιζόμαστε στο θυμό όλο και λιγότερο.
Υπάρχει ένα παλιό κόαν σχετικά με κάποιον μοναχό ο οποίος πήγε στον δάσκαλο του και του είπε, "Είμαι ένα πολύ θυμωμένο άτομο, και θέλω να με βοηθήσετε." Ο δάσκαλος είπε, "Δείξε μου τον θυμό σου." Ο μοναχός είπε, "Ξέρετε, αυτή τη στιγμή δεν είμαι θυμωμένος. Δεν μπορώ να σας τον δείξω." Και ο δάσκαλος είπε, "Τότε είναι ολοφάνερο ότι δεν είσαι εσύ ο θυμός, αφού μερικές φορές ούτε καν υπάρχει."
Αυτό που είμαστε έχει πολλά πρόσωπα, αλλά αυτά τα πρόσωπα δεν είναι αυτό που είμαστε.
"Δεν είναι η παρατήρηση μια δυϊστική πρακτική; Γιατί όταν παρατηρούμε, κάτι παρατηρεί κάτι άλλο." Στην πραγματικότητα δεν είναι δυϊστική. Ο παρατηρητής είναι κενός. Αντί για έναν διαχωρισμένο παρατηρητή, θα έπρεπε να πούμε ότι υπάρχει μόνο παρατήρηση.
Στην αρχή δεν μπορούμε όμως να το συλλάβουμε αυτό. Αν ασκηθούμε αρκετά σοβαρά, μαθαίνουμε ότι όχι μόνο ο παρατηρητής είναι κενός, αλλά και το αντικείμενο της παρατήρησης είναι επίσης κενό. Αυτό όμως είναι το τελικό στάδιο της πρακτικής δεν χρειάζεται να ανησυχούμε γι' αυτό από την αρχή αρχή.
"Ποιος είναι;" ρώτησε ο Θεός.
"Είμαι εγώ."
"Φύγε," είπε ο Θεός ...
Αργότερα ...
"Ποιος είναι;" ρώτησε ο Θεός.
"Είσαι Εσύ."
"Έλα ," απάντησε ο Θεός.
Δεν υπάρχει κανείς που να είναι διαχωρισμένος από οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει μόνο ζωή που ζει τον εαυτό της: ακοή, αφή, όραση, όσφρηση, σκέψη. Δεν είναι ορθή η φράση "εγώ ζω". Η Zωή ζει μέσα από μας. Αυτή είναι η κατάσταση της αγάπης ή της συμπόνιας: όχι ότι "είμαι εγώ", αλλά ότι "είσαι Εσύ".
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος στο να κατανοήσουμε αυτό το: όχι ότι «είμαι εγώ» αλλά «είσαι Εσύ», είναι το να αυξηθεί η δύναμη του Παρατηρητή. Κάθε φορά που αναστατωνόμαστε το έχουμε χάσει. Αν παρατηρούμε δεν μπορούμε να αναστατωθούμε, γιατί ο παρατηρητής δεν αναστατώνεται ποτέ. "Το τίποτα" δεν μπορεί να αναστατωθεί. Αν λοιπόν μπορούμε να είμαστε ο Παρατηρητής, βλέπουμε κάθε «δράμα» με ενδιαφέρον και συμπάθεια, αλλά χωρίς να αναστατωνόμαστε.
Είναι πολύ δύσκολο κάποιος να είναι 100% ο παρατηρητής. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που μπορεί να είναι τον περισσότερο καιρό και σε κάποιον που μπορεί να είναι σπάνια. Σκοπός της πρακτικής είναι να αυξήσουμε τον "απρόσωπο" χώρο. Παρ' ότι ακούγεται ψυχρό -και ως πρακτική είναι ψυχρή- δεν δημιουργεί ψυχρούς ανθρώπους. Ακριβώς το αντίθετο. Ούτε είναι κάτι το απόκοσμο. Σημαίνει, απλά, ότι όταν κοιτάζω κάποιο άλλο πρόσωπο, απλά το κοιτάζω, δεν προσθέτω 10.000 σκέψεις, 10.000 συναισθήματα σ' αυτό που βλέπω. Και αυτός είναι ο χώρος της συμπόνιας. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να τον βρούμε. Είναι η φυσική μας κατάσταση, όταν όμως το εγώ, ο εγωικός νους, είναι απόν.
Αυτό που κάνει τη ζωή τόσο τρομακτική είναι το ότι αφηνόμαστε να παρασυρθούμε μέσα στα σκουπίδια του περιδινούμενου μυαλού μας. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να το κάνουμε.
Ας (το) Παρατηρήσουμε........
Μπορεί κάποιος αν θέλει να ασκηθεί και στην τεχνική του διαλογισμού της Βιπάσανα, διαδικασία της αυτοκάθαρσης μέσω της αυτοπαρατήρησης, μια από τις αρχαιότερες τεχνικές διαλογισμού της Ινδίας: "Έχε επίγνωση. Να παραμένεις Παρατηρητής. Μην επεμβαίνεις και μη ταυτίζεσαι. Μην αξιολογείς αν είναι καλό ή κακό. Αυτό δεν είναι μέρος του διαλογισμού σου." Ας (το) δοκιμάσουμε.............
Η ψυχή του ανθρώπου όπως είπαμε έλκει από την Θεία Πηγή τόση ενέργεια όση της επιτρέπει το δυναμικό της. Η ροή αυτής της ενέργειας από τον ουράνιο χώρο στον ανθρώπινο χώρο γίνεται μέσω των κέντρων ενέργειας. Ο άνθρωπος θέτοντας σε λειτουργία τα κέντρα ενέργειάς του εντάσσεται στον ουράνιο χώρο. Επιτρέπει στους ουρανούς να κυλήσουν μέσα του.
Τα κέντρα της ενέργειας του ανθρώπου λοιπόν λειτουργούν σαν αγωγοί μετάβασης. Είναι αυτονόητο όμως πως οι φαρδύτεροι αγωγοί διοχετεύουν περισσότερη ενέργεια στη δική τους κατεύθυνση, αφήνοντας λιγότερη ενέργεια για να διοχετευθεί μέσω των άλλων κέντρων. Αν όμως οι άλλοι αγωγοί είναι λεπτότεροι ή εντελώς κλειστοί και ταυτόχρονα η πίεση ενέργειας είναι ελάχιστη, τότε οι λεπτότεροι αγωγοί θα εξακολουθούν να αδρανούν, ή θα λειτουργούν υποτυπωδώς.
Αυτή η σχέση, κατά κανόνα, λειτουργεί ως εξής: Τα κατώτερα , τα υλικά κέντρα υπερλειτουργούν. Απορροφούν ενέργεια, την οποία αφαιρούν από την συνολική ενέργεια του ατόμου. Τα ανώτερα κέντρα υπολειτουργούν η αδρανούν εντελώς. Η ύπαρξή μας είναι το σύμπαν σε μικρογραφία. Αποτελούμαστε από ενέργεια, συγκεντρωμένη γύρω από τα επτά κέντρα ή τσάκρας. Εκείνο που είναι απολαυστικό για τα κατώτερα κέντρα ή τα διεγείρει, δεν είναι το ίδιο με αυτό που είναι απολαυστικό για τα ανώτερα. Όσο πιο ψηλά ανεβάζουμε την ενέργεια της ζωής μέσα από την υλική μας ύπαρξη, τόσο πιο εξυψωμένη γίνεται η συνειδητότητά μας. Η πρόκληση είναι να υψώσουμε την ενέργειά μας, τη ζωτική μας δύναμη, στο ύψιστο δυνατό σημείο κάθε στιγμή για να μπορέσουμε να εξυψωθούμε και να βιώσουμε την ενότητα με το Σύμπαν.
.
Ο άνθρωπος βέβαια δεν γνωρίζει τον τρόπο να έλξει και να μεταλλάξει ενέργεια. Η ενέργεια που απομένει είναι ελάχιστη. Δεν μπορεί να εκπορθήσει να κλειστά του κέντρα εκ των έσω. Αν τώρα προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν να ζητούν βοήθεια εκ των Άνω, τότε έχουμε μια στάσιμη εικόνα ανθρώπου, του οποίου λειτουργούν τα κατώτερα κέντρα, και υπολειτουργούν ή είναι κλειστά τα ανώτερα. Αυτή η κατάσταση διαιωνίζεται.
Ο τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να αποτελματωθεί από αυτή την κατάσταση είναι ο εξής:
1ο) Να κάνει εξοικονόμηση ενέργειας μειώνοντας την λειτουργία των αγωγών των κατώτερων κέντρων.
2ο) Να μεταλλάξει την ενέργεια που κέρδισε με αυτό τον τρόπο, σε ενέργεια υψηλότερης ποιότητας.
3ο) Να την κατευθύνει διττά. Δηλαδή : α) Προς τα ανώτερα κέντρα του για να διευρύνει τους αγωγούς και β) προς τα Άνω, ζητώντας βοήθεια. Η αίτηση βοήθειας θα του φέρει την έλξη Φωτός, που θα διευρύνει και θα φέρει κάθαρση στους υψηλούς αγωγούς.
Η τελική διάνοιξη των κέντρων γίνεται πάντοτε εκ των Άνω. Ποτέ δεν έρχεται όμως χωρίς την απαραίτητη εκ των έσω προετοιμασία. Αν η διάνοιξη επιβαλλόταν εκ των Άνω, ανεξάρτητα από την προετοιμασία και την αίτηση του ανθρώπου, θα ήταν σαν να παραβιαζόταν η Ελεύθερή του Βούληση. Η Ελεύθερη Βούληση κατευθύνει τις υπάρχουσες δυνάμεις του ανθρώπου. Αυτές βέβαια από μόνες τους δεν είναι αρκετές για να διανοίξουν τα Κέντρα Ενέργειάς του. Όταν ο εσωτερικός χώρος καθαρθεί και προετοιμαστεί και ο άνθρωπος ζητήσει πρόσθετη βοήθεια τότε η Θεία Αρχή αφυπνίζει τον Θείο Σπινθήρα που ο άνθρωπος φέρει μέσα του, κι Εκείνος ενεργεί. Διευρύνει τα ανώτερα κέντρα έλκοντας Φως και διοχετεύοντάς στο σ’ αυτά.
Ο ίδιος ο άνθρωπος, με τις δικές του επιλογές, γίνεται τότε Θεός και φέρνει τους Ουρανούς μέσα του. Φέρνει το «Είναι» του, μέσα από τα Κέντρα Ενέργειας, να ενταχθεί στην Ουράνια κατάσταση.
Φέρνει, τέλος, τον Θείο Εαυτό του να ταυτιστεί με τον Ένα, τον μοναδικό Θεό.
Σε συνεργασία με την Πεταλούδα και μετά από την παρότρυνση της Margoγράφτηκε το σημερινό άρθρο.
.
Το θέμα της ενέργειας και του τρόπου που την χειριζόμαστε είναι από τα σημαντικότερα ερωτήματα σε όλα τα πνευματικά μονοπάτια. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν όσο μπορούμε να το εξαντλήσουμε. Πιθανόν να ακολουθήσει και δεύτερη σχετική ανάρτηση. Επίσης θα είχε ενδιαφέρον και άλλοι συντάκτες του Ξάνθη Φιλοσοφείν να αναρτήσουν αυτό το μήνα τις σκέψεις τους πάνω στο ίδιο θέμα.
.
Η Θεία Ενέργεια είναι το Φως της Ουσίας, που φέρει ο άνθρωπος εντός του, καθώς και αυτό που μπορεί να έλξει από τη Θεία Πηγή του Φωτός. Η Πηγή του Φωτός είναι η Πηγή της Αγάπης, είναι ο Θεός με όποιον τρόπο η περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπου τον κατανοεί, είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, είναι η Ανώτερη Δύναμη, είναι η Θεία Ουσία που μας περιβάλλει αλλά και που την περικλείουμε.
Κάθε ψυχοπνευματική οντότητα μπορεί να έλξει τόσο Φως όσο το δυναμικό της επιτρέπει. Δυναμικό είναι η ικανότητα του όντος να έλκει, να φέρει και να διατηρεί, να συγκρατεί και να συσσωρεύει, Θεία Ενέργεια. Το Φως της Δημιουργίας, η Θεία Ενέργεια διαποτίζει τα πάντα. Όμως για να μπορέσει μια οντότητα να το συγκρατήσει και να το αφομοιώσει, πρέπει να δημιουργηθούν ορισμένες προϋποθέσεις :
.
Πρέπει ο χώρος να είναι καθαρός. Πρέπει δηλαδή η ποιότητα των παλμών σ’ αυτήν την οντότητα να είναι υψηλή. Να μην υπάρχει τίποτα που να αντίκειται στη Θεία Αλήθεια και τη Θεία Αγάπη, ώστε να λειτουργήσει, μέσα στην Παγκόσμια Αρμονία, ο συγχρονισμός των παλμών της με το Φως. Στον άνθρωπο αυτό νομίζω πως επιτυγχάνεται με τονέλεγχο της ποιότητας της σκέψης του και με την δυνατότητα του να βιώνει συνεχώς ανιδιοτελή, οικουμενική αγάπη.
Για να συγκεντρωθεί και να διατηρηθεί το Φως μέσα στον άνθρωπο, πρέπει να λείψουν οι ανώφελες διαρροές ενέργειας. Κάθε είδος επαφής είναι μεταφορά ενέργειας. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με έναν άνθρωπο που έχει λιγότερη ενέργεια από τη δική μας, σχηματίζεται ροή ενέργειας προς αυτόν τον άνθρωπο, τόση όση του χρειάζεται (αν του χρειάζεται) για να δημιουργήσει ισορροπία ανάμεσα στην ενέργεια που εκχέει ή διαρρέεται από αυτόν, και σε εκείνη που μπορεί να έλξει και να συγκρατήσει. Φυσικά, στην περίπτωση που έχει μεγάλες διαρροές ενέργειας, η δε προσφερόμενη ενέργεια δεν είναι αρκετή για να πληρώσει τις ανάγκες του, θα αφαιρέσει μεν από μας ενέργεια, για να αποκαταστήσει την ισορροπία του, χωρίς όμως να μπορέσει να το κατορθώσει. Έτσι η έλλειψη ισορροπίας παραμένει και η προσφερόμενη ενέργεια μας χάνεται από τις οπές διαρροής του.
Χαρακτηριστικές καταστάσεις απώλειας ενέργειας λοιπόν είναι :
.
Ο Θυμός, η οργή, η αγανάκτηση, το μίσος, η ζήλια, η κτητικότητα.
.
Γενικά οι έντονα συναισθηματικές καταστάσεις. Όλοι γνωρίζουμε ότι μια παθιασμένη, ασυνείδητη, γεμάτη κτητικότητα σχέση μπορεί να διαλύσει ενεργειακά έναν άνθρωπο. Αντίθετα μια ισορροπημένη σχέση γεμάτη αρμονία που ολοκληρώνει τον άνθρωπο μπορεί να τον αναγεννήσει, να τον μεταμορφώσεικαι να τον ανεβάσει σε πολύ υψηλότερα ενεργειακά επίπεδα.
.
Οι σεξουαλικές επαφές. Εξαιρούνται οι ταντρικές επαφές όπου δεν υπάρχει κορύφωση και διαρροή ενέργειας προς τα έξω, αντιθέτως όλη η ενέργεια στρέφεται προς τα μέσα και προς ταπάνω ώστε να δημιουργήσει εσωτερικούς κόσμους. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ : Μικρές Σοφίες : Τάντρα
Η απασχόληση του νου μας με κάθε άχρηστη σκέψη καθώς και με τη συσσώρευση στείρων γνώσεων και άχρηστων πληροφοριών (πχ ειδήσεις, τηλεόραση). Γενικά κάθε σκέψη που είναι αντίθετη με τις Θείες Αξίες είναι διαρροή ενέργειας.
.
Η εγωιστική και ασυνείδητη συμπεριφορά.
.
Οι άσκοπες ομιλίες. Η ακατάσχετη φλυαρία, τοκουτσομπολιό, η γκρίνια, κλπ
.
Η έλλειψη ύπνου.
.
Η έλλειψη αυτοσεβασμού. Ο αυτοσεβασμός σαν πυρήνας γαλήνης, λειτουργεί σαν καταλύτης των εντάσεων. Η αυτοπεποίθηση που μας δίνει η αρμονία της αποδοχής του εαυτού μας όπως είναι, απαλύνει τις αντιθέσεις και μας οδηγεί στην αναγνώριση της Θείας προέλευσής μας. Ο αυτοσεβασμός επίσης απαιτεί απόλυτη συνέπεια ανάμεσα στη σκέψη, το λόγο και την πράξη.
.
Η έπαρση και όλες εκείνες οι καταστάσεις που δημιουργούν παλμικές εξάρσεις ή καταπτώσεις. Με λίγα λόγια κάθε κατάσταση που δεν εμπεριέχει γαλήνη και ηρεμία δημιουργεί διαρροή ενέργειας.
Όπως καταλαβαίνετε είμαστε γεμάτοι τρύπες, γεμάτοι διαρροές ενέργειας.
.
Οτιδήποτε λοιπόν, έρχεται σε επαφή με τη Θεία Ενέργεια (που βρίσκεται γύρω και ταυτόχρονα και μέσα μας), αναλόγως του δυναμικού του, απορροφά και συγκρατεί όση του χρειάζεται, για να αποκαταστήσει την τυχόν διαταραγμένη ισορροπία στην ύπαρξή του. Όταν αυτό απορροφήσει μεγάλο ποσοστό ενέργειας από κάποια ανθρώπινη ύπαρξη, αμέσως η μεταφορά ενέργειας γίνεται αισθητή και από τον δότη ενέργειας και από τον λήπτη αυτής.
.
«Και είπεν ο Κύριος: Τις με ήγγιξεν;» Κατά την θεραπεία της αιμορραγούσης γυναίκας. Το άγγιγμα της άρρωστης γυναίκας, του ατόμου δηλαδή με τη μειωμένη ενέργεια, στην επαφή του με το Φως, που εκπροσωπεί ο Χριστός εδώ, στην επαφή του δηλαδή με την Πηγή της Θείας ενέργειας, δημιούργησε ροή ενέργειας. Η διαφορά ενέργειας, σ’ αυτές τις συγκοινωνούσες πια υπάρξεις, είχε σαν αποτέλεσμα την μεταφορά ενέργειας από την Πηγή στη μειωμένης ενέργειας ύπαρξη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την αποκατάσταση της ισορροπίας στην ύπαρξη της ασθενούς, με αποτέλεσμα την θεραπεία της, ενώ στο Χριστό αυτή η μεταφορά ενέργειας έγινε αισθητή και αυτός ήταν ο λόγος που ρώτησε: «ποιος με άγγιξε;» Το πλήθος που τον ακολουθούσε ήταν πολύ και συνωστισμός μεγάλος. Ήταν ακριβώς αυτή η μεταφορά ενέργειας που επισημάνθηκε με την ερώτηση.
Στην περίπτωση τώρα που υπάρχει ισορροπία ενέργειας σε μια ύπαρξη, η ένωση της με την Θεία Πηγή θα έχει σαν αποτέλεσμα την άνοδό της σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα. Μετά την αποσύνδεση του από τη Θεία Πηγή, το πνεύμα μένει τόσο στα Θεία πεδία, όσο διαρκεί η διαπότισή του με Φως.
.
Ανάλογα με το δυναμικό του, το κάθε πνεύμα δέχεται και αφομοιώνει διαφορετικές ποσότητες Φωτός ή Θείας Ενέργειας. Ανάλογος, λοιπόν, με το δυναμικό του και την αφομοίωση του φωτός που του παραχωρήθηκε, είναι και ο χρόνος που το πνεύμα αυτό θα μείνει στο υψηλό Πνευματικό επίπεδο, που η παροχή του Φωτός του επέτρεψε να ανέβει. Οι ατέλειες της υλικής υπόστασης του ανθρώπου, καθώς και οι διαρροές ενέργειας, που αυτές οι ατέλειες δημιουργούν, έχουν σαν αποτέλεσμα τη βαθμιαία επάνοδο του ανθρώπινου πνεύματος στο σύνηθες πνευματικό του ύψος.
Στην περίπτωση πάλι που η ανθρώπινη υπόσταση που είναι ισορροπημένη ενεργειακά και δονείται σε υψηλούς κραδασμούς, μπορέσει με τις σωστές επιλογές της, την καθαρότητα των σκέψεων της και την εξάλειψη των οπών διαρροής της ενέργειας που έχει, να φορτισθεί με Φως και να το συγκρατήσει, τότε μπορεί αυτή τη Θεία Ενέργεια να τη διοχετεύσει ηθελημένα εκεί που το Θείο Θέλημα υποδεικνύει. (Για να βοηθήσει άλλους συνοδοιπόρους σε πνευματική πρόοδο και αφύπνιση ή ακόμη και θεραπεία) Κάπως έτσι εργάζονται νομίζω οι ενεργειακοί θεραπευτές για να επιτύχουν ιάσεις ασθενών. Υπάρχει σε φωτογραφικά φιλμς απεικόνιση ενεργειακής ισχύος όπου σημειώνεται χρωματική διαδοχή σαν περίγραμμα γύρω από την παλάμη του θεραπευτή κατά την διάρκεια της θεραπείας.
.
Στις περιπτώσεις που δεν έχουν προηγηθεί καθάρσεις, στις περιπτώσεις που η πρόθεση του ανθρώπου αντίκειται προς τις Θείες αρχές, όταν η ύλη του δεν είναι δαμασμένη, όταν το πνεύμα του δεν είναι καθαρό και η ψυχή του δεν ξεχειλίζει από αγάπη,σ’ αυτές τις περιπτώσεις κάθε απόρροια που συμβαίνει λειτουργεί αντίστροφα προς την εξέλιξη των όντων και την τελείωση. Γι’ αυτό η Θεία Νομοτέλεια όρισε να δέχεται εξουσίες εκείνος, που οι επιλογές του έχουν ήδη καταδείξει το ύψος της υπαρξιακής του καθαρότητας.
«Αν κάποιος θέλει να βλαστήσει μέσα του κάτι αληθινό είναι ξεκάθαρο ότι πρέπει να αποφύγει τη διαρροή των ψυχικών του ενεργειών. Όταν ένας έχει διαρροές ενέργειας και δεν βρίσκεται απομονωμένος στο εσωτερικό του, είναι σίγουρο ότι δε θα μπορέσει να κατορθώσει να αναπτύξει κάτι αληθινό στον ψυχισμό του. Η συνηθισμένη και τρέχουσα καθημερινή ζωή θέλει να μας καταβροχθίσει αμείλικτα. Εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε καθημερινά ενάντια σ’ αυτή τη ζωή. Πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε αντίθετα στο ρεύμα...»
