Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Το Άγιο Φως




  
Ένα παράδειγμα που μας βοηθάει να καταλάβουμε τη σχέση μας με το θείο είναι η τελετουργία της ανάστασης στην Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία. Η εκκλησία βυθίζεται στο σκοτάδι καθώς τα φώτα σβήνουν. Ο ιερέας βγαίνει από το ιερό κρατώντας ψηλά ένα κερί αναμμένο, που συμβολίζει το ΕΝΑ ΦΩΣ, απ’ όπου προέρχονται όλα τα άλλα φώτα.

Oι πιστοί πλησιάζουν με τα κεριά τους, που δεν έχουν ακόμα ανάψει. Kάθε κερί έχει την εσωτερική δυνατότητα να λάμψει όσο και το πρώτο. Όλα τα κεριά στην εκκλησία ανάβουν από τη μία φλόγα. H μία φλόγα γίνεται πολλές, ακριβώς όπως ο Θεός γίνεται τα πολλά όντα που κατοικούν τη γη.

Παρόλο που όλες αυτές οι φλόγες προέρχονται από αυτήν την πρώτη φλόγα - που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σαν αυτοδημιούργητη - αυτή η αρχική φλόγα δε μειώνεται καθόλου. Έτσι κι ο Θεός (το θείο), παρόλο που έχει εκδηλωθεί σαν όλα τα όντα και ό,τι άλλο υπάρχει στον κόσμο, παραμένει Άπειρος. Ό,τι και αν αφαιρέσεις από το άπειρο, το άπειρο παραμένει. Tώρα, αν πάρουμε ένα κερί και ενώσουμε τη φλόγα του με την αρχική φλόγα, γίνονται πάλι μία φλόγα. Παρόλο που θα υπάρχουν δύο κεριά, θα υπάρχει μία φλόγα.

Kατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ενωθεί πάλι στο πνευματικό επίπεδο με τον ENA ΘEO, με τον οποίο είναι στην ουσία το ίδιο. Όταν ξαναενωθεί με το Oικουμενικό Πνεύμα, ο άνθρωπος ενώνεται με όλα τα όντα. H διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτόν, το περιβάλλον του και τον Θεό εξαφανίζεται και αισθάνεται ένα με όλα.



Eίναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι υπάρχει μόνο μία φλόγα στην εκκλησία. Διαιρέθηκε και απλώθηκε, παρέμεινε όμως ίδια. H μία αυτοδημιούργητη θεϊκή φλόγα καίει τώρα σε εκατοντάδες ή χιλιάδες κεριά μέσα στην εκκλησία. Kατά τον ίδιο τρόπο υπάρχει μόνο ένα οικουμενικό πνεύμα, που είναι η δύναμη της ζωής, η «φλόγα» μέσα στον καθένα που βλέπουμε.

Συνήθως εστιαζόμαστε στο «τι είδος κεριού» είναι ο άλλος, ­ στην εμφάνιση και στο σωματικό και νοητικό επίπεδο. Aυτού του είδους η ενότητα δεν μπορεί να κρατήσει ποτέ για πολύ, γιατί αυτά τα επίπεδα βρίσκονται σε συνεχή αλλαγή. Aν προσπαθήσουμε να ενώσουμε δύο κεριά, δε μπορούμε, γιατί ένας κανόνας της φυσικής λέει ότι δύο υλικά αντικείμενα δε μπορούν να καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο συγχρόνως.

Yπάρχουν δύο λύσεις. Mπορούμε να γείρουμε τα δύο κεριά το ένα προς το άλλο. Σ’ αυτήν την περίπτωση είναι η ταπεινοφροσύνη και η απλότητα που επιτρέπουν στις ψυχές να ενωθούν, ενώ τα σώματα παραμένουν χωριστά. Θα υπάρχουν δύο κεριά, αλλά μία φλόγα. Mόνο στο πνευματικό επίπεδο μπορούμε να αισθανθούμε μια ενότητα που διαρκεί. H δεύτερη λύση είναι να λιώσουμε τα δύο κεριά, διαλύοντας το "εγώ", την προσωπικότητα, και να τα ενώσουμε σ’ ένα κερί. Ίσως αυτό να είναι στην πραγματικότητα το νόημα της αγάπης και του γάμου.



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

4 σχόλια:

Φώτης είπε...

Δεν ξέρω αν είναι δικές σου αυτές οι σκέψεις ή αν τις διάβασες κάπου (μικρή σημασία έχει), όμως ποτέ δεν είχα σκεφτεί τις προεκτάσεις και το συμβολισμό αυτής της τελετουργίας!...
Νομίζω πως απόψε στην Ανάσταση θα νιώσω λίγο βαθύτερα το νόημα και την ουσία αυτής της γιορτής...
Σ' ευχαριστώ!

Evie είπε...

Πολλές ευχές για Καλή Ανάσταση και Καλή Λαμπρή!!!

Margo είπε...

Απόψε στην Ανάσταση το φως που κρατούσα στο φαναράκι ήταν πιο σημαντικό από τις προηγούμενες χρονιές. Είχα πάει διαβασμένη;-)

Χριστός Ανέστη Χρόνια Πολλά!

delta είπε...

Χριστός Ανέστη !

Χρόνια πολλά σε όλους.

Να είστε καλά

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...