Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

Η αόρατη ομορφιά


Στην άκρη της αγοράς, κειτόταν ένας ψόφιος σκύλος, που προκαλούσε την αηδία των περαστικών. “Τι σιχαμερός!” είπε κάποιος και απέστρεψε τα μάτια του. “Πουφ, πώς βρωμάει!” είπε κάποιος άλλος κι έπιασε τη μύτη του, καθώς περνούσε. “Κοίτα, πώς εξέχουν τα πλευρά του! Είναι αποκρουστικό!” είπε κάποιος τρίτος. “Το δέρμα του δε φτάνει ούτε για το κορδόνι ενός παπουτσιού”, είπε ένας τέταρτος και ένας πέμπτος: “Πώς να μην είχε κακό τέλος;”

Τότε, παρενέβη στο χορό της κατασυκοφάντησης μια ευγενική φωνή, που είπε: “Τη λευκότητα των δοντιών του θα τη ζήλευε και το μαργαριτάρι!” Και ο κόσμος αποτραβήχτηκε ψιθυρίζοντας: “Αυτός πρέπει να είναι ο Ιησούς, γιατί, ποιος άλλος θα έλεγε καλή κουβέντα για έναν ψόφιο σκύλο;”

Αυτό ακριβώς είναι το πνεύμα του Ιησού. Αγάπησε τον κόσμο, τόσο ολοκληρωτικά, που τίποτα δεν του φαινόταν άσχημο – όλα μεταμορφώνονταν σε φωτεινή ομορφιά.

Η ύπαρξη είναι αυτό που εσύ προβάλλεις πάνω της.

Η ύπαρξη σε αντανακλά.

Αν έχεις ασχήμια στην καρδιά σου, θα τη βλέπεις παντού. Αν η καρδιά σου είναι αθώα, θα βλέπεις την ύπαρξη σαν νεαρή παρθένα. Ακούς συνεχώς τους δικούς σου αντίλαλους.

Πραγματικός άγιος είναι εκείνος, που δεν μπορεί να βρει αμαρτωλό άνθρωπο στον κόσμο. Ακόμη κι αν ψάξει, δεν πρόκειται να βρει. Αυτός είναι ο ορισμός του πραγματικού άγιου: Εκείνος που δεν μπορεί να βρει τίποτα άσχημο μέσα στην ύπαρξη, εκείνος για τον οποίο μεταμορφώνεται, εκστασιάζεται ολόκληρη η ύπαρξη.

Μόλις η ύπαρξη γίνει για σένα ολοκληρωτικά όμορφη, τότε θα έχεις γνωρίσει το Θεό. Ο Θεός δεν είναι κάποιο πρόσωπο, δε θα Τον συναντήσεις πουθενά. Δεν έχει καμιά μορφή, κανένα όνομα. Ο Θεός είναι μια παρουσία, που μπορούν να την αισθανθούν μόνον εκείνοι που έχουν αυτήν την αισθητική ευαισθησία, αυτήν την αισθητική επίγνωση…

Ο Ιησούς βρήκε κάτι απέραντα όμορφο στον ψόφιο σκύλο, τη λευκότητα των δοντιών του, που θα τη ζήλευε κι ένα μαργαριτάρι. Μέσα σε κείνη τη λευκότητα εμφανίστηκε ο Θεός. Μέσα σε κείνη τη λευκότητα, έγινε αισθητή η παρουσία Του. Κι εσύ δεν μπορείς να τη δεις ούτε στην ανατολή του ήλιου; Και, δεν μπορείς να τη δεις στο τριαντάφυλλο; Δεν μπορείς να τη δεις στο πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας ή ενός άντρα; Δεν μπορείς να τη δεις στα αθώα μάτια των παιδιών; Και ψάχνεις διαρκώς από δω και από κει. Όλη σου η αναζήτηση γίνεται μάταια.

Η θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο από το να φτάσεις σε μια τόσο ευαίσθητη επίγνωση, που όλα να μεταμορφώνονται σε απίστευτη ομορφιά.

Η ομορφιά είναι Θεός!





Ζούμε σε ένα κόσμο αρνητικό. Η κριτική είναι ένα καθημερινό γνώρισμα της ζωής μας. Σχεδόν σε όλους τους ανθρώπους που γνωρίζουμε έχουμε εντοπίσει τα αρνητικά τους, τα ελαττώματα τους. Όταν βλέπεις τον κόσμο αρνητικά είναι βέβαιο ότι θα προκαλείς αρνητικές καταστάσεις και γεγονότα στην ζωή σου.

Οι άσχημες σκέψεις και τα συναισθήματα που οι άνθρωποι αδιάκοπα ξεχύνουν γύρω τους, μεταβάλλουν την ψυχική ατμόσφαιρα της γης, σε ένα πραγματικό έλος.

Το έλος είναι ένα μέρος όπου κανένα καινούργιο νερό, δεν έρχεται να καθαρίσει τίποτα. Είναι γεμάτο ακαθαρσίες. Έτσι είναι ο κόσμος μας. Ο καθένας πετάει τις ψυχικές του ακαθαρσίες και βρωμιές και καταπίνει αυτές του διπλανού του: την κριτική, το μίσος, τον φθόνο, την κακία , την ζήλια, την ενοχή, την εκδίκηση.

Όπως λοιπόν υπάρχει η μόλυνση του περιβάλλοντος, έτσι υπάρχει και η ψυχική μόλυνση. Η οποία είναι και η πιο σοβαρή. Προέρχεται από όλα τα άσχημα συναισθήματα που εκκρίνουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί άνθρωποι αρρωσταίνουν. Η συναισθηματική μόλυνση οδηγεί και στην σωματική.

Η αγνότητα, η ομορφιά βρίσκεται μέσα μας. Ξεκινάει από τις σκέψεις μας και από τα συναισθήματα μας. Βρίσκεται στις επιθυμίες μας, στα λόγια μας, στις πράξεις και στα έργα μας.

Η φύση είναι ένας ζωντανός οργανισμός κι εμείς είμαστε μέρος του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κύτταρο βαλμένο κάπου μέσα σε αυτό τον τεράστιο κοσμικό οργανισμό. Είναι πολύ σημαντικό να προσπαθούμε να ζούμε με αρμονία με αυτό το μεγάλο « παγκόσμιο σώμα» μέσα στο οποίο έχουμε στέγη και τροφή.

Οι θετικές σκέψεις και τα βαθιά ειλικρινή συναισθήματα βοηθούν και σένα αλλά και το περιβάλλον να ζει καλύτερα. Οι φωτεινές, αγνές σκέψεις είναι ευεργετικές. Καθαρίζουν την ατμόσφαιρα γύρω μας και προκαλούν θετικά γεγονότα στην ζωή μας.

Η ζωή δεν αποτελείται μόνο από μεγαλοπρεπείς χειρονομίες, ηρωικά κατορθώματα και ιστορικές πράξεις. Η ζωή αποτελείται από μικρά πράγματα. Οι μικρές καθημερινές σου σκέψεις και πράξεις μπορούν να προκαλέσουν την μεγαλύτερη διαφορά.

Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο εστίασε την προσοχή σου στα θετικά του. Να έχεις μες στο μυαλό σου τον Ιησού, όπου σε έναν βρωμερό, σιχαμερό, αποκρουστικό, ψόφιο σκύλο διέκρινε την λαμπρότητα των δοντιών του!

Όταν δεν προσέχεις τα ελαττώματα κάποιου,

αυτά ατονούν.

Όλοι μας κρύβουμε έναν τεράστιο πλούτο μέσα μας. Εστίασε το μυαλό σου σε αυτήν την κατεύθυνση. Στις καθημερινές σου συναλλαγές με τους ανθρώπους άρχισε να παρατηρείς αυτά που σου αρέσουνε περισσότερο πάνω τους. Να θυμάσαι ότι ο κάθε άνθρωπος που συναντάς έχει κάτι να σου μάθει.

Να μιλάς θετικά στους ανθρώπους. Να τους λες όλα τα θετικά που ανακαλύπτεις πάνω τους. Να ανοίγεις την ψυχή σου και να απελευθερώνεις όλη την ομορφιά που κρύβει μέσα της. Μην περιμένεις ανταλλάγματα. Κάντο για σένα. Θα δεις ότι στο

δόσιμο κρύβεται η χαρά.

Δίνε λοιπόν το καλύτερο που μπορείς για χάρη της ίδιας της προσφοράς και τότε το καλύτερο θα επιστρέψει σε σένα. Ότι σπέρνουμε με καλοσύνη επιστρέφει σαν σοδιά εκπλήξεων. Τα δώρα που στέλνουμε επιστρέφουν σε μας με διαφορετικό περιτύλιγμα. Εξάλλου:

Όταν έχεις ανθίσει,

θα μοιράζεσαι.

Δεν υπάρχει τρόπος να το αποφύγεις.

Όταν το λουλούδι ανοίξει, δεν υπάρχει τρόπος να κρατήσει το άρωμά του και να το φυλακίσει. Το άρωμα δραπετεύει. Απλώνεται σε όλες τις κατευθύνσεις.

Έτσι πρώτα να είσαι ολοκληρωμένος, ικανοποιημένος.

Πρώτα να Είσαι!

Τότε από την ύπαρξή σου θα υπάρξει ένα άρωμα που θα φτάνει σε πολλούς. Δεν θα είναι εκδούλευση, θα είναι ένα απλό χαρούμενο μοίρασμα.







Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011

Αμείλικτο ως ο θάνατος


Όχι, πατρίδα μου δεν είναι

τα σιχαμερά ερπετοειδή

που ντύθηκαν λιοντάρια γενναία,

οι βδέλλες που απομύζησαν

τις ανεξάντλητες αξίες,

μήτε οι ελεεινοί εφιάλτες

που χρίστηκαν προστάτες και σωτήρες μου.


Σ’ όλους αυτούς το βλέμμα μου

με περισσή αηδία αποστρέφω

και για στερνά τους λέω

φριχτός κι αργός τους πρέπει θάνατος,

φήμη και εξευτελισμός που ακολουθεί

τους έσχατους προδότες.





Πατρίδα μου

τα ασκούριαστα τα μάρμαρα

οι μενεξεδένιες θάλασσες

και τα περήφανα βουνά

ο ήλιος ο αθάνατος

και τα άγια τούτα χώματα

που ανέστησαν παλιότερα

Αριστοτέλη. Ηράκλειτο,

Λεωνίδα και Σωκράτη

και τώρα ακόμα πρόσφατα

Ρίτσο, Καβάφη

Ελύτη, Καζαντζάκη.


Πατρίδα μου

το κάλλος, η ευγένεια

και η σοφία της ζωής,

οι αθάνατες αξίες,

τα ριζωμένα ιδανικά,

το ανθρώπινο το πνεύμα,

οι τέχνες κι ο πολιτισμός

που ευλαβικά προσκύνησε

ολόκληρος ο κόσμος.


Τέτοια πατρίδα αν σου ‘λαχε

αμείλικτο ως ο θάνατος

βαρύ είναι το καθήκον σου

αυτούς που την ξεπούλησαν

στον τοίχο να τους στήσεις.


Δημήτρης Στογιαννίδης



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ»

του Κώστα Βαξεβάνη


Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.



Πηγή




Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Η σημασία της αποτίμησης της ζωής σύμφωνα με τη διαδρομή

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Ο δρόμος της ευτυχίας"


Ήταν κάποτε σε ένα χωριό δυο άνδρες με το ίδιο όνομα. Τους έλεγαν Χοακίν Γκονζάλες. Ο ένας ήταν ο παπάς της ενορίας και ο άλλος ήταν ταξιτζής. Έτσι το ‘θελε η μοίρα, να πεθάνουν και οι δύο την ίδια μέρα. Και πάνε στον ουρανό όπου τους περιμένει ο Άγιος Πέτρος.

«Το όνομά σου;» ρωτάει τον πρώτο ο Άγιος Πέτρος.

«Χοακίν Γκονζάλες»

«Ο παπάς;»

«Όχι, όχι, ο ταξιτζής»

Ο Άγιος Πέτρος συμβουλεύεται τις σημειώσεις του και του λέει:

«Ωραία, έχεις κερδίσει τον παράδεισο. Σου ανήκουν αυτοί οι χιτώνες που είναι φτιαγμένοι με χρυσή κλωστή κι αυτή η πλατινένια ράβδος, η στολισμένη με ρουμπίνια. Μπορείς να περάσεις μέσα…»

«Ευχαριστώ, ευχαριστώ…» λέει ο ταξιτζής.

Περνάνε και δυο-τρεις άλλοι, ώσπου έρχεται η σειρά του παπά.

«Το όνομά σου;»

«Χοακίν Γκονζάλες»

«Ο παπάς…»

«Μάλιστα»

«Πολύ καλά, τέκνο μου. Έχεις κερδίσει τον παράδεισο. Σου ανήκει αυτός ο λινός χιτώνας κι αυτό το ξύλινο ραβδί, το διακοσμημένο με γρανίτη.»

Λέει ο παπάς:

«Συγγνώμη, δεν είναι ότι κάνω διακρίσεις, αλλά… πρέπει να έχει γίνει κάποιο λάθος. Εγώ είμαι ο Χοακίν Γκονζάλες, ο παπάς!»

«Ναι, τέκνο μου, κέρδισες τον παράδεισο, σου ανήκει ο λινός χιτώνας…»

«Όχι, δεν είναι δυνατόν! Τον γνωρίζω τον άλλο κύριο… Δούλευε ταξιτζής, ζούσε στο χωριό μου και ήταν σκέτη συμφορά! Ανέβαινε στα πεζοδρόμια, τρακάριζε κάθε μέρα, μια φορά έπεσε πάνω σε ένα σπίτι, οδηγούσε απαίσια, έριχνε κάτω τα φανάρια, παρέσυρε τα πάντα στο δρόμο του… Κι εγώ πέρασα εβδομήντα πέντε χρόνια από τη ζωή μου κηρύττοντας κάθε Κυριακή στην ενορία μου. Πως γίνεται να δίνεται σ’ εκείνον τον χιτώνα με τη χρυσή κλωστή και την πλατινένια ράβδο και σ’ εμένα αυτό εδώ; Πρέπει να έχει γίνει λάθος!»

«Όχι, δεν υπάρχει κανένα λάθος» λέει ο Άγιος Πέτρος.

«Απλώς, κι εμείς εδώ στον ουρανό συνηθίσαμε να κάνουμε μια αποτίμηση όπως κάνετε κι εσείς στη γήινη ζωή σας.»

«Πως; Δεν καταλαβαίνω…»

«Φυσικά… τώρα λειτουργούμε με βάση τα αποτελέσματα… Κοίτα, θα σου εξηγήσω τι έγινε στη δική σου περίπτωση και θα το καταλάβεις αμέσως: Τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, κάθε φορά που έκανες κήρυγμα, ο κόσμος κοιμόταν, ενώ κάθε φορά που εκείνος οδηγούσε το ταξί, ο κόσμος προσευχόταν. Αποτελέσματα!!! Κατάλαβες τώρα;»


Η αποτίμηση της ζωής με βάση τα αποτελέσματα, είναι μια θέση υπερβολικά ασήμαντη για να την πάρουμε στα σοβαρά.

Δίνοντας προτεραιότητα στο αποτέλεσμα μπορώ, αν είμαι τυχερός, να κατακτήσω στιγμές δόξας.

Δίνοντας προτεραιότητα στο σχέδιο και κάνοντάς το δρόμο, μπορώ να ανταλλάξω αυτές τις ένδοξες στιγμές με την ευτυχία!

Η αποτίμηση της ζωής γίνεται με βάση τη διαδρομή – όχι με το που έφτασε κανείς.

Η αποτίμηση της ζωής γίνεται με βάση το πέρασμα μου – όχι με τα πόσα κατάφερα να μαζέψω στο δρόμο.

Τα πόσα μάζεψα είναι θέμα ματαιοδοξίας – να ευχαριστήσω τη μαμά, να γίνω κάποιος, να διακριθώ.

Κι αυτός δεν είναι ο δρόμος.

Ο δρόμος δεν είναι να ικανοποιήσουμε όσους θα ήθελαν να γίνουμε τούτο ή το άλλο.

Αν αποβλέπουμε μόνο στο αποτέλεσμα, δεν πρόκειται να καταφέρουμε σχεδόν τίποτα.

Η επιδίωξη του αποτελέσματος και μόνο, δεν έχει νόημα. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα, φτάνει κανείς σε λάθος συμπεράσματα για την πραγματικότητα.


Ο δρόμος δείχνει την κατεύθυνση

Και η κατεύθυνση είναι κάτι πολύ σπουδαιότερο από το αποτέλεσμα.






Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Το βίντεο για την Ελλάδα που κάνει το γύρο του κόσμου



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...