Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

“Θρέψη” - Ο Ηλίας Μαμαλάκης μιλά για την αγαπημένη του γυναίκα


Είναι λίγα και μερικές φορές ανύπαρκτα τα λόγια που μπορεί να πει κανείς μπροστά σε μια απώλεια. Και εμείς δεν μπορούμε να πούμε τίποτα παραπάνω για την κραυγή ενός ανθρώπου μπροστά στον θάνατο. Γι’ αυτό και δίχως άλλο σχόλιο, αναπαράγουμε το σπαρακτικό κείμενο του Ηλία Μαμαλάκη, ο οποίος πρόσφατα έχασε την αγαπημένη του σύζυγο από την «καταραμένη αρρώστια».

«Τον τελευταίο καιρό ξαναπήγα σχολείο. Βλέπω και παρατηρώ και βέβαια μαθαίνω πράγματα και θάματα που πάντα υπήρχαν γύρω μου, αλλά δεν τα έβλεπα.

Ανθρωπος της γαστρονομίας είμαι, του μαγειρέματος. Πάντα νόμιζα ότι το φαγητό προετοιμάζεται για να προσφέρει μια από τις ανθρώπινες ηδονές. Μήπως έκανα λάθος; Ή πιο απλά, μήπως υπάρχουν και άλλοι παράγοντες στο φαγητό που ξεπερνούν την ηδονή; Ναι, φυσικά. Απλώς, αυτό το βάλαμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και το ξεχάσαμε.

Το φαγητό κυρίως και απολύτως είναι ζωή. Η θρέψη, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου: αυτό είναι θρεπτικό, αυτό είναι δυσκοίλιο, αυτό είναι ευστόμαχο. Μια εκδήλωση αγά
πης του καθημερινού ανθρώπου, άντρα, γυναίκας, παιδιού ή γέρου εκδηλώνεται προσφέροντας τροφή στον άλλον.

Η μάνα προτείνει το φουσκωμένο από γάλα στήθος της στο μωρό της, η πάπια ταΐζει το παπάκι στο στόμα, η λέαινα καθοδηγεί το λιονταράκι να βρει και να μα
σήσει μόνο του την τροφή, η μάνα πελεκάνος αν δεν βρει τροφή να θρέψει τα μικρά της κατασπαράζει μόνη της τα σπλάχνα της για να ταΐσει τα μικρά της με τη σάρκα της και το αίμα της.

Αυτό είναι η θρέψη, ανώτερη από τη γαστρονομία. Οι μανάδες θρέφουν τα παιδιά τους, τους δίνουν ζωή ή, ακόμα καλύτερα, δύναμη για ζωή. Γι’ αυτό όλοι εμείς, γιοι και κόρες αγαπάμε τις μανάδες μας, γιατί μας έθρεψαν. Κι όμως, εγώ τον πήρα τον δρόμο της γαστρονομίας. Φαφλατάδικος δρόμος, φιγουρατζίδικος, με φωνές και τυμπανοκρουσίες, αλλά ό,τι κι αν πεις εύκολος δρόμος.
Δύο εξτραβαγκάντσες, ένα εξωτικό μπαχαρικό, λίγος αφρός και οι γαστρονόμοι έμειναν εκστασιασμένοι και ατενίζοντας στο υπερπέραν καταμετρούν την υφή του μπαρμπουνιού, το άρωμα της κολοκύθας, τη γεύση του αγγουριού. Ελεος, άνθρωποί μου, η μαγκιά του μάγειρα είναι να φτιάξει τρεις μπουκίτσες φαγητό για ένα πονεμένο σώμα και την ψυχή που κρύβει μέσα του. Να το πείσει να φάει. Να γίνει μάγειρας της θρέψης και όχι της γαστρονομίας. Να νιώσει ότι έδωσε λίγη ζωή, λίγο κουράγιο. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ο σούπερ μάγειρας για να το κάνεις αυτό, αρκεί να αγαπάς, να φροντίζεις, να σκέπτεσαι.

Αυτό το σχολείο πέρασα τον τελευταίο καιρό, εγώ, ο άγαρμπος μαγειράκος, να θρέψω δηλαδή, να δώσω ζωή στην αγαπημένη μου. Αρνιόταν πεισματικά ν
α ζήσει, μόνο λίγα ροδάκινα της άρεσαν σε ήπια θερμοκρασία ούτε ζεστά ούτε κρύα. Εγώ μέσα στην κουζίνα έφτιαχνα τυροπιτάκια, έβραζα χυλωμένη φακή χωρίς μπαχαρικά για να μην την ενοχλούν, έφτιαχνα σαλάτα φατούς που της άρεσε, έβραζα κολοκυθάκια, άτμιζα μια φρέσκια γλώσσα. Ήθελα να θρέψω την καλή μου, το ήθελα, μα αυτή αρνήθηκε.

Βλέπετε, είχε ξεκινήσει από καιρό έναν άλλο μακρύ και άγνωστο δρόμο... Ποιος θα τα φάει όλα αυτά που μαγείρεψα; Θα παλαιώσουν μέσα στις πιατέλες, μέχρι που κάποιος θα τα πετάξει. Τα φαγητά μου δεν έθρεψαν κανέναν ούτε καν εμένα. Θα ήθελα κάτι να κάνω, μα είμαι ανήμπορος, δεν ξέρω τίποτα άλλο, να θρέφω ανθρώπους και ενίοτε τις ψυχές τους. Γιατί, θέλω να ξέρετε ότι η ανθρώπινη ψυχή κατοικοεδρεύει στο στ
ομαχάκι μας.

Υ.Γ. Στις 29 Αυγούστου στις 11.15 το βράδυ η αγαπημένη μου γυναίκα Στέλλα έφυγε από αυτό τον κόσμο, αφού έδωσε μια τιτάνια μάχη με την καταραμένη αρρώστια. Ήθελε να ζήσει όσο κανένας άλλος. Πίστευε ότι καλυτέρευε, ενώ η αλήθεια ήταν διαφορετική. Την αγαπούσα πάρα πολύ και θα την αγαπώ».



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

1 σχόλιο:

Με τα φτερά της ψυχής είπε...

Καλησπέρα Δημήτρη,τον Ιούλιο είχα πάει για τσεκάπ στο νοσοκομείο και περιμένοντας τη σειρά μου,είδα τον Κο Μαμαλάκη να βγαίνει από το Ογκολογικό.Δεν του μίλησα,ενώ ήθελα,ήξερα όμως ότι ήταν κάτι σοβαρό.
Κάτι για αυτόν ή για έναν δικό του.Δεν ήθελα να τον ενοχλήσω,μόνο που ευχήθηκα από μέσα μου όλα να πάνε καλά όπως και για κάθε άνθρωπο που περνά αυτό το Γολγοθά.
Μετά από λίγες μέρες ακουσα για το θάνατο της γυναίκας του και διάβασα αυτή την κατάθεση ψυχής στο ίντερνετ.
Μακάρι να είχε σωθεί,μακάρι να εξαφανιζόταν για πάντα αυτή η αρρώστια,οι άνθρωποι να μην υποφέρουν και αυτοί που φεύγουν αλλά και αυτοί που μένουν πίσω.
Όμως επειδή τίποτα δεν γίνεται τυχαία,αλλά για να πάρουμε ένα μάθημα ζωής,πιστεύω πια ότι είναι επιλογή μας να περάσουμε από την α-σθένεια στη δύναμη και στην υγεία,φροντίζοντας και αγαπώντας αληθινά τον εαυτό μας ζώντας με ψυχική ηρεμία,σωστή διατροφή,χωρίς άγχος και θυμό.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...