Αγέραστη Ψυχή

 

Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Μια νέα ρυτίδα έχει εμφανιστεί στο  πρόσωπό μου. Μια ολοκαίνουργια χαραγματιά χωρίζει το μέτωπο στα δύο. Με γεια μου.

Κι όμως η ζωντανή άμορφη παρουσία πίσω από το πρόσωπο που παρατηρεί την αλλαγή της μορφής κι έχει επίγνωση του ζαρώματος της επιδερμίδας, παραμένει αμετάβλητη.

Υπάρχει ακόμα ένα μικρό παιδί εκεί μέσα, που συνεχίζει να βλέπει τον εαυτό του πέρα από το χρόνο και τους περιορισμούς. Μπορεί η εξωτερική εμφάνιση να γερνάει μέρα με τη μέρα. Μπορεί ο νους να εμπλουτίζεται με νέες γνώσεις και η σκέψη να γίνεται όλο και πιο σύνθετη ή όλο και πιο “βαριά”. Αυτό όμως που παρατηρεί τις αλλαγές του σώματος και του νου παραμένει απαράλλαχτο.

Αν ψάξεις βαθιά μέσα σου σε στιγμές εσωτερικής γαλήνης, θα ανακαλύψεις τη σιωπηλή αυτή ολοζώντανη παρουσία. Ήταν η ίδια όταν ήσουν μικρό παιδί. Δε έχει αλλάξει τίποτα σ’ αυτή τώρα που μεγάλωσες. Ίσως γι’ αυτό η λαϊκή σοφία επιμένει πως η ψυχή δε γερνάει ποτέ. Δίνοντας έμφαση στη φυσική μας ύπαρξη ξεχάσαμε δυστυχώς την αληθινή μας Ύπαρξη. Την φυλακισμένη στο εγώ Ζωοδόχο Πηγή.

Λέει σε ένα όμορφα θλιμμένο ποίημα του ο Ταγκόρ:

“Εκείνος τον οποίο περικλείω με το όνομα μου, θρηνεί σ’ αυτό το κελί. Είμαι πάντοτε απασχολημένος να υψώνω αυτό τον τοίχο ολόγυρα, και όπως υψώνεται ο τοίχος μέρα με την ημέρα προς τον ουρανό, κάτω από τον σκοτεινό ίσκιο του, χάνω την εικόνα της αληθινής μου ύπαρξης. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν τον τεράστιο τοίχο, και τον αλείφω με χώμα κι άμμο μη τυχόν και μείνει καμιά τρυπίτσα σε αυτό το όνομα. Κι έτσι όπως πολύ φροντίζω, χάνω την εικόνα της αληθινής μου ύπαρξης.”   

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η συνείδηση της συνειδητότητας

Ακόμη και στα όνειρά μας υπάρχει κάτι πολύ αληθινό. Δεν είναι άλλο από τη συνειδητότητα πάνω στην οποία γεννιούνται αυτά τα όνειρα. Είναι η συνειδητότητα η οποία ονειρεύεται. Η αληθινή μας ουσία. Διότι εμείς είμαστε αυτή η συνειδητότητα.

Θέτοντάς το έτσι, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην κατάσταση που κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε και στην κατάσταση που είμαστε ξύπνιοι. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά αν όταν είμαστε ξύπνιοι δεν έχουμε συνείδηση της συνειδητότητας μας. Στη μια περίπτωση η συνειδητότητα είναι χαμένη μέσα στα όνειρά της, στη δεύτερη είναι χαμένη μέσα στις σκέψεις της. Αυτή είναι η κατάσταση του μέσου ανθρώπου : 

ολότελα χαμένος μέσα στις επαναλαμβανόμενες σκέψεις του.

Οφείλουμε λοιπόν να αποκτήσουμε συνείδηση της συνειδητότητας μας. Χρησιμοποιώντας βέβαια λέξεις στην ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε δημιουργούμε μια μη υπαρκτή δυαδικότητα. Διότι δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος ή κάτι που να έχει συνείδηση της συνειδητότητας. Θα έπρεπε να υπάρχει αυτό το κάτι από τη μια μεριά και η συνειδητότητα από την άλλη.  Δεν είναι δυνατό να έχουμε συνείδηση της συνειδητότητας μας επειδή πολύ απλά εμείς είμαστε η συνειδητότητα αυτή. Μπορούμε απλώς να περιορίσουμε την υπερδραστηριότητα του νου μας σταματώντας τις σκέψεις που συννεφιάζουν τη συνειδητότητά μας και να την αφήσουμε να αναδυθεί όπως ο καθαρός ουρανός μετά από μια σφοδρή καταιγίδα.

Οι σκέψεις, λένε, μοιάζουν πολύ με τα σύννεφα. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά: Τα σύννεφα που σκοτεινιάζουν τον ουρανό μπορεί να μοιάζουν μεταξύ τους αλλά δεν είναι ποτέ τα ίδια. Αντίθετα το 95% των σκέψεών μας είναι ακριβώς οι ίδιες και επαναλαμβάνονται. Δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε την ματαιότητα τους.

Αν λοιπόν ασυνειδησία είναι η απόλυτη ταύτιση με τις σκέψεις μας η συνειδητότητα αρχίζει να αφυπνίζεται μαζί με την αποταύτισή μας από αυτές. Όπως λέει το Έκχαρτ Τόλλε :

“Αυτή είναι η νέα σας πνευματική άσκηση.

Μην παίρνετε τις σκέψεις σας πολύ στα σοβαρά.”

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

What a Wonderful World!

Nα έχετε μιαν όμορφη, φωτεινή μέρα εύχομαι φίλοι μου!

Συμπαντική μετάβαση σε υψηλότερες συχνότητες

Όταν μια πηγή δονεί ένα υλικό

τότε το υλικό τείνει να συντονιστεί

στη συχνότητα της πηγής.

Είναι ευκαιρία να δονηθούμε σε υψηλότερες συχνότητες 

διευρύνοντας έτσι το αντιληπτικό μας φάσμα 

βαπτιζόμενοι σε ένα ποταμό φωτός, 

στον οποίο μόλις τώρα βρέχουμε τους αστραγάλους μας.

Έφτασε η ώρα να απεγκλωβίσουμε το πνεύμα μας 

από τις κατώτερες βαθμίδες της ύλης 

και να ανοίξουμε το δίαυλο επικοινωνίας μας 

με το υπερ-αισθητό, το φανταστικό…

…το όλον…

Το video έστειλε η Πεταλούδα

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Σκότωσε ή αποδέξου

Πόσος χρόνος σου έμεινε ακόμη;

Πόσοι από τους συνοδοιπόρους που ήλθαν στον κόσμο μαζί σου έχουν ήδη αναχωρήσει;

Μη χάνεις χρόνο. Η ώρα είναι τώρα. Ξύπνα!

Σκότωσε ό,τι σε σκοτώνει.

Σκότωσε αυτό που σε ελαττώνει, αυτό που σε εμποδίζει να προχωρήσεις, να φτάσεις στον προορισμό σου.

Αν δε μπορείς, αποδέξου το ελάττωμα που δε μπορείς να σκοτώσεις.

Αν ακόμα δε μπορείς να το αποδεχτείς, αποδέξου ότι δε μπορείς να το αποδεχτείς.

Αν όμως δε μπορείς ούτε να αποδεχτείς ότι δε μπορείς να αποδεχτείς, αν η γνωστή φωνή μέσα σου ακόμη συνεχίζει να διαμαρτύρεται και να μην παραδίνεται, τότε τι μπορείς να κάνεις;

Αναγνώρισε ότι υπάρχει αυτή φωνή μέσα σου που διαμαρτύρεται. Και αποδέξου την ύπαρξή της! Αυτή  η παρατήρηση και αναγνώριση της φωνής είναι αρκετή τις περισσότερες φορές γιατί δημιουργεί μια απόσταση ασφαλείας από την ίδια τη φωνή. Έτσι κατανοείς ότι δεν είσαι εσύ η φωνή που διαμαρτύρεται. Δημιουργώντας απόσταση αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι πολύ περισσότερα από όλα αυτά τα επαναλαμβανόμενα νοητικά και συναισθηματικά πρότυπα που για τόσο καιρό καταφέρνουν να υποκρίνονται ότι είσαι εσύ.

Πάντα θα βρίσκεται εδώ, σε κάθε ζωντανό τώρα, σε κάθε στιγμούλα  που θα κατορθώνεις να μη την συνθλίβεις ανάμεσα στις αναμνήσεις και τις προσδοκίες σου, η ευκαιρία να παρατηρείς την εσωτερική σου κατάσταση, να μεταμορφώνεις ότι δε σου αρέσει και έχεις τη δύναμη να αλλάξεις, ή να αποδέχεσαι ό,τι δε μπορείς να αλλάξεις. 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ενότητα

Όταν το αίμα από τις φλέβες σου

επιστρέφει στη θάλασσα,

και η σκόνη από τα κόκαλα σου

επιστρέφει στο έδαφος,

ίσως τότε θυμηθείς

ότι αυτή η γη δεν ανήκει σε σένα,

είσαι εσύ που ανήκεις

σ’ αυτή τη γη.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Μη βιάζεσαι ποτέ να κρίνεις

Ο χειρούργος  μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε κλήση για μια επείγουσα και δύσκολη επέμβαση. Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο όπου στην αίθουσα  αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.

Εκείνος μόλις αντίκρισε το γιατρό του φώναξε με αγωνία:

«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; Η ζωή του γιου μου κινδυνεύει. »

Ο γιατρός τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε:

«Συγνώμη, δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».

«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σου τώρα σ' εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσες; Αν ο γιος σου πέθαινε τώρα, τι θα έκανες;», είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός απάντησε :

«Θα επαναλάμβανα, ότι είπε ο Ιώβ στη Βίβλο: Από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Πηγαίνετε τώρα  να προσευχηθείτε για το γιό σας κι εμείς θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».

«Να δίνεις συμβουλές, όταν δεν σε αφορά κάτι, είναι τόσο εύκολο...», μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο κράτησε αρκετές ώρες κι ύστερα πρώτος ο γιατρός βγήκε και ανακοίνωσε στον πατέρα χαρούμενα:

«Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.

«Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».

«Μα πως μπορεί να είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα ο πατέρας λίγα λεπτά αφού έφυγε ο γιατρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:

«Ο γιος του σκοτώθηκε χτες σε τροχαίο ατύχημα. Ήταν στην κηδεία του όταν τον καλέσαμε για την εγχείρηση, και τώρα που έσωσε τη ζωή του δικού σας γιου έφυγε τρέχοντας για να επιστρέψει στην κηδεία του παιδιού του»!! 

Κάποιες φορές απαιτείται μεγάλη εσωτερική δύναμη για να μην κρίνεις τον συνάνθρωπό σου. Επειδή όμως ποτέ δεν γνωρίζεις πραγματικά τι συμβαίνει στη ζωή του άλλου ανθρώπου και τι μπορεί αυτός να περνάει εκείνη τη στιγμή, μη βιάζεσαι ποτέ να κρίνεις. Η «σιωπή του νου» είναι ο μοναδικός καθρέπτης που αντανακλά την πραγματικότητα της κατάστασης και η αγάπη το κύριο φίλτρο που πρέπει να χρησιμοποιούμε όταν κρίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους.

 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Θέλεις πραγματικά να αλλάξεις ;

“Σύντομα θα πεθάνεις, κι ακόμα δεν έγινες απλός και φυσικός και ατάραχος· ούτε ελευθερώθηκες από το φόβο ότι θα σε βλάψει κάτι έξω από σένα· κι ούτε είσαι πονετικός με όλους· κι ακόμη δε λες να καταλάβεις ότι η σοφία σημαίνει δίκαιες πράξεις.”

Μάρκος Αυρήλιος

Αν ένας άνθρωπος καυχιέται ότι δουλεύει πάνω στον εαυτό του, αλλά δεν παρουσιάζει καμία αλλαγή, εάν το «εγώ» του παραμένει το ίδιο σκληρό και άκαμπτο, εάν η σχέση του με τους άλλους παραμένει η ίδια, εάν δεν αναβλύζει άκοπα αγάπη απ’ την καρδιά του, εάν δεν υπάρχει απλότητα και φυσικότητα στις πράξεις του, εάν δε βιώνει γαλήνη και ηρεμία, τότε ο άνθρωπος αυτός αποδεικνύει ότι δεν έχει αλλάξει. Και αν δεν έχει αλλάξει τότε είναι φανερό ότι δεν δουλεύει σωστά πάνω στον εαυτό του. Απλώς σπαταλά τον πολύτιμο χρόνο του.  

Χρειάζεται να παρατηρούμε διαρκώς τον ίδιο μας τον εαυτό με σκοπό να γνωρίσουμε τι έχουμε και τι μας λείπει. Υπάρχουν πολλά ελαττώματα που πρέπει να εξαλείψουμε και πολλές πνευματικές αρετές  που πρέπει να αποκτήσουμε εάν θέλουμε να βαδίσουμε στον ευθύ δρόμο.  Αλλά το λανθασμένο συναίσθημα του εγώ δεν επιτρέπει σε πολλούς να προχωράνε στο δύσκολο μονοπάτι της απελευθέρωσης. Αυτό το λανθασμένο συναίσθημα μπερδεύεται πάντοτε με το συναίσθημα του Είναι. Εάν δεν ανοίξουμε καλά τα μάτια μας, το λανθασμένο συναίσθημα του εγώ μπορεί να μας κάνει όλους να αποτύχουμε στην παρούσα ύπαρξη.  

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...