Ισορροπία

Κάποιος που ήθελε να απαλλαγεί από τα βάσανα της καθημερινότητας, πήγε σε ένα βουδιστικό ναό κι αναζήτησε τη βοήθεια ενός δασκάλου. «Δάσκαλε», του είπε, «αν κάνω τέσσερις ώρες διαλογισμό την ημέρα, σε πόσο καιρό θα πετύχω την υπέρβαση;

Ο δάσκαλος τον κοίταξε κι αποκρίθηκε: «Με τέσσερις ώρες διαλογισμό την ημέρα, ίσως πετύχεις την υπέρβαση σε δέκα χρόνια».

Με τη σκέψη ότι μπορεί να αφιερώσει περισσότερο ακόμα χρόνο για την επίτευξη του σκοπού του, ο άνδρας είπε: «Δάσκαλέ μου, με οχτώ ώρες διαλογισμό την ημέρα, σε πόσο χρόνο θα πετύχω την υπέρβαση;»

Ο δάσκαλος τον κοίταξε πάλι κι αποκρίθηκε: «Με οχτώ ώρες διαλογισμό την ημέρα, ίσως πετύχεις την υπέρβαση σε είκοσι χρόνια».

«Μα θα μου πάρει περισσότερο χρόνο αν διαλογίζομαι πιο πολύ;» ρώτησε εκείνος απορημένος.

Κι ο δάσκαλος απάντησε: «Δεν βρίσκεσαι εδώ για να θυσιάζεις τη χαρά της ζωής. Βρίσκεσαι εδώ για να ζεις, για να είσαι ευτυχισμένος και για να αγαπάς. Αν σου αρκούν δυο ώρες διαλογισμού αλλά εσύ αφιερώνεις οχτώ, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να εξαντλείσαι, να χάνεις το νόημα των πραγμάτων και να μην απολαμβάνεις τη ζωή. Δίνε πάντα τον καλύτερο εαυτό σου κι ίσως κάποτε μάθεις ότι άσχετα από το πόσο χρόνο αφιερώνεις στο διαλογισμό, μπορείς να ζεις, να αγαπάς και να είσαι ευτυχισμένος».

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Το λυτρωτικό αίσθημα της μοναξιάς

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ζούμε στις αντίθετες πλευρές ενός τοίχου, φυλακισμένοι από φόβο μήπως πληγωθούμε, προσκολλημένοι στις προσωπικές επιδιώξεις και τις φιλοδοξίες μας, παγιδευμένοι στις χρόνιες προκαταλήψεις μας και ανίκανοι να γευτούμε τη μεταμορφωτική ενέργεια της αγάπης. Οι τοίχοι όμως που χτίζουμε γύρω μας για να κρατήσουν τη λύπη μακριά, κρατούν απ’ έξω και τη χαρά. Κάποιες φορές σηκωνόμαστε στις μύτες τον ποδιών και κοιτάμε ο ένας τον άλλον πάνω απ’ την κορυφή του τοίχου κι αυτό το ονομάζουμε σχέση. Και πάνω σε τέτοιες σχέσεις χτίζουμε τις κοινωνίες μας. Γι’ αυτό οι κοινωνίες μας καταρρέουν. Επειδή την απομόνωση την ονομάσαμε σχέση. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος μ’ αυτή την κατάσταση αλλά επίσης κανείς δε νοιάζεται να γκρεμίσει τους τοίχους της δικής του απομόνωσης. Τον βολεύουν. Τους έχει συνηθίσει και νομίζει πως του παρέχουν ασφάλεια. Κι έτσι αυτό που προσπαθεί είναι να βελτιώσει την ανυπόφορη κατάστασή του, να επιτύχει μια μικρή βελτίωση ίσως και να προσεγγίσει την ομορφιά της ζωής και της αγάπης με ημίμετρα. Αντί να γκρεμίσει τους τοίχους του και να ελευθερωθεί, προσπαθεί να τους διακοσμήσει.

  

Η ανακαίνιση των τοίχων της φυλακής μας όμως μας προσφέρει όση ακριβώς ευχαρίστηση έχουμε ανάγκη για να μην τους γκρεμίσουμε ποτέ… για να μη δημιουργήσουμε ποτέ ουσιαστικές σχέσεις… για να παραμείνουμε στην απομόνωση… για να μη λευτερωθούμε ποτέ από τη μοναξιά μας.

Κάθε εγωκεντρική δραστηριότητα είναι μια πορεία απομόνωσης και ψηλώνει τους τοίχους γύρω σου. Όσο προσπαθείς να επιβληθείς στον σύντροφό σου, όσο φθονείς τον ανταγωνιστή σου, όσο θέλεις να εκμεταλλευτείς τον συνάνθρωπό σου, όσο θρέφεις την ματαιοδοξία σου, ψηλώνεις αυτούς τους τοίχους. Κι έρχεται ίσως  μια στιγμή στη ζωή σου που θα νιώσεις αυτή την ασυνήθιστη απομόνωση που έχεις δημιουργήσει για τον εαυτό σου. Μπορεί να συμβεί μέσα στη νύχτα όταν ξυπνήσεις από έναν εφιάλτη, μούσκεμα στον ιδρώτα. Ή μπορεί να συμβεί σε μια γιορτή την ώρα που διασκεδάζεις παρέα με τους φίλους σου. Αντιλαμβάνεσαι ξαφνικά την απίστευτη ψυχική απόσταση ανάμεσα σε σένα και τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν. Βιώνεις την έλλειψη αληθινής επικοινωνίας αλλά και τούτη την έντονη μοναξιά που εσύ ο ίδιος έχεις προξενήσει μέσα από την συνεχή εγωκεντρική αυτοπεριστροφή σου∙ μέσα από τη φυλακή στην οποία έχτισες τον εαυτό σου. 

Είναι τέτοια η αγωνία που συνοδεύει αυτή την αντίληψη της μοναξιάς που προσπαθείς  να κάνεις οτιδήποτε για να γλιτώσεις. Μπορεί να πας σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα για να βρεθείς ανάμεσα σε πολύ κόσμο, ή σε μια εκκλησία να προσευχηθείς για τη λύτρωση, ή σε ένα πολύβουο μαγαζί. Είτε πας στην εκκλησία όμως είτε στο γήπεδο δεν υπάρχει διαφορά όταν το κίνητρο είναι η έντονη ανάγκη να ξεφύγεις από το αίσθημα της μοναξιάς. Τίποτα δε μπορεί να σε βοηθήσει να το αντιμετωπίσεις. Από τη στιγμή που θα το αντιληφθείς οφείλεις να το βιώσεις μέχρι το τέρμα. Το μόνο που μπορείς λοιπόν να κάνεις είναι να δεις καθαρά αυτή την εγωκεντρική δραστηριότητα στην καθημερινή ζωή σου και τις συνέπειές της. Να την παρατηρήσεις χωρίς να την κρίνεις και να έχεις επίγνωση της μοναξιάς που δημιούργησες γύρω σου χωρίς να έχεις την απαίτηση πως πρέπει να τελειώσει τώρα. Γιατί τότε δημιουργείς περισσότερη σύγκρουση μέσα σου με ολέθριες συνέπειες.  Η ουσιαστική αλλαγή της συμπεριφοράς μας  και η αποδοχή του πόνου που βιώνουμε θα έχει ως αποτέλεσμα την σταδιακή υπέρβασή του αισθήματος της μοναξιάς. Ίσως είναι τελικά αυτή η συνειδητή παρατήρηση της μοναξιάς μας και του πόνου που νιώθουμε, που μπορεί να μας οδηγήσει στο γκρέμισμα των τειχών που σηκώσαμε ασυνείδητα και στη οριστική λύτρωση μας.

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Καλή Χρονία...!

Ευτυχισμένο το νεο 'Ετος ! ! !

Η έλευση του Νέου Έτους ας γίνει εφαλτήριο για ενδελεχή και άοκνη εσωτερική αναζήτηση!

Το κάρπισμα του εσώτερου μας κήπου θα καθρεπτίζεται απότοκα στον κήπο της οικουμένης!

2 0 0 9  -  2 0 1 4

5 Χρόνια ΞΑΝΘΗ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ ! ! !

Οι καθοριστικές στιγμές της ζωής

Τι θα μπορούσε, τι θα έπρεπε να γίνει

με όλο αυτό το χρόνο που βρίσκεται μπροστά μας

απλόχερος και άμορφος,

ελαφρύς στην ελευθερία του 

και βαρύς στην αβεβαιότητά του;

Είναι μια επιθυμία ονειρική και νοσταλγική,

να σταθούμε ξανά σε εκείνο το καθοριστικό σημείο της ζωής

και να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε

μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση

από εκείνη που μας έκανε αυτό που είμαστε;

Οι καθοριστικές στιγμές της ζωής όταν η κατεύθυνσή της αλλάζει για πάντα,

δεν χαρακτηρίζονται πάντα από ηχηρούς και εντυπωσιακούς θεατρινισμούς.

Στην πραγματικότητα, οι δραματικές στιγμές μιας καθοριστικής εμπειρίας

είναι συχνά απίστευτα χαμηλών τόνων.

Όταν η στιγμή ξεδιπλώνει τις επαναστατικές επιπτώσεις της

και βεβαιώνεται ότι μια ζωή αποκαλύπτεται σε ένα νέο φως,

το κάνει σιωπηλά.

Και μέσα σ’ αυτή την υπέροχη σιωπή βρίσκεται το ιδιαίτερο μεγαλείο της.

«Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα» - Mercier Pascal

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...