Οι πολεμιστές τους Φωτός έχουν πάντα μια λάμψη στο
βλέμμα.
Ζουν μέσα στον κόσμο, αποτελούν μέρος της ζωής άλλων
ανθρώπων και ξεκίνησαν το ταξίδι τους δίχως δισάκι και δίχως σανδάλια. Σε πολλές
περιπτώσεις είναι λιπόψυχοι. Δε δρουν πάντοτε σωστά.
Υποφέρουν για άχρηστα πράγματα, κρατούν άνανδρη
στάση και καμιά φορά θεωρούν πως είναι ανίκανοι να ωριμάσουν. Συχνά θεωρούν τον
εαυτό τους ανάξιο για οποιαδήποτε ευλογία ή θαύμα.
Δεν είναι πάντα σίγουροι για ότι κάνουν. Πολλές φορές
περνούν άγρυπνες νύχτες και σκέφτονται πως η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα.
Γι’ αυτό είναι πολεμιστές του φωτός. Γιατί κάνουν
λάθη. Γιατί αναρωτιούνται. Γιατί αναζητούν μια αιτία·
και
σίγουρα θα τη βρουν.
Ένας πολεμιστής του φωτός ξέρει πως μερικές στιγμές
επαναλαμβάνονται.
Συχνά βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα και
καταστάσεις που έχει ήδη αντιμετωπίσει. Τότε νιώθει στεναχώρια και σκέφτεται
πως είναι ανίκανος να κάνει προόδους στη ζωή του, αφού οι δύσκολες στιγμές
παρουσιάζονται ξανά.
«Αυτό το έχω ήδη περάσει», παραπονιέται στην καρδιά
του.
«Αλήθεια είναι, το έχεις ζήσει», απαντάει η καρδιά
του. «Αλλά δεν το ξεπέρασες ποτέ».
Τότε ο πολεμιστής κατανοεί πως η επανάληψη των
εμπειριών έχει έναν και μοναδικό στόχο:
να
τον διδάξει αυτό που δεν εννοεί να μάθει.
Paulo Coelho
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...
