Ο πολεμιστής του φωτός συμπεριφέρεται σαν παιδί

Οι άλλοι εντυπωσιάζονται. Έχουν ξεχάσει πως ένα παιδί έχει ανάγκη να διασκεδάσει, να παίξει, να δείχνει σ’ ένα βαθμό ασέβεια, να κάνει ανάρμοστες και ανώριμες ερωτήσεις, να λέει ανοησίες στις οποίες ούτε και το ίδιο πιστεύει.

Και ρωτούν σκανδαλισμένοι: «Αυτός ακολουθεί τον πνευματικό δρόμο; Αυτός δεν είναι καθόλου ώριμος!»

Σ’ αυτό το σχόλιο, ο πολεμιστής νιώθει περήφανος. Και διατηρεί την επαφή του με το Θεό μέσω της αθωότητας και της επιθυμίας του, χωρίς να παρεκκλίνει από την αποστολή του.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ο πολεμιστής του Φωτός

Οι πολεμιστές τους Φωτός έχουν πάντα μια λάμψη στο βλέμμα.

Ζουν μέσα στον κόσμο, αποτελούν μέρος της ζωής άλλων ανθρώπων και ξεκίνησαν το ταξίδι τους δίχως δισάκι και δίχως σανδάλια. Σε πολλές περιπτώσεις είναι λιπόψυχοι. Δε δρουν πάντοτε σωστά.

Υποφέρουν για άχρηστα πράγματα, κρατούν άνανδρη στάση και καμιά φορά θεωρούν πως είναι ανίκανοι να ωριμάσουν. Συχνά θεωρούν τον εαυτό τους ανάξιο για οποιαδήποτε ευλογία ή θαύμα.

Δεν είναι πάντα σίγουροι για ότι κάνουν. Πολλές φορές περνούν άγρυπνες νύχτες και σκέφτονται πως η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα.

Γι’ αυτό είναι πολεμιστές του φωτός. Γιατί κάνουν λάθη. Γιατί αναρωτιούνται. Γιατί αναζητούν μια αιτία· 

και σίγουρα θα τη βρουν.

 Ένας πολεμιστής του φωτός ξέρει πως μερικές στιγμές επαναλαμβάνονται.

Συχνά βρίσκεται μπροστά σε προβλήματα και καταστάσεις που έχει ήδη αντιμετωπίσει. Τότε νιώθει στεναχώρια και σκέφτεται πως είναι ανίκανος να κάνει προόδους στη ζωή του, αφού οι δύσκολες στιγμές παρουσιάζονται ξανά.

«Αυτό το έχω ήδη περάσει», παραπονιέται στην καρδιά του.

«Αλήθεια είναι, το έχεις ζήσει», απαντάει η καρδιά του. «Αλλά δεν το ξεπέρασες ποτέ».

Τότε ο πολεμιστής κατανοεί πως η επανάληψη των εμπειριών έχει έναν και μοναδικό στόχο:

να τον διδάξει αυτό που δεν εννοεί να μάθει. 

Paulo Coelho

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Υπομονή και Θάρρος

Σε μια πόλη της ανατολής κάλεσαν τον μεγάλο δάσκαλο της σουφιστικής παράδοσης, τον Νασρεντίν, για να μιλήσει.

Ο Νασρεντίν κανόνισε τη διάλεξη για τις δύο το μεσημέρι και η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη: πουλήθηκαν και οι χίλιες θέσεις και έμειναν απέξω περισσότερα από εξακόσια άτομα, που παρακολουθούσαν την ομιλία μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης.

Στις δύο ακριβώς μπήκε ο βοηθός του Νασρεντίν και είπε ότι για λόγους ανωτέρας βίας η διάλεξη θα καθυστερούσε. Μερικοί σηκώθηκαν αγανακτισμένοι, ζήτησαν να τους επιστραφούν τα χρήματα και αποχώρησαν. Όμως παρέμειναν πολλοί ακόμη μέσα κι έξω από την αίθουσα.

Στις τέσσερις το απόγευμα ο σουφιστής δάσκαλος δεν είχε ακόμη κάνει την εμφάνισή του και οι άνθρωποι σιγά σιγά έφευγαν παίρνοντας πίσω τα χρήματά τους· άλλωστε πλησίαζε η προκαθορισμένη ώρα λήξης της διάλεξης και είχε έρθει η στιγμή να γυρίσουν στα σπίτια τους. Όταν χτύπησε έξι, οι χίλιοι εφτακόσιοι αρχικοί ακροατές είχαν μειωθεί σε λιγότερους από εκατό.

Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Νασρεντίν. Φαινόταν τελείως μεθυσμένος και άρχισε να λέει αστειάκια σε μια όμορφη κοπέλα που καθόταν στην πρώτη σειρά.

Αφού πέρασε η πρώτη έκπληξη, οι ακροατές άρχισαν να αγανακτούν. Πως ήταν δυνατόν, αφού περίμεναν τέσσερεις ώρες συνέχεια, να φέρεται έτσι αυτός ο άνθρωπος; Ακούστηκαν ορισμένα μουρμουρητά αποδοκιμασίας, αλλά ο σουφιστής δάσκαλος δεν τους έδωσε καμιά σημασία· συνέχισε να φωνάζει ότι η κοπέλα ήταν σέξι και την κάλεσε να ταξιδέψει μαζί του στη Γαλλία.

Αφού βλαστήμησε όσους διαμαρτύρονταν, ο Νασρεντίν επιχείρησε να σηκωθεί και έπεσε βαρύς στο πάτωμα. Εξοργισμένοι οι ακροατές αποφάσισαν να φύγουν, λέγοντας ότι όλα αυτά ήταν αγυρτίες, ότι θα απευθύνονταν στις εφημερίδες για να καταγγείλουν αυτό το εξευτελιστικό θέαμα.

Εννέα άνθρωποι έμειναν στην αίθουσα. Μόλις οι αγανακτισμένοι εγκατέλειψαν το χώρο, ο Νασρεντίν σηκώθηκε· ήταν νηφάλιος, τα μάτια του έλαμπαν και απέπνεε έναν αέρα αξιοπρέπειας και σοφίας.

“Εσείς που βρίσκεστε εδώ είστε αυτοί που πρέπει να με ακούσουν”, είπε. “Περάσατε τις δυο πιο δύσκολες δοκιμασίες στο δρόμο του πνεύματος: την υπομονή για να περιμένετε τη σωστή στιγμή και το θάρρος να μην απογοητεύεστε από αυτό που βρήκατε. Εσάς θα διδάξω”.

Και ο Νασρεντίν μοιράστηκε μαζί τους μερικές σουφιστικές τεχνικές.

Από το βιβλίο «Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει» του Paulo Coelho.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...