Ποιος είσαι ;..... πραγματικά;

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Αν δεν μπορείς να είσαι ο εαυτός σου τι νόημα έχει να είσαι οποιοσδήποτε άλλος;

Οι περισσότεροι από μας θα συμφωνούσαν, είναι όμως δυσκολότερο από όσο ακούγεται. Υπάρχουν τόσες μάσκες που απαιτούν οι άλλοι να φορέσουμε για να καλύψουμε το αληθινό μας πρόσωπο, ώστε ορισμένοι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν πάντα τον εαυτό τους όταν τον βλέπουν γυμνό στον καθρέφτη. Και παρά πολλοί, δεν βρίσκουν ποτέ τον εαυτό τους για να τον αγαπήσουν.

Συνδεόμαστε με τον κόσμο μέσα από χιλιάδες κρυφά νήματα που δεν τα διακρίνουμε. Υπάρχουν τα νήματα των προσδοκιών των άλλων κι εκείνα που κατασκευάζουμε εμείς από ματαιοδοξία ή φόβο. Ο κόσμος είναι ικανός να σε περιβάλει πολύ γρήγορα με ένα μύθο που μπορεί να σε καλύψει σαν δίχτυ κι αν δεν έχεις αρκετή ευκινησία για να απελευθερωθείς, μπορείς να περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου εκεί μέσα.

Ένας συνάδελφος μου περιέγραψε κάποτε κάποιον κοινό γνωστό μας, σαν έναν πολύ υπερήφανο άνθρωπο που είχε χάσει την εκτίμηση στον εαυτό του και εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Ακόμη και σήμερα χαμογελάω όταν σκάφτομαι ποσό καλά εξήγησε ο συνάδελφος το πρόβλημα που δημιουργείται όταν προσπαθείς να είσαι κάτι διαφορετικό από τον εαυτό σου. Δυστυχώς, παρά πολλοί κάνουν το λάθος να πιστεύουν πως η έπαρση θα τους δώσει την εκτίμηση που αναζητούν, όταν αυτό που τους χρειάζεται πραγματικά είναι η ταπεινοφροσύνη.

Ορισμένοι νομίζουν ότι το να αποδέχεσαι τον εαυτό σου σημαίνει να είσαι υπερόπτης, για μένα όμως, αυτό φανερώνει ανασφάλεια. Όταν είσαι πραγματικά υπερήφανος, δεν χρειάζεται να παίρνεις προσποιητό ύφος. Αποδέχεσαι απλώς τον εαυτό σου όπως είναι και απαιτείς από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Ξέρω πως κάποιοι πιστεύουν ότι η ματαιοδοξία πρόσφερε πολύ περισσότερα στον πολιτισμό απ' όσα θα προσφέρει ποτέ η ειλικρίνεια, άλλα μου φαίνεται πως είναι καλύτερο να συμπονάς τον εαυτό σου και να συμφιλιωθείς μ' αυτό που είσαι, αντί να περάσεις τη ζωή σου προσπαθώντας να ευχαριστείς το πλήθος. Όταν στρέφεσαι προς τους άλλους για να σε επιδοκιμάσουν, αντί να επιδοκιμάζεις εσύ τον εαυτό σου, τους αναγορεύεις κριτές της άξιας σου και τους παρέχεις εξουσία πάνω σου, κάτι που δεν θα μπορούσαν να ατυχούν αν δεν τους το εμπιστευόσουν εσύ.

Αν, λοιπόν, πρέπει να αναζητήσεις επιδοκιμασία, διάλεξε τους κατάλληλους ανθρώπους, κι αν δεν σου αρέσει αυτό που ακούς, πάρε μια δεύτερη, ακόμα και τρίτη γνώμη. Όταν κάποιος σε θέλει διαφορετικό απ' ότι είσαι ή αρνείται να σου επιτρέψει να είσαι ο εαυτός σου, προσπάθησε να καταλάβεις πως αυτό είναι, πραγματικά, δικό του πρόβλημα και δεν υπάρχει λόγος να το κάνεις και δικό σου.

Όταν υποκρίνεσαι πως είσαι κάποιος άλλος, η αποξένωση από τον εαυτό σου κρατάει και τους άλλους μακριά. Και με τον καιρό, η αποξένωση γίνεται τρόπος ζωής.

                                        Πηγή: Όταν οι εραστές είναι φίλοι – ΜΕΡΛ ΣΕΙΝ

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Θυμήσου εκείνον που βρίσκεται μέσα σου

Πάντοτε να θυμάσαι εκείνον που βρίσκεται μέσα στο σώμα σου. Όταν περπατάς, όταν κάθεσαι, όταν τρως ή όταν δεν κάνεις τίποτα, να θυμάσαι εκείνον που ούτε περπατάει, ούτε κάθεται, ούτε τρώει.

Όλες οι δραστηριότητες είναι επιφανειακές και πέρα από όλες τις δραστηριότητες βρίσκεται το ΕΙΝΑΙ.

Έχε λοιπόν επίγνωση του αδρανούς που βρίσκεται μέσα στη δραστηριότητα, έχε επίγνωση του ακίνητου μέσα στην κίνηση.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Αγέραστη Ψυχή

 

Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Μια νέα ρυτίδα έχει εμφανιστεί στο  πρόσωπό μου. Μια ολοκαίνουργια χαραγματιά χωρίζει το μέτωπο στα δύο. Με γεια μου.

Κι όμως η ζωντανή άμορφη παρουσία πίσω από το πρόσωπο που παρατηρεί την αλλαγή της μορφής κι έχει επίγνωση του ζαρώματος της επιδερμίδας, παραμένει αμετάβλητη.

Υπάρχει ακόμα ένα μικρό παιδί εκεί μέσα, που συνεχίζει να βλέπει τον εαυτό του πέρα από το χρόνο και τους περιορισμούς. Μπορεί η εξωτερική εμφάνιση να γερνάει μέρα με τη μέρα. Μπορεί ο νους να εμπλουτίζεται με νέες γνώσεις και η σκέψη να γίνεται όλο και πιο σύνθετη ή όλο και πιο “βαριά”. Αυτό όμως που παρατηρεί τις αλλαγές του σώματος και του νου παραμένει απαράλλαχτο.

Αν ψάξεις βαθιά μέσα σου σε στιγμές εσωτερικής γαλήνης, θα ανακαλύψεις τη σιωπηλή αυτή ολοζώντανη παρουσία. Ήταν η ίδια όταν ήσουν μικρό παιδί. Δε έχει αλλάξει τίποτα σ’ αυτή τώρα που μεγάλωσες. Ίσως γι’ αυτό η λαϊκή σοφία επιμένει πως η ψυχή δε γερνάει ποτέ. Δίνοντας έμφαση στη φυσική μας ύπαρξη ξεχάσαμε δυστυχώς την αληθινή μας Ύπαρξη. Την φυλακισμένη στο εγώ Ζωοδόχο Πηγή.

Λέει σε ένα όμορφα θλιμμένο ποίημα του ο Ταγκόρ:

“Εκείνος τον οποίο περικλείω με το όνομα μου, θρηνεί σ’ αυτό το κελί. Είμαι πάντοτε απασχολημένος να υψώνω αυτό τον τοίχο ολόγυρα, και όπως υψώνεται ο τοίχος μέρα με την ημέρα προς τον ουρανό, κάτω από τον σκοτεινό ίσκιο του, χάνω την εικόνα της αληθινής μου ύπαρξης. Είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν τον τεράστιο τοίχο, και τον αλείφω με χώμα κι άμμο μη τυχόν και μείνει καμιά τρυπίτσα σε αυτό το όνομα. Κι έτσι όπως πολύ φροντίζω, χάνω την εικόνα της αληθινής μου ύπαρξης.”   

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Πέρα απ' τα σύνορα του νου

Μια από τις πιο εντυπωσιακές μεταφυσικές εμπειρίες μου, ήταν σε μια πνευματική άσκηση, όταν κοιτώντας από κοντινή απόσταση μια δασκάλα της γιόγκα στα μάτια, χάθηκα, εξαφανίστηκα ! Για λίγα δευτερόλεπτα, αν και τον χρόνο τον αντιλήφθηκα μετά, δε θυμόμουν ποιος είμαι και που βρίσκομαι. Μάλιστα θα έλεγα ότι για μια στιγμή δεν καταλάβαινα αν ήμουν εγώ που κοίταζα δύο γυναικεία μάτια ή τα μάτια που κοίταζαν εμένα. Όταν συνήλθα η έκπληξη και η συγκίνηση ήταν εμφανέστατες στο πρόσωπό μου, αλλά και στο πρόσωπο της δασκάλας. Για μερικά λεπτά ακόμη ο νους μου συνέχιζε να παραμένει άδειος από σκέψεις, ενώ η καρδιά μου ξεχείλιζε από αγάπη.

Μια σκέψη που συχνά κάνω είναι ότι ίσως όσο περισσότερο αναζητούμε τον εαυτό μας, τόσο να μην τον βρίσκουμε γιατί απλούστατα μπορεί τελικά να μην υπάρχει.

Ίσως όσο περισσότερο φορτώνουμε τον νου μας τόσο να απομακρυνόμαστε από τον πραγματικό μας εαυτό.

Τι είναι ο νους ;

Ο νους μας είναι η μνήμη μας, το σύνολο όλων των αναμνήσεων μας. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο στην υπηρεσία του νου, η δουλειά του οποίου είναι να συλλαμβάνει τις αναμνήσεις, όπως ένα κασετόφωνο συλλαμβάνει από την κασέτα τα τραγούδια. Ο νους είναι η κασέτα στην οποία γράφονται οι εντυπώσεις μας. Ο εγκέφαλος είναι το κασετόφωνο που είναι υπεύθυνο για την εγγραφή και την αναπαραγωγή.

Διαβάζουμε στη «δύναμη του τώρα» του Echart Tolle :

“Ο νους από μόνος του δεν είναι δυσλειτουργικός. Είναι ένα υπέροχο εργαλείο. Η δυσλειτουργία ξεκινάει όταν αναζητάμε σ’ αυτόν τον εαυτό μας και θεωρούμε λαθεμένα ότι είμαστε αυτός. Τότε γίνεται ο εγωικός νους και παίρνει στα χέρια του όλη μας τη ζωή.”

Έχουμε τόσο πολύ προσκολληθεί με τον νου μας, με τις αναμνήσεις μας, με τις εμπειρίες μας, με κάθε είδους γνώση που προέρχεται από το εξωτερικό μας περιβάλλον, που έχουμε ταυτίσει την ύπαρξη μας με αυτόν. Δηλαδή αυτό που είμαστε μέσα μας, εξαρτάται από αυτό που είναι έξω μας. Και συνεχίζουμε να προσθέτουμε και να προσθέτουμε εξωτερικές εμπειρίες στην κασέτα. Θα φτάσουμε πουθενά ; Μήπως «βρίσκω τον εαυτό μου» σημαίνει «σταματώ τις αναζητήσεις» ;

Μήπως πρέπει να αρχίσουμε την αντίστροφη διαδικασία ; Αντί δηλαδή να συνεχίσουμε να προσθέτουμε, να καταφύγουμε στην αφαίρεση, να αφαιρέσουμε δηλαδή ένα - ένα αυτά που δεν είμαστε.

Ας σταθούμε σ’ αυτό που είπαμε πιο πάνω. Ότι θεωρούμε ότι είμαστε οι εμπειρίες μας και οι εντυπώσεις μας. Αν λοιπόν είχαμε πάρει μέχρι σήμερα άλλες εντυπώσεις θα ήμασταν οι ίδιοι ή διαφορετικοί άνθρωποι ; Διαφέρουμε από τους άλλους διότι είμαστε από μόνοι μας διαφορετικοί ή διότι πήραμε από τη ζωή διαφορετικές εντυπώσεις, δηλαδή έχουμε διαφορετικές αναμνήσεις ;

Ας πούμε ότι δύο άνθρωποι δέχονται την επίθεση κάποιου. Θα εξελιχτούν άραγε με το ίδιο χαρακτήρα και οι δύο ; Θα γίνουν το ίδιο φοβισμένοι ή επιθετικοί ; Κι όμως η ίδια εμπειρία μπορεί τον ένα να τον κάνει επιθετικό και τον άλλο εχθρό της βίας. Άρα κάτι άλλο είναι υπεύθυνο για τις διαφορετικές αντιδράσεις των ατόμων. Μήπως αυτό είναι επιτέλους ο εαυτός του ; Ούτε αυτό είναι ο εαυτός του γιατί ο καθένας αντιδρά ανάλογα με τον χαρακτήρα του και ο χαρακτήρας του δεν είναι ο εαυτός του περισσότερο από όσο είναι το χρώμα των ματιών του !

Ο τρόπος που αντιδράμε στις καταστάσεις του περιβάλλοντος και ονομάζουμε «χαρακτήρα» έχει κυρίως σχέση με τις εμπειρίες μας, από προηγούμενες παρόμοιες εντυπώσεις. Αν το ένα παιδί φοβάται τα σκυλιά και το άλλο όχι, αυτό δε σημαίνει ότι το πρώτο είναι φοβιτσιάρικο και το δεύτερο γενναίο εκ χαρακτήρος. Απλώς το πρώτο παιδί έχει γραμμένη στην μνήμη του την εμπειρία κάποιου που δαγκώθηκε από σκύλο, και όχι απαραίτητα τη δική του εμπειρία. Μπορεί κάποιου προγόνου του.

Η επιστήμη παραδέχεται ότι γεννιόμαστε μέσα μας με έτοιμες τις αναμνήσεις των προγόνων μας αλλά δεν μπορεί ακόμα να αναλύσει τη διαδικασία της μεταφοράς τους από τη μία γενιά στην άλλη.

Βλέπουμε λοιπόν ότι ούτε ο χαρακτήρας μας είμαστε εμείς, αφού ο τρόπος που αντιδράμε σε κάτι, έχει σχέση με τις ανάλογες αναμνήσεις των άλλων που υπάρχουν μέσα μας !

Για να δούμε λοιπόν ποιοι είμαστε εμείς, θα’ πρεπε να αφαιρέσουμε όλες μας τις αναμνήσεις ! Μα τότε αυτό που απομένει για να είμαστε, θα είναι απαράλλαχτο μ’ αυτό που απομένει και στους άλλους, όταν κι εκείνοι αφαιρέσουν τις αναμνήσεις τους! Όσο ο νους παραμένει άγραφος από εξωτερικές εντυπώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΜΟΙΟΙ ! Μια άγραφη κασέτα δε διαφέρει από μια άγραφη κασέτα.

Αλήθεια αναλογίστηκες ποτέ ;

ποιος είσαι χωρίς τις αναμνήσεις σου ;

ποιος είμαι χωρίς τη μνήμη μου ;

και σε τι διαφέρουμε μεταξύ μας ;

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Μιμηση. Η ληψη γνωσης είναι μια μορφη μιμητισμου. ( Krishnamurti: Who are you? )

Ιδεες που μπορουν να επηρεασουν, συνηθως γινονται αντικειμενο μιμησης.
Η ιστορια του κοσμου, η ιστορια του πολιτισμου, είναι η ιστορια της μιμησης.

Mιλτον Γκλειζερ

Ο Ιησους, ο Γκουρτζιεφ, ο Οσσο, ο Κρισναμουρτι, ο Μαχαβιρα, ο Καμπιρ, ηταν αυτό που ηταν… Εσυ τι κανεις και τι εισαι και ποιες είναι οι επιλογες στην καθημερινοτητα σου?

Χρησιμοποιουμε σαν αλλοθι τσιτατα του Αριστοτελη, του Πλατωνα, του Σωκρατη , εδαφια από την Βιβλο κτλ., για να κρυψουμε την γυμνια μας και για να τεκμηριωσουμε τα λεγομενα μας.

Είναι πολύ παράξενο όταν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι είναι, προσπαθούν να γίνουν κάτι. Δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να γνωρίσουν τι είναι αυτή τη στιγμή, ποια είναι η ουσία τους και κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια για να γίνουν κάτι. Το να γίνεις κάτι είναι η ασθένεια της ψυχής. « Το να γίνεσαι είναι αρρώστια, το να είσαι είναι υγεία », ειχε πει ο Οσσο.


Σοφία σημαίνει να έχεις επίγνωση της συνειδητότητάς σου και του γεγονότος ότι δεν είσαι ο νους σου. Ο άνθρωπος όμως, είναι δεδομενο ότι είναι διχασμένος και η ζωη του είναι μια κολαση. Η ενοτητα είναι ανυπαρκτη. Ο αδιαίρετος, ενοποιημένος, συγκροτημένος, αποκρυσταλλωμένος ανθρωπος είναι Απων. Η διχασμενη προσωπικοτητα διαρκως παρουσα.

Σιγουρα δεν ηταν έτσι στον πρωτόγονο κόσμο, αλλά αιώνες διαπαιδαγώγησης, πολιτισμού, παράδοσης και θρησκείας μετέτρεψαν τον άνθρωπο από Ένα, σε πλήθος κομματιων: μοιρασμένος, διχασμένος, αντιφατικός...

Φθασαμε πλεον να θεωρουμε την διαιρεση, τον διχασμο, την σχιζοφρενεια, σαν μια φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου στις μερες μας. Ενα παζάρι, γεμάτο με πολλές φωνές. Αν θέλεις να πεις "ναι," αμέσως εμφανίζεται το "όχι." Δεν μπορείς να ξεστομίσεις ούτε ένα συνολικό "ναι"... Με τον τρόπο αυτό η ευτυχία είναι αδύνατη.

Η δυστυχία είναι η φυσική συνέπεια της διχασμένης προσωπικότητας. Πρέπει να χάσει κανεις τα παντα, για να γίνει απλός. Το να είσαι απλός είναι «δαπανηρο», γιατί το να είσαι απλός στοιχίζει όλα όσα έχεις. Γι' αυτό οι άνθρωποι επέλεξαν να είναι περίπλοκοι κι έχουν ξεχάσει πώς να είναι απλοί.

Ο Θεός δημιουργεί μόνο πρωτότυπα. Δεν του αρέσουν τα αντίγραφα.
Η κοινωνία σε θέλει πάντα ένα φωτοαντίγραφο, ποτέ ένα πρωτότυπο!

Οσσο

Απολαυστε τον αγαπημενο μου (από τα παιδικα ακομη χρονια μου) Τζιντου Κ.
Ευχαριστω τον Ιπταμενο για την εξαιρετικη αποδοση του λογου του Κ στην μεταφραση.

Ένας ακροατής ρώτησε τον Κρισναμούρτι: "Ποιος είστε;"
Το σημαντικό, του απάντησε, είναι ποιος είσαι εσύ.

Να θυμάσαι ότι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι να τον αφυπνίσεις, να του θυμίσεις Ποιος πραγματικά Είναι. Μερικές φορές χρειάζεται μόνο μια μικρή βοήθεια (ένα σκούντημα, μια σπρωξιά, μια ώθηση) , κι άλλες φορές πάλι χρειάζεται να πάρεις την απόφαση να τους αφήσεις να τρέξουν την "κούρσα" τους, ν' ακολουθήσουν το μονοπάτι τους, να πάρουν το δρόμο τους, χωρίς καμιά παρεμβολή ή παρέμβαση από τη μεριά σου.

Συζήτηση με το Θεό / Neale Donald Walsch

Ελευθερία σημαίνει κίνηση προς το άγνωστο χωρίς να ξέρεις που πας,
χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή.
Η ελευθερία υπάρχει στην αρχή, όχι στο τέλος.

Kρισναμουρτι:

«Είχε έρθει από μακρυά, κι ήταν ανήσυχος να βρει πως να υποτάξει το νου....

Για να βρείτε το θεό προσπαθείτε να υποτάξετε το νου... Μπορείτε να εξαγοράσετε το Αιώνιο με την αρετή, την απάρνηση, την κυριαρχία, τις κακουχίες ; Νομίζουμε πως αν κάνουμε ορισμένα πράγματα, αν εξασκούμε την αρετή, αν αναζητούμε την αγνότητα, αν αποσυρθούμε από τον κόσμο, ότι θα μπορέσουμε να μετρήσουμε το απροσμέτρητο. Επομένως είναι απλά μια συναλλαγή, δεν είναι; ....

Χρησιμοποιείτε την πειθαρχία, τον έλεγχο, σαν μέσον για να κερδίσετε τη γαλήνη, αυτό δεν κάνετε ; Η πειθαρχία συνεπάγεται συμμόρφωση σ' ένα υπόδειγμα. Ελέγχετε για να είστε αυτό ή εκείνο. Δεν είναι η ίδια η πειθαρχία, στην ίδια της τη φύση, βία ; Μπορεί να σας δίνει ευχαρίστηση να πειθαρχείτε τον εαυτό σας, μα αυτή η η ίδια ευχαρίστηση δεν είναι μια μορφή αντιστάσεως που τρέφει μονάχα περισσότερη σύγκρουση ; Δεν είναι η εξάσκηση της πειθαρχίας η καλλιέργεια της άμυνας ;

Κι εκείνο που προασπίζεται, πάντα δέχεται επιθέσεις. Δεν συνεπάγεται η πειθαρχία την καταπίεση εκείνου που είναι για την επίτευξη κάποιου επιθυμητού σκοπού ; Η καταπίεση, η αντικατάσταση και η εξευγένιση αυξάνουν μόνον την προσπάθεια και φέρνουν περισσότερη σύγκρουση. Μπορεί να επιτύχετε να καταπιέσετε μια αρρώστια, μα θα συνεχίσει να εμφανίζεται με διάφορες μορφές μέχρις ότου να ξεριζωθεί.

Η πειθαρχία είναι η καταπίεση, η υπερνίκηση αυτού που είναι. Η πειθαρχία είναι μια μορφή βίας. Πώς μπορεί να υπάρξει το ελεύθερο, το αληθινό, με την αντίσταση ;

Η ελευθερία υπάρχει στην αρχή, όχι στο τέλος.

Το πρώτο βήμα πρέπει να είναι ελεύθερο, κι όχι το τελευταίο.

Η πειθαρχία συνεπάγεται τον εξαναγκασμό, λεπτό ή κτηνώδη, που του επιβάλλουν απ' έξω ή που ο ίδιος άνθρωπος έχει επιβάλλει στον εαυτό του, κι όπου υπάρχει εξαναγκασμός υπάρχει φόβος ».

Giannis Doganis / Faos satori - faos samadhi - Faos art Ianis