Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011

Η Άλλη Πλευρά


Κάποτε σε μια χώρα ζούσαν άνθρωποι που είχαν δυνατή πίστη. Όλοι ζούσαν στη μια πλευρά της χώρας, γιατί ένας ψηλός τοίχος τους χώριζε από την άλλη πλευρά, για την οποία δεν ήξεραν απολύτως τίποτε. Κατά καιρούς ορισμένοι από τους νεότερους είχαν καταφέρει να σκαρφαλώσουν στον τοίχο και να περάσουν στην άλλη πλευρά, όμως κανείς τους δεν είχε γυρίσει για να πει τι υπήρχε εκεί.


Καθώς η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο, μαζεύτηκαν κάποτε όλοι οι κάτοικοι κάτω από τον τοίχο περιμένοντας με πίστη να έρθει κάποιο μήνυμα από απέναντι και να μάθουν τι συνέβαινε πίσω από τον τοίχο.


Όμως οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούσαν το ίδιο και απαράλλαχτα, καθώς όποιος ανέβαινε και περνούσε απέναντι εξαφανιζόταν χωρίς λέξη. Ώσπου μια μέρα, και ενώ ο τελευταίος εξερευνητής της άλλης πλευράς είχε φτάσει στην κορυφή του τοίχου και ήταν έτοιμος να κατέβει από την άλλη πλευρά, τον τράβηξαν από το πόδι και τον έριξαν πίσω στη δική τους πλευρά.


«Τι είδες;» τον ρώτησαν όλο αγωνία. Αλλά ακόμη και τώρα δεν πήραν απάντηση. Ο παρά λίγο κάτοικος της άλλης πλευράς είχε χάσει τη φωνή του, δεν μπορούσε πλέον να μιλήσει…



Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

Μια μέρα ονειρεύτηκα



Μια μέρα ονειρεύτηκα πως ήμουν ελεύθερος…

Ελεύθερος από κάθε παρά φύση ανάγκη και εξάρτηση

Ελεύθερος απ’ την σιωπηλή κραυγή της αγωνίας

Ελεύθερος απ’ την άχρηστη, ελεεινή περιγραφή του κόσμου

Ελεύθερος από τα απελπισμένα διλήμματα και τον αβάσταχτο πόνο

Ελεύθερος από πρόστυχους θεούς και καλοκάγαθους δαίμονες

Ελεύθερος από νεκρούς ιστούς και χαλκευμένες εικόνες

Ελεύθερος απ’ τα κάτοπτρα και το πρόσωπο που καθρεπτίζεται πάνω τους






Για λίγο έγινα κύτταρο της Απειρότητας Σου

Υψώθηκα στον ουρανό κι έλαμψα σαν τον ήλιο

Μα ο δόλιος…

Σαν ένιωσα πως καίγομαι στη φλόγα του Έρωτά Σου

αμέσως ξανακρύφτηκα μεσ’ τη θνητότητά μου





Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η άρνηση του χρέους - Λ. Κανέλλη








Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Κυριακή 19 Ιουνίου 2011

Οικονομική Πολιτική




Κι επειδή ο Βενιζέλος, όπως και να το κάνουμε, του φέρνει πολύ περισσότερο του Βούδα, και το σύμπαν πολύ ευκολότερα θα ανταποκριθεί στους διαλογισμούς του, είμαστε πλέον πραγματικά αισιόδοξοι ότι πολύ σύντομα η κρίση για τη χώρα μας θα είναι παρελθόν!


Ooooommmm....




Σοινοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

Η αποθέωση της γελοιότητας και το δράμα της Ελλάδας


ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥΚΑΛΗ


Η μακρά διαδρομή μου στη ζωή, η ενασχόλησή μου με τα πολιτικά δρώμενα στην Ελλάδα, από το 1958 και έκτοτε, η εμβάθυνσή μου σε μελέτες πολιτικής ανάλυσης, δεν μου αφήνουν περιθώρια για ψευδαισθήσεις.

Δεν θέλω και δεν πρέπει να παραστήσω τον εκ των υστέρων προφήτη, αλλά, εάν κάποιος με ρωτούσε το βράδυ που γίνονταν οι συζητήσεις, όχι διαπραγματεύσεις, για αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, θα σας έλεγα ευθέως ότι πρόκειται για μη σοβαρά πράγματα. Και φυσικά, δεν θα σας το έλεγα από διαίσθηση, φακίρη ιδιότητα δεν διεκδικώ, αλλά οι εμπειρίες μου, μου έλεγαν ότι, δεν πρόκειται να προκύψει καμία αλλαγή. Οι συμφωνίες με ανεμοδούρια δεν μπορούν να έχουν καμία σταθερότητα…

Έτσι, η κατάληξη ήταν, για τους έμπειρους πολιτικούς αναλυτές, για τους γνωρίζοντες, τουλάχιστον τον ένα εκ των δύο μετασχόντων στη συζήτηση, η αναμενόμενη. Ως φιάσκο ξεκίνησε και ως φιάσκο κατέληξε. Υπήρξαν και οι ρομαντικοί, που περίμεναν πολιτική αλλαγή, με την ελπίδα ότι κάτι θα βελτιώνονταν. Αυτοί ένιωσαν τη μεγάλη απογοήτευση.

Δεν ήταν και δεν είναι δυνατή μία συμφωνημένη πολιτική αλλαγή. Εκτός πραγματικότητας βρίσκονται εκείνοι, οι οποίοι νόμιζαν ή και συνεχίζουν να νομίζουν ότι, ο Γιώργος Παπανδρέου θα ακολουθούσε το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, ο οποίος, προς χάριν του εθνικού συμφέροντος, παρέδωσε την εξουσία στον Θεμιστοκλή Σοφούλη. Για τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη πέρα και πάνω από την κυβερνητική εξουσία ήταν η σωτηρία της Πατρίδος. Τον Γιώργο Παπανδρέου ποιο ιδανικό θα τον οδηγήσει σ’ αυτή την απόφαση;

Εκτός του ιδανικού της Πατρίδος, ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης ήταν ένας έντιμος και καθαρός πολιτικός. Δεν βαρύνονταν με καμία πράξη που στρέφονταν κατά της Ελλάδος. Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, είναι υπόδικοι ενώπιον της Ιστορίας και της Ελληνικής Δικαιοσύνης, για πράξεις εσχάτης προδοσίας. Μία τέτοια ενέργεια, ίσως θα ενεργοποιούσε περισσότερο τη δικαστική εξουσία και διατάσσονταν η σύλληψη των δύο προαναφερομένων. Τα επακόλουθα θα ήταν πολύ δυσάρεστα.

Έχει λόγους ο κ. Παπανδρέου, να εξαντλήσει την διαδρομή της βουλευτικής περιόδου και να φθάσει στην ομαλή διάλυση της Βουλής, για να τύχουν παραγραφής οι πράξεις του, σύμφωνα με το Σύνταγμα, τις διατάξεις του οποίου, καθόρισε η κυβέρνηση Σημίτη. Ο κ. Παπανδρέου αυτή την ώρα, βρίσκεται στη ράχη μιάς εξαγριωμένης τίγρης. Όσο είναι επάνω, δεν κινδυνεύει να γίνει βορά της τίγρης. Όταν όμως κατεβεί από τη ράχη της τι θα γίνει; Ποιός τον βεβαιώνει ότι, ο εξαγριωμένος λαός, που βρυχάται στις πλατείες των πόλεων καθημερινώς, δεν θα ζητήσει τον λόγο για τις συμφωνίες για το ξεπούλημα της χώρας;.

Είναι γνωστό σχεδόν σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό ότι, για να γίνει κάποιος πολιτικός, με τις διαδικασίες του σημερινού πολιτικού συστήματος, πρέπει να αποβάλλει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Να εγγράψει υποθήκη της ηθικής του υπόστασης στα αλαλάζοντα κύμβαλα της συμφοράς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη στους τηλεοπτικούς διαύλους και να είναι διατεθειμένος να δεχθεί, σε κάθε περίπτωση, την ταπείνωση, την οποία θα αποφασίσει ο κάθε τυχάρπαστος αυτοαποκαλούμενος δημοσιογράφος.

Λύπη μεγάλη προκαλεί, παρά ταύτα, η μεταμόρφωση μερικών ατόμων, τα οποία θεωρούνταν σοβαρά και έδειχναν να αντιλαμβάνονται τα προβλήματα και την διατεταγμένη επιδίωξη του επικεφαλής της παρούσης κυβέρνησης. Και εκτόξευαν μύδρους, ακόμα και κεραυνούς, κατά των μελών της κυβέρνησης. Και αιφνιδίως ακούσαμε, αυτά τα δύο-τρία άτομα, να εισέρχονται στη νέα “παιδική χαρά” και να προβαίνουν σε δηλώσεις, εκ διαμέτρου αντίθετες, και να αναμασούν τα όσα έλεγαν μέχρι σήμερα. Θλίψη και ντροπή προξενεί η απόφασή τους. Απέδειξαν ότι, η καρέκλα ενός υφυπουργού αξίζει παραπάνω από την ύπαρξη της Ελλάδος. Αυτή είναι η ηθική των πολιτικών της σήμερον. Τι να πει κάποιος για όλα αυτά; Μόνο μία λέξη: ΝΤΡΟΠΗ.





Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

Πρέπει επιτέλους να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτόν τον παραλογισμό του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.


Η μεγάλη απάτη των τραπεζών πρέπει να τελειώσει... Στο βαθμό που ο Έλληνας πολίτης είναι παντελώς -και εσκεμμένα- αναλφάβητος οικονομικά, πρέπει με απλά λόγια να του εξηγήσουμε τι συμβαίνει και κυρίως ποια είναι η λύση! Έτσι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και να εξηγήσουμε τις βασικές παραμέτρους που… πρωταγωνιστούν στο όλο "πρόβλημα".

Πρώτα από όλα να εξηγήσουμε το πιο βασικό: Τι είναι χρήμα.

Ο όλος μηχανισμός του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος βασίζεται (ουσιαστικά από το 1913), ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΙΣΜΑ (ζωγραφισμένα χαρτιά δηλαδή) ΑΠΟ ΙΔΙΩΤΕΣ και στον δανεισμό τους στη συνέχεια, έντοκα, στα κράτη(!;). Η διαδικασία όμως αυτή, μπορεί μακροπρόθεσμα να δημιουργήσει μόνο ένα πράγμα: Αναπαραγόμενο χρέος, στασιμοπληθωρισμό και ύφεση, αφού με βάση το σύστημα αυτό, χρήμα δεν μπορεί να παραχθεί αν δεν υπάρχει δανεισμός. Άρα το χρήμα είναι χρέος και το χρέος χρήμα.

Τα παραπάνω μπορούν να γίνουν κατανοητά με τη βοήθεια ενός παραδείγματος μέσα από το οποίο θα καταφανεί όλο το εξωφρενικά απλό κόλπο, το οποίο σε εξοργίζει όταν κατανοείς ότι όλα, (ανεργία, φτώχεια, χρέος) ουσιαστικά γίνονται κυριολεκτικά για ΚΟΠΑΝΙΣΤΟ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!!

Η κυβέρνηση λοιπόν, παραγγέλλει στην κεντρική τράπεζα (η οποία είναι ΙΔΙΩΤΙΚΗ!), να "δημιουργήσει" έστω 100€. Τότε η κεντρική τράπεζα ζωγραφίζει κάτι χαρτιά και δημιουργεί τα 100€, (χρήμα) τα οποία δίνει στην κυβέρνηση με τόκο (παρ' ότι τίποτα δεν τον δικαιολογεί) και παίρνει σαν αντάλλαγμα κρατικές εγγυήσεις πάλι σε ζωγραφισμένα χαρτιά (χρέος). Στη συνέχεια, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού μπαίνει στις τράπεζες (το 3% του συνολικού ποσού είναι ρευστό, το άλλο είναι απλοί λογιστικοί αριθμοί), αυτές το πολλαπλασιάζουν με δάνεια (μέθοδος κλασματικών αποθεματικών), περίπου επί 9 φορές!

Άρα λοιπόν "κυκλοφορεί" στην αγορά ένα ποσό χρήματος της τάξης του 90 με 100% επιπλέον από αυτό που κόπηκε και μάλιστα έντοκο(!;). Από που λοιπόν θα βρεθεί το επιπλέον χρήμα για την αποπληρωμή των τόκων,αφού στην πραγματικότητα στην αγορά υπάρχουν μόνο τα 100€ που κόπηκαν; Μα με νέο δάνειο, που θα δημιουργήσει ξανά νέο έντοκο χρήμα και άρα νέο ανακυκλούμενο χρέος και πάει λέγοντας, μέχρι το σύστημα να κορεστεί (όποτε το αποφασίσουν) και οι "αδύναμοι κρίκοι" να καταστραφούν και να ξεπουληθούν. Να επομένως γιατί όλα τα κράτη (ΗΠΑ, Γερμανία, Ισπανία, Αυστραλία, Αγγλία κ.λ.π.) έχουν Δημόσιο χρέος που αναπαράγεται και δημιουργεί “κρίσεις” ανά τακτά χρονικά διαστήματα.





Άρα λοιπόν μην ακούτε τα περί “…αυτοί θέλουν τα λεφτά τους πίσω” και…τέτοια! Δεν τους ενδιαφέρουν τα ζωγραφισμένα χαρτιά όπως νομίζουμε εμείς κιι εδώ ακριβώς είναι η παγίδα τους, η μεγάλη παγίδα στην οποία συναινούν οι πολιτικοί, οι οποίοι στηρίζουν την ύπαρξή τους στην προσωπική στήριξη που απολαμβάνουν από τους τραπεζίτες!

Το χρήμα είναι πλέον το υπέρτατο όπλο, είναι το μέσο με το οποίο κλέβουν από χώρες πρώτες ύλες, πλουτοπαραγωγικές πηγές και γαιοστρατηγικά συμφέροντα, που διαφορετικά μόνο με επιθετικό πόλεμο θα είχαν κατορθώσει. Αν θέλουν χρήμα το κόβουν ό,τι ώρα θέλουν και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Άλλωστε οι κυβερνήσεις, οι μόνες που συνταγματικά μπορούν να τους ελέγξουν, είναι κατά κανόνα εξαγορασμένες, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα!

Το ΔΝΤ θα έπρεπε να είχε χρεοκοπήσει από καιρό, αφού έχασε χρήματα από την Αργεντινή, την Ουγγαρία, την Τουρκία, την Ισλανδία και άλλες χώρες που τελικά επαναστάτησαν και απλά δεν πλήρωσαν. Ο όλος πόλεμος πιέσεων έτσι, έχει να κάνει, αφ’ ενός με τις απαιτήσεις βοηθητικών του συστήματος τραπεζών, οι οποίες, καθώς βρίσκονται εκ των πραγμάτων στον αισχρό αυτό μηχανισμό, πρέπει να “σιγουρέψουν” την επιβίωσή τους στο βαθμό που κατανοούν ότι εργάζονται σε χώρο αδηφάγο χωρίς ίχνος ηθικής και χωρίς φίλους και αφ’ ετέρου, έχει να κάνει με την προσπάθεια των τραπεζικών καρτέλ να μας πτωχεύσουν σιγά–σιγά ώστε να ελαχιστοποιηθεί η ζημία από τα Ελληνικά ομόλογα που έχουν στα χέρια τους και στη συνέχεια να μπούμε (ανεπαίσθητα) σε επιτήρηση και έτσι να ληστέψουν ό,τι εποφθαλμιούν, να το αρπάξουν χωρίς να δώσουν τίποτε απολύτως. Να αρπάξουν δηλαδή τα πάντα, επειδή μας έχουνε δώσει αριθμούς (λογιστικούς αριθμούς που πληκτρολόγησαν σε υπολογιστές ή τυπωμένα χαρτιά που φυσικά τύπωσαν οι ίδιοι οι... δανειστές μας!!!

Δηλαδή, με το τίποτε, παίρνουν τα πάντα...! Δεν είναι λοιπόν το χρήμα το πρόβλημα! Το χρήμα εξάλλου δεν πρέπει να είναι τίποτε άλλο από ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΣΥΝΑΛΛΑΓΩΝ (στην θεωρητική του βάση χρησιμοποιήθηκε ως κοινό μέσο αντί της ανταλλαγής προϊόντων)! Ο τρόπος όμως που επιθετικά χρησιμοποιείται από τους διεθνείς εγκληματίες (βλέπε τραπεζίτες), το αναγάγει σε…προϊόν και μάλιστα προϊόν εγκλήματος. Το μεταλάσσει σε υλικό που έχει εσωτερική αξία, σε συμπαντικό μηχανισμό και τέλος σε…θρησκεία!





Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην χώρα μας είναι μαθηματικά μη αναστρέψιμη. Δεν υπάρχει περίπτωση να αποπληρωθούν τα δάνεια αυτά σε καμιά περίπτωση στο βαθμό που η κρίση νομοτελειακά ανακυκλώνεται και βαθαίνει. Το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα εγγυάται το αδιέξοδο, επειδή το ίδιο το σχεδίασε, το ίδιο το εξέθρεψε, το ίδιο το εκτελεί. Και ως κοινός κλέφτης προσπαθεί γρήγορα να πάρει τα κλοπιμαία και να τα μετατρέψει σε σταθερή (μη χρηματική) αξία...

Από τα 490 δις δάνεια που πήραμε τα τελευταία 10 χρόνια, το 97% περίπου πήγε στην εξόφληση τόκων παλαιότερων δανείων και μόνο 3% στο έλλειμμα, στην πραγματική οικονομία. Να γιατί παρ' ότι παίρνουμε δάνεια από το μηχανισμό “στήριξης”, αυτά, παράδοξα συνοδεύονται από αυξήσεις φόρων και περικοπές μισθών.

Η λύση λοιπόν βρίσκεται στην ΚΟΠΗ ΑΤΟΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ και ο απόλυτος έλεγχος της προσφοράς του από τα ίδια τα κράτη μέσω ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΡΑΠΕΖΑΣ και μάλιστα εθνικής! Δε νοείται η ύπαρξη ιδιωτικών τραπεζών! Δε νοείται να υπάρχουν κέρδη από χαρτιά χωρίς εσωτερική αξία, χωρίς κανένα απολύτως πραγματικό αντίκρυσμα! Δε μπορεί οι τραπεζίτες, οι άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, να κυβερνούν τα πάντα σ’ αυτή τη γη και να τα θέλουν αισχρά όλα δικά τους!

Πρέπει επιτέλους να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτόν τον παραλογισμό! Αυτό που κυριαρχεί σε μια οικονομία είναι και πρέπει να είναι ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ και όχι το χρήμα! Και εάν θέλετε, σε μία κοινωνία όλα πρέπει να στοχεύουν στην ανάδειξη του ανθρώπου και των αναγκών του και όχι στην καταστροφή του ανθρώπου μέσω των αναγκών του.

Δεν μπορεί μία κοινωνία να λειτουργεί για το χρήμα και να αγνοεί τον άνθρωπο. ΚΟΠΗ ΑΤΟΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΡΑΤΗ λοιπόν, μόνο εδώ βρίσκεται η λύση. Κάθε άλλη πρόταση, αναδιάρθρωση του χρέους, ελεγχόμενη πτώχευση, πέρασμα σε κοπή χρήματος με γνώμονα τον χρυσό (με το ίδιο χρηματοπιστωτικό καθεστώς) κ.λ.π.,μόνο απλή καθυστέρηση στον κυκλικό θάνατο μπορεί να επιφέρει!

Έξοδος λοιπόν από το ευρώ και την Ε.Ε (είδαμε τι είναι πια), κοπή ενός δικού μας άτοκου νομίσματος και νομιμοποίησή του στη συνέχεια ώστε να εξαφανιστεί η δαμόκλειος σπάθη της στάσης πληρωμών στο εσωτερικό. Πλήρης και ισόβια στάση πληρωμών των χρεών μας (δεν πληρώνουμε τίποτα για κοπανιστό αέρα δηλαδή), φορολογία 40% στα κέρδη των τραπεζών και κρατικοποίησή τους στη συνέχεια (και όχι να πληρώνουμε δεκάδες δισ. ευρώ για να στηρίξουμε τις τράπεζες που έχουν δημιουργήσει το πρόβλημα και μας εκβιάζουν). Μετατροπή των Ευρώ σε δολάρια (άμυνα) και επίθεση στην ΕΕ, ΕΚΤ και το ΔΝΤ του όποιου Έλληνα (όχι πράκτορα όπως τώρα) αρχηγού, που θα ξεσκεπάσει τους μηχανισμούς αυτούς και θα τους κατονομάσει διεθνώς ως Παραμάγαζα της FED των HΠΑ και των Rothschild!

O πανικός, η νομισματική αστάθεια και η δυσπιστία στους θεσμούς- δεσμώτες μας που θα επακολουθήσει, θα δώσει ένα μάθημα που δεν περιμένουν στους διεθνείς απατεώνες και την ευκαιρία στους λαούς να βγουν από τη νομοτελειακά αδιέξοδη δύνη των “παγκοσμιοποιητών” και να γυρίσουν στην πραγματική οικονομία που θα δώσει ψωμί στο φτωχό πληθυσμό και πραγματική ανάπτυξη, χωρίς αυτά τα απάνθρωπα, άχρηστα, αιμοσταγή και αιμοδιψή λαμόγια των τραπεζών. Επικίνδυνο…; Ε και;

Ας δώσουμε τουλάχιστον την άπτρα (πάντα κάποιος το κάνει) ώστε να ξεκινήσει μια παγκόσμια επανάσταση ενάντια σ’ αυτό το νομοτελειακά αδιέξοδο (για τους φτωχούς) σύστημα. Εμείς δεν θα πάθουμε τίποτα, δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα. Οι ζημιές, ο πανικός και η επισφάλειες που θα δημιουργηθούν, είναι πολύ μεγαλύτερες από την επιστροφή του κοπανιστού αέρα που μας δάνεισαν.

Ότι και να γίνει άλλο , χωρίς την ριζική αλλαγή του υπάρχοντος χρεωστικού και πληθωριστικού χρηματοπιστωτικού συστήματος ,θα δημιουργήσει, (όπως ιστορικά έγινε πολλές φορές) έναν νέο λύκο ,απλά με άλλη προβιά! Και όπως καταλάβατε, ο δεύτερος σε βαρύτητα και σπουδαιότητα σύμμαχος του συστήματος (γιατί ο πρώτος είναι η παιδεία), οι εξαγορασμένοι πολιτικοί, σαν εθνικοί προδότες πρέπει να… επισκεφθούν ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΟΣ, ΤΟ ΓΟΥΔΙ! ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ !!!


Λιότσιος Σ. Βασίλης, Καθηγητής οικονομικών


Αναδημοσίευση από Faos Satori





Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...