Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ.

«Το Σπίτι μου με περιμένει. Δεν καθυστερώ».

«Αν το επιλέξω, μπορώ να φύγω ολοκληρωτικά από αυτόν τον κόσμο. Δεν είναι ο θάνατος που κάνει κάτι τέτοιο δυνατό, αλλά η αλλαγή του τρόπου που βλέπω τον σκοπό αυτού του κόσμου. Αν πιστεύω ότι έχει κάποια αξία έτσι όπως τον βλέπω τώρα, έτσι και θα παραμείνει για μένα. Αν δεν βλέπω αξία στον κόσμο έτσι όπως τον βλέπουν τα μάτια του σώματός μου, τίποτα που να θέλω να κρατήσω για δικό μου ή για ν’ αναζητήσω σαν στόχο, τότε θα φύγει από μένα. Γιατί δεν θα έχω ζητήσει οι ψευδαισθήσεις να αντικαταστήσουν την αλήθεια.»

Μπορείς να φύγεις εντελώς από τον κόσμο… Οι πιο πολλοί άνθρωποι φοβούνται αυτή τη σκέψη γιατί νομίζουν ότι το να φύγεις από τον κόσμο, σημαίνει θάνατος. Αλλά δεν είμαστε σώμα. Είμαστε νους. Ο θάνατος είναι αδύνατος. Έτσι καλά θα κάνουμε να δούμε αυτή την σκέψη από μια άλλη οπτική.

Όσο βρισκόμαστε στη διάσταση του χωροχρόνου, υπάρχουν δύο τρόποι να βλέπουμε τον κόσμο. Ο σωστός και ο λάθος.

Στο κατώτερο σημείο της κλίμακας, στις χαμηλότερες συχνότητες του χωροχρόνου είναι:

Ο θυμός

Η κατηγόρια

Η ζήλεια

Η αυτό-δικαίωση

Ο φόβος

Η ασθένεια

Η επίθεση

Η άμυνα

Η κρίσεις

Οι ανησυχίες

Οι αμφιβολίες

Η σύγχυση

Όλα αυτά είναι σίγουρα ο πάτος. Αν ζεις σε ένα κόσμο όπου συμμετέχεις σε τέτοια συναισθήματα, βρίσκεσαι σε πολύ χαμηλές συχνότητες και κυριολεκτικά ζεις στην κόλαση. Αυτός είναι ο λάθος τρόπος.

Αλλά μια αλλαγή του νου – μια «μετάνοια» - μπορεί να ανυψώσει σε ψηλότερες συχνότητες. Όταν πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τότε θα βρεθείς σε ένα κόσμο όπου υπάρχουν:

Θαύματα

Ευγνωμοσύνη

Συγχώρεση

Θεραπεία

Αλληλοβοήθεια

Πνευματικότητα

Καλοσύνη / ευγένεια

Γενναιοδωρία

Βέβαια, εξακολουθείς να βρίσκεσαι στο χωροχρόνο, αλλά σε χαρούμενο όνειρο. Όλοι σε συμπαθούν, συμβαίνουν θαύματα, το σώμα σου λειτουργεί τέλεια, είσαι γαλήνιος και όλα πάνε καλά. Αυτός είναι ο πραγματικός κόσμος. Αυτός είναι ο σωστός τρόπος. Είναι ακόμα όνειρο, και είναι ακόμα στο χωροχρόνο, αλλά βρίσκεσαι τόσο κοντά στον Ουρανό που μπορείς να δεις τις θύρες του.

Στην «Διευκρίνιση των Όρων των Μαθημάτων» στον όρο Νους – Πνεύμα, ο Ιησούς το περιγράφει τέλεια:

«Ο νους μπορεί να έχει δίκιο ή άδικο, ανάλογα με την φωνή που ακούει. Όταν είναι σωστός ακούει το Άγιο Πνεύμα, συγχωρεί τον κόσμο, και μέσα από την Όραση του Χριστού βλέπει τον πραγματικό κόσμο. Αυτό είναι το τελικό όραμα, η τελευταία οπτική, η κατάσταση στην οποία ο Θεός κάνει το τελικό βήμα ο Ίδιος. Εδώ τελειώνουν ο χρόνος και οι ψευδαισθήσεις.»

Δεν είναι καταπληκτικό; Στην πιο προχωρημένη πνευματική κατάσταση, όπου ακούς την φωνή του Αγίου Πνεύματος, συγχωρείς τους πάντες και τα πάντα, και βοηθάς ολοκληρωτικά τους συνανθρώπους σου, ακόμα βρίσκεσαι στο χρόνο και στην κατάσταση των ψευδαισθήσεων. Είσαι ακόμα αιχμάλωτος! Αυτό είναι σίγουρα ένα πολύ καλύτερο μέρος – καλύτερο από την σκοτεινή φυλακή/κόλαση που βρισκόσουν πρωτύτερα, αλλά ακόμα και σε αυτήν την πιο προχωρημένη πνευματική κατάσταση, υπάρχει ακόμα περιορισμός.

Αλλά όλοι πρέπει να ζήσουμε σε ένα κόσμο ευγνωμοσύνης και συγχώρεσης, και να τον τελειοποιήσουμε για να περάσουμε στο επόμενο επίπεδο.

«Στον Οίκο του Πατέρα μου υπάρχουν πολλά δώματα, αλλά δεν μπορείς να πας στο επόμενο μέχρι να τελειοποιήσεις αυτό που ήδη βρίσκεσαι.»

Η πλειοψηφία των ανθρώπων – όσο βρίσκονται ακόμα στην ανθρώπινη κατάσταση – κυμαίνονται ανάμεσα στις χαμηλότερες και ψηλότερες συχνότητες του χωροχρόνου σε καθημερινή βάση. Πηγαίνουν από τον θυμό στην συγχώρεση. Από την σύγχυση στην ευγνωμοσύνη.

Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ.

.Θα έχεις κάνει σπουδαία πρόοδο αν μπορέσεις να φύγεις από τις χαμηλές συχνότητες και μεταβείς στο χώρο της συνεχούς συγχώρεσης, ευγνωμοσύνης, των θαυμάτων και της θεραπείας. ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΕΚΕΙ. Θα έχεις κάνει ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΒΗΜΑΤΑ όταν αφήσεις τις χαμηλές συχνότητες (του θυμού, της επίκρισης, της κατηγόριας, της ενοχής, του φόβου, της ζήλειας, της επίθεσης) πίσω σου για πάντα.

Για τους πιο πολλούς, αυτό το βήμα, αυτή η κίνηση του νου φαντάζει παντελώς αδύνατη. Οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να ζεις σε ένα κόσμο όπου δεν υπάρχουν ανησυχίες και έννοιες. Όμως, «ΟΛΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΑΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ». Μπορείς να αρχίσεις να γίνεσαι συνειδητός γνώστης και παρατηρητής του εαυτού σου, και μπορείς να σταματάς τον εαυτό σου όταν αρχίζει να συμμετέχει σε φόβο, θυμό, κρίσεις και ενοχές.

«Ο λάθος τρόπος αντίληψης ακούει το εγώ και φτιάχνει ψευδαισθήσεις, αναγνωρίζοντας την αμαρτία για αληθινή και δικαιώνοντας τον θυμό, και βλέποντας τις ενοχές, τις αρρώστιες και τον θάνατο σαν αληθινά».

Έχεις την ικανότητα και την δύναμη να βρίσκεσαι σε όποιο κόσμο θέλεις να ζήσεις, και αφού ζήσεις στον Αληθινό Κόσμο για λίγο, εκεί όπου το όνειρο είναι όμορφο και όλα πάνε καλά και θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα, ό,τι ζητάς το έχεις, τότε θα ξέρεις ότι αυτός ο Κόσμος, αυτός ο Χώρος είναι το κατώφλι για κάτι Άλλο Μεγαλύτερο. Ο νους σαου είναι προορισμένος για ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

Μέσα σου υπάρχει μια ανάμνηση ότι δεν ανήκεις σε ένα περιβάλλον διαχωρισμού. Αυτός ο κόσμος δεν είναι το σπίτι σου.

Και τότε θα είσαι έτοιμος να αφήσεις τον Θεό να αναλάβει το τελευταίο βήμα, αυτό που θα σε πάει στο αληθινό σου Σπίτι, εκεί που ανήκεις από πάντα, εκεί που βρίσκεται ο ΕΝΑΣ ΝΟΥΣ.

Εδώ υπάρχει μόνο Δημιουργία. Εδώ υπάρχει μόνο αγάπη. Εδώ υπάρχει μόνο δράση. Η συνεχής ευδαιμονία γίνεται η φυσική σου κατάσταση. Δεν υπάρχουν πια ερωτήματα. Δεν είσαι πια σώμα, και δεν ρωτάς το Άγιο Πνεύμα τι να κάνεις διότι τώρα η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ έχει γίνει. Σε αυτό τον τόπο, αναλαμβάνει ο Χριστός.

Τότε η ζωή σου θα είναι του Θεού.

Αυτή είναι η περιπέτεια. Εδώ δεν υπάρχουν ανάγκες. Εδώ δεν υπάρχουν σχέδια, ούτε στόχοι, ούτε ευχές.
Σου έχει δοθεί να αλλάξεις την σκέψη σου, να ΜΕΤΑ-νοήσεις και να σκέφτεσαι με τον Θεό. Το σπίτι σου περιμένει, μην καθυστερείς.

Εδώ βρίσκεται η δημιουργία. Εδώ βρίσκεται ο Θεός.

«Ο Χριστός ζει μέσα σου. Ο Χριστός μέσα σου, δεν κατοικεί μέσα σε ένα σώμα. Και όμως είναι μέσα σου. Γι αυτό και εσένα δεν μπορεί να σε περιέχει ένα σώμα, ο πραγματικός εαυτός σου δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται μέσα σε ένα σώμα. Αυτό που βρίσκεται μέσα σου δεν μπορεί να είναι έξω. Είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να είσαι ξέχωρα από αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα της ύπαρξής σου.»

«Το Σπίτι μου με περιμένει. Δεν καθυστερώ».

ΠΗΓΕΣ: http://gorgeousforgod.com/, Lisa Natoli

A Course in Miracles, Μαθήματα Θαυμάτων.

Ο ιερός μας εαυτός (1)

Είναι πραγματικά λυπηρό να συναντάμε καθημερινά ανθρώπους σκυθρωπούς, μίζερους και δυστυχισμένους, ανθρώπους αγέλαστους, καχύποπτους, νευρικούς και αγχωμένους, που βλέπουν παντού γύρω τους απειλές και εχθρούς και αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν ένα σκληρό αγώνα επιβίωσης, στον οποίο επιτρέπονται τα πάντα και επικρατεί (σύμφωνα με το νόμο της ζούγκλας) ο ικανότερος. Αυτοί οι άνθρωποι (και για να είμαστε ειλικρινείς, όλοι έχουμε βρεθεί κάποτε σε παρόμοια θέση) είναι γεμάτοι φόβους και ανασφάλειες, γεμάτοι ηττοπάθεια και συμπλέγματα κατωτερότητας, γεμάτοι εγωισμό, θυμό, μίσος και φθόνο για το συνάνθρωπο και αρέσκονται στο να εκτοξεύουν το δηλητήριο της κατάκρισης και να αποδίδουν μοιρολατρικά τα βάσανα και τις συμφορές τους στην "κακή τους τύχη" ή στον "οργισμένο και άδικο" Θεό.



Ας μιλήσω όμως σε α' πληθυντικό, αφού όλοι έχουμε πέσει στην ίδια παγίδα. Το λάθος μας έχει τη ρίζα του στην άγνοια και τη λήθη.
Δε γνωρίζουμε (ή δεν θυμόμαστε) πως η πραγματική μας ουσία, αυτό που ουσιαστικά είμαστε, πέρα από τους υλικούς περιορισμούς και την "ψευδαίσθηση" των 5 αισθήσεων, είναι μια σπίθα θεϊκή, μια ιερή φλόγα, που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ψυχή. Αυτή είναι "ομοούσια τω πατρί δι ου τα πάντα εγένετο", είναι "η κόρη του Θεού", είναι ο ιερός μας εαυτός, η ανώτερη συνειδητότητά μας, η Χριστική μας ταυτότητα, το εν δυνάμει Φως που περιμένει να ανάψει μέσα μας. Ακούγεται αστείο, αλλά μοιάζει κάποιες φορές σαν να έχουμε πάθει όλοι μας ένα "ομαδικό Αλτσχάιμερ", αφού ξεχνάμε πως είμαστε παιδιά της Ύψιστης Διάνοιας και Ενέργειας, που είναι το Παν. Και εγκλωβιζόμαστε μέσα στο πάθος του εγωισμού, στην πλάνη και τις μικρότητες και αγωνιούμε, απογοητευόμαστε, ξεπέφτουμε και χάνουμε το στόχο, που πρέπει να είναι μόνο η συνειδητή βίωση της θεϊκής μας υπόστασης, η πληρότητα, η αρμονία, η έκσταση και η γλυκιά ταύτιση με την Πηγή της Αγάπης, της Χάριτος και της Δύναμης. Και για να μιλήσουμε με αρχαιοελληνικούς όρους, "χάνω το στόχο=αστοχώ=αμαρτάνω".
Αυτή είναι λοιπόν η πραγματική έννοια της αμαρτίας, το να απομακρύνεσαι από το μονοπάτι της Ζωής και να αποτυγχάνεις να γνωρίσεις τον πραγματικό σου εαυτό. Αυτό το νόημα είχε το δελφικό "γνώθι σαυτόν". Αυτή τη δύσκολη επιλογή συμβολίζει το δίλημμα του Ηρακλή μπροστά στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας. Γι' αυτή τη "στενή πύλη" και τη "στενή οδό" μίλησε ο Ιησούς. Και τελικά, για αυτή τη διαδρομή μίλησαν οι φιλόσοφοι, οι προφήτες, οι ποιητές και οι φωτισμένοι Διδάσκαλοι όλων των εποχών.



Ο συγγραφέας Dr Wayne W. Dyer στο βιβλίο του "Ο ιερός σου εαυτός" (εκδ. Έσοπτρον) προσπαθεί να χαρτογραφήσει αυτή τη διαδρομή, βασισμένος στις ανεξάντλητες πηγές σοφίας των μεγάλων πνευματικών παραδόσεων του παγκόσμιου πολιτισμού. Ας ακούσουμε λοιπόν ποια νοοτροπία μάς συμβουλεύει να υιοθετήσουμε και (γιατί όχι;) ας επαναλάβουμε μαζί του:

"Η τεράστια ενέργεια, που κινεί πλανήτες και γαλαξίες και τους διατηρεί σε αέναη τροχιά, ρέει με θεία ακρίβεια και από μέσα μου και με κρατά πάντα στην πορεία μου!"
"Δεν είμαι ποτέ μόνος! Με συντροφεύει πάντα η γεμάτη Αγάπη και Σοφία προστατευτική θεϊκή Ενέργεια και με περιβάλλει ένα γιγάντιο δίχτυ προστασίας τρυφερών ψυχών που επικοινωνούν μαζί μου και μετέχουν στο Όλο!"
"Δε με αγγίζουν τα δεινά! Ο μόνος που υποφέρει είναι αυτός που νομίζω ότι είμαι! Τον Ιερό μου Εαυτό δεν τον πληγώνει τίποτα! Όλες οι πίκρες και τα βάσανα μου είναι μέρος του θεϊκού σχεδίου και όταν πάψω να τα επικρίνω θα μου χαρίσουν ανυπέρβλητη σοφία!"
"Δεν χρειάζομαι τους επαίνους, ούτε με αγγίζουν οι επικρίσεις! Είμαι ιερό δημιούργημα του Θεού και η αποστολή μου είναι θεϊκή! Συνεχίζω το δρόμο μου, χωρίς να επιδιώκω την καλή γνώμη των άλλων."
"Εγώ είμαι ο κύριος των σκέψεών μου! Αν έχω κάποια αμφιβολία, είναι γιατί εγώ επέτρεψα στις πεποιθήσεις άλλων να με επηρεάσουν!"
"Ο κόσμος είναι ένας θείος τόπος όπου βρίσκομαι για να αγαπώ τους άλλους! Είμαι συν-δημιουργός της ζωής μου μαζί με τον Θεό που με κατευθύνει στοργικά!"
"Ό,τι νομίζω ότι με προσβάλλει, στην πραγματικότητα χτυπά μόνο τον εγωκεντρισμό μου. Η αυθεντική ελευθερία είναι η επίγνωση ότι η αληθινή μου ταυτότητα δε βρίσκεται στον φυσικό κόσμο, αλλά στον αιώνιο. Όταν κατανοήσω την αληθινή μου φύση, θα είμαι ελεύθερος να αγαπώ και να βιώνω τον προσωπικό μου τρυφερό σύνδεσμο με τον Θεό."

Στην επόμενη ανάρτηση θα μοιραστούμε λίγες ακόμα σκέψεις του Wayne Dyer. Κλείνοντας, ας αφήσουμε να στάξουν στην ψυχή μας τα λόγια του πνευματικού δασκάλου Nishargadatta Maharaz: "Όταν γνωρίσεις πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η ίδια ζωή ρέει μέσα σε όλα όσα υπάρχουν και ότι αυτή η ζωή είσαι εσύ, θα αγαπάς τα πάντα με τρόπο φυσικό και αυθόρμητο. Όταν αντιλαμβάνεσαι το βάθος και την πληρότητα της αγάπης για τον εαυτό σου, γνωρίζεις ότι η τρυφερότητά σου περικλείει κάθε ζωντανό πλάσμα και ολόκληρο το Σύμπαν!"

Στο ημίφως της υπομονής

Δάκρυα και γέλιο είναι ολόκληρη η ζωή μας σύμφωνα με τον Γκιμπράν.

Και γέλασα από χαρά όταν ο ταχυδρόμος μου παρέδωσε το δέμα από την Πάτρα. Ήξερα πως ήταν η πρώτη ποιητική συλλογή του φίλου μου του Φώτη, που γνώρισα μέσα από το Ξάνθη Φιλοσοφείν.

Και δάκρυσα από συγκίνηση όταν διάβασα την αφιέρωση στο βιβλίο :

Όταν οι ψυχές δροσίζονται στα ίδια υπόγεια ύδατα
Και γίνονται δοχεία συγκοινωνούντα,
Τότε οι γεωγραφικές αποστάσεις
καταργούνται …

Στον “μακρινό” μου φίλο Δημήτρη,
Που μόνο μακρινός δεν είναι !
Ευγενή συνοδοιπόρε του Φωτός,
Δέξου αυτό το κρασί της ψυχής μου

-

Με σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη

Φώτης

-

Και τα δάκρυα γινόταν γέλιο και το γέλιο δάκρυα καθώς ξεφύλλιζα το βιβλίο.

Νομίζω πως θα μου επιτρέψει ο φίλος Φώτης, να μοιραστώ με τους αναγνώστες του Ξάνθη Φιλοσοφείν, τρία από τα πολλά αυτά ποιήματα που εμπεριέχονται στην ποιητική του συλλογή, με τίτλο "Στο ημίφως της υπομονής"

ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΣΑ

Αυτή η ανάσα που εισπνέω
είναι δική σου.
Της εκπνοής μου τον αέρα
θα τον βάλεις κι εσύ
μέσα στο στήθος σου.
Αν χτυπηθούμε
θα ματώσουμε κι οι δύο.
Άμα δακρύσεις, θα δακρύσω.
Αν μου γελάσεις
θα γελάσει η ψύχη μου.
Ζητάς ψωμί, νερό, ρούχα και στέγη.
Ζητάς αέρα κι ουρανό
αγάπη και γαλήνη.

Τα ίδια – σου τ’ ορκίζομαι! – ζητάω κι εγώ.

( Αφού είναι έτσι,
τότε τι σύνορα μου τσαμπουνάς
τι ράτσες, τι θρησκείες,
τι ομάδες, τάξεις, κόμματα
κι ανοησίες τέτοιες ; )

ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΑΥΡΟΥ

Στην
οριζόντια
διαδρομή μου
- από τα άκρα ισαπέχοντας -
με βρήκε
έτοιμο
και
γόνιμο
η πυρωμένη
κατακόρυφη
Αλήθεια
Σ
Ο
Υ

ΑΠΕΙΡΟ

Με ρωτάς να σου πω ένα πράγμα
που είναι άπειρο
αχανές
ανεξάντλητο
και που διαρκώς εκτείνεται
σε όλες τις διαστάσεις.

Άκου λοιπόν:
είναι το Σύμπαν
είναι το βάθος της ψυχής
είναι η ανάσα του Θεού
είναι η Αγάπη
κι είναι στο μισοσκόταδο
το μελαγχολικό βλέμμα
της αγαπημένης μου.

«Ένα σου ζήτησα» μου λες
«κι εσύ μου είπες πέντε.»

( Γελώ )

Ένα σου είπα, φίλε μου,
μονάχα Ένα…

----

Αυτό είναι ένα πολύ μικρό δείγμα από το βιβλίο του Φώτη Ρούμπου από την Πάτρα. Ενός φίλου που αν και δεν είδα ακόμη την μορφή του, ένοιωσα την ψυχή του, που ξεχειλίζει από το κρασί των αιώνων της γης …

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Tο προβλημα του ορισμου της ελευθεριας του ανθρωπου και η σταση του απεναντι στην οποιασδηποτε μορφης εξουσια ειναι μαλλον προαιωνιο.
Ελευθερια σημαινει ελευθερια εκλογης?
ελευθερια βουλησης?
ισως εχουμε την αυταπατη της ελευθεριας γιατι ναι μεν εχουμε την επιγνωση των επιθυμιων μας αλλα οχι και των βαθυτερων κινητρων αυτων των επιθυμιων.
απο την αλλη μερια υπαρχει η αποψη οτι ο ανθρωπος δεν ειναι ελευθερος να διαλεξει, οτι οι αποφασεις του οριζονται απο εσωτερικα και εξωτερικα γεγονοτα που εχουν συμβει πριν, ασχετα αν μιλαμε για ομαδες ή ατομα.
κανοντας, υποτιθεται παντα, δουλεια με τον εαυτο μας ο καθενας και κατα συνεπεια και μεσα στην ευρυτερη ομαδα ή στην επιλεγμενη ομαδα που ανηκουμε, σπαει η υποτιθεμενη αιτιοτητα και ακολουθειται μια πορεια διαφορετικη απο την ηδη "πεπατημενη".
θαπρεπε ομως νομιζω να μιλαμε για την ελευθερια εκλογης ενος συγκεκριμενου ατομου κι οχι του ανθρωπου γενικοτερα.

το προβλημα της εκλογης,
της επιλογης,
δεν ειναι προβλημα επιλογης αναμεσα σε 2 εξισου καλες δυνατοτητες.
ειναι σχεδον παντα η εκλογη αναμεσα σε κατι καλυτερο απο κατι χειροτερο,
σε σχεση παντα με το βασικο "ηθικο" ερωτημα της ζωης:
προοδος ή οπισθοδρομηση?
ανεξαρτησια ή εξαρτηση?
αγαπη ή φόβος?


ελευθερια, ισως,ειναι η ικανοτητα να ακουμε τη φωνη της συνειδησης μας που οδηγει στην αναπτυξη και την ολοκληρωση, στην πραγματωση αυτου που εν δυναμει ειμαστε:
ανθρωποι.
ανθρωπινοι ομως.
η ελευθερια δεν ειναι μια αφηρημενη ικανοτητα που το ατομο εχει ή δεν εχει.
απο τη μια, μπορει να ειναι ενας προσανατολισμος της προσωπικοτητάς του, να γινει ενα παραγωγικο και ανεξαρτητο ον.
ειναι ας πουμε μια λειτουργια της δομης του χαρακτηρα του.
με αυτην την εννοια το ιδιο το ατομο απλα δεν ειναι "ελευθερο να διαλεξε το κακο", ειναι ήδη ενα ολοκληρωτικα ελευθερο ατομο.
απο την αλλη, η εννοια της ελευθεριας χρησιμοποιειται ως η ικανοτητα να επιλεξουμε αναμεσα σε 2 αντιθετα-συνηθως- πραγματα, που δειχνουν παντα την επιλογη αναμεσα σε κατι λογικο και κατι παραλογο,
επιλογη του ενος σε αντιδιαστολη με το αλλο.
τοτε δεν ειμαστε ελευθεροι να διαλεξουμε,
τοτε η ελευθερια της επιλογης εναποκειται στις αντιφατικες προδιαθεσεις που υπαρχουν μεσα μας.
τοτε απο ποιους παραγοντες εξαρταται τελικα η αποφαση μας επιτελους?

στην επιγνωση και στα διαφορετικα της ειδη.

γιατι η επιγνωση ειναι διαφορετικη απο τη θεωρητικη γνωση του τι ειναι καλο και τι ειναι κακο.
κι εδω μπαινει και παιζει πρωταρχικο ρολο το συστημα αξιων (αυθεντια, εξουσια), το οποιο πρεσβευουμε και στο οποιο "υπακουουμε".
η επιγνωση και ο βαθμος ανάπτυξής της εντός μας ειναι ενας βασικος παραγοντας στο να καταφερουμε να σπασουμε ενα ενα τα δεσμα, που μας κρατανε στο σκοταδι φοβισμενους και ανικανους να παρουμε τη ζωη μας επιτελους στα χερια μας.

απλα θελω να πω οτι ελευθερια δεν ειναι κατι που εχουμε ή δεν εχουμε.
υπαρχει μονο η πραξη της απελευθερωσης,
η ολη διαδικασια που γινεται μεσα μας οταν καλουμαστε να επιλεξουμε.
καθε φορα ο βαθμος ελευθεριας ειναι διαφορετικος και διαφοροποιημενος
ωσπου τελικα καθε βημα που κανω μεσω της επιλογης μου να αυξανει και την ικανοτητα να διαλεγω μια επιθυμητη
-(παντα ως προς τον απωτερο επιθυμητο στοχο της αναπτυξης του εαυτου)-
απο μια ανεπιθυμητη.


υπαρχουν αναριθμητοι βαθμοι ελευθεριας εκλογης,
διαφορετικοι σε καθε δεδομενη χρονικη στιγμη.
καποιες φορες η πρωταρχικη αποφαση επιλογης εχει παρθει
οχι τη μερα της τελευταιας, οπως νομιζουμε, αποφασης μας,
αλλα πολυ πολυ καιρο πριν.
οταν αποτυχαμε, ισως, να δουμε οτι η ζωη μας εθετε ενα βασικο ερωτημα:
το να δωσουμε εμεις οι ιδιοι νοημα στη ζωη μας.
οχι οτι κι αυτο σημαινει κατι απολυτο και μη αναστρεψιμο.
απλα ειναι πολυ πιο δυσκολο να δει κανεις οτι βρισκεται σε λαθεμενο δρομο,
οχι ομως κι ακατορθωτο.
καμμια φορα ο μονος λογος που γινεται πιο δυσκολο ειναι επειδη πρεπει να παραδεχτουμε πως οφειλουμε να γυρισουμε πισω ως την πρωτη λαθεμενη απαντηση
- στροφη ας πουμε - που πηραμε,
και αρα πως χασαμε χρονο και ενεργητικοτητα.
αρκει να μη φοβηθουμε να παραδεχτουμε το "λαθακι" μας.
σε αυτο το σημειο συνειδητοποιησης εχουμε ακομα μια ευκαιρια να παραμεινουμε ανθρωποι.
ειμαστε ακομα ελευθεροι να επιλεξουμε εντελει ποιο νοημα θελουμε να δωσουμε στη ζωη μας.

θα προσθεσω και κατι ακομα : “η συνειδηση θα οδηγηθει σε αυτογνωσια και αυτονομια οταν αποδεσμευτει απο ολους τους εξωτερικους παραγοντες, φυσικους και κοινωνικους.
τοτε εχει προθεση και ως προθεση οριζει την ιδια τη συνειδηση ο Χουσσερλ, στον οποιο με γνωρισε ο αγαπητός elzin λιγο καιρο πριν.
με το στοχασμο, λεει ο Χουσσερλ, οι ουσιες των πραγματων γινονται πραγματικες και αντιληπτες.
δημιουργειται μέσα μας νεα σκεψη η οποια αντικαταστα την προηγουμενη.
κι ετσι, εμεις θα αντιμετωπισουμε τον κοσμο με διαφορετικο -νεο τροπο, αρα και θα σκεφτουμε και θα δρασουμε διαφορετικα.
η υπερβαση ηταν παντα αγαπημενη λεξη.
τελικα μεσα απο εκει περναει ο Δρομος για τη συνειδητοτητα.
και βεβαια, οσο πιο ανεβασμενες συνειδητοτητες ειμαστε, τοσο πιο μαγικη θα ειναι και η αλληλεπιδραση μεταξυ μας.ουφ.

Το Κάρμα

Ο Σέρ Ισαάκ Νεύτων κάποτε έγραψε ότι για κάθε πράξη, υπάρχει μια ισοδύναμη και αντίθετη αντίδραση. Ο μεγάλος Δάσκαλος Βούδας... μας διδάσκει «είσαι ότι νομίζεις, έχοντας γίνει ότι νόμιζες».

Στην ουσία και οι δυο αυτές φράσεις λένε το ίδιο πράγμα - ότι για κάθε αιτία υπάρχει ένα αποτέλεσμα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο νόμος του Kάρμα.

Η λέξη κάρμα φέρεται περισσότερο ως σανσκριτική και σημαίνει γενικά πράξη. Κατά τον Ινδουισμό, το κάρμα αναφέρεται στην έννοια του νόμου της σχέσεως μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος προσδιορίζοντας ότι κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα αιτίας του παρελθόντος και συγχρόνως αιτία άλλων πράξεων που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Έτσι ο νόμος του κάρμα ταυτίζεται με τον νόμο της αιτιότητας, της αναπόφευκτης δηλαδή σχέσεως αιτίου και αιτιατού, ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας, που ακολουθούν την εφαρμογή του σε κάθε εκδήλωση της ζωής με συνέπεια να διαμορφώνεται ανάλογα απ΄ αυτό το ίδιο το κάρμα.

Η σχέση αιτίου αποτελέσματος και εμμέσως η ηθική συνέπεια του νόμου του κάρμα στα πλαίσια της χριστιανικής διδασκαλίας έχει διατυπωθεί ότι αντιστοιχεί στη ρήση του αποστόλου Παύλου όπου επισημαίνεται: «Μη πλανάσθε, Θεός ου μυκτηρίζεται. Ο γαρ εάν σπείρει άνθρωπος τούτο και θερίσει.»

Κάθε σκέψη που έχει εκφραστεί, θα δηλωθεί σαν αποτέλεσμα στο φυσικό κόσμο. Μερικές φορές το αποτέλεσμα θα λάβει χώρα, για μερικές μόνο στιγμές. Εύκολα έτσι, μπορούμε να δούμε πως η σκέψη και το αποτέλεσμα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους τόσο πολύ, σαν να ρίχνεις ένα βράχο σε μια λίμνη και να παρακολουθείς τα κύματα που βγαίνουν έξω.

Αλλες φορές τα αποτελέσματα έρχονται πολλά χρόνια μετά την αιτία και είναι πολύ δύσκολο να φανερωθεί η συγγένεια μεταξύ των δυο, και όμως, πάντα η μια εποχή ακολουθεί την άλλη, το καλοκαίρι ακολουθεί την άνοιξη.

Τα βαθύτερα σημεία συμπεριφοράς σύμφωνα με τις Ανατολικές Θρησκείες και Φιλοσοφίες (που πιστεύουν στην μετενσάρκωση) βρίσκονται στη διάρκεια εκατοντάδων και χιλιάδων ετών εργασίας στον εαυτό και πολύ λίγα μπορούν να γίνουν στην παρούσα ζωή, για να μεταβάλουν πολύ την ισορροπία τόσων πολλών ετών εκπαιδεύσεως και συνηθειών.

Η λέξη «κάρμα» χρησιμοποιείται με πολλούς τρόπους από τους μεταφυσικούς, τους αστρολόγους, και άλλους ερευνητές προκειμένου να περιγράψει κατά κάποιο τρόπο τους νόμους που καθοδηγούν τις ζωές μας. Βασικά, αναφέρεται στον καθολικό νόμο του αιτίου και του αιτιατού. Αυτός ο νόμος είναι μόνο η ευρύτερη εφαρμογή των γήινων ιδεών μας για το αίτιο και αιτιατό. Είναι προφανές ότι αυτός που φυτεύει τους σπόρους μπορεί να αναμένει την συγκομιδή των καρπών.

Ο νόμος του κάρμα είναι παρόμοιος με το νόμο του νευτώνειου μηχανικού που δηλώνει: «Για κάθε ενέργεια, υπάρχει μια ίση και αντίθετη αντίδραση».

Ο νόμος του κάρμα δηλώνει ότι μια ζωή είναι μια συνεχής εμπειρία, σαν αποτέλεσμα πολλών ενσαρκώσεων από πάρα πολλές προηγούμενες ενσαρκώσεις στον υλικό κόσμο. Ο καθολικός νόμος του κάρμα, έπειτα, μπορεί να θεωρηθεί ως τρόπος εφαρμογής της καθολικής δικαιοσύνης και της ισορροπίας. Για κάθε πράξη μας θα λάβουμε το αντίστοιχο τίμημα, ούτε λιγότερο ούτε παραπάνω! Βέβαια η συνειδητοποίηση των λαθών, η ειλικρινή μετανόηση και οι καλές ανιδιοτελείς πράξεις μπορεί να λειτουργήσουν σε πιο «απαλές» αντιδράσεις των πράξεων μας που δημιουργούν το κάρμα.

Είναι, στην πραγματικότητα, ένας απλούστατος καθολικός νόμος που τοποθετεί κάθε έναν από μας ακριβώς μέσα στα πλαίσια και τους όρους που παρέχουν τα ακριβή πνευματικά μαθήματα που χρειαζόμαστε προκειμένου να γίνουμε πιο θεϊκοί. Στηρίζεται στο φαινόμενο της πολικότητας από το οποίο ο κόσμος διατηρεί μια κατάσταση ισορροπίας. Αυτό δεν υποδηλώνει μια κατάσταση αδράνειας, αλλά μια δυναμική, συνεχώς μεταβαλλόμενη ισορροπία. Έμφυτη σε αυτήν την έννοια είναι η διδασκαλία ότι μια μεμονωμένη «ψυχή» ή αλλιώς «οντότητα», έχει μέσα της την αιτιώδη δύναμη που χρειάζεται και αντέχει τελικά όλα τα «μαθήματα» και μέσω αυτών εξάγονται τα αποτελέσματα και τα δώρα των εμπειριών από κάθε ενσάρκωση.

Κοινωνιολογικά πειράματα

Πείραμα του Stanley Milgram

1. Το πείραμα

Ο Milgram έκανε μια σειρά πειραμάτων όπου υπάρχουν ο (Ψ)υχολόγος , ο "(Δ)άσκαλος" και ο "(Μ)αθητής" (σκίτσο). Μόνο όμως ο Δάσκαλος συμμετέχει πραγματικά στο πείραμα. Έγινε στο πανεπιστήμιο Yale της Αμερικής και πρωτοδημοσιεύτηκε το 1963.

Στην αρχή του πειράματος ο ψυχολόγος με στημένη κλήρωση πείθει  τον "Δάσκαλο" ότι διαλέχτηκε γιαυτό το ρόλο και ότι το δήθεν πειραματόζωο είναι ο "Μαθητής". Το πείραμα υποτίθεται ότι ήταν ένα πείραμα μνήμης όπου συμφωνούν ο Δάσκαλος να διαβασει μια σειρά από ζεύγη λέξεων στον Μαθητή. Μετά να του δίνει την πρώτη λέξη και έπρεπε να διαλέξει από τέσσερις άλλες λέξεις τη σωστή. Αν την εύρισκε προχωρούσαν στην επόμενη. Αν δεν την εύρισκε δεχόταν ένα μικρό  ηλεκτροσόκ που όμως με κάθε λάθος απάντηση θα ανέβαινε η τάση του 15 Volts.  

Το αληθινό υποκείμενο προς μελέτη του πειράματος ήταν ο (Δ) που πίστευε ότι  ο Μαθητής θα λάμβανε τα ηλεκτροσόκ. Ο Μαθητής ήτανε σε ξεχωριστό δωμάτιο και ήταν ένας 47χρονος λογιστής ειδικά εκπαιδευμένος για την περίσταση. Ο Ψυχολόγος ήταν ένας βλοσυρός, απαθής δάσκαλος βιολογίας. Κατά την διάρκεια του πειράματος και όσο αυξάνεται η τάση ο Μαθητής προσποιείται όλο και μεγαλύτερο πόνο μέχρι που χτυπάει στον τοίχο  ωνάζοντας να σταματήσει το πείραμα. Στις αντιρρήσεις του Δασκάλου για την συνέχιση του πειράματος ο Ψυχολόγος απαντούσε διαδοχικά: 1. Παρακαλώ συνεχίστε, 2. Το πείραμα απαιτεί να συνεχίσετε, 3. Είναι απολύτως απαραίτητο να συνεχίσετε και 4. Δεν έχετε άλλη επιλογή πρέπει να συνεχίσετε. Αν και πέμπτη φορά ο Δάσκαλος δεν επιθυμούσε να συνεχίσει το πείραμα σταματούσε. Αλλιώς ο  έφτανε στο τέλος που ήταν 3 διαδοχικά "σοκ" των 450V. Τα 2/3  (26 στους 40) των συμμετοχόντων που καλέστηκαν από διαφήμιση σε εφημερίδα με αμοιβή 4 δολάρια για μία ώρα (φώτο αριστερά) συνέχισαν ως το τέλος, ενώ όλοι δώσανε ηλεκτροσόκ.

2. Αλλαγές παραμέτρων του πειράματος

Ενδιαφέρον έχουν και κάποια παράπλευρα πειράματα όπου ο Milgram άλλαζε κάποιες παραμέτρους. Για παράδειγμα (πείραμα 18) η υπευθυνότητα για τα ηλεκτροσόκ μεταβιβάζονταν από το Δάσκαλο σε κάποιον τρίτο στον οποίο έδινε μόνο την εντολή να κάνει το ηλεκτροσόκ. 37 στους 40 φτάσαν στο τέλος (92,5%)!

Σε μια σειρά πειραμάτων έλεγξε την προσωπική επαφή που είχε ο συμμετάσχων με τον δήθεν Μαθητή του. Στο πείραμα 2 ο

Δάσκαλος είχε λάβει τις οδηγίες του πειράματος τηλεφωνικά, δηλαδή καμμία επαφή. Τα ποσοστά έπεσαν 21%.

Στο πείραμα 10 εξέτασε την επίδραση του τόπου και του ονόματος του ιδρύματος. Από το Yale University σε ένα απλό γραφείο. 47,5% αυτοί που έφτασαν στο τέλος.

Στο πείραμα 8 διαχώρισε άντρες από γυναίκες πέρνοντας τα ίδια αποτελέσματα αλλά σημειώνοντας περισσότερες ενδείξεις στρες στις γυναίκες.

Η ανυπακοή στην εξουσία τον απασχόλησε στο πείραμα 17 όπου ήταν παρών δύο συνάδελφοι δάσκαλοι που διαφωνούσαν ώς προς τη συνέχιση του πειράματος μετά από κάποιο σημείο. Μόνο 4 στους 40 εκτέλεσαν όλα τα  προβλεπόμενα ηλεκτροσόκ.

 3. Ο Milgram γράφει για το πείραμα του

Στο άρθρο του "Οι Κίνδυνοι της Υπακοής" (1974) εξηγεί πως αντιλήφθηκε ο ίδιος τα αποτελέσματα του πειράματος:

"Οι νομικές και φιλοσοφικές πτυχές της υπακοής είναι μεγάλης σημασίας, αλλά λένε πολύ λίγα για το πως θα συμπεριφερόταν οι περισσότεροι άνθρωποι σε σταθερές καταστάσεις. Φτιάχνω ένα πείραμα στο πανεπιστήμιο για να εξετάσω πόσο πόνο θα προκαλούσε ένας συνηθισμένος πολίτης σε κάποιον άλλο, μόνο επειδή του το είπε ένας πειραματιστής επιστήμονας. Η άκαμπτη αυθεντία έπαιξε με την ισχυρότερη ηθική επιταγή του υποκειμένου (συμμετέχοντα) να μην κάνει κακό σε κάποιον άλλο και ενώ ηχούσαν στα αυτιά τους οι κραυγές των θυμάτων η αυθεντία κέρδισε περισσότερες φορές απ'ότι έχασε. Η εξαιρετική προθυμία των ενηλίκων για να πάει σχεδόν σε οποιαδήποτε μήκη σχετικά με την εντολή της αρχής αποτελεί το κύριο πόρισμα της μελέτης καθώς και το γεγονός το οποίο απαιτεί επειγόντως εξήγηση.

Συνηθισμένοι άνθρωποι, απλώς κάνοντας τις δουλειές τους, και χωρίς ιδιαίτερη εχθρά από μέρους τους, μπορούν να πάρουν μέρος σε μια τρομερά καταστροφική διαδικασία. Επιπλέον, ακόμα και όταν οι καταστροφικές συνέπειες γίνουν εμφανείς, και τους ζητείται να εκτελέσουν πράξεις αταίριαστες σε
θεμελιώδη πρότυπα ηθικής, σχετικά λίγοι άνθρωποι έχουν τα προσόντα που απαιτούνται για να αντισταθούν στην αυθεντία - εξουσία".^[4]

Στο βιβλίο του "Υπακοή στην εξουσία" είχε φτάσει στο σημείο να πει: "Γεννιέται το ερώτημα αν υπάρχει σχέση με το τι μάθαμε στο εργαστήριο και τα είδη υπακοής που τόσο κατηγορήσαμε την εποχή των Ναζί".

Άλλο ενδιαφέρον σημείο που αναφέρει είναι  ότι είχε ρωτήσει συναδέλφους, φοιτητές, μικροαστούς και άλλους, πριν το πείραμα, για το τι αποτελέσματα πίστευαν ότι θα είχε και οι απαντήσεις είχαν απίστευτη απόκλιση από την πραγματικότητα. Μόνο γύρω στο 4% πίστευαν ότι θα έφτανε στο τέλος.

Για το ηθικό δίλημμα που αναφέρει και πιο πάνω λέει:

"Το δίλημμα σύμφυτο με την υπακοή στην εξουσία είναι αρχαίο, τόσο παλιό όσο και η ιστορία του Αβραάμ, και η ερώτηση αν κάποιος πρέπει να υπακούσει, όταν οι εντολές συγκρούονται  με την συνείδηση, έχει συζητηθεί στον Πλάτωνα, δραματοποιήθηκε στην Αντιγόνη και αναλύθηκε φιλοσοφικά σχεδόν σε κάθε ιστορική εποχή. Οι συντηρητικοί φιλόσοφοι υποστηρίζουν  ότι αυτός ο ίδιος ο ιστός της κοινωνίας απειλείται από την ανυπακοή, ενώ οι ουμανιστές δίνουν έμφαση στην υπεροχή της ατομικής συνείδησης" (προαναφερθέν γράμμα)

Θα τελειώσω τις αναφορές με αυτήν την  τελευταία που έχει σχέση με το πείραμα 18. Αν θυμάστε εκεί 37 στους 40 υπάκουσαν ως το τέλος του πειράματος, στο οποίο υπήρχε και ένας ακόμα ηθοποιός που εκτελούσε τις εντολές του Δασκάλου. Προβλέψιμο το γεγονός ότι όλοι δικαιολογήθηκαν λέγοντας ότι η ευθύνη ήταν αυτουνού που έδινε το ηλεκτροσόκ. Στο ίδιο γράμμα διαβάζουμε:

Αυτό ίσως περιγράφει μια επικίνδυνη τυπική διάταξη μέσα σε μια σύνθετη κοινωνία: είναι εύκολο να αγνοήσεις την υπευθυνότητα όταν είσαι μόνο ένας ενδιάμεσος κρίκος σε μιά αλυσίδα πράξεων.  

Το πρόβλημα της υπακοής δεν είναι μόνο ψυχολογικό. Η μορφή και το σχήμα της κοινωνίας καθώς και ο τρόπος που αναπτύσσεται έχουν μεγάλο μερίδιο. Ίσως υπήρχε ένας καιρός, που οι άνθρωποι μπορούσαν να δώσουν μια εντελώς ανθρώπινη απάντηση σε κάθε περίπτωση επειδή ήταν εντελώς αποροφημένοι σ'αυτή σαν ανθρώπινα όντα. Αλλά μόλις έγινε ο καταμερισμός της εργασίας τα πράγματα αλλάξαν. Έπειτα από κάποιο συγκεκριμένο σημείο, το κομμάτιασμα της κοινωνίας σε ανθρώπους που εκτελούν περιορισμένες και πολύ εξειδικευμένες εργασίες αφαιρεί την ανθρώπινη ποιότητα στη δουλειά και τη ζωή. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δει όλη την κατάσταση, παρά
ένα μικρό κομμάτι της και έτσι δεν μπορεί να δράσει χωρίς κάποιου είδους γενική κατεύθυνση. Ενδίδει στην εξουσία αλλά κάνοντας το, αποξενώνεται από τις ίδιες τις πράξεις του.

Σκηνές από το πείραμα του Milgram υπάρχουν στην αρχή του ντοκυμαντέρ Ghosts of Abu Ghraib και στο Standford Prison Expirement (2':45'' ως 4':55''). Μια πολύ καλή ανάρτηση βρήκα και στον Allu Fun Marx.

Σε αγαπώ ;

Σε συναντώ …

Σε ακούω …

Σου μιλάω …

Σε αγκαλιάζω …

Σε φιλάω …

Σε έχω …

Σε σφίγγω …

Σε αιχμαλωτίζω …

Σε απορροφώ …

Σε πνίγω …

Σε αγαπώ ;

Αλχημεία

Με ένα τόσο προκλητικό τίτλο σίγουρα αυτό το άρθρο θα μπορούσε να παραπλανήσει τον αναγνώστη και να τον οδηγήσει σε δαιδάλους γρίφων ανακολουθιών και ασύμβατων συμπερασμάτων, όπως γίνεται συνήθως με τέτοια θέματα, όπου η ημιμάθεια παντρεύεται με τον φανατισμό με αποτέλεσμα να σου μένει η ίδια ξινή γεύση ... και τώρα τι συμπέρασμα να βγάλουμε;
Ο στόχος μου είναι να φωτίσω το θέμα και να δώσω μια πιο χρήσιμη διάσταση στην έννοια των λέξεων αυτών για το καλό όλων μας.
Λέγεται ότι η Αλχημεία είναι ο πρόγονος της Χημείας, πράγματι η τέχνη αυτή αναπτύχθηκε κατά τον Μεσαίωνα και έδωσε πολλά στοιχεία στην μετέπειτα εξέλιξη της χημείας. Ποιά είναι όμως η ειδοποιός διαφορά μεταξύ Χημείας και Αλχημείας, που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε πλήρως την φύση της δεύτερης ;
Η χημεία είναι η τέχνη βάσει της οποίας, χειριζόμενοι δύο η περισσότερα στοιχεία της φύσης (στοιχεία του υλικού κόσμου), παράγουμε ένα νέο σώμα (του υλικού κόσμου και πάλι). Π.χ. Na + Cl = NaCl
Αλχημεία είναι η τέχνη βάσει της οποίας, χειριζόμενοι δύο η περισσότερα στοιχεία του υλικού η άυλου κόσμου, παράγουμε ένα νέο. Μπορεί δηλ. η αλχημική ένωση να γίνεται μεταξύ ενός υλικού στοιχείου κι ενός άυλου και να παράγει ένα νέο σώμα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αλχημείας στην καθημερινή μας ζωή είναι η κηπουρική. Ο κηπουρός βάζει μέσα στο θερμοκήπιο σπόρους και χώμα, τα οποία σε συνδυασμό με την ενέργεια του ήλιου γίνονται φυτά και καρποί.
Ένα άλλο παράδειγμα αλχημικής εφαρμογής είναι ο καθηγητής, ο οποίος παίρνοντας ένα μικρό άμαθο παιδάκι και χρησιμοποιώντας την δύναμη της διδασκαλίας του, παράγει έναν ταλαντούχο επιστήμονα. Πολλά τέτοια παραδείγματα θα μπορούσαμε να βρούμε στην καθημερινή μας ζωή και θα ήταν πολύ χρήσιμο να κάναμε αυτή την άσκηση, που θα τροποποιούσε αρκετά την οπτική μας .
Επομένως η αλχημεία, όπως και κάθε τέχνη της φύσης, δεν είναι κάτι το ακατάληπτο που υπήρξε στον μεσαίωνα σαν χόμπι μερικών φανατικών της εποχής και που σήμερα δεν υπάρχει ή είναι απορριπτέο. Η Αλχημεία, με την ευρεία έννοια της, είναι μέρος της φύσης, μέρος της ζωής, υπήρχε και υπάρχει μέσα στην καθημερινότητα σήμερα και πάντα.
Ακόμα και στην χημεία και στην φαρμακολογία οι σοβαροί ερευνητές ξέρουν ότι υπάρχουν ανεξέλεγκτοι παράγοντες για τους οποίους το ίδιο πείραμα μπορεί να μη πετύχει δύο φορές, κατά τον ίδιο τρόπο. Αλλά και στην χρήση των φαρμάκων όλοι ξέρουμε ότι το ίδιο φάρμακο δεν έχει τα ίδια αποτελέσματα σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Αναγράφεται μάλιστα ακόμα και μέσα στις οδηγίες του φαρμάκου, ότι τα αποτελέσματα εξαρτώνται από την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς, την ευαισθησία του ή όχι στα συστατικά κλπ.
Για να μην αναφερθούμε στην χρήση των placebos ( χάπια χωρίς καμία περιεκτικότητα σε φάρμακο), που θεραπεύουν ικανό αριθμό ασθενών στους οποίους χορηγούνται. Επίσης, πράγμα που είναι και σημαντικό για τους ασθενείς, η αποτελεσματικότητα μιας θεραπείας έχει άμεση σχέση με την ικανότητα του γιατρού να εμψυχώνει τον ασθενή. Αυτό μάλιστα το τελευταίο, όλοι, γιατροί και ασθενείς, το γνωρίζουν πολύ καλά με αποτέλεσμα ορισμένοι γιατροί να είναι πιο αποτελεσματικοί από τους άλλους .
Πως θα αισθάνονταν άραγε αυτοί οι γιατροί αν ήξεραν ότι το ταλέντο τους να είναι αποτελεσματικοί, που δεν το διδάχτηκαν σε κανένα πανεπιστήμιο, αλλά τους το χάρισε η φύση, αυτό λοιπόν το χάρισμα μαζί με το φάρμακο κάνουν μία αλχημική αντίδραση η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την θεραπεία.
Πραγματικά θα έπρεπε να είναι περήφανοι γιατί με βάσει την θεωρία του Παράκελσου, του πιο διάσημου απ όλους τους αλχημιστές γιατρούς του Μεσαίωνα , ο οποίος πέτυχε μεγάλες θεραπείες για την εποχή του σε πολλές ασθένειες που μέχρι τότε ήταν ανίατες, οι σύγχρονοι αυτοί ταλαντούχοι γιατροί, έχουν γεννηθεί αλχημιστές και προορίζονται για το επάγγελμα αυτό, διότι διαθέτουν όχι την τεχνική γνώση του πανεπιστημίου, αλλά το Arcanum δηλ. το «μέσον», «την ουσία» για να επιτελέσουν το έργο αυτό.
Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε ότι η φιλοσοφική λίθος των αλχημιστών του Μεσαίωνα δεν ήταν παρά η αναζήτηση της ουσίας που μεταφορικά θα μετέτρεπε το κάθε μέταλλο σε κάτι ανώτερο όπως το χρυσάφι, και στην πραγματικότητα τον κάθε άνθρωπο σε κάποιο ανώτερης συνειδήτοτητας ον. Η φιλοσοφική λίθος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν κάτι το συγκεκριμένο.
Απλά, επειδή οι καιροί στον μεσαίωνα ήταν περίεργοι κι όποιος μιλούσε για συνειδητότητες και ανώτερα όντα καιγόταν «στην πυρά», είχε βρεθεί μία κοινή συμβολική γλώσσα, η οποία «να μην προδίδει τα μυστικά στους αδαείς» .
Φυσικά όσα αναφέρονται παραπάνω δεν αφορούν τους καπηλευτές της αλχημικής «τέχνης», που πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν σε όλες της εποχές και κοινωνίες, αλλά αφορούν τους γνήσιους «θεραπευτές» της τέχνης τους, που διέθεταν βαθιές φιλοσοφικές γνώσεις, γνώσεις αστρονομίας (με το όνομα αυτό στον μεσαίωνα ονόμαζαν και την αστρολογική γνώση για λόγους ευνόητους), μαθηματικών, χημείας και ιατρικής.
Σήμερα που οι τεχνικές γνώσεις έχουν προοδεύσει τόσο πολύ και η έρευνα έχει φτάσει σε πολύ ψηλά επίπεδα σε όλους τους τομείς της επιστήμης, είναι καιρός να ανακαλύψουμε ξανά την ύπαρξη της Αλχημείας στην ζωή μας. Και λέγοντας αυτό εννοώ να ξαναβρούμε εκείνη την «ουσία» το Arcanum, πού θα δώσει ιδιαίτερη πνοή σε οτιδήποτε κάνουμε, μαθαίνουμε η βιώνουμε.
Για να πάψει η στειρότητα να βασιλεύει, ας ξαναανακαλύψουμε την φιλοσοφική λίθο, που κρύβεται μέσα στον καθένα μας κι ας κάνουμε τον εαυτό μας το νέο αλχημικό εργαστήριο για την ανάπτυξη της συνειδητότητας που τόσο πολύ λείπει απ όλα.
Για την χημεία του σώματος υπάρχει αντίστοιχη επιστήμη (βιολογία) που ασχολείται με τις καθαρά χημικές αντιδράσεις και τα παράγωγά τους. Ποιός όμως έχει ασχοληθεί με την αλχημεία του ανθρώπινου όντος; Και εννοώ την διαδικασία εκείνη μέσω της οποίας, οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενώνονται με τα παράγωγα των χημικών ενώσεων του οργανισμού και παράγουν αυτό που λέμε ποιότητα ζωής του καθενός μας.
Το αλχημικό εργαστήρι του καθενός μας μέχρι σήμερα είναι συνηθισμένο να παράγει ανεξέλεγκτα προϊόντα. Όμως τα Συναισθήματα και οι Σκέψεις σε συνδυασμό με την τροφή και την ενέργεια που λαμβάνουμε από το περιβάλλον δίνουν την ποιότητα της ζωής μας. Την τροφή μας μπορούμε να την επιλέξουμε, ως ένα βαθμό. Σίγουρα όμως για κείνο που είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι είναι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας, που αποτελούν την άυλη ουσία για την παραγωγή του τελικού προϊόντος. Όταν η ουσία είναι κακής ποιότητας, δεν μπορεί παρά και το αποτέλεσμα να είναι ανάλογο.
Οι κακής ποιότητας ουσίες που είχαμε μέχρι τώρα συνηθίσει να χειριζόμαστε στο αλχημικό εργαστήρι μας ήταν, οργή, ζήλια, μίσος, παράπονο, θλίψη, υστεροβουλία, αδικία, ιδιοτέλεια, λαγνεία, βουλιμία, πλεονεξία, ματαιοδοξία, κακεντρέχεια και κυρίως εθελοτυφλία.
Χρησιμοποιώντας τέτοια «Arcanum», δεν είναι περίεργο που το προϊόν είναι, κακή φυσική κατάσταση, προβληματική οικογενειακή κατάσταση, οικονομική αστάθεια, άσχημο εργασιακό περιβάλλον, προβλήματα με τα παιδιά, κατάθλιψη και προβλήματα υγείας, για μας σαν άτομα, αλλά και ανάλογες συνέπειες στο κοινωνικό σύνολο, οι οποίες δεν θίγονται εδώ γιατί ξεφεύγουν από τα όρια του εν λόγω κειμένου.
Η αντικατάσταση των ουσιών αυτών με άλλες ανώτερης ποιότητας θα είναι αυτή που θα μας ανοίξει τον δρόμο για ευτυχία κι ευημερία τόσο μέσα στο στενό οικογενειακό μας περιβάλλον, όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό .
Κάνει λάθος όποιος νομίζει ότι όλα τα παραπάνω είναι μια απλή ρομαντική αλληγορία και ότι τίποτε απ αυτά δεν συμβαίνει σε πρακτικό επίπεδο.
Η μαγεία δεν είναι κάτι το απόμακρο και άπιαστο. Είναι η ίδια η ζωή μας.
Μια αλλαγή οπτικής χρειάζεται και ξαφνικά ανοίγονται μπροστά μας όλα τα μυστικά της μαγείας, που μέχρι τώρα, απλά δεν βλέπαμε. Άραγε αυτή η διευρυμένη όραση είναι τόσο τρομερά δύσκολη, ώστε το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων να προτιμούν να παραμένουν τυφλοί;
Η δυνατότητα διεύρυνσης της «όρασης μας» είναι ευθέως ανάλογη της ανοιχτότητας του πνεύματος μας σε νέες ιδέες, με μόνο κριτήριο το πόσο μιλούν αυτές στην καρδιά μας και πόσο νιώθουμε ότι μας αποκαλύπτουν μυστικά που « πάντα ξέραμε».

Οφείλω να αναφέρω ότι το άρθρο αυτό το ανακάλυψα πριν χρόνια στο internet δεν γνωρίζω όμως τον δημιουργό του.

Πηγή εσωτερικής αναζήτησης μέσα απο ένα παραμύθι

Έναυσμα για αυτή την πρώτη ανάρτηση, μου έδωσε ο Delta με την ανάρτηση του, ''Ωρα για παραμύθι'. Δείτε το σαν ενα μεγάλο σχόλιο, μια αποτίμηση σκέψης.

.

Καταπληκτικό!!! Φιλε Delta!!

.

Μέσα από απλά κείμενα, παραβολές, παραμύθια, δίνονται αλήθειες, προβληματισμοί, αναζητήσεις, που απασχόλησαν όλους τους μεγάλους. Είτε είναι του Μπουκάι, του Αισώπου,του Ιησού, είτε μέσα από την λαϊκή σοφία. Ο λαός μας λέει ''πρέπει να φτάσεις πάτο για να αναγεννηθείς''. Πρέπει να κάνεις μια βουτιά μέσα σου, να ακουμπήσεις το βυθό σου, για να αναβλύσει η πηγή μέσα σου.

.

Για να αναδυθείς πιο καθαρός και πιο γεμάτος.

.

Εμείς οι άνθρωποι,οι περισσότεροι απο εμάς,νομίζουμε,ότι μέσα απο την φλύαρη ύπαρξή μας (στόμια), και τις ρητορικές εξάρσεις (πολύ επίκαιρο), μέσα απο συσσώρευση υλικών αγαθών και άλλων, αντλούμε απολαύσεις, ισάξιες μ'εκείνες που άλλοι αντλούν απ'τη σιώπη κι απ'την περισυλλογή.

.

Ο Λαμπρυγιέρ είχε πει ''είναι μεγάλη δυστυχία να μη μπορείς να μένεις μόνος ......''.

.

Είναι μια απάντηση για όλους αυτούς που τρέχουν να ξεχαστούν μέσα στο πλήθος, επειδή φοβούνται αναμφίβολα ότι δεν μπορούν να υποφέρουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

.

Σχεδόν όλες οι δυστυχίες πηγάζουν απ'το γεγονός,ότι δεν έχουμε μάθει να μένουμε στο δωμάτιό μας παρέα με τον εαυτό μας.

Οσοι όμως αδιαφορούν για τους πόθους και τις ανάγκες τις ψυχής τους

είναι καταδικασμένοι στη δυστυχία.......

Μάρκος Αυρήλιος.. ''Εις εαυτόν''