Η απελευθέρωση από το άγχος

Η ζωή μας, ας το παραδεχτούμε, απλώς συμβαίνει. Συμβαίνει και συνοδεύεται από αμείλικτες ευθύνες. Χρειαζόμαστε χρήματα για να επιβιώσουμε, για να φροντίσουμε τα παιδιά μας, για να διατηρήσουμε την υγεία μας και για να πληρώσουμε τους λογαριασμούς που η κυβέρνηση χωρίς καμία λύπηση ακατάπαυστα μας ταχυδρομεί. Συνέχεια πρέπει κάτι να φροντίσουμε, κάτι να κυνηγάμε, με κάτι να αγχωθούμε. Και μόλις διανοηθούμε να ξεστομίσουμε ότι επιτέλους τα έχουμε όλα δρομολογήσει, ότι όλα τα έχουμε βάλει σε μια σειρά, εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός ένας οικογενειακός φίλος μπροστά μας, να μας περιγράψει γλαφυρά την τελευταία καταστροφή που του χτύπησε την πόρτα και να  μας ζητήσει τη συνδρομή μας στο πρόβλημά του. Μοιάζει σαν να έχει γίνει το άγχος, τρόπος ζωής για τους περισσότερους από μας.

Επαναστατική Αγάπη

Η αγάπη είναι η απόλυτη αλχημεία, η ανώτατη μεταστοιχείωση, η ουσιαστική μεταμορφωτική δύναμη. Το μην μπορείς να είσαι ερωτευμένος με τίποτα λιγότερο από ολόκληρο τον κόσμο, απ’ όλα όσα σε περιβάλλουν, αυτό είναι πραγματική αγάπη. Το να μπορείς να ερωτευτείς τα πάντα, ό,τι εμπεριέχει η ίδια η ζωή σου, το ανώτερο και το κατώτερο, το τραγικό και το μαγικό, την πείνα και τον τρόμο, αυτό είναι η αληθινή αγάπη, η άπειρη αγάπη, αυτό που σωστά αποκαλείται αγάπη άνευ όρων. Αν βάζεις όρους  για v’ αγαπήσεις, τότε σίγουρα δεν αγαπάς αληθινά. Η αληθινή αγάπη δεν αναζητά λόγο ή επιβεβαίωση για να υπάρξει.

Ο εγκέφαλος, το δεξί βουβό ημισφαίριο και η γραφή

Η εργασία αυτή παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο 1ο Διεθνές Συνέδριο Δημιουργικής Γραφής που έγινε από 4 έως 6 Οκτωβρίου του 2013 σε συνεργασία του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας ΠΜΣ (μεταπτυχιακό τμήμα Δημιουργικής Γραφής) και το ελληνοαμερικανικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα: Κολλέγιο Αθηνών – Κολλέγιο Ψυχικού.

Εισαγωγή

Η γνώση της νευροφυσιολογίας σχετικά με τις λειτουργίες του εγκεφάλου, είναι ίσης αξίας με τη γνώση της γλώσσας όπου χρησιμοποιείται η γραμματική, η σύνταξη, η ορθογραφία.

Το Τραγούδι Της Προσευχής - Μαθήματα Θαυμάτων

Όλα τα κείμενα των Μαθημάτων Θαυμάτων μπορείτε να τα βρείτε εδώ

Το Τραγούδι

Της Προσευχής

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Εισαγωγή

Η προσευχή είναι το σπουδαιότερο δώρο με το οποίο ο Θεός ευλόγησε τον Υιό Του όταν τον δημιούργησε. Τότε έγινε αυτό που έμελλε να γίνει· η μοναδική φωνή που μοιράζονται ο Δημιουργός και η δημιουργία· το τραγούδι που ο Υιός τραγουδά στον Πατέρα, ο Οποίος επιστρέφει τις ευχαριστίες που Του προσφέρονται  στον Υιό. Χωρίς τέλος η αρμονία, και χωρίς τέλος, επίσης, και η χαρμόσυνη συγχορδία της Αγάπης που δίνουν ο Ένας στον Άλλο. Και με αυτό τον τρόπο, επεκτείνεται η δημιουργία. O Θεός ευχαριστεί για την επέκταση Του μέσα από τον Υιό Του. Ο Υιός ευχαριστεί για την δημιουργία του μέσα από το τραγούδι της δικής του δημιουργίας στο όνομα του Πατέρα του. Η Αγάπη που μοιράζονται είναι αυτό που θα είναι η προσευχή μέσα σε όλη την αιωνιότητα, όταν ο χρόνος τελειώσει. Γιατί αυτό έγινε πριν ο χρόνος αρχίσει να υπάρχει φαινομενικά

Ένα τριαντάφυλλο - Μια ζωή

Κοίτα αυτό το τριαντάφυλλο.

Δεν είναι όμορφο;

Μπορείς να το απολαύσεις;

Πρόσεξε πως θα μεταφράσεις τα σημάδια

Ήταν μια φορά ένας άνθρωπος ο οποίος προσευχόταν θερμά κάθε μέρα να του δώσει ο Θεός τη δύναμη να κατανοήσει το νόημα της ζωής αλλά και να το ασκήσει ο ίδιος παραδειγματικά. Ένα βράδυ ονειρεύτηκε ότι πήγε σε ένα δάσος και εκεί ανακάλυψε όλες τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του. Έτσι, την επόμενη μέρα, βάλθηκε να οδοιπορήσει πραγματικά μέχρι το γειτονικό δάσος του χωριού του για να αναζητήσει την Αλήθεια. Σύντομα έφτασε σε ένα ξέφωτο όπου παρατήρησε κάτι περίεργο να κινείται κοντά  στα βράχια. Κρύφτηκε λοιπόν πίσω από κάτι μεγάλους θάμνους για να δει τι συμβαίνει. Το ζώο που σερνόταν στο έδαφος δεν ήταν άλλο από μια αλεπού χωρίς πόδια. Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Μας πως είναι δυνατόν ένα πλάσμα χωρίς πόδια να επιβιώνει σε έναν τόσο άγριο κόσμο; Έπρεπε να το ανακαλύψει. Έτσι κάθισε αναπαυτικά και περίμενε εκεί μέχρι το σούρουπο. 

Δεν έχουμε περιθώριο για άλλους διχασμούς

Βγήκα μια βόλτα στην αγορά για να γιορτάσω. Δεν ήθελα αυτή τη μέρα να πάω στην μικρή επιχείρησή μου. Είχα γενέθλια σήμερα βλέπετε, έκλεισα τα σαράντα εννιά  και προσπάθησα να αποφύγω να δω ακόμη μια μέρα αυτό που με μόχθο στήθηκε τόσα χρόνια να μαραζώνει… Δεν ήθελα επίσης να αντικρύσω την αγωνία στα μάτια των υπαλλήλων μου. Πολλά δεν ήθελα να δω τελικά, μα έπρεπε να τα αντιμετωπίσω. Νόμιζα πως έτσι θα ξεφύγω απ’ τη μελαγχολία. Μάταια… Δε μπόρεσα να μη παρατηρήσω τις ουρές έξω απ’ τις τράπεζες που ολοένα μεγαλώνουν. Ιδίως στις τράπεζες που πλήρωναν τις συντάξεις. Από το Κ ως το Μ για την Πέμπτη. Αν είναι δυνατόν! Ηλικιωμένοι άνθρωποι να διαπληκτίζονται μεταξύ τους… 

Γίνε ο σκηνοθέτης της ζωής σου

Δεν υπάρχει καμιά άλλη πραγματικότητα 

πέρα από τον ορισμό που εμείς δίνουμε γι’ αυτήν

Υπάρχουν κυρίως δύο τρόποι για να αντιληφθούμε τη ζωή και τα γεγονότα που διαδραματίζονται γύρω μας. Ο πρώτος είναι σαν τα γεγονότα απλώς να συμβαίνουν ΣΕ μας. Υπό αυτό το πρίσμα βέβαια, εμείς δεν είμαστε παρά απλά θύματα των περιστάσεων. Επηρεαζόμαστε από την τύχη ή την συμπεριφορά των άλλων συνανθρώπων μας και δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να κατηγορούμε όλους τους εξωτερικούς παράγοντες για την κακή μας διάθεση, την δυστυχία, τη φτώχια, το αίσθημα του ανικανοποίητου, την έλλειψη αγάπης γύρω μας και τη μοναξιά μας. 

Ηλιακοί Έρωτες

Ακατανίκητη έλξη νιώθουν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος προς τον Ήλιο και περιστρέφονται γύρω από αυτόν καθώς δικό τους φως δεν έχουν και το συλλέγουν από αυτόν που το προσφέρει απλόχερα κι αδιάκριτα για να φωτιστούν. Ο ίδιος δεν έχει ανάγκη από την έλξη τους κι αν για κάποιο λόγο οι πλανήτες καταστρέφονταν, αυτός θα συνέχιζε να σκορπάει το φως του στο σύμπαν. Αν βέβαια ερχόταν σε επαφή με έναν άλλο ήλιο ανάλογης ισχύος, τότε θα μπορούσε να βιώσει μια σχέση ισορροπίας και αμοιβαιότητας. Μπορεί κανένας από τους δύο ήλιους να μην είχε ανάγκη τον άλλον για να φωτιστεί, η ένωσή τους όμως θα κατέληγε σε μια αύξηση της φωτεινής τους σφαίρας.

Έχοντας υπόψη το παραπάνω παράδειγμα θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τριών ειδών έλξεις στο σύμπαν. Πρώτα, την έλξη ανάμεσα σε δυο αδρανή, παθητικά, σκοτεινά σώματα, όπως π.χ. ανάμεσα σε δυο πλανήτες. Η έλξη τους είναι έλξη ομοιογένειας και η ένωσή τους ένωση δύο αδρανών μονάδων. Έπειτα έρχεται η ετερογενής έλξη ανάμεσα σε δύο ανόμοια σώματα, όπως π.χ. η έλξη των αδρανών και σκοτεινών πλανητών προς το φωτεινό σώμα του Ήλιου. Και μια τρίτη σχέση ομοιογένειας, ανάμεσα σε δύο φωτεινά σώματα. Το κάθε είδος ένωσης εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες. Το πρώτο είναι μάλλον μια άγονη έλξη, αφού πολλαπλασιάζει και αυξάνει το σκοτάδι και την αδράνεια. Τα άτομα αυτά δεν ελκύονται από το φως, δεν ωθούνται από τον πόθο να φωτίσουν το σκοτάδι τους, δεν έχουν μέσα τους τίποτα από τον έρωτα του Ίκαρου για τον Ήλιο. Ο έρωτας τους εξυπηρετεί το σκοτάδι της ύλης, της αδράνειας, της παθητικότητας.

Τα άτομα-πλανήτες από την άλλη, στρέφονται γύρω από κάποια φωτεινή πηγή, λούζονται στο φως της και δανείζονται ζωή απ’ αυτή. Εξαρτώνται από μιαν Αρχή ανώτερη και ισχυρότερή τους. Ενώ στα φωτεινά άτομα, στα άτομα –πηγές φωτός, ταιριάζει ένας σύντροφος όμοιός τους. Η αυτοτέλειά τους δεν τους επιτρέπει οριστική σχέση παρά μόνο με ένα όν όμοιό τους.

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…