ΕΓΩ

Υπάρχει μέσα μου αυτό το επίκτητο πράγμα, που χαίρεται όταν κάποιος προσπαθεί να το αυξήσει και λυπάται μόλις κάποιος άλλος το μειώνει, γιατί άλλη σκέψη δεν έχει από την επιβίωσή του. Σε στιγμές ασυνειδησίας υφαίνει μέσα στη φαντασία μου τις πιο απίθανες ιστορίες. Βλέπω τον εαυτό μου να ποζάρει σαν το κεντρικό πρόσωπο ενός έργου, να γίνεται ήρωας και να συγκεντρώνει μόνο το θαυμασμό και τους επαίνους των άλλων. Είναι αυτό που προσπαθεί να διαιωνίσει την υπόστασή του μέσα από την επιβολή στους άλλους και δημιουργεί σχέσεις μόνο πάνω στη βάση του κέρδους, της ωφέλειας και όχι της αγνής αγάπης. Κάνει ότι μπορεί για να τονώσει την σπουδαιότητά του, την παρουσία του, την ύπαρξή του και γίνεται έξω φρενών με την επιτίμηση. Του αρέσει να συγκεντρώνει γύρω του μόνο κόλακες.

Μόλις ο προβολέας της συνειδητότητας πέσει πάνω του, τρέχει το ανόητο πανικόβλητο να κρύψει τη γύμνια του. Όλες οι γελοίες πόζες της φθαρτής του φύσης διαλύονται, χάνει το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του, δεν έχει πια στήριγμα για να συνεχίσει. Αν η φλόγα της επίγνωσης συνεχίσει αδιάκοπα να φωτίζει κάθε του αυτοεξυψωτική τάση, κάθε ανάγκη για έπαινο και επιβολή στο συνάνθρωπο, γίνεται πιο χαλαρό στη δομή του, αρχίζει να φθίνει στην έντασή του και στο τέλος εξαφανίζεται. Και είναι αυτός ο θάνατός του, που σηματοδοτεί την αφύπνιση της αναίτιας χαράς, της αληθινής, κρυμμένης στο υπόβαθρο, φύσης μας.  

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Νεκροζώντανοι !

Ω, πόσο πιο θλιβερό να γίνει πια, το θέαμα της καθημερινής δυστυχίας μας που ονομάζουμε ζωή, να γυρίζουμε σαν τα ζωντανά με τις παρωπίδες στο αλώνι! Με το κεφάλι σκυφτό, με το οπτικό πεδίο μια σπιθαμή απ’ το χώμα κάτω απ’ τα πόδια μας και τίποτ’ άλλο, να αναζητούμε θύμα να μοιραστούμε την κατήφεια μας. Συνθλιμμένοι κάτω απ’ το βάρος της μοίρας, απ’ την απώλεια των “κεκτημένων”, δίχως ερώτημα, δίχως διαμαρτυρία, δίχως επανάσταση, με σπασμένα φτερά, με νεκρωμένη κάθε αίσθηση και κάθε ευαισθησία που θα μπορούσε να αγγίξει κάτι έξω απ’ το φρικτό κύκλο της μιζέριας μας. Μια εικόνα φρικτής αναπηρίας. Ανίκανοι να υψώσουμε το βλέμμα στον ουρανό. Ανίκανοι για αγάπη. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε παρά μόνο τις ψευδαισθήσεις μας. Και μισούμε το κάθε τι που τις θέτει σε κίνδυνο.  Ζούμε κι όμως δε ζούμε καθώς η ύπαρξη μας παραμένει αδικαίωτη. Νεκροζώντανοι! Χαμένοι στα σκοτάδια της μηχανικότητας. Βορά των απρόσωπων δυνάμεών της, καθώς ο εγωκεντρισμός έφραξε το κανάλι που ενώνει την Ψυχή με την Ζωή...

Δεν αντέχουμε άλλο αυτή την απίστευτη φθορά… και τι κάνουμε γι’ αυτό; Πόσο διατεθειμένοι είμαστε να απαρνηθούμε το πεπερασμένο για το Άπειρο, το μέρος για το Όλο, το ζώο για τον Άνθρωπο, τις ψευδαισθήσεις και τη δυστυχία μας για τη Βασιλεία των Ουρανών; Πόσο αφοσιωμένοι είμαστε στην μετατροπή του σκοταδιού σε Φως για ολόκληρη την ανθρωπότητα, στην αύξηση της αγάπης μέσα μας; Ποιος άλλος περιμένουμε να κάνει αυτή την εργασία αντί για μας; Συνήθως δοκιμάζουμε να βρούμε έναν μέσο όρο, έναν συμβιβασμό ανάμεσα στον ουρανό και στο χώμα, ανάμεσα στην πνευματικότητα και την ύλη κι αυτή μπορώ να σας βεβαιώσω πως είναι η πιο άβολη θέση. Αν δεν αποφασίσει να τεθεί κανείς ολόκληρος στην υπηρεσία του Φωτός, χωρίς καμιά υστεροβουλία και καμιά εγγύηση επιτυχίας στο δύσκολο έργο της εξέλιξης, το ζώο, το σκοτάδι, θα κερδίσει στο τέλος το παιχνίδι, γιατί είναι δυνατότερο απ’ τον άνθρωπο αν αυτός δεν αποδεχτεί την βοήθεια του Φωτός.

Ο χρόνος δυστυχώς κυλάει αδυσώπητα. Παθητικά μας κουβαλάει πάνω της η γη και μας στρέφει μαζί της στον άπειρο χώρο του διαστήματος. Λίγες ακόμη στροφές γύρω απ’ τον ήλιο κι όλη η ανθρωπότητα που αυτή τη στιγμή ζει πάνω στον όμορφο αυτό πλανήτη θα σαρωθεί ανελέητα. Τη θέση της θα πάρει το επόμενο σάρκινο κύμα, που θα ζήσει το ίδιο παθητικά όπως το προηγούμενο, όπως όλες οι γενεές των ανθρώπων μέχρι τώρα και θα καταντήσει μια χούφτα κόκκαλα σε τούτο εδώ το περιφερόμενο νεκροταφείο…

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η επίγνωση κι όχι η σκέψη είναι το κλειδί της αφύπνισης

 

Σαν το πρώτο φως της αυγής, η επίγνωση γλιστρά ανεπαίσθητα στην αρχή, και σταδιακά, δυναμώνει για να φωτίσει τελικά όπως ο μεγαλύτερος ήλιος, καθαρίζοντας την ομίχλη που καλύπτει την ανθρώπινη διάνοια και αποκαλύπτοντας την αληθινή μας φύση.

Για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, οφείλουμε να λυτρωθούμε απ’ τις προσκολλήσεις μας και να είμαστε απόλυτα έντιμοι και απελευθερωμένοι από κάθε κριτική. Αυτό σημαίνει διαρκή επίγνωση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας κατά τη διάρκεια της μέρας, χωρίς αποδοχή ή απόρριψη όσων βλέπουμε αλλά σαν να παρακολουθούμε μια κινηματογραφική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Η επίγνωση, έτσι κι αφυπνιστεί και της δοθεί το κατάλληλο περιβάλλον, είναι σαν την φλόγα. Δυναμώνει, γίνεται φωτιά που απλώνεται ασταμάτητα και κατακαίει όλα τα σκουπίδια που προβάλλει ο νους μας. Το δύσκολο είναι να ενεργοποιηθεί αυτή η λειτουργία. Τι σημαίνει λοιπόν κατάλληλο περιβάλλον;

Καταρχήν χρειάζεται να αφιερώνουμε χρόνο για να ρίχνουμε καύσιμα στη φωτιά. Χρειάζεται χρόνος με τον εαυτό μας για να παρατηρήσουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Και για να παρατηρήσουμε με ευκρίνεια απαιτείται μια σχετική ηρεμία του νου. Μπορούμε κατά τη διάρκεια της μέρας να πραγματοποιούμε μονόλεπτα διαλείμματα για να «σκανάρουμε» την εσωτερική μας κατάσταση. Μπορούμε επίσης να τηρούμε ημερολόγιο όπου θα καταγράφουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας έστω κι αν σκίζουμε τις σελίδες του στο τέλος της ημέρας. Να καταγράφουμε όχι μόνον αυτό που ζούμε εξωτερικά αλλά κυρίως αυτό που νοιώθουμε και σκεφτόμαστε γι’ αυτό που ζούμε, χωρίς να το κρίνουμε. Είναι μια άσκηση, επίπονη μεν, αλλά που δυναμώνει γρήγορα την επίγνωση.

Τίποτα δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς προσπάθεια. Η ανταμοιβή όμως αξίζει κάθε θυσία. Αρχίζουμε για πρώτη φορά να βλέπουμε πραγματικά. Αντιλαμβανόμαστε την διαμόρφωσή μας. Την ανάγκη μας για επιβράβευση, τη δυσαρέσκεια μας σε κάθε κριτική, καλοπροαίρετη ή μη, το φθόνο μας, το θυμό μας.  Βλέπουμε ότι είμαστε το αποτέλεσμα του παρελθόντος. Κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα δεν είναι δικό μας αλλά προέρχεται από το παρελθόν μας, από τη διαμόρφωση των αιώνων που προηγήθηκαν. Είναι η ίδια διαμόρφωση που έχει υποστεί ολόκληρη η ανθρωπότητα. Κι ό,τι κι αν κάνουμε για να απαλλαγούμε από τα δυσάρεστα συναισθήματα μας, όσο κι αν θέλουμε να καταπνίξουμε τον φθόνο μας, όσο κι αν προσπαθούμε να τον μεταμορφώσουμε σε κάτι άλλο, κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη σε αποτυχία γιατί κι αυτή η ίδια η προσπάθεια θα γίνει από τον ίδιο προγραμματισμένο νου, που είναι επίσης αποτέλεσμα του παρελθόντος. Ο προγραμματισμένος νους δε μπορεί να μας απελευθερώσει από τον δυνάστη νου. Δε μπορεί να μας λυτρώσει από το "εγώ" μας, καθώς αυτός το δημιούργησε.  Κινούμαστε μέσα στο ίδιο τέλμα. Το "εγώ" δεν μπορεί να γίνει ένα καλύτερο "εγώ". Νομίζει ότι μπορεί και θα το προσπαθήσει, αλλά το "εγώ" θα πάρει λεπτότερες μορφές πιο δύσκολα ανιχνεύσιμες. Και τι μπορεί να γίνει τότε;

Παρατηρούμε ό,τι συμβαίνει έξω από μας με προσοχή, παρατηρούμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας κι επίσης παρατηρούμε την διαμόρφωση αυτού που παρατηρεί. Παρατηρούμε ήρεμα, αποστασιοποιημένα, σαν να εξετάζουμε μια πρωτόγνωρη εμπειρία που θέλουμε να την κατανοήσουμε απόλυτα, σε όσο μεγαλύτερο βάθος γίνεται. Αυτός είναι ο αληθινός διαλογισμός. Η προσπάθεια να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από τη διαμόρφωσή του, να ξεπεράσει το παρελθόν του, να βγει έξω από το τέλμα της σκέψης, χωρίς τη βοήθεια της σκέψης που είναι το παρελθόν, το γνωστό, το γνώριμο, έτσι ώστε να ανακαλύψει το άγνωστο, το άναρχο, το άχρονο, το αιώνιο. Αν νιώθετε ότι αυτές οι λέξεις δονούν σε έναν άλλο ρυθμό την ύπαρξή σας, η φλόγα της επίγνωσης ήδη έχει ανάψει μέσα σας. Το ταξίδι αυτό της αυτογνωσίας απ' τη στιγμή που ξεκίνησε δεν έχει επιστροφή. Δεν είμαι σίγουρος αν έχει τέλος. Έχει όμως απίστευτη ομορφιά και γλύκα. Είναι το νόημα της ζωής μας που αργά ή γρήγορα όλοι θα αναζητήσουμε. Το βάθος της εμπειρίας του εαυτού είναι άπειρο. Κι εμείς είμαστε ακόμα στην αρχή. Κι αυτό το βάθος δε θα μπορέσει ποτέ να το προσεγγίσει η σκέψη. Η σκέψη θα μένει πάντα στην επιφάνεια. Ελάτε λοιπόν να αλληλοβοηθηθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον ώστε να μην αφήσουμε το λάδι της επίγνωσης να σωθεί. Να μην αφήσουμε το λυχνάρι να σβήσει. Να δυναμώσουμε την φλόγα του. Η επίγνωση κι όχι η σκέψη είναι το κλειδί της αφύπνισης. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός» και μόνο όσοι έχουν αυξημένη επίγνωση θα καταφέρουν τελικά να τον συναντήσουν.

 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Δάσκαλος και μαθητής

Ένας Δάσκαλος είναι ένας ξύπνιος άνθρωπος.

Ένας μαθητής είναι ένας κοιμισμένος που θέλει να ξυπνήσει.

Το πρόβλημα είναι ότι ο κοιμισμένος διαστρεβλώνει το νόημα του Δασκάλου και προσθέτει (συνειδητά ή ασυνείδητα) σ’ αυτό το νόημα τις καταβολές του, τις φιλοσοφίες του και τα συμπεράσματα του.

Γι’ αυτό υπάρχει η σκληρή διαμάχη ανάμεσα στις διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες.

Ένας Χριστός, ένας Βούδας, ένας Κρίσνα, ένας Μωάμεθ, ένας Ηράκλειτος, ένας Πλάτωνας, ένα Πυθαγόρας και πολλοί άλλοι δεν έχουν ούτε να χωρίσουν, ούτε να μοιράσουν τίποτα.

Ενώ ένας χριστιανός, ένας μωαμεθανός, ένας θρησκόληπτος, ένας φανατικός κάθε είδους, μπορεί να σκοτώσει στο όνομα της αγάπης, της ειρήνης και της «μοναδικής αλήθειας»!

Το να μάθουμε να ακούμε καθαρά και να βλέπουμε με διαύγεια είναι κάτι σπάνιο και δύσκολο. Πώς να το κάνουμε αφού συνεχώς προβάλουμε κάτι πάνω σε αυτό που βλέπουμε και σ΄ αυτό που ακούμε;

Γι’ αυτό όταν συναντάμε ένα Δάσκαλο ή μελετάμε μια γραπτή διδασκαλία πρέπει να αδειάζουμε από όλες τις προκαταλήψεις και καθαροί να μπορούμε, μέσα από μια βαθιά κοινωνία αγάπης, να κατανοήσουμε το πραγματικό νόημα. Αυτή η ταπεινή διαδικασία της κάθαρσης είναι το Α και το Ω της αναζήτησης.

Ένας Δάσκαλος είναι πέρα από την λογική γιατί η Α-λήθεια δεν είναι κάτι που να ανήκει στην λογική. Μπορούμε να πούμε πως ο Δάσκαλος είναι ένα ον που έρχεται από το Κενό,το ζωντανό κενό!!

Κάθε σκέψη για το τι είναι η Α-λήθεια ακολουθεί το μονοπάτι της λογικής και η λογική δεν φτάνει ποτέ στην Αλήθεια.

Ένας Δάσκαλος χρησιμοποιεί τις λέξεις και την λογική με παράδοξο πολλές φορές τρόπο επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Και όλα αυτά για να μας φέρει στο σημείο του άλματος στο κενό.

Τώρα πρέπει να τολμήσουμε να βυθιστούμε μέσα στο άγνωστο. Όλα τα πιστεύω και οι δανεικές «γνώσεις» πρέπει να πεθάνουν.

Οι προβολές και του εγωικού νου διαλύονται όταν λούζονται από το Φως της Συνειδητότητας. Η συνείδηση λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός, που εστιάζει τις ακτίνες του Θεϊκού Ήλιου με αποτέλεσμα να καίει τα σκληρά περιβλήματα της Ουσίας. Τότε από εγω-κεντρικοί γινόμαστε Ηλιοκεντρικοί και Αυτόφωτοι.

του Ιωάννη Αυγουστάτου

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...