Εαυτοκτονία ή Λύτρωση ;

Την παρακάτω εικόνα παρουσίαζα όταν πρωτοσυνειδητοποίησα τη μαυρίλα μου, το άγχος μου, τα υπαρξιακά και μεταφυσικά προβλήματά μου. Ήμουν βυθισμένη σε πυκνή μαυρίλα, τυφλότητα και σύγκρουση, μη μπορώντας να δω πουθενά φως και πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε ούτε Θεός, ούτε πνευματική ζωή, ούτε μεταθανάτια ζωή. Με λίγα λόγια ήμουν πέρα για πέρα υλίστρια, ωστόσο υπέφερα επειδή δεν μπορούσα να ζήσω υλιστικά, δεν έβρισκα νόημα σε μια υλοκρατούμενη ζωή. Κάτι στο πιο μύχιο βάθος μου, φαίνεται πως δεν έβρισκε νόημα στην ύλη και επαναστάτησε, αναγκάζοντάς με να αποδυθώ στην έρευνα για την αλήθεια.

Όργανο της έρευνας ήταν το μυαλό μου. Άλλο όργανο δεν διέθετα. Αλλά το μυαλό μου ήταν γήινο, υλιστικό, στραμμένο στις επιστημονικές αποδείξεις, αμφισβητούσε κάθε πτήση της διαίσθησης και της φαντασίας. Το πρώτο φως μέσα στο σκοτάδι μου ήταν ένα βιβλίο του Γιούγκ που με βεβαίωσε ότι η εσωτερική αναζήτηση μπορεί να γίνει αντικείμενο επιστημονικής έρευνας και τα ευρήματα να αποδειχτούν εμπειρικά. Με αυτή τη βεβαιότητα, άρχισα να παρακολουθώ –με επιστημονική αντικειμενικότητα- τις κινήσεις του εσωτερικού μου και να τις καταγράφω. Παρ’ όλα αυτά βρισκόμουν σε πυκνό σκοτάδι, μόνο που σε λίγο αυτό έχασε κάτι από την πυκνή σκοτεινιά του, ενώ το μικροσκοπικό φωτάκι στο κέντρο έδειξε κάποια δειλά σημεία αύξησης. Τον παχύ δακτύλιο από σκότος που περιέβαλε το μικροσκοπικό φως στο κέντρο τον ονόμασα «σώμα και σκιά θανάτου» ή «σαπίλα». Αυτός ο σκοτεινός δακτύλιος με χώριζε από τις άλλες μονάδες της ζωής και της φύσης, με απομόνωνε μέχρι ασφυξίας. Με την πάροδο του χρόνου, όσο συνειδητοποιούσα καλύτερα τον θανάσιμο κλοιό του, τόσο πιο έντονη γινόταν η απέχθειά μου γι’ αυτόν. Η απέχθεια αυτή πολλές φορές μου προκαλούσε ακόμα και σωματική ναυτία.

Ο μαύρος δακτύλιος έλεγε «εγώ», αλλά δεν ήταν ο εαυτός μου. Απλώς προσποιούταν ότι ήταν. Όλες του οι έλξεις, οι απώσεις, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι επιδιώξεις ήταν ζωώδεις, κάτω από το ανθρώπινο, δεν λογάριαζαν τις άλλες μονάδες, δεν μπορούσαν να συσχετισθούν με κανένα τρόπο και με τίποτα. Με άλλα λόγια ο δακτύλιος ήταν το άλφα και το ωμέγα του εγωκεντρισμού, ενώ το Εγώ, ο πραγματικός εαυτός, ασφυκτιούσε στο βάθος και κινδύνευε να συνθλιβεί κάτω από τους πυκνούς και σκοτεινούς όγκους του εγωκεντρισμού.

Αργότερα, ύστερα από σκληρή δουλειά και απανωτές κρίσεις, σωματικές και μη, το εσωτερικό μου πήρε την παρακάτω μορφή:

Το σκοτάδι είχε αποκτήσει κάποια διαφάνεια και ο κεντρικός πυρήνας από φως είχε αυξηθεί σημαντικά. Σε κάποια μεταγενέστερη  φάση, τα πράγματα παρουσίασαν την παρακάτω εικόνα:

Από τα ανοίγματα του διχτυωτού μπορούσε τώρα πια ο πραγματικός εαυτός να επικοινωνεί με τους άλλους. Με την αύξηση του κεντρικού φωτός, η έλξη προς τον φωτεινό πυρήνα όσων διέθεταν έναν, αύξαινε ενώ, αντίστοιχα, δυνάμωνε η απέχθεια προς τη σαπίλα του σκοτεινού περιβλήματος. Επίσης διαπίστωσα έμπρακτα ότι οι περισσότεροι από αυτούς που διαθέτουν, ανεπίγνωστά τους, ένα φωτεινό βάθος, πολεμούν με μανία κάθε ιδέα περί φωτός, συνασπιζόμενοι με το σκοτεινό περίβλημά τους. Πολύ συχνά, ένας έντονα φωτεινός πυρήνας περιβάλλεται από μια πολύ σκληρή και σκοτεινή κρούστα που είναι στραμμένη στην αντίθετη κατεύθυνση απ’ ότι το φως. Και το συνηθέστερο είναι η επικράτηση του σκοτεινού δακτυλίου, ο οποίος περισφίγγει το φως  μέχρι του τελικού αφανισμού του. Με άλλα λόγια, αυτό ονομάζεται «ψυχικός θάνατος». Και όσοι συνασπίζονται με το σκότος ενάντια στο εσωτερικό φως, ε.α.υ.τ.ο.κ.τ.ο.ν.ο.ύ.ν.

Σοφία Άντζακα – Ιερός Γάμος 7

Διαπιστώνουμε από την παραπάνω περιγραφή της Σοφίας πόσο δύσκολη είναι η μάχη του εσωτερικού πυρήνα φωτός κατά του σκότους του εγωκεντρισμού. Οι περισσότεροι άνθρωποι βρισκόμαστε σε μεγάλη πλάνη αφού θυσιάζουμε τον πραγματικό αλλά καταποντισμένο εαυτό μας, για να ζήσουμε κάτι ψεύτικο. Για να ευχαριστήσουμε το τομάρι μας, για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας, για να κερδίσουμε σε βάρος των άλλων, για να πετύχουμε την αναγνώριση. Κι αυτό ακριβώς το τομάρι που πιστεύουμε για εαυτό μας, είναι που σκεπάζει μια εστία από φως που ποθεί να επιστρέψει σε κάποιον χαμένο παράδεισο, γεμίζοντάς μας με νοσταλγία και με μια αίσθηση ματαιότητας γύρω από όλες τις δραστηριότητές μας και όλες τις σχέσεις μας. Για όσο λοιπόν καιρό θα εστιάζουμε στο «τομάρι», στο πεπερασμένο, στο θνητό και όχι στον πυρήνα του φωτός αποκλείουμε την αληθινή ευδαιμονία και γαλήνη από τη ζωή μας. Ίσως αυτό να εννοεί ο Χριστός όταν μας παροτρύνει να αναζητούμε πρώτα τη Βασιλεία των Ουρανών. Αν επιτύχουμε πρώτα την ένωση με το Άπειρο ίσως αργότερα να κερδίσουμε και το πεπερασμένο το οποίο εντάσσεται μέσα στο Άπειρο. Αντίθετα η εστίαση στο πεπερασμένο, αποκλείει την πρόσβαση στο Άπειρο, καταδικάζοντας έτσι το πεπερασμένο στη στενότητα των ορίων του που γρήγορα εξαντλούνται. Γι’ αυτό οι ερωτευμένοι, που περιμένουν από τον έρωτα να τους δώσει το Άπειρο, γρήγορα απογοητεύονται. Δεν τους περνά καθόλου από το νου ότι αντί να κυνηγούν τον έρωτα, θα έπρεπε να κυνηγούν το Άπειρο. 

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Γιατί δεν αλλάζουμε

Ποιό το αντίθετο της ζωής; Με μεγάλη ευκολία και με περισσό θάρρος θα απαντούσε κάποιος στην ερώτηση, μα φυσικά ο θάνατος! 

Έχουμε την έμφυτη τάση να καταπιανόμαστε με πράγματα που δεν γνωρίζουμε. Έχουμε γονιδιακή μας προίκα αυτό το ειδέναι, την ροπή προς το γνωρίζειν. Έχουμε βρει πολλούς τρόπους να προσπερνάμε την περατότητα των αισθήσεων μας και να αντιλαμβανόμαστε το μη ευκλείδειο περιβάλλον μας, δηλαδή το σύμπαν. Έχουμε αποδώσει ορισμούς σε πολλές πτυχές της πεπερασμένης μας ανθρώπινης ζωής, αλλά τι μας εξασφαλίζει για την ορθότητα των μη αποδεδειγμένων μας συμπερασμάτων; Συμπεράσματα ανεπιβεβαίωτα και αναπόδεικτα μόνο ως εικασίες μπορούμε να τα παρουσιάσουμε. Εικασίες που τις περισσότερες φορές τείνουν στην δεισιδαιμονία. Δυστυχώς όμως παρά την πρόοδο μας δεν έχουμε δώσει όλες τις απαντήσεις για το πεδίο και τον χώρο για τον οποίο ζούμε, συνεπώς θα ήταν ριψοκίνδυνο να αποδεχτούμε θεωρίες και κανόνες για το μετά την ζωή.

Με άδεια την φαρέτρα από αποδείξεις περί του μετά την ζωή ας επικεντρωθούμε πρωτίστως να ανακαλύψουμε τι είναι ζωή. Μια ζωή που την κρατάμε στα χέρια μας, την ζούμε. Ο ορισμός της ζωής είναι και αυτός δύσκολος, οπότε ας βαδίζουμε ψάχνοντας τι δεν είναι ζωή ή καλύτερα τι είναι αυτό που στερεί την ζωή ή ακόμα καλύτερα αυτό που περιορίζει την βίωση της.

Μήπως περιορίζει την ζωή μας κάποιος νόμος, μήπως η δομή της κοινωνίας, μήπως η οικονομία ή ΕΜΕΙΣ; Αλλά τι σημαίνει αλήθεια ο περιορισμός της ζωής; Ο περιορισμός αυτός δεν έγκειται στην ελευθερία του πράττειν, γιατί αν το καλοσκεφτούμε έχουμε την απεριόριστη ελευθερία να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Σκεφτείτε το μια στιγμή. Είμαστε ελεύθεροι να πράξουμε ακόμα και ενάντια σε ήθη και νόμους, άσχετα κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε τις συνέπειες. Άρα ο μόνος μας περιορισμός είναι τελικά στην δική μας προσωπική αλλαγή ή στην αυτοεπιλογή και αυτοδιάθεση μας. Μεγαλώσαμε με μη και με πρέπει και αυτά είναι η τροχοπέδη της αλλαγής. Αλλά ποια η δύναμη των πρέπει; Τι μεγάλη δύναμη ασκείται πάνω μας από τους σύνηθες κανόνες; Από πού πηγάζει και αντλείται αυτή η ισχύς των φρένων πάνω στην αλλαγή; 

Η πηγή της ισχύος είναι ο φόβος! 

Το δισάκι με τα μάγια που μας κρατάει δεμένους περιέχει μόνο φόβο. 

Όλη μας η ζωή άρχεται από τον φόβο. Ο φόβος είναι αυτός που μας στερεί την απόλαυση του δώρου της ζωής. Είμαστε σε μια σχέση και δεν την ρουφάμε στιγμή στιγμή επειδή φοβόμαστε μήπως η σχέση τελειώσει ή η σύντροφός μας απατήσει. Παίζουμε ποδόσφαιρο με το παιδί μας και δεν διασκεδάζουμε με τον φόβο μήπως πέσει και χτυπήσει.  Ζούμε σε ένα υπέροχο σπίτι αλλά δεν το απολαμβάνουμε με τον φόβο κάποιας τράπεζας. Έχουμε ένα καινούριο αμάξι και δεν το χαιρόμαστε με τον φόβο μιας γρατσουνιάς. Τα παραδείγματα είναι πολλά τόσο σε υλικό επίπεδο όσο και σε ανθρώπινο.

Μπορεί να μην είμαστε ικανοί να ορίσουμε τι είναι ζωή ή τι υπάρχει πέρα από αυτή, αλλά μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε γιατί δεν την απολαμβάνουμε. Δυστυχώς έχει κάνει κατάληψη στην σκέψη μας ο φόβος. Όλες οι σκέψεις μας παράγονται με καταλύτη τον φόβο. Το μυαλό μας ακατάσχετα παράγει σενάρια μελλοντικά βάση του φόβου. Ενώ, όταν καθόμαστε τα πόδια μας είναι ακίνητα εφόσον δεν τα χρειαζόμαστε το ίδιο δεν ισχύει για την σκέψη. Η σκέψη είναι πάντα παρούσα ακόμα και τις στιγμές που δεν την έχουμε ανάγκη και όχι μόνο είναι παρούσα αλλά συγγράφει και σενάρια τρόμου, σαν τις ταινίες. Πώς λοιπόν να ηρεμήσουμε αλλά και πώς να πάρουμε αυτήν την έρμη απόφαση για αλλαγή; 

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε λοιπόν γιατί η ιστορία του ανθρώπινου είδους χαρακτηρίζεται από φθόνο, μισαλλοδοξία, ατέλειωτους πολέμους, κοινωνικές ανισομέρειες κ.ο.κ.. Όλα τα δεινά πηγάζουν από την ύπαρξη του φόβου, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε ανά τους αιώνες ως μέσο επιβολής και ως γνώμονας κρίσης και κριτικής.

Όπως προείπαμε ο φόβος στερεί το δρέπισμα των καρπών της ζωής και μας αποτρέπει από την πολυπόθητη προσωπική αλλαγή. Αλλά και ο ίδιος ο φόβος έχει έναν πατέρα τιτάνα. Τον φόβο θανάτου. 

Τελικά φτάνουμε στο απότοκο συμπέρασμα πως η ανάγκη του γνωρίζειν πηγάζει από την ανάγκη μας να δώσουμε απαντήσεις πάνω στο άγνωστο πεδίο του θανάτου. Όσο αντιλαμβανόμαστε την ματαιότητα της προσπάθειας, αφού οι απαντήσεις δεν μας πείθουν, τόσο η αναζήτηση για γνώση εντείνεται. Οι ερωτήσεις για το άγνωστο της δημιουργίας αλλά και το τέλος της εμμένουν, η έλλειψη ασφαλών και ικανοποιητικών απαντήσεων διαιωνίζουν τον φόβο του αγνώστου και συνεπώς δυναμώνουν τον γεννήτορα όλων, τον φόβο του ανεξερεύνητου θανάτου.  

Έχουμε παρατηρήσει ότι το ανθρώπινο μυαλό για να λειτουργήσει επιζητά την ασφάλεια. Την έστω σε θεωρητικό επίπεδο ασφάλεια. Για παράδειγμα όταν έχουμε ένα σημαντικό ραντεβού το μυαλό πριν την συνάντηση κατασκευάζει όλα τα πιθανά σενάρια συζήτησης δίνοντας όλες τις πιθανές απαντήσεις στα θέματα που θα προκύψουν. Αυτός είναι ο λόγος που το μυαλό δεν σιγάζει ποτέ. Βέβαια τα συνήθη σενάρια είναι καταστροφολογικά αφού αυτά βρίσκονται στο πεδίο του αγνώστου και πρέπει να προβλεφτούν.

Βάση της παραπάνω λειτουργίας, το μυαλό εντάσσει στον χώρο του αγνώστου κάθε επικείμενη αλλαγή και καθετί νέο. Το άγνωστο που ενκρύπτεται σε κάθε νέα κατάσταση της ζωής μας συνειρμικά εντάσσεται και ταυτίζεται από το μυαλό μας με τον άγνωστο θάνατο. Κάθε νέα κατάσταση απαιτεί την φόνευση του παλιού και τον βηματισμό στο άγνωστο. Κάθε απώλεια είναι ένας μικρός θάνατος όπως όλοι μας έχουμε πει κάποια στιγμή της ζωής μας. Αυτός είναι ο λόγος που μας τρομοκρατεί ακόμα και η σκέψη κάποιας αλλαγής που θα μας τραβήξει έξω από το γνωστό και την πεπατημένη κατάσταση. Έτσι προτιμάμε την δεδομένη μας κατάσταση και ανεχόμαστε ή δεν βλέπουμε την τωρινή μας μιζέρια και τον πόνο που ενδεχομένως βιώνουμε. Ο πόνος, άσχετα αν είναι αφόρητος πολλές φορές, εδράζετε στο πεδίο του γνωστού, του σίγουρου και του ασφαλούς. 

Στο μεταίχμιο αυτό, της αντίληψης ότι κάτι μου πάει λάθος αλλά και φοβάμαι το άγνωστο της αλλαγής, η σκέψη λειτουργεί ως τροχοπέδη. Γι’ αυτό το λόγο σε αυτές τις στιγμές θα πρέπει να σιγάζουμε την σκέψη και να δίνουμε περισσότερο χώρο στην πίστη και να αφηνόμαστε στο κύμα της αλλαγής. Ο παραγκωνισμός της σκέψης είναι αναγκαίος όταν αυτή είναι αχαλίνωτη, η τακτική αυτή όμως δεν είναι πανάκεια για όλο μας τον βίο αλλά ένα ¨κόλπο¨ για την δεδομένη προσπάθεια.

Ας αφεθούμε λοιπόν στην προσπάθεια μας προς την κάθε αλλαγή που επιζητάμε, τόσο σε εσωτερικό επίπεδο όσο και σε εξωτερικό. Ας προσπαθήσουμε να αφαιρέσουμε τον πόνο και ας απολαύσουμε το δώρο της ζωής. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Νέλσον Μαντέλα 1918 - 2013

Έφυγε σήμερα από την ζωή ο Νέλσον Μαντέλα. Ένας άνθρωπος που αφιέρωσε την ζωή του στην ανθρωπότητα. Πολιτικός, φιλόσοφος της πράξης, ανθρωπιστής. Η προσφορά του ήταν τεράστια όχι μόνο στην Νότια Αφρική αλλά και σε όλον τον κόσμο. Ήταν σημείο αναφοράς και παράδειγμα προς μίμηση τόσο στους πολιτικούς όσο και σε όλους εμάς. Ο Μαντίμπα τιμήθηκε το 1993 με το Νομπέλ Ειρήνης.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

«Κανείς δεν γεννήθηκε με έμφυτο το χαρακτηριστικό του μίσους για κάποιον άλλο εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του, της θρησκείας του ή του υπόβαθρού του. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να μισούν και αν μάθουν, τότε θα μπορούν να διδαχθούν το πώς να αγαπούν»

«Ο θαρραλέος άνδρας δεν είναι αυτός που δεν νιώθει φόβο, αλλά αυτός που κυριαρχεί επί του φόβου του»

«Η εκπαίδευση είναι το πιο ισχυρό όπλο με το οποίο μπορεί κάποιος να αλλάξει τον κόσμο»  

«Υπάρχει πάντα κάτι που φαντάζει απίθανο, μέχρι τη στιγμή που θα συμβεί»

«Το πρώτο πράγμα είναι να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να έχεις ποτέ επιρροή στην κοινωνία, εάν δεν έχεις αλλάξει τον εαυτό σου… Οι μεγαλύτεροι ειρηνοποιοί είναι όλοι άνθρωποι με ακεραιότητα, ειλικρίνεια αλλά και ταπεινότητα»

«Ενώ έβγαινα από την πόρτα πηγαίνοντας προς την πύλη που θα οδηγούσε προς την ελευθερία μου, ήξερα πως εάν δεν άφηνα την πίκρα και το μίσος μου πίσω, θα ήμουν ακόμα στη φυλακή».  

«Η μνησικακία είναι σα να πίνεις δηλητήριο και μετά να ελπίζεις πως θα σκοτώσει τους εχθρούς σου»

«Λέγεται πως κανένας δεν γνωρίζει πραγματικά ένα έθνος μέχρι να βρεθεί μέσα στις φυλακές του. Ένα έθνος δεν θα πρέπει να κρίνεται από το πως αντιμετωπίζει τους ανώτερους πολίτες του, αλλά τους κατώτερους». 


«Το να είσαι ελεύθερος δεν σημαίνει απλά να απελευθερώσεις κάποιον από τις αλυσίδες του, αλλά να ζεις κατά ένα τρόπο που σέβεται και ενισχύει την ελευθερία των άλλων». 


«Μοιάζει πάντα αδύνατο μέχρι να συμβεί»

Νέλσον Μαντέλα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ποιος είσαι ;..... πραγματικά;

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...