Αν μόνον…

Αν μόνο δεν ήμασταν τόσο υποκριτές.

Αν διώχναμε την υποκρισία απ’ τη ζωή μας.

Αν βλέπαμε τους ατέλειωτους ρόλους που παίζουμε καθημερινά.

Αν βοηθούσαμε τον συνοδοιπόρο μας χωρίς να υπολογίζουμε τα αντισταθμιστικά οφέλη.

Αν δείχναμε ανοχή στις ατέλειες του συντρόφου μας.

Αν λέγαμε «σ’ αγαπώ» και δεν εννοούσαμε σε χρειάζομαι ή σ’ έχω ανάγκη.

Αν παραδεχόμασταν την ανασφάλειά μας, τα ελαττώματα μας,  τις φοβίες μας, τις ζήλιες μας, τις προσκολλήσεις μας, τις ατέλειωτες επιθυμίες μας.

Αν  κατανοούσαμε την εσωτερική μας στεγνότητα και ερημιά.

Αν αντέχαμε να παραμείνουμε παρέα με τη θλίψη μας χωρίς ψάχνουμε απεγνωσμένα υποκατάστατα για να ξεφύγουμε.

Αν απλώς παρατηρούσαμε την αληθινή πρόθεση που κρύβεται πίσω από κάθε πράξη μας και σταματούσαμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας, α.τ.έ.λ.ε.ι.ω.τ.α  ψ.έ.μ.α.τ.α.

Αν μόνο…

Αν μόνο παρατηρούσαμε με άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας χωρίς ιδανικά, χωρίς πνευματικά μοντέλα, χωρίς σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτό που είναι και σ’ αυτό που θα έπρεπε να είναι.

Αν αφήναμε λίγο χώρο στο άγνωστο να μας προσεγγίσει

Αν δε φοβόμασταν τον θάνατο. Τον θάνατο του παλιού, του χιλιοειπωμένου, του γνωστού, του ασφαλούς, του σίγουρου. Τον θάνατο του ψεύτικου εαυτού που οικοδομήσαμε.

 

Τότε ίσως να επιτυγχάναμε την κ.ά.θ.α.ρ.σ.η.

Την κάθαρση από  πεποιθήσεις, ψευδαισθήσεις, προλήψεις, ματαιοδοξίες.

Την κάθαρση από την ψεύτικη εικόνα που ζωγραφίσαμε μέσα στο χρόνο και νομίζουμε πως είναι ο εαυτός μας.

Την κάθαρση από ότι επικάθισε πάνω σε ότι πολυτιμότερο είχαμε και το θάμπωσε, το σκοτείνιασε.

Κι είναι απαραίτητη αυτή η κάθαρση για να δούμε αληθινά και να αναγεννηθούμε.

Μια τέτοια στιγμή αθάμπωτης όρασης είναι αρκετή για να αρχίσει η ουσιαστική αλλαγή. Τότε βήμα βήμα πλησιάζουμε προς έναν άλλο εαυτό. Έναν εαυτό που δε φοβάται, που δεν κρίνει, που δεν έχει επιθυμίες. Έναν εαυτό πανέμορφο κι ευδαιμονικό που τον αγαπάμε αληθινά και χαιρόμαστε να υπάρχουμε μαζί του.

Δύσκολο λέτε;

Αν μόνο…

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Το νερό της ζωής

Το  ν ε ρ ό  τ ης  ζ ω ή ς, με την ελπίδα να γίνει γνωστό πάνω στη γη, άρχισε να αναβλύζει από ένα αρτεσιανό πηγάδι και να ρέει αβίαστα και ακατάπαυστα. Οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από την πηγή για να πιουν και να πάρουν δύναμη από αυτό το μαγικό νερό μιας και ήταν τόσο καθάριο, αγνό και αναζωογονητικό.  Φαίνεται όμως πως η ανθρωπότητα δεν ήταν ικανοποιημένη με αυτήν την ευδαιμονική τάξη των πραγμάτων. Σιγά-σιγά άρχισαν να περιφράσσουν το πηγάδι, να χρεώνουν την προσέγγιση σ’ αυτό, να διεκδικούν την κυριότητα του γύρω χώρου, να φτιάχνουν περίτεχνους νόμους για να ορίσουν ποιοι μπορούν να έχουν πρόσβαση στο πηγάδι και να βάζουν κλειδαριές στις πύλες εισόδου. 

Το πηγάδι λοιπόν δεν άργησε να περιέλθει στην ιδιοκτησία κάποιας ελίτ και ορισμένων ισχυρών προσώπων. Το νερό όμως θίχτηκε από αυτό και θύμωσε∙ έτσι έπαψε να αναβλύζει εκεί και άρχισε να ρέει σε κάποιον άλλο τόπο. Οι άνθρωποι που είχαν στην κατοχή τους την περιοχή γύρω από το πρώτο πηγάδι ήταν τόσο απορροφημένοι με τα ζητήματα ιδιοκτησίας που δεν πρόσεξαν καν ότι το νερό είχε εξαφανιστεί.  Συνέχισαν να πουλάνε το ανύπαρκτο νερό και λίγοι ήταν εκείνοι που παρατήρησαν ότι η αληθινή δύναμη είχε χαθεί. Κάποιοι όμως δυσαρεστημένοι συνέχισαν, με περίσσιο θάρρος, την αναζήτηση και βρήκαν το νέο αρτεσιανό πηγάδι. Η ίδια μοίρα όμως περίμενε και αυτό το πηγάδι που δεν άργησε να περιέλθει υπό την κατοχή και τον έλεγχο κάποιων «ιδιοκτητών». Έτσι το πηγάδι κίνησε και πάλι για κάποιον άλλο τόπο – και από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να φτιάχνει την ιστορία του μέχρι και σήμερα επαναλαμβάνεται ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Ο όμορφος αυτός μύθος δείχνει ακριβώς πως μπορούμε μέσα από ένα εγωκεντρικό άθυρμα να κακομεταχειριστούμε και να υπονομεύσουμε μια θεμελιώδη αλήθεια. Το θαυμαστό όμως της ιστορίας αυτής είναι ότι το νερό πάντα βρίσκει έναν τόπο να αναβλύζει και είναι στη διάθεση κάθε νοήμονα ανθρώπου που έχει το θάρρος να αναζητήσει το αληθινό νερό στην «τρέχουσα» μορφή του.

Το νερό συχνά χρησιμοποιείται ως σύμβολο της βαθιάς πνευματικής τροφοδότησης του ανθρώπου. Το νερό κυλά και μέσα στο δικό μας ιστορικό χρόνο, όπως κυλούσε πάντα, γιατί το πηγάδι μένει πιστό στην αποστολή του∙ τα μέρη όμως που αναβλύζει είναι μέρη παράξενα. Πολλές φορές σταματάει να ρέει εκεί όπου το είχαμε συνηθίσει και εμφανίζεται στα πιο εκπληκτικά και απροσδόκητα μέρη. Όμως, δόξα τω Θεώ, το νερό είναι ακόμη εκεί. 

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Γιατί δεν αλλάζουμε;

 

Είναι κι αυτή η μαρτυρία της εσωτερικής κενότητας και φτώχειας που λειτουργεί σαν τον οξύ ήχο ενός φωνητικού ξυπνητηριού αυξανόμενης έντασης που επαναλαμβάνει διαρκώς χωρίς να μπορώ να το σταματήσω :

 

Άλλαξε τη ζωή σου, αφυπνίσου, Αφυπνίσου,   Α Φ Υ Π Ν Ι Σ Ο Υ !

Αλλά γιατί να μη μπορώ να αλλάξω; Τι είναι αυτό εμποδίζει την αλλαγή και με κρατάει πίσω; Αναρωτιέμαι διαρκώς γιατί να αλλάζει κανείς τόσο αργά και αν αλλάζει πραγματικά. Ίσως υποσυνείδητα δε θέλουμε την πραγματική αλλαγή. Ίσως μας βολεύει η γνωστή προβληματική πραγματικότητά μας. Ίσως να θέλουμε απλά μια μικρή προσαρμογή, μια μικρή βελτίωση. Ίσως η πραγματική αλλαγή που πάντα συνοδεύεται με καταστροφή του παλιού, έναν μικρό θάνατο δηλαδή, μας τρομάζει. Ύστερα από κάποια πίεση, εξωτερική ή εσωτερική προσπαθούμε λοιπόν να πραγματοποιήσουμε μια μικρή τροποποίηση συμπεριφοράς. Ο φόβος ή η ανταμοιβή, μας αναγκάζουν να μετασχηματίσουμε το μοντέλο της σκέψης μας. Όταν δε, η απογοήτευση είναι μεγάλη και ο πόνος ανυπόφορος κάποιοι πιο τολμηροί αντικαθιστούν το παλιό τους μοντέλο σκέψης με ένα καινούργιο. Μια καινούργια επινόηση, μια καινούργια πίστη, μια νέα φιλοσοφία φέρνει πράγματι στη ζωή μας καποιες αλλαγές. 

Το πόσο επιφανειακές είναι αυτές οι αλλαγές συνήθως το αντιλαμβανόμαστε στην επόμενη κρίση, στην επόμενη σημαντική απώλεια, στον επόμενο κίνδυνο. Μια φίλη μου για παράδειγμα καυχιόταν πως έφτασε στην αυτογνωσία και βρήκε το νόημα της ζωής της μέσα από μια καινούργια πίστη που τη διαφήμιζε με φανατισμό. Μόλις όμως αντιμετώπισε μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της και ο φόβος θανάτου την κυρίευσε, όλο το νέο μοντέλο κατέρρευσε. Ξέχασε τα πάντα και δεν είχε από πού να πιαστεί.  Οι αλλαγές αυτές λοιπόν είναι επιφανειακές όπως ακριβώς οι ελάχιστοι ρυτιδισμοί του νερού κάτω από την επίδραση του δυνατού ανέμου. Δεν είναι ριζικές, βαθιές, καταστροφικές. Κάθε αλλαγή, έτσι κι αλλιώς, που είναι αποτέλεσμα εγωιστικού κινήτρου δεν μπορεί να είναι ουσιαστική αλλαγή. Κάθε προσπάθεια να μεταμορφωθεί η συνείδηση  μας  σύμφωνα με ένα νέο μοντέλο αποτυγχάνει γιατί  απλά  π.ρ.ο.σ.π.ά.θ.ε.ι.α   σ.η.μ.α.ί.ν.ε.ι   σ.ύ.γ.κ.ρ.ο.υ.σ.η  και η σύγκρουση το μόνο που επιτυγχάνει είναι να κάνει πιο δυνατές τις αντιστάσεις της παλιάς συνείδησης.

Όταν τελικά καταφέρει κανείς να δει ότι όλη αυτή η προσπάθεια υιοθέτησης ενός συγκεκριμένου μοντέλου είναι μια προσπάθεια μάταιη που τα αποτελέσματά της θα είναι από πενιχρά εώς ανύπαρκτα, όταν δοκιμάσει και απογοητευτεί και κατανοήσει ότι όλο αυτό είναι ένα ψέμα, ένα ψεύτικο πλησίασμα της αλλαγής της συνείδησης, τότε η άρνηση του ψεύτικου, η άρνηση του μοντέλου είναι συγχρόνως και το άδειασμα της συνείδησης. Η άρνηση του μοντέλου οδηγεί στην ελευθερία. Η ελευθερία αυτή βέβαια δεν είναι καθόλου εύκολη και πρέπει κανείς να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις βαρύτατες συνέπειές της. Η άρνηση ένταξης σε οποιοδήποτε μοντέλο σημαίνει να είσαι μ.ό.ν.ο.ς∙  μόνος χωρίς καμιά επίδραση, μακριά από παραδόσεις κι από ανάγκες με τις εξαρτήσεις και τις προσκολλήσεις τους. Η άρνηση σημαίνει καταστροφή του παρελθόντος, απαλλαγή από το βάρος της σκόνης της διαμόρφωσης που κουβαλάμε στην πορεία του χρόνου. Ας μη μας τρομάζει όμως η λέξη «μόνος». Μοναχικότητα δε σημαίνει απόσυρση από τη ζωή. Είναι η ολοκληρωτική απελευθέρωση από τη σύγκρουση και τον πόνο, από το φόβο και τον θάνατο. Είναι η απελευθέρωση από τα μοντέλα της σκέψης. Είναι αθωότητα. Και μόνο η αθωότητα μπορεί να συλλάβει το άχρονο και το καινούργιο που κάθε στιγμή καταστρέφει τον εαυτό του έτσι ώστε να ζει παντοτινά στο  Τ.Ω.Ρ.Α.  

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η αλλαγή είναι "ΆΛΛΗ ΓΗ"

Όλοι ψάχνουμε κάτι, όλοι επιζητάμε κάτι νέο, μια αλλαγή. Καρτερικά ελπίζουμε να αλλάξουν τα πράγματα ή καλύτερα να αλλάξουν τα πράγματα κάποιοι άλλοι.

 

Ορισμένοι έχουν αντιληφθεί πως η κάθε είδους αλλαγή ξεκινάει από το άτομο, δηλαδή από τον ίδιο μας τον εαυτό. Έτσι έχουμε αυτούς, τους αναζητητές, που ψάχνουν μέσα τους αυτήν την αλλαγή. Τελικά, είναι ακόμα λιγότεροι αυτοί που καταφέρνουν την πολυπόθητη αλλαγή.

Κάποτε ένας καθηγητής πανεπιστημίου επισκεύτηκε έναν δάσκαλο για να τον ρωτήσει περί της θεωρίας του Ζεν. Αφού ο δάσκαλος τον καλοδέχτηκε του πρότεινε να του προσφέρει τσάι. Έφερε ο δάσκαλος μια τσαγιέρα ζεστό τσάι και δυο φλυτζάνια. Καθώς σέρβιρε τον επισκέπτη του ο δάσκαλος γέμισε το φλυτζάνι αλλά συνέχισε να ρίχνει τσάι, μέχρι που ο καθηγητής δεν άντεξε και του φώναξε πως το φλυτζάνι του έχει ήδη γεμίσει και το τσάι χύνετε. Τότε ο δάσκαλος με πραότητα του είπε: πώς θέλεις να σου μιλήσω για το ζεν αν δεν μου δώσεις χώρο;

Πώς λοιπόν προαναμέλπουμε μια εσωτερική αλλαγή χωρίς να τις χαρίσουμε τον ανάλογο χώρο. Χώρο τον οποίο τον γεμίζουμε με τις μέχρι τώρα μας διαμορφώσεις, των χαρακτήρα μας, τις προκαταλήψεις μας, τις συνήθειες μας, την μόρφωση μας, το Εγώ μας! 

Η αλλαγή που ψάχνουμε είναι άλλη γη !  Είναι έξω από τα καθιερωμένα, είναι έξω από τα κοινά, είναι έξω από όλα όσα ξέρουμε, έχουμε διδαχθεί, διαβάσει ή βιώσει! Θα πρέπει να αδειάσουμε από όλα όσα μας γεμίζουν για να δώσουμε χώρο και αέρα στο καινούριο να ανθίσει! Πρέπει να αφεθούμε στην ροή να μας παρασύρει, ούτως η άλλως τα νέα μέρη δεν είναι γνωστά. Το ταξίδι προς το άγνωστο απαιτεί πίστη και απαγκίστρωση από την ως τώρα γνώση η οποία είναι πεπερασμένη και αχρείαστη για το επόμενο βήμα. Ας τολμήσουμε το επόμενο βήμα ξεκολλώντας από την μετέωρη στάση του πελαργού! 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...