Ο δύσκολος δρόμος

Ένας γενικός Γνωστικός κανόνας στην Εσωτερική δουλειά είναι ότι όταν καταδικάζουµε ένα πρόσωπο, μπορούμε να είµαστε σίγουροι, ότι αυτό είναι το ίδιο σηµείο ενάντια στο οποίο πρέπει να δουλέψουµε µε τον εαυτό µας.

Αυτό που τόσο κριτικάρουμε στους άλλους, είναι κάτι που αναπαύεται στην σκοτεινή πλευρά του εαυτού µας και το οποίο δεν ξέρουμε να το αναγνωρίσουµε.   

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η σκοτεινή µας πλευρά είναι πολύ µεγάλη, όταν όµως το φως της αυτοπαρατήρησης  φωτίσει αυτή την σκοτεινή πλευρά, η Συνείδηση µεγαλώνει µέσα από την γνωριμία του εαυτού µας.

Αυτό είναι το Μονοπάτι της Κόψης του Ξυραφιού,  πιο πικρό και από τη χολή. Πολλοί ξεκινούν, σπάνιοι είναι αυτοί που φτάνουν στο τέρμα.

Όπως ακριβώς η σελήνη έχει µια κρυφή πλευρά που δεν φαίνεται, µια άγνωστη πλευρά,  έτσι επίσης συµβαίνει  µε την Ψυχολογική Σελήνη που φέρουµε µέσα µας.

Σαφώς η Ψυχολογική Σελήνη είναι σχηµατισµένη από το Εγώ, τον Εαυτό µου, Εµένα.

Σε αυτή την Ψυχολογική Σελήνη φέρουµε απάνθρωπα στοιχεία που τροµάζουν, τροµοκρατούν και που µε κανέναν τρόπο δεν θα δεχόµαστε να έχουμε.

Σκληρός είναι αυτός ο δρόµος της Εσωτερικής Αυτοπραγµάτωσης του Είναι… Πόσα χάσµατα, πόσα δύσκολα βήµατα, πόσοι φοβεροί λαβύρινθοι!

Μερικές φορές ο εσωτερικός δρόµος µετά από πολλές στροφές και ξανά στροφές,  τρομακτικές καθόδους και επικίνδυνες καθόδους,  χάνεται σε αµµώδεις ερήµους. ∆εν ξέρουµε προς τα πού συνεχίζει. Καμιά αχτίδα φωτός δεν φωτίζει. Μονοπάτι γεμάτο κινδύνους μέσα και έξω. ∆ρόµος άφατων μυστηρίων, όπου πνέει µόνο μια ανάσα θανάτου.

Σε αυτόν τον εσωτερικό δρόµο όταν ένας νοµίζει ότι πάει πολύ καλά, στην πραγµατικότητα πάει πολύ άσχημα. Σε αυτόν τον δρόμο όταν ένας νομίζει ότι πάει πολύ άσχημα, στην πραγµατικότητα προχωράει πολύ καλά.

Σε αυτόν τον µυστικό δρόµο υπάρχουν στιγµές που κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το καλό και ποιο είναι το κακό.

Αυτό που µερικές φορές απαγορεύεται είναι το δίκαιο. Έτσι είναι ο εσωτερικός δρόµος…

Όλοι οι ηθικοί κανόνες στον εσωτερικό δρόμο δεν χρησιμεύουν.

Μια ωραία παροιμία ή  μια ωραία ηθική διδαχή μπορεί σε  µία δεδομένη στιγµή να γίνει πολύ σοβαρό εµπόδιο για την εσωτερική αυτοπραγμάτωση του Είναι.

Ευτυχώς ο Εσωτερικός Χριστός µέσα από τα ίδια τα βάθη του Είναι µας δουλεύει εντατικά, υποφέρει, κλαίει, διαλύει επικινδυνότατα στοιχεία που φέρουμε μέσα µας.

Ο Χριστός γεννιέται σαν ένα µωρό στην καρδιά του ανθρώπου, και κατά το µέτρο που προχωρά περιορίζοντας τα ανεπιθύμητα στοιχεία που φέρουμε  μέσα  µας, µεγαλώνει λίγο λίγο  µέχρι να γίνει ολοκληρωμένος Άνθρωπος.

Samael Aun Weor

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ψίθυροι και Κραυγές

Ένας Ινδός δάσκαλος πήγε μια μέρα στον ποταμό Γάγγη για να κάνει μπάνιο με τους μαθητές του. Εκεί στις όχθες του ποταμού είδαν τα μέλη μιας οικογένειας να μαλώνουν μεταξύ τους και να φωνάζουν με θυμό ο ένας στον άλλον. Ο δάσκαλος γύρισε στους μαθητές του χαμογελώντας και ρώτησε: "Γιατί οι άνθρωποι φωνάζουν ο ένας στον άλλον;"

Οι μαθητές σκέφτηκαν για λίγο. Ένας από αυτούς είπε: Μήπως φωνάζουν επειδή χάνουν τη γαλήνη τους;

Είναι αλήθεια είπε ο δάσκαλος αλλά γιατί να  φωνάξεις όταν ο άλλος στέκεται πλάι σου; Θα μπορούσες να του πεις αυτό που θέλεις με ήπιο τόνο.

Οι μαθητές έδωσαν διάφορες απαντήσεις αλλά καμιά αρκετά ικανοποιητική. Αφού όλοι παραιτήθηκαν από την ερώτηση, τελικά ο δάσκαλος εξήγησε:

Όταν δυο άνθρωποι είναι θυμωμένοι μεταξύ τους, οι καρδιές τους απέχουν πολύ. Για να καλύψουν την απόσταση, πρέπει να φωνάξουν για να μπορέσουν να ακούσουν ο ένας τον άλλον. Όσο περισσότερο θυμωμένοι είναι, τόσο περισσότερο χρειάζεται να φωνάξουν για να καλύψουν τη μεγάλη απόσταση που τους χωρίζει.

Έχετε ποτέ σκεφτεί τι συμβαίνει όταν δυο άνθρωποι ερωτεύονται; Δε φωνάζουν ο ένας στον άλλο αλλά μιλάνε γλυκά. Γιατί αυτό; Επειδή οι καρδιές τους έχουν πλησιάσει. Η απόσταση μεταξύ τους είναι πολύ μικρή ή δεν υπάρχει πια.

Και ο δάσκαλος συνέχισε: Όταν η αγάπη μεταξύ τους μεγαλώνει ακόμη περισσότερο, τι συμβαίνει;

Οι μαθητές παρέμειναν σιωπηλοί.

Σταματάνε να μιλούνε ακόμη και απαλά. Απλώς ψιθυρίζουν καθώς μέσα από την αγάπη τους πλησιάζουν πολύ κοντά. Τελικά δεν είναι ανάγκη ούτε να ψιθυρίζουν, απλώς κοιτάζουν ο ένας τον άλλον και ολόκληρος ο κόσμος της έκφρασης περικλείεται σ’ αυτό το κοίταγμα. Αυτό είναι όλο. Οι δυο ψυχές ενώνονται μέσα από την αγάπη τους. Μια απόλυτα σεβάσμια, σιωπηλή επικοινωνία, πολύ ανανεωτική, πολύ ξεκάθαρη.

 

Κοίταξε τους μαθητές και συνέχισε: Έτσι όταν μαλώνετε, να γνωρίζεται ότι οι καρδιές σας μπορεί να απομακρυνθούν. Μην αφήσετε τις καρδιές σας να αποκτήσουν απόσταση μεταξύ τους, μη λέτε λέξεις που μπορεί να σας απομακρύνουν ακόμη περισσότερο, διαφορετικά θα έλθει μια μέρα που η απόσταση θα γίνει τόσο μεγάλη που δε θα μπορείτε να βρείτε το δρόμο της επιστροφής. Ακόμη θα απομακρύνετε τον  εαυτό σας από την αλήθεια, κι από τον μυστικό Φίλο κι Εραστή, τον Ένα που συνεχώς ψιθυρίζει στην καρδιά σας μονάχα λόγια αγάπης κι αγνότητας. Κρατήστε τις καρδιές σας κοντά κάθε στιγμή ώστε να ακούσετε τους ψιθύρους του Θεού και μέσα από αυτούς θα είστε ικανοί να ακούσετε τον ψίθυρο κάθε καρδιάς. 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Αντιθέσεις

 

«Φαίνεται η ματαιοδοξία σου από τις τρύπες των ρούχων σου, ω Αρίστιππε» φώναξε ο Σωκράτης στον Έλληνα φιλόσοφο, ο οποίος θέλοντας να επιδείξει σε όλο τον κόσμο την ταπεινότητά του, φόρεσε έναν πολύ παλιό μανδύα γεμάτο τρύπες και τριγύριζε στους δρόμους της Αθήνας.

Κάποιοι είναι υπερήφανοι για τον πλούτο ή τη φήμη τους.  Κάποιοι άλλοι είναι περήφανοι για την ταπεινότητά τους.

Κάποιοι φθονούν τη δόξα ή τα χρήματα του γείτονα. Κάποιοι άλλοι φθονούν τις πνευματικές αρετές του δασκάλου. Κάποιοι τέλος  φθονούν αυτούς που δεν είναι φθονεροί!

Κάποιοι επίσης οργίζονται που δεν είναι γαλήνιοι…

Κάποιος που υποστηρίζει ότι έχει μέσα του αγάπη για όλο τον κόσμο, από φόβο στηρίζει οργάνωση που κακοποιεί λαθρομετανάστες…

Κι εγώ, στοχαζόμενος όλα τα παραπάνω, πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να αποδείξει ότι είμαι καλά για να μη αφήσω τους συνοδοιπόρους μου να αισθανθούν άσχημα. Είναι στιγμές που το χάνω και δε θέλω να το χάνω άλλα όπως προείπα, αποδέχομαι ότι το χάνω. Πόσο απέχει τελικά να γνωρίζεις το μονοπάτι από το να βαδίζεις κάθε στιγμή συνειδητά σ’ αυτό;

Κάθε ελάττωμα είναι πολυπρόσωπο, έχει πολλές αποχρώσεις και μεγάλο βάθος και για να το υπερβούμε είναι θεμελιώδες πρώτα να το κατανοήσουμε σε όλα τα συνειδητά και υποσυνείδητα επίπεδα του νου. Αν για παράδειγμα δε κατανοήσουμε τις ατέλειωτες αποχρώσεις τις απληστίας είναι αδύνατο να γεννηθεί μέσα μας ο αληθινός αλτρουισμός.

Είναι σημαντικό επίσης να κατανοήσω ότι ΕΓΩ δεν μπορώ να γίνω καλύτερος όσο θα υπάρχει μέσα μου το ΕΓΩ. Το ίδιο ΕΓΩ υπάρχει μέσα σ’ αυτόν που είναι άπληστος για υλικά αγαθά, με αυτόν που είναι άπληστος για πνευματικές αρετές. Ίσως στη δεύτερη περίπτωση να είναι περισσότερο «αιθέριο» γι’ αυτό και ανιχνεύεται δυσκολότερα. Το ΕΓΩ όμως δεν μπορεί ποτέ να τελειοποιηθεί. Η τελειότητα γεννιέται μόνο μέσα από τη διάλυση του ΕΓΩ και οποιασδήποτε μορφής αυτό παίρνει. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να στραφούν οι προσπάθειες κάθε ανθρώπου που βαδίζει σε ένα πνευματικό μονοπάτι.

Το να θέλουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας είναι μάταιο, το να επιθυμούμε την αγιότητα είναι φθόνος, το να φθονούμε αρετές σημαίνει ενδυνάμωση του ΕΓΩ με το δηλητήριο της απληστίας. Αντίθετα, κάθε μικρό ή μεγάλο ΕΓΩ που πεθαίνει, αφήνει να ελευθερωθεί ένα μέρος από αυτό που είναι τέλειο, αυτό που είναι γεμάτο από αρετές, αυτό που είναι η ουσία του εσωτερικού μας ΕΙΝΑΙ, το Άφθαρτο, το Άναρχο, το Αιώνιο.

Πολλοί είναι αυτοί που από την τεμπελιά τους ζουν στη μιζέρια, αλλά υπάρχουν δυστυχώς κι εκείνοι που εργάζονται υπερβολικά για να κερδίσουν τη ζωή τους κι όμως τεμπελιάζουν να μελετήσουν και να γνωρίζουν τον εαυτό τους έτσι ώστε να επιτύχουν την πολυπόθητη ολοκληρωτική διάλυση του ΕΓΩ τους και την αληθινή απελευθέρωσή τους. 

  

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Σε ύψος ή σε μήκος;

Άκουσα κάποτε μια ερώτηση που με εντυπωσίασε:

Θες να ζήσεις σε μήκος ή σε ύψος;

Τότε,  είπα αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη: Σε Ύψος.

Καμιά αμφιβολία!

Πολύ αργότερα κατάλαβα τι συνεπάγετο αυτό το Ύψος…

Το Ύψος, τι ήθελε να πει;

«Έτοιμος για όλα!»

Και τι πήγαινε να πει:  Έτοιμος για όλα;

Όχι βέβαια εκείνο που είχα εγώ στο νου μου. Όχι τα υψηλά ύψη, αλλά τα χαμηλά βάθη. Οι υπερβάσεις έτσι όπως τις είχα φανταστεί, δε σήμαιναν – τουλάχιστον στη δική μου περίπτωση – το πέταγμα στους 7 ουρανούς, αλλά το απόλυτο γκρέμισμα των πάντων!

Τώρα, κοιτάζοντας τα ερείπια, δεν πιστεύω ακόμα στην ταχύτητα του γκρεμίσματος!! Το απόλυτο Ύψος κατόρθωσε να μετατραπεί σε απύθμενο βάθος… Γιατί, στην άλλη άκρη του εκκρεμούς του ύψους, βρίσκεται το βάθος.

Συνειδητοποιώ τώρα, πως, μεταξύ των άλλων, γκρεμίστηκαν και οι ψευδαισθήσεις που κουβαλούσα… Αφού, ακόμα και τα όνειρα, ψευδαισθήσεις είναι.

Και τώρα, βιώνοντας το βυθό που έφτασε το ύψος, μου θέτω ξανά την ερώτηση:

Πως θάθελες να ζήσεις τη ζωή σου: Σε μήκος ή σε ύψος;

Αν υποθέσουμε ότι θα ήθελα να ζήσω και πάλι το ύψος θα επέλεγα.

Ποια είναι η διαφορά του τότε με το τώρα;

Ότι τώρα γνωρίζω τι θα πει Ύψος.

Θα πει: Έτοιμος για Όλα.

Και το επιλέγω γνωρίζοντας πλέον.

Τουτέστιν, συνειδητά.

                                                                                                            Απο Καρδιάς

Η αποδοχή της μη αποδοχής

 

Να ζεις στο τώρα ήταν και συνεχίζει να είναι η προτροπή των σοφών. Μια φράση που συνεχίζουν να την επαναλαμβάνουν ασυνείδητα τα χείλη μας χωρίς φυσικά να κατανοούν τη σημασία της. Για μένα το να ζούμε τη στιγμή σημαίνει να ζούμε με τέτοιο τρόπο σα να έχουμε ολοκληρωτικά επιλέξει οποιαδήποτε κατάσταση βιώνουμε αυτή τη στιγμή. Αυτή είναι η πραγματική ελευθερία και το τέλος του πόνου. Η αποδοχή της κάθε στιγμής χωρίς καμία κριτική απαιτεί βέβαια απόλυτη συνειδητότητα και εγρήγορση.  Ο εγωικός νους δυστυχώς δείχνει ενδιαφέρον κυρίως για το περιεχόμενο της κάθε στιγμής και όχι για την ίδια τη στιγμή. 

Όταν ο πόνος γίνεται αφόρητος και χάνουμε τη συνειδητότητα μας είναι αδύνατον να αποδεχτούμε αυτό που εκείνη τη στιγμή μας συμβαίνει. Τότε έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία αποδοχής. Να αποδεχτούμε το συναίσθημα που γεννάει η μη αποδοχή του συμβάντος. Αν αισθανόμαστε φόβο να αποδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Αν αισθανόμαστε οργή ή ζήλια, να βιώσουμε πλήρως αυτά τα συναισθήματα και να τα αποδεχτούμε. Η αποδοχή ότι αισθανόμαστε έτσι ακριβώς όπως αισθανόμαστε, γρήγορα θα διαλύσει το αντίστοιχο συναίσθημα.

Κι όμως πολλές φορές δε μπορούμε να δεχτούμε ότι βιώνουμε τα συγκεκριμένα συναισθήματα.  Δε μπορούμε να αποδεχτούμε την οργή, το μίσος, τη λαγνεία, το φθόνο κλπ. Δε θέλουμε να υπάρχουν αυτά τα συναισθήματα μέσα μας κι όμως τα βιώνουμε έντονα. Τότε έχουμε μια τρίτη και τελευταία ευκαιρία αποδοχής που μπορεί να οδηγήσει στη λύτρωση από τον πόνο. Είναι αυτό που βοήθησε εμένα προσωπικά. Είναι η αποδοχή της μη αποδοχής. Αποδέχομαι για παράδειγμα ότι δε μπορώ να αποδεχτώ ότι ζηλεύω, ότι νιώθω λαγνεία, οργή, ανασφάλεια. Αποδέχομαι ότι δε μπορώ ακόμη να αποδεχτώ τα συγκεκριμένα άσχημα συναισθήματα που βιώνω.

Με αυτό τον τρόπο αποφορτίζεται και αλλάζει ο εσωτερικός μου κόσμος γιατί τελειώνουν οι συγκρούσεις μέσα μου. Σταματάει ο εσωτερικός μου διχασμός γιατί πλέον δεν απορρίπτω το κομμάτι που φοβάται, το κομμάτι που θυμώνει κλπ. Όσο απορρίπτω τα κομμάτια του εαυτού μου που δε μου αρέσουν τόσο τα δυναμώνω. Χρειάζεται λοιπόν να δεχτώ το μέρος του εαυτού μου που φοβάται, που νιώθει αμφιβολία για την αξία μου, που ζηλεύει, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο στην αρχή. Στο κάτω-κάτω στην αρχή όλα τα πράγματα φαίνονται δύσκολα μέχρι να γίνουν εύκολα. Ένα μέρος του εαυτού μου υποφέρει αληθινά και είναι ότι χειρότερο να απορρίψω αυτό το μέρος. Πρέπει λοιπόν να πλησιάσω και να γνωρίσω αυτό το κομμάτι, να επικοινωνήσω μαζί του και να το αποδεχτώ πλήρως. Με αυτό τον τρόπο θα περάσω σιγά-σιγά στο δεύτερο στάδιο αποδοχής που είναι η αποδοχή των συναισθημάτων που βιώνω χωρίς καμία κριτική γι’ αυτά, για να αγγίξω τελικά το πρώτο στάδιο αποδοχής που είναι να ζω στο τώρα.  Τότε γίνομαι αληθινός φίλος με την παρούσα στιγμή κι αισθάνομαι άνετα ότι κι αν αυτή παρουσιάσει μπροστά μου. Νιώθω απόλυτη ελευθερία και ευδαιμονία. Νιώθω θαλπωρή και ασφάλεια σαν να επέστρεψα στο σπίτι μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. 

Όταν δεν αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι στο σπίτι σου στην παρούσα στιγμή, οπουδήποτε κι αν πας θα κουβαλάς αγωνία και ανασφάλεια μαζί σου. Η παρούσα στιγμή τελικά είναι αυτή που είναι πάντα. Μπορείς να την αφήσεις να υπάρξει;

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ναι σε Όλα!

Ποιος ο σκοπός της ζωής;   

Γιατί ζούμε;

Είναι η ζωή δώρο;

Ακόμα αναρωτιέμαι…

Ο σκοπός της ζωής είναι η ευτυχία;

Ο σκοπός της ζωής είναι η εμπειρία;

Ο σκοπός της ζωής είναι η Φώτιση;

Η συνειδητοποίηση του ποιος πραγματικά είμαι;

Μάλλον αυτό το τελευταίο είναι το πιο πιθανό: η ανακάλυψη του ποιος πραγματικά είμαι πέρα από αυτό που πιστεύω ότι ξέρω πως είμαι…

Και πως γίνεται αυτό; Φυσικά  μέσα από τις εμπειρίες που εμπεριέχει η ζωή μας. Τις καλές και τις κακές. Όλες.

Αν και, ουσιαστικά, μέσα από τις κακές – μέσα από τον πόνο – μαθαίνουμε, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει σε κανέναν.

Ωστόσο ο πόνος ισοδυναμεί με την «δυνατότητα».

Η χαρά, η ευτυχία, όχι.

Η ευτυχία οδηγεί συχνά στην στατικότατα, τον εφησυχασμό και πολλές φορές τον εγωισμό.

Αντίθετα ο πόνος δίνει τη δυνατότητα σε προβληματισμούς και βαθύτερες αναζητήσεις καθώς κι ένα άνοιγμα προς την κατανόηση των άλλων. Και τελικά στην σύνδεσή μας με όλους και με όλα.

Συχνά  η ευτυχία μας  χωρίζει από τους άλλους και μας δίνει μια ψευδαίσθηση αυτάρκειας και πρόσκαιρης ικανοποίησης.

Πόσο μακριά από την αλήθεια είναι η πεποίθηση ότι αυτό  που έχουμε, η πηγή της ευτυχίας μας, θα κρατήσει για πάντα…

Όμως τελικά μόνο όταν αυτός ο ομφάλιος λώρος εκλείψει, ξεκινάς ν’ αναρωτιέσαι     ( και πάλι αν και εφόσον το κάνεις),  τι  είναι εκείνο που έχει πραγματική αξία, πραγματική ουσία στη ζωή.

Το κυνήγι της ευτυχίας;   Και μιλάμε πάντα για μια  προσωρινή κατάσταση αφού «τα πάντα ρει».

Η αποφυγή του πόνου; Ακόμα κι αν καταφέρεις να αποφύγεις κάθε δυσάρεστη κατάσταση, ποιο θα είναι το κέρδος; Θα έχεις ζήσει μια ζωή χλιαρή, αυτοπροστατευόμενος, από φόβο να βιώσεις εμπειρίες και να έχεις τη φυσική κατάληξη, τον πόνο, στο τέλος κάθε εμπειρίας. Δε θα έχεις ζήσει με πληρότητα τις ευκαιρίες που σου δόθηκαν μόνο και μόνο για να αποφύγεις τον πόνο που στη συνέχεια μπορεί να δημιουργήσει η διακοπή τους.

Έχω μια αίσθηση ότι έχουμε δει κάπως ανάποδα τα πράγματα. Το τι είναι καλό και τι κακό. Το τι μας κάνει καλό και τι κακό.

Η Σοφία δεν αποκτάται μέσα από το βόλεμα και την καλοπέραση…

Η καλοσύνη και η προσφορά στους άλλους – οι πραγματικές αξίες της ζωής – δεν έρχονται μέσα από την αναζήτηση του εύκολου κέρδους και της ευτυχίας.

Οι παλιοί έλεγαν: « Αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις».

Αν και δε συμφωνώ εξ ολοκλήρου μ’ αυτή την αντίληψη διότι θα μπορούσες ενδεχομένως να μάθεις χωρίς να πάθεις, εντούτοις αν παρατηρήσουμε στο μεγαλύτερο μέρος των εμπειριών μας, μάθαμε αφού πάθαμε!

Μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Αλλά η μάθηση μέσα από τη χαρά κι όχι μέσα από τον πόνο, ανήκει σ’ ένα άλλο επίπεδο επίγνωσης που δεν έχουμε κατακτήσει ακόμα, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Μόνο αν σκεφθούμε πόσο συχνά «έρχεται το μήνυμα» και πόσο σπάνια ή με πόση δυσκολία      «το λαμβάνουμε», θα αντιληφθούμε το λόγο για τον οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει μέσω του πόνου κι όχι μέσω της ευτυχίας.

Λοιπόν;

Ποιος ο σκοπός της ζωής;

Γιατί ζούμε;

Είναι η ζωή ένα δώρο; Είναι πάντα ένα δώρο; Για όλους;

Κι αν είναι, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να αξιοποιήσει κανείς αυτό το δώρο;

Ονειρευμένος συνεχώς μια μακάρια διαρκή κατάσταση ικανοποίησης που κινδυνεύει να τον αποβλακώσει, ή…. ή… αποδεχόμενος το οτιδήποτε εμφανίζεται στη ζωή του;

Πόσο βαθύτερο εσωτερικό πλούτο μπορεί να προσφέρει ένα:

ΝΑΙ σε Όλα;

Για όσους αγαπούν τους "τύπους" και χάνουν την Ουσία

Η Τελετή και η Γάτα

Στα παλιά χρόνια ζούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ένας πολύ σοφός αλχημιστής που τον έλεγαν Μάλχο. Είχε ταξιδέψει σε όλες τις γνωστές χώρες και είχε μαθητεύσει στους καλύτερους αλχημιστές της εποχής του. Γνώριζε όλα τα μυστικά των συνταγών, όλα τα βότανα και τα στοιχειακά της φύσης και του ουρανού.

Ο Μάλχο λοιπόν, κάθε χρόνο, στις 23 του Μάη, ακριβώς τα μεσάνυχτα, ξεκινούσε μια ολονύχτια τελετή, όπου παρασκεύαζε ένα πολύ ειδικό φίλτρο με το οποίο γιάτρευε όλες τις γνωστές αρρώστιες, ακόμα και τα γηρατειά. Αφού καθάριζε το χώρο του εργαστηρίου του με περισσή λεπτομέρεια και επιμέλεια για μια ολόκληρη εβδομάδα, φορούσε την τελετουργική του στολή και, ακριβώς τα μεσάνυχτα, έμπαινε στο εργαστήριο και ξεκινούσε την τελετή του.

Τα χρόνια περνούσαν και η φήμη του μεγάλωνε. Από όλες τις γωνιές του κόσμου κατέφθαναν νέοι φιλόδοξοι να γίνουν μαθητές του. Όμως ο Μάλχο ήταν πολύ παράξενος και μόνο ελάχιστους από αυτούς κρατούσε κοντά του και τους δίδασκε τις γνώσεις του, αφού οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να αντέξουν για πολύ τον δύστροπο χαρακτήρα του, τους απότομους τρόπους του και την περιφρόνηση που τους έδειχνε.

Τα χρόνια περνούσαν και ορισμένοι από τους μαθητές του έγιναν καλοί και τους έπαιρνε μαζί του σε εκείνη την τελετή που έκανε κάθε χρόνο στις 23 του Μάη. Μόνο που μια χρονιά, έχει τώρα ξεχαστεί ποιά ήταν, η γάτα του Μάλχο, μπήκε στο εργαστήριο λίγο πριν τα μεσάνυχτα κυνηγώντας ένα μικρό τρωκτικό και τα έκανε όλα λίμπα. Ο Μάλχο και οι μαθητές του λυπήθηκαν πολύ που έχασαν τη μαγική ημερομηνία, επειδή η τελετή δεν μπορούσε να γίνει άλλη μέρα για αστρολογικούς λόγους. Αποφάσισε όμως την επόμενη φορά να δέσει τη γάτα.

Ήρθε λοιπόν ο καιρός να ξαναγίνει η τελετή και να παρασκευαστεί ξανά το φίλτρο, το οποίο είχε λείψει από τους ανθρώπους της κοιλάδας για έναν ολόκληρο χρόνο και πολλοί ήταν αυτοί που είχαν πεθάνει από την έλλειψη του. Καθώς ετοιμαζόταν, διαπίστωσε πως οι μαθητές του είχαν ξεχάσει πάλι τη γάτα στο εργαστήριο και την τελευταία στιγμή ο Μάλχο πήρε μια κόκκινη κορδέλα από τη ντουλάπα του και έδεσε τη γάτα στην πόρτα. Έτσι ξεκίνησε αυτή η τελετή και παρασκευάστηκε ξανά το φίλτρο.

Όμως, ο Μάλχο είχε γεράσει. Παρόλο που έφτιαχνε το φίλτρο και έσωζε πολλούς ανθρώπους της κοιλάδας από βέβαιο θάνατο, ο ίδιος δεν το είχε χρησιμοποιήσει ούτε για μία φορά. Ακόμα και τώρα που γέρασε και αρρώστησε δεν το έκανε. Τελικά έμεινε κατάκοιτος και κάποιοι μαθητές του επιχείρησαν να του δώσουν κρυφά το φάρμακο που αυτός αρνούνταν να πάρει. Όμως αυτός τους κατάλαβε και τους μάλωσε. Τους δίδαξε πως δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τη γνώση που αυτός τους χάρισε για ιδιωτικό όφελος. Τους αποκάλυψε τα τελευταία μυστικά της τελετής του και κάποια νύχτα πέθανε.

Την επόμενη χρονιά, οι μαθητές του Μάλχο ανακήρυξαν τον καλύτερο απ' αυτούς σαν τον Δάσκαλο που θα έκανε την τελετή. Είχαν στα χέρια τους όλα τα μυστικά. Ετοίμασαν το εργαστήριο, μία εβδομάδα πριν, φόρεσαν τις στολές τους και καθώς έμπαιναν μέσα, κάποιος πρόσεξε τη γάτα! Ο νέος Δάσκαλος θυμήθηκε πως την προηγούμενη φορά η γάτα ήταν δεμένη με μια κόκκινη κορδέλα στην πόρτα. Σκέφτηκε πως ο Μάλχο είχε ξεχάσει να τους πει γι' αυτή τη λεπτομέρεια και, όπως είχαν εκπαιδευτεί τόσα χρόνια κοντά του με επιμονή στη λεπτομέρεια, δεν παραμέλησαν να πάρουν μια κόκκινη κορδέλα και να δέσουν τη γάτα στην πόρτα. Η τελετή τελικά έγινε χωρίς απρόοπτα και το μαγικό φίλτρο παρασκευάστηκε και έσωσε πολλούς ανθρώπους και αυτή τη φορά.

Πέρασαν πολλά χρόνια και η σχολή που ο Μάλχο είχε ξεκινήσει με τους πρώτους εκείνους μαθητές είχε τώρα αποκτήσει εκατοντάδες μέλη. Τα μέλη αυτής της σχολής ήταν περήφανα που είχαν κληρονομήσει τη σοφία και τις διδασκαλίες του Μάλχο. Κάθε χρόνο, στις 23 του Μάη, ετοίμαζαν το εργαστήριο για μια εβδομάδα, φορούσαν τις τελετουργικές τους στολές, έδεναν τη γάτα με μια κόκκινη κορδέλα στην πόρτα, και ξεκινούσαν τη ολονύχτια τελετή που παρασκεύαζε το φίλτρο.

Πέρασαν αιώνες ολόκληροι και στη κοιλάδα, κάποια στιγμή έπεσε δυστυχία, πείνα και πόλεμος από ληστές που έκλεβαν και έκαιγαν και κατέστρεφαν τα πάντα. Πολλοί μαθητές της σχολής του Μάλχο σκοτώθηκαν σε εκείνη τη χρονιά και πολύ περισσότεροι ήταν οι πληγωμένοι και οι άρρωστοι. Το μαγικό φίλτρο τέλειωσε πολύ γρήγορα και οι μαθητές αποφάσισαν πως έπρεπε να κάνουν μια έκτακτη τελετή μέσα στο χειμώνα για να φτιάξουν νέο φίλτρο. Ετοίμασαν ξανά το εργαστήριο για μία εβδομάδα, φόρεσαν τις τελετουργικές τους στολές, μπήκαν στο εργαστήριο, έδεσαν τη γάτα με μια κόκκινη κορδέλα στην πόρτα και ξεκίνησαν την τελετή. Όμως, το φίλτρο που παρασκευάστηκε, δεν ήταν το ίδιο με αυτό που έκαναν στις 23 του Μάη. Φυσικά, απέκρυψαν την αποτυχία τους και περίμεναν την Άνοιξη.

Ήρθε τελικά η 23η του Μάη και οι μαθητές, αφού είχαν ετοιμάσει το εργαστήριο για μια εβδομάδα, φόρεσαν τις τελετουργικές τους στολές, μπήκαν στο εργαστήριο, έδεσαν τη γάτα με μια κόκκινη κορδέλα στη πόρτα και ξεκίνησαν την ολονύχτια τελετή. Όμως, η ιεροσυλία που είχαν διαπράξει το χειμώνα, δεν τους άφησε να ολοκληρώσουν την τελετή με αποτελεσματικότητα. Το φίλτρο που παρασκευάστηκε δεν είχε τις αρχικές του δυνάμεις και σε κάποιους μάλιστα έκανε και κακό αντί για καλό.

Τότε έγινε στάση μέσα στη σχολή, ορισμένοι νεότεροι μαθητές που πίστευαν πως γνώριζαν πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα, έδιωξαν τους δασκάλους και ανέλαβαν εκείνοι τη σχολή. Έτσι η σχολή του Μάλχο, με νέα και δραστήρια ηγεσία προσέλκυσε πάρα πολλούς μαθητές και έγινε γνωστή σαν πανεπιστήμιο, στη χώρα εκείνη.

Πέρασαν κι άλλοι αιώνες. Το πανεπιστήμιο που κατάγονταν από τη σχολή του Μάλχο, είχε χιλιάδες μέλη και πάρα πολλούς οπαδούς σε ολόκληρο τον τότε γνωστό κόσμο. Και τα μέλη του ήταν πολύ περήφανα που είχαν κληρονομήσει τη σοφία και τις γνώσεις αυτού του θρυλικού πια αλχημιστή. Το ιερότερο καθήκον και δικαίωμά τους ήταν η τελετή που γινόταν κάθε χρόνο στις 23 του Μάη. Μόνο οι καλύτεροι μαθητές του πανεπιστημίου αυτού μπορούσαν να συμμετέχουν στην τελετή, η οποία εξακολουθούσε να γίνεται στο ίδιο πανάρχαιο πια εργαστήριο που είχε φτιάξει ο Μάλχο. Έτσι, κάθε χρόνο στις 23 του Μάη, οι καλύτεροι μαθητές και οι δάσκαλοι του πανεπιστημίου, προετοίμαζαν με λεπτομέρεια το εργαστήριο για μια εβδομάδα, φορούσαν τις τελετουργικές τους στολές, έμπαιναν μέσα και όλοι, ένας-ένας με τη σειρά, έδεναν τη γάτα με μια κόκκινη κορδέλα...!!!

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...