Ελάτε !

 

“Μολονότι υπάρχουν πολλά μονοπάτια αναζήτησης, η αναζήτηση παραμένει πάντα η ίδια.”

Το παραπάνω απόφθεγμα προέρχεται από τον Jalaluddin Rumi, τον Σούφι φιλόσοφο και ποιητή του εικοστού αιώνα, ο οποίος είναι επίσης γνωστός ως ο εμπνευστής των λεγόμενων «περιστρεφόμενων δερβίσιδων». Μυστικιστής με ανοιχτό και πλούσιο πνεύμα, ο Ρουμί ήταν ένας εξαίρετος δάσκαλος πνευματικής ανάπτυξης και διέθετε εξαιρετική δύναμη πειθούς. Στα γραπτά του δεν αποκλείει κανέναν, ούτε και απορρίπτει οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα ή σκέψη. Οι ιδέες του απευθύνονται εξίσου στους Σούφι όσο και στους Μουσουλμάνους, στους Βουδιστές, στους Εβραίους, στους Χριστιανούς, ακόμα και στους άθεους. Ο Ρουμί υποστηρίζει πως όλοι μπορούν να ανέλθουν στο υψηλότερο επίπεδο της ύπαρξης, στην ανώτατη και απόλυτη τελειότητα. Να πως εκφράζει την ιδέα αυτή σε ένα από τα ποιήματά του:

Ελάτε! Ελάτε, όποιοι κι αν είστε· ελάτε !

Άπιστοι, ευλαβείς, άθεοι, δεν έχει σημασία·

το δικό μας δεν είναι ένα καραβάνι απόγνωσης,

το δικό μας είναι ένα καραβάνι ελπίδας!

Μπορεί να έχετε παραβεί τους όρκους σας χίλιες φορές!

Ελάτε! Παρ’ όλα αυτά· ελάτε !

Μια μικρή ώθηση χρειάζεται για να ξεκινήσει το πνευματικό ταξίδι και μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Τώρα είναι ο κατάλληλος χρόνος. Εδώ είναι ο κατάλληλος τόπος. Όσοι πιστοί και άπιστοι προσέλθετε λοιπόν.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η αλλαγή

Όταν ήμουν μικρός ήθελα να αλλάξω τον κόσμο.

Επειδή ήταν δύσκολο να αλλάξω τον κόσμο προσπάθησα να αλλάξω τη χώρα μου.

Όταν κατάλαβα ότι δε μπορούσα να αλλάξω τη χώρα μου επικέντρωσα τις προσπάθειές μου στην πόλη μου.

Δε μπόρεσα να αλλάξω την πόλη μου και έτσι ωριμότερος πλέον προσπάθησα να αλλάξω την οικογένειά μου.

Τώρα πια, πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία και σοφότερος, κατανόησα ότι το μόνο πράγμα που μπορώ να αλλάξω τελικά είναι ο εαυτός μου και αναπάντεχα ανακάλυψα ότι αν πριν από καιρό είχα πραγματικά αλλάξει αυτό θα είχε ένα ισχυρό αντίκτυπο στην οικογένειά μου.

Η δική μου αλλαγή και της οικογένειάς μου, θα μπορούσαν να επηρεάσουν θετικά στην πόλη μου.

Η συνολική αυτή επιρροή θα μπορούσε να αλλάξει τη χώρα μου και τελικά θα μπορούσα πραγματικά να είχα αλλάξει τον κόσμο.

Αγνώστου Μοναχού

 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ο άρτος ο επιούσιος

Αν παρατηρήσουμε με προσοχή μια μέρα της ζωής μας θα δούμε σίγουρα ότι δεν ξέρουμε να ζούμε συνειδητά. Η ζωή μας μοιάζει με τραίνο που τρέχει πάνω στις σιδηροτροχιές - μηχανικές, δύσκαμπτες συνήθειες - μιας μάταιης και επιφανειακής ύπαρξης.

Το περίεργο είναι ότι δεν μας συμβαίνει ποτέ να σκεφτούμε να αλλάξουμε συνήθειες, φαίνεται ότι δεν κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε πάντοτε τα ίδια. Οι συνήθειες μας κρατούν απολιθωμένους, όμως σκεφτόμαστε ότι είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε τρομακτικά άσχημοι αλλά αυτοθεωρούμαστε Απόλλωνες…

Είμαστε πλήθη μηχανικά, λόγος υπερ-αρκετός για να λείπει κάθε αληθινό συναίσθημα από αυτό που γίνεται στη ζωή. Καθημερινά κινούμαστε πάνω στις παλιές σιδηροτροχιές των γέρικων και παράλογων συνηθειών μας και έτσι είναι σαφές ότι δεν έχουμε πραγματική ζωή. Αντί να ζούμε φυτοζωούμε άθλια και δεν δεχόμαστε νέες εντυπώσεις.

Αν ένας άρχιζε συνειδητά τη μέρα του, είναι φανερό ότι η μέρα αυτή θα ήταν πολύ διαφορετική από τις άλλες.Όταν κάποιος αντιμετωπίζει το σύνολο της ζωής του σαν αυτή τη μέρα που ζει, όταν δεν αφήνει για αύριο αυτό που πρέπει να κάνει σήμερα κι’ όλας, καταλήγει να γνωρίσει πραγματικά τι σημαίνει δουλειά πάνω στον εαυτό του. Ποτέ από μια μέρα δεν λείπει η σπουδαιότητα. Αν θέλουμε στ’ αλήθεια να αλλάξουμε ριζικά, πρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, να τον παρατηρούμε και να τον κατανοούμε καθημερινά.

Εν τούτοις οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν τον εαυτό τους. Μερικοί που τους αρέσει η δουλειά πάνω στον εαυτό τους, δικαιολογούν την αμέλειά τους με φράσεις όπως: “Η δουλειά του γραφείου δεν με αφήνει να δουλέψω πάνω στον εαυτό μου”. Τέτοια λόγια χωρίς νόημα, κενές, μάταιες, παράλογες δικαιολογίες, χρησιμεύουν μόνο σαν στηρίγματα της νωχέλειας, της ραθυμίας, της έλλειψης αγάπης για τον Μεγάλο Σκοπό. Τέτοιοι άνθρωποι αν και έχουν πολλές πνευματικές ανησυχίες είναι φανερό ότι ποτέ δεν θα αλλάξουν. Επείγει η αυτοπαρατήρηση χωρίς αναβολή, χωρίς καθυστέρηση. Η εσωτερική αυτο-παρατήρηση είναι βασική για την πραγματική αλλαγή.

Ποιά είναι η ψυχολογική σου κατάσταση όταν σηκώνεσαι; Ποιά η ψυχική σου διάθεση στη διάρκεια του πρωινού; Ήσουν ανυπόμονος με τον σερβιτόρο; Με την γυναίκα σου; Γιατί ήσουν ανυπόμονος; Τι είναι αυτό που σε συγχύζει; κ.τ.λ. Το να μην καπνίσεις ή να φας λιγότερο δεν είναι μια ολοκληρωτική αλλαγή, όμως ναι… δείχνει μια πρόοδο. Ξέρουμε καλά ότι τα ελαττώματα είναι απάνθρωπα και ζωώδη. Δεν είναι ωραίο κάποιος αφιερωμένος στον Ιερό Δρόμο να έχει υπερβολικά χοντρό φυσικό σώμα και εξογκωμένη κοιλιά έξω από κάθε αισθητική τελειότητα. Αυτό θα έδειχνε λαιμαργία, απληστία, ακόμα και τεμπελιά.

Η καθημερινή ζωή, το επάγγελμα, η δουλειά αν και ζωτικά για την ύπαρξη αποτελούν τον ύπνο της συνείδησης. Το να ξέρει κανείς ότι η ζωή είναι ύπνος δεν σημαίνει ότι το έχει κατανοήσει. Η κατανόηση έρχεται με την αυτοπαρατήρηση και την εντατική δουλειά πάνω στον εαυτό μας. Για να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας, πρέπει να δουλέψουμε πάνω στην καθημερινή μας ζωή σήμερα κι’ όλας και τότε θα καταλάβουμε τι σημαίνει η φράση της Κυριακής Προσευχής: “Δώσε μας το Ψωμί μας το καθημερινό”. Η έκφραση “καθημερινό” υπονοεί τον “επιούσιον Άρτον” ή το “Ψωμί από Επάνω”.

Η Γνώση δίνει αυτό το ψωμί της Ζωής με την διπλή έννοια των ιδεών και των δυνάμεων που μας επιτρέπουν να διαλύσουμε ψυχολογικά σφάλματα.

Samael Aun Weor

Δεν έχετε μάθει ακόμα τι είναι η πνευματικότητα…

 

Η θρησκεία δεν είναι πνευματικότητα. Η γνώση σας δεν είναι πνευματικότητα. Η ευτυχία σας δεν είναι πνευματικότητα. Η καλοτυχία σας και οι τραγωδίες δεν είναι πνευματικότητα. 

Πνευματικότητα είναι να κοιτάς τον εαυτό σου χαμογελώντας όταν η ζωή έρχεται κατά πάνω σου.

… κάθε άνθρωπος, βασιλιάς ή βασίλισσα, φτωχός ή ζητιάνος, εραστής ή φυγάς, δικηγόρος ή κατηγορούμενος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με προκλήσεις στην ζωή. Ένα πράγμα που δεν μπορείτε να αποφύγετε είναι η πρόκληση. Το εάν θα σταθείτε όρθιοι απέναντι στην πρόκληση ή θα υποχωρήσετε στην πρόκληση, αυτό είναι που καθορίζει την πνευματικότητά σας.

Είναι το πνεύμα σας μεγαλύτερο από την πρόκληση, ώστε να την αντιμετωπίσετε; Είναι απλό. Εάν το πρόσωπό σας και η χάρη σας δεν υποχωρήσουν μπροστά στην πρόκληση, τότε είστε πνευματικός. Αλλιώς, δεν είστε. Τελεία.

Γιόγκι Μπάτζαν 

από ΦAOS SATORI

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Οι “άλλοι” καθρεφτίζουν τα συναισθήματά μας

"Οι σχέσεις δεν προκαλούν πόνο και δυστυχία.

Φέρνουν στην επιφάνεια τον πόνο και τη δυστυχία 

που ήδη υπάρχει μέσα σου."

Eckhart Tolle 

 

Εκπέμπουμε τα συναισθήματά μας, σαν ενέργειες, είτε τα εκφράζουμε είτε όχι. Αυτές οι ενέργειες κάνουν τους άλλους να αντιδρούν και να συμπεριφέρονται με τρόπους που αντανακλούν τα συναισθήματά μας. Όταν έχουμε έντονα αρνητικά συναισθήματα για διάρκεια χρόνου (όχι απλά στιγμιαία συναισθήματα, που είναι φυσιολογικά και αβλαβή), στην πραγματικότητα αυξάνουμε την πιθανότητα να μας φερθούν οι άλλοι αρνητικά.

Ακόμη κι όταν είμαστε «αθώοι», και δεν έχουμε βλάψει κανέναν, ο φόβος μας για τους άλλους θα τους προσκαλέσει υποσυνείδητα να φερθούν με τρόπους που καθρεφτίζουν τους δικούς μας φόβους. Το ίδιο ισχύει για τα συναισθήματα του θυμού, της ενοχής, του πόνου, της προδοσίας, του μίσους, της πίκρας, της απόρριψης, της κριτικής και όλα τα άλλα. Αυξάνουν την πιθανότητα έλξης αυτού για το οποίο αισθανόμαστε αρνητικά.

Αυτό είναι ένα γεγονός που είναι εξαιρετικά σημαντικό να θυμόμαστε όταν περνάμε «καιρούς δοκιμασίας». Στην πραγματικότητα δοκιμάζεται η ικανότητά μας να παραμείνουμε θετικοί νιώθοντας άξιοι, ασφαλείς και δυνατοί μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας στην αντιμετώπιση των ανθρώπων και των καταστάσεων.

------

Μη φεύγεις, μη φεύγεις από μένα
Ο εαυτός είναι το πολυτιμότερο εργαλείο σου για να καταλάβεις τον κόσμο.
Κοίταξε μέσα σου δες ποιος είσαι και μη φοβηθείς να είσαι αυτό που είσαι.
Γιατί είσαι ο κόσμος.
Ούτε μέσα, ούτε έξω, ούτε κάτι διαφορετικό απ’ αυτόν.
Ο κόσμος εμείς είμαστε
και καθένας από μας είναι ο κόσμος

Τζελαλαντίν Ρουμί

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Η εύρεση της Αλήθειας μέσα από το σπάσιμο των συνηθειών

 

Για να βρεις μόνος τι είναι αλήθεια και να μην ακολουθείς κάποιον άλλον που σου λέει εκείνος τι είναι αλήθεια ή ισχυρίζεται αυθαίρετα τι είναι ψεύτικο και τι είναι αληθινό,  πρέπει να δεις τι είναι ουσιαστικά ψεύτικο και να το εγκαταλείψεις. Με άλλα λόγια, βρίσκει κανείς τι είναι αληθινό, σίγουρα, μόνο μέσα από την άρνηση. Πείτε, για παράδειγμα, ότι συνειδητοποιεί κανείς ότι δεν μπορεί να έχει έναν ήσυχο νου όσο υπάρχει απληστία. Τότε, στρέφεσαι όχι προς την ησυχία του νου, αλλά προς την απληστία. Ψάχνεις να δεις αν η απληστία ή η τσιγκουνιά ή ο φθόνος μπορούν να εγκαταλειφθούν εντελώς.

Αν θέλω όντως να κατανοήσω στην ολότητά του αυτό το εκπληκτικό πράγμα που ονομάζεται ζωή, που πρέπει να περικλείει το σύνολο όλων των θρησκειών, Αν θέλω να είμαι ευαίσθητος απέναντί της και δω τότε ότι ο εθνικισμός, ο τοπικισμός ή οποιαδήποτε περιοριστική προσέγγιση είναι ό,τι πιο καταστροφικό γι’ αυτή την κατανόηση, τί θα συμβεί; Σίγουρα θα συνειδητοποιήσω ότι πρέπει να εγκαταλείψω τον εθνικισμό, ότι πρέπει να πάψω να είμαι ινδουιστής, μουσουλμάνος ή χριστιανός. Πρέπει να πάψω να έχω την αμετακίνητη, εθνικιστική στάση μου και να ελευθερωθώ από την αυθεντία της οργανωμένης θρησκείας, του δόγματος και της πίστης. Μέσα από την άρνηση, λοιπόν, ο νους αρχίζει να αντιλαμβάνεται τι είναι αληθινό. Οι περισσότεροι, όμως, από μας το βρίσκουν πολύ δύσκολο να κατανοήσουν μέσα από την άρνηση, επειδή νομίζουμε ότι δεν οδηγεί πουθενά, ότι δεν μας προσφέρει τίποτα. Εκείνο που λέμε εδώ είναι ότι θα δημιουργηθεί μία κατάσταση κενού και ότι φοβόμαστε αυτό το κενό λες και τώρα ο νους μας δεν είναι άδειος.

Για να κατανοηθεί η απεραντοσύνη, η ποιότητα αιωνιότητας της ζωής, σίγουρα πρέπει να την προσεγγίσεις μέσα από την άρνηση. Κι αυτό γιατί όταν είσαι δεμένος με κάποια ειδική κατεύθυνση δράσης, με κάποιο καθορισμένο μοντέλο ύπαρξης, δυσκολεύεσαι εξαιτίας τους να απελευθερωθείς από όλα αυτά και να αντικρίσεις έναν καινούριο δρόμο, μια νέα προσέγγιση. Στο κάτω - κάτω, ο θάνατος είναι μια έσχατη άρνηση. Μόνο όταν πεθαίνει κανείς “τώρα” ενώ συνεχίζει να ζει- πράγμα που σημαίνει ένα διαρκές σπάσιμο των “συνηθειών-μοντέλων”, των πιστεύω που έχει κανείς- τότε μόνο μπορεί να ανακαλύψει τι είναι η ζωή. Αλλά οι περισσότεροι από εμάς λένε, “δεν μπορώ να σπάσω το μοντέλο, είναι αδύνατο, γι’ αυτό πρέπει να μάθω έναν τρόπο σπασίματός του, πρέπει να κάνω τις πρακτικές κάποιου συστήματος, ν’ ακολουθήσω μια μέθοδος σπασίματός του”. Έτσι, γινόμαστε σκλάβοι του καινούργιου μοντέλου που στήνουμε μέσα από τις πρακτικές του. Δεν σπάσαμε το μοντέλο, απλώς υποκαταστήσαμε το παλιό μοντέλο με το καινούργιο.

J. Krishnamurti 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό

ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ

 

Η σοφή κυβερνητική τριανδρία της μνημονιακής επιβεβαίωσης (επαναδιαπραγμάτευσης προεκλογικά), ετοιμάζεται να προχωρήσει σε νέες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων για να ικανοποιήσει τις εντολές των τοποτηρητών της. Τα μέτρα λιτότητας και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας δεν επαρκούν για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Η κατηφόρα είναι πλέον ανεξέλεγκτη και όσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουμε τόσο μικρότερες θα είναι και οι απώλειες. Η Ελλάδα μπορεί να σωθεί με τις δικές της δυνάμεις και με την εκμετάλλευση των δικών της πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ασφαλώς θα πρέπει να προηγηθεί μια περίοδος απεξάρτησης της οικονομίας από τα βαποράκια της Ευρώπης, αλλά ο αγώνας της ανοικοδόμησης θα στηριχθεί από όλους τους Έλληνες γιατί θα έχει και προοπτική και αξιοπρέπεια!

Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα ισχυρίζεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου προτιμά τη σιγουριά από το ρίσκο. Είναι risk averse. Οι κοψοχέρηδες ψηφοφόροι διαπιστώνουν έντρομοι τώρα ότι η μόνη "σιγουριά" που επέλεξαν είναι αυτή της ασφαλούς χρεοκοπίας, της πείνας, της εξαθλίωσης, του ξεπουλήματος και της υποδούλωσης. Αιματηρές θυσίες επί θυσιών δεν αρκούν να χορτάσουν το αδηφάγο χρέος που η κομματοκρατία και τα αφεντικά τους δημιούργησαν και συνεχίζουν να συντηρούν. Οι Βορειοευρωπαίοι δεν θέλουν μια Ελλάδα ελεύθερη και οικονομικά ανεξάρτητη, αλλά ένα προτεκτοράτο. Ο λαός εν μέρει πληρώνει τις δικές του επιλογές. Έδωσε ξανά το τιμόνι σ' αυτούς που τσάκισαν το καράβι στα βράχια! Ίσως χρειαζόμαστε να πιάσουμε πάτο για να βάλουμε μυαλό και να τολμήσουμε ριζικές αλλαγές.

Η χώρα χρειάζεται νέο κοινωνικό συμβόλαιο, χτίζοντας (κι αποκαθιστώντας) σχέση εμπιστοσύνης με ένα πλήρως ανανεωμένο πολιτικό σύστημα, ένα σύστημα που θα έχει στείλει σπίτι τους (ή φυλακή) όλους τους διαπλεκόμενους «κύριους Τίποτα» , ένα σύστημα που θα υποστηρίξει το αναφαίρετο δικαίωμα του Ελληνικού λαού να ζήσει αφέντης κι όχι δούλος στον τόπο του, ένα πολιτικό σύστημα που θα αντισταθεί στις αισχρότητες του Ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού, προβάλλοντας το απλό επιχείρημα: Αν δεν θέλετε να μας βοηθήσετε έντιμα, αγαπητοί συνέταιροι (κι όχι «δανειστές», τι άθλια διατύπωση), αυτό απλά σημαίνει πως πιστεύετε ότι βρήκατε τη χρυσή ευκαιρία να μετατρέψετε τη χώρα μας σε προτεκτοράτο. Αυτό δεν πρόκειται να το επιτρέψουμε. Η Ελλάδα, ως μαγαζί γωνία, ενδιαφέρει πολλούς «πονηρούς», που εκπροσωπούνται εντός συνόρων από το ικανό πλήθος όσων μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν. Και τι λένε όλοι αυτοί οι αθεόφοβοι: Πώς πρέπει να ...πεθάνουμε, για να μας σώσουν ...μετά θάνατον! Έλεος, «ισότιμοι εταίροι» μας, έλεος. Άλλο να μεταρρυθμίσουμε το κράτος (που το κατάντησαν έτσι εκείνοι ακριβώς που στηρίξατε με νύχια και με δόντια για να μας ...ξανασώσουν στη σημερινή άθλια συγκυρία), κι άλλο να εξαθλιωθούμε, πληρώνοντας (ξανά και ξανά) τις εγκληματικές αστοχίες του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος που συνεχίζει τις ...φιλότιμες προσπάθειες να μετατρέψει οριστικά τη χώρα σε τριτοκοσμικό μαγαζί του Ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, ξεπουλώντας μπιρ παρά τον εθνικό μας πλούτο...

Πάρτε το χαμπάρι : η αντοχή μας και η ανοχή μας έχει και όριο! Συνεχίζετε να ψηφίζετε χαράτσια και μειώσεις αλλά είσαστε γελασμένοι αν πιστεύετε ότι έτσι μπορείτε να γεμίσετε τα ταμεία σας, γιατί "ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος"!!!

του Ιωάννη Αυγουστάτου
από Ευτοπία

 

Πρέπει να είμαστε
πρόθυμοι να απαλλαγούμε από
τη ζωή που σχεδιάσαμε για
να ζήσουμε τη ζωή
που μας περιμένει.

 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...