Αν οι άνθρωποι σε αποφεύγουν…

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που όταν τους συναντάς νιώθεις ξαλαφρωμένος. Όταν φεύγουν, νιώθεις φωτεινός, νιώθεις να ρέεις, νιώθεις πιο ζωντανός, με εντονότερο παλμό – σαν να σου έχουν πάρει ένα μεγάλο βάρος από το κεφάλι σου, από το στήθος σου, σαν να έχυσαν κάποιο νέκταρ μέσα σου. Όταν φεύγουν, νιώθεις την καρδιά σου να χορεύει. Τους περιμένεις να ξανάρθουν, αναζητάς την παρέα τους, την απολαμβάνεις, επειδή τρέφεσαι από την παρουσία τους.

Επίσης υπάρχει και το αντίθετο είδος ανθρώπων. Όταν σε συναντούν, σε αφήνουν βαρύτερο από ότι ήσουν προηγουμένως. Σε αφήνουν σε ένα είδος απόγνωσης, αηδίας. Νιώθεις ότι σε έχουν ρουφήξει. Η ενέργειά σου είναι πεσμένη. Έχουν πάρει κάτι από την ενέργειά σου και δεν σου έχουν δώσει τίποτα. Αυτό είναι καθημερινή εμπειρία.

Αν οι άνθρωποι σε αποφεύγουν, να θυμάσαι ότι δεν φταίνε εκείνοι. Κάτι σ’ εσένα τους κάνει να σε αποφεύγουν. Αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να σε συναντούν, αν βρίσκουν δικαιολογίες για να ξεφύγουν από σένα, να θυμάσαι ότι δεν είναι εκείνοι υπεύθυνοι. Εσύ κάνεις κάτι κακό στην ενέργειά τους.

Αν οι άνθρωποι αναζητούν τη συντροφιά σου, αν γίνονται αμέσως φιλικοί, αν νιώθεις ένα είδος συμπάθειας και ακόμη οι ξένοι έρχονται και κάθονται δίπλα σου και σου κρατούν το χέρι, αυτό σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο τους βοηθάς – είτε το ξέρεις είτε όχι.

Μπορούμε να μοιραστούμε με τους άλλους μόνο αυτό που έχουμε. Κι αυτό που έχουμε είναι αυτό που είμαστε. Ας αρχίσουμε λοιπόν την ανάπτυξη από τον εαυτό μας.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Εσύ είσαι η προτεραιότητα - Όσσο

Είναι εφικτό να αναζητά κανείς το μονοπάτι της αλήθειας και ταυτόχρονα να αγωνίζεται για να ελευθερώσει τη χώρα του από την τυραννία;

Δεν υπάρχει καμιά διαμάχη ανάμεσα στην αναζήτησή σου για την αλήθεια και την πνευματική ελευθερία και στον αγώνα σου εναντίον της πολιτικής τυραννίας – αν και τα ζητήματα γίνονται λίγο πιο πολύπλοκα.

Η προτεραιότητα θα πρέπει να είναι η επίτευξη της δικής σου πνευματικής ελευθερίας, επειδή οι πολιτικές τυραννίες έρχονται και φεύγουν. Καμιά τυραννία δεν έχει διαρκέσει για πάντα. Και δεν μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος για το ότι η μία πολιτική τυραννία από την οποία θα έχεις απαλλαγεί, δεν θα αντικατασταθεί από μια άλλη.

Μην τρέφεις υπερβολικές ελπίδες σε ένα όμορφο μέλλον. Η ιστορία μας διδάσκει κάτι άλλο. Οι άνθρωποι θα παραμείνουν στην ίδια άσχημη κατάσταση. Θα υπομένουν τους ίδιους τρόμους και κάτω από ένα καινούργιο καθεστώς. Μόνο οι σφαγείς έχουν αλλάξει.

Ασφαλώς και δεν εναντιώνομαι στο να αγωνίζεσαι για την ελευθερία του έθνους σου, μην το κάνεις όμως αυτό προτεραιότητα. Η προτεραιότητα σου θα πρέπει να είναι η πνευματική σου ελευθερία, την οποία δεν μπορεί να σου την πάρει κανένας. Αν καταφέρνεις να πολεμάς ταυτόχρονα και την τυραννία, τότε το υποστηρίζω απόλυτα. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο. Για την ακρίβεια είναι πάρα πολύ δύσκολο. Την στιγμή που αρχίζεις να πολεμάς εναντίον κυβερνήσεων, μπλέκεσαι τόσο πολύ, που ξεχνάς τελείως τον εαυτό σου.

Είναι άσχημο να παραμένεις κάτω από οποιουδήποτε είδους σκλαβιά. Η μεγαλύτερη σκλαβιά όμως είναι της ψυχής σου. Ελευθέρωσε την ψυχή σου από το παρελθόν – ελευθέρωσέ την από τις καταβολές και τους προγραμματισμούς με τους οποίους ανατράφηκες. Η αναζήτησή σου για την αλήθεια θα πρέπει να παραμένει η βασική και υπέρτατη φροντίδα σου. Αν σου έχει απομείνει ενέργεια, μπορείς να πολεμάς και πολιτικές τυραννίες. Να ξέρεις όμως ότι πρόκειται να απογοητευτείς. Στη διάρκεια των αιώνων, όλοι όσοι είχαν την ιδέα ότι «θα ελευθερωθούμε», απογοητεύτηκαν.

Η δική μου ελπίδα δεν είναι πια στις υποσχέσεις των επαναστατών. Η δική μου ελπίδα είναι στη γέννηση του ρέμπελου, του ανθρώπου που είναι ανυπόταχτος, αδάμαστος. Και για να μπορέσει να γεννηθεί ο ρέμπελος, η βασική αναγκαιότητα, η ουσιαστική μεταμόρφωση είναι η ελευθερία της ατομικότητάς σου από το παρελθόν σου, από τις καταβολές και τους προγραμματισμούς με τους οποίους ανατράφηκες. Ο διαλογισμός θα βοηθήσει στο να σε κάνει άτομο. Και μόνο μια κοινότητα ατόμων που είναι πνευματικά ελεύθερη, που έχει σπάσει όλες τις γέφυρες που πηγαίνουν πίσω στο παρελθόν, θα έχει τα μάτια που εστιάζουν στα πιο μακρινά αστέρια.

Όλοι τους θα είναι κατά κάποιο τρόπο ποιητές, ονειροπόλοι, μύστες και διαλογιστές. Και αν δεν γεμίσουμε τον κόσμο με τέτοιους ανθρώπους, ο κόσμος απλώς θα αντικαθιστά τη μια τυραννία με κάποια άλλη κι αυτό θα είναι απολύτως μάταιο.

Εσύ είσαι η προτεραιότητα. Πήγαινε στις ρίζες σου, βρες τον εαυτό σου, γίνε ρέμπελος κι άφησε κι άλλους ανθρώπους να γίνουν ρέμπελοι. Κι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορείς να βοηθήσεις την ανθρωπότητα να δημιουργήσει ένα χρυσό μέλλον.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Μάθημα ζωής

H εφτάχρονη πιτσιρίκα που πουλάει τα γλυκά στο δρόμο της Δαμασκού και ταυτόχρονα γράφει τα μαθήματά της (!) δεν άφηνε με τίποτε τον Wasim Kheir Beik να την φωτογραφήσει. Τελικά ο φωτογράφος του πρακτορείου SANA πήρε αυτό που ήθελε με φακό από 30 μέτρα απόσταση (μαζί και το πρώτο βραβείο για το 2007 από την Ένωση Αραβικών Πρακτορείων Ειδήσεων), χαρίζοντας και σε μας τη θαυμάσια αυτή εικόνα με τα συγκινητικά μηνύματα..

Η απώλεια της μαγείας

Καθισμένος σε βαθιά εσωτερική γαλήνη στην ακτή απολαμβάνω το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Εισπνέω την αλμύρα του αέρα, αφουγκράζομαι τον παφλασμό των κυμάτων, νιώθω τη άμμο να χαιδεύει τις πατούσες μου και την απαλή αύρα να αγκαλιάζει ολόκληρο το σώμα μου. Γοητευμένος παρατηρώ τα χρώματα του ουρανού που αλλάζουν κάθε λεπτό και τις σκιές των γλάρων που προσπερνούν. Βιώνω την απόλυτη ομορφιά της Γης και την δική μου απόλυτη εσωτερική ομορφιά ως ένα απειροελάχιστο κομμάτι τις παγκόσμιας συνειδητότητας. Η Γη, το σώμα μου, οι αισθήσεις μου και η όλη κατάσταση είμαστε ένα. Ένας άνθρωπος και ο κόσμος στα πόδια του.

Ξαφνικά μπαίνει στη μέση το μυαλό μου κι αρχίζει να σκέφτεται ότι οι άνθρωποι παλιότερα πίστευαν πως πίσω από τον ορίζοντα ο κόσμος έφτανε στο τέρμα του. Τι αστείο… Αρχίζει να αναρωτιέται στη συνέχεια πόσες αποχρώσεις μπορεί να πάρει ο ουρανός. Αποχρώσεις… Λες μια σύγχρονη οθόνη υπολογιστών να μπορούσε να τις αποδώσει όλες ; Μπα δε νομίζω. Δεν υπάρχει ομορφότερο θέαμα από την ίδια τη φύση. Μα κάτσε, είναι ευκαιρία να βγάλω μια φωτογραφία αυτό το υπερθέαμα. Είναι αρκετά σκοτεινά, λες να βγει κουνημένη; Που να βρω ένα βράχο να τη στηρίξω; Χμμ εκείνος ο φωτογράφος λίγο παρακάτω χρησιμοποιεί τρίποδο. Η φωτογραφία του δε θα βγει κουνημένη… Κάτι τέτοιο είναι ότι πρέπει για την περίπτωση. Αλλά ένα τρίποδο είναι ογκώδες και βαρύ για να το κουβαλάς μαζί στις διακοπές σου. Για ποιόν βγάζει άραγε την φωτογραφία; Συνειδητοποιώ ότι ο ήλιος είναι έτοιμος να εξαφανιστεί. Λένε πως οι αχτίνες του χρειάζονται περίπου οχτώ λεπτά μέχρι να φτάσουν στη Γη. Συνεπώς ο ήλιος έχει δύσει εδώ και πολλή ώρα…

Αντιλαμβάνομαι ότι οι σκέψεις μου είναι φλύαρες και ανούσιες, με κλονίζουν εσωτερικά και θυμώνω με τον εαυτό μου για μια στιγμή. Μετά αυτοσυγκεντρώνομαι ξανά στο ηλιοβασίλεμα προσπαθώντας να νιώσω και πάλι το υπέροχο συναίσθημα που βίωσα πριν. Μόνο που η μαγεία έχει πια εξανεμιστεί.

Κάθε κρίση που κάνουμε –για να μη μιλήσουμε για προκαταλήψεις- είναι ένα φίλτρο που βάζουμε ανάμεσα σε μας και την πραγματικότητα.

Ο άνθρωπος πρώτα από όλα είναι ζώο που κρίνει - Νίτσε

Ο συχνότερος τρόπος για να διακόψουμε από μόνοι μας τα πιο υπέροχα συναισθηματικά βιώματα είναι η λειτουργία του σχολιασμού από το νου μας. Το μυαλό δεν μπορεί να μείνει σε ησυχία. Δεν μπορεί να επιτρέψει έτσι απλά στις εντυπώσεις των αισθήσεων και στα συναισθήματα να γίνουν αυτό που είμαστε. Μετά από λίγη ώρα πρέπει να κάνει ένα σχόλιο. Θέλει να δείξει ότι συμμετέχει κι αυτό, ακόμη κι αν δεν έχει να συνεισφέρει κάτι ουσιαστικό.

Αυτό που βιώνουμε μια όμορφη στιγμή είναι σαν τη θάλασσα. Αν το μυαλό το σχολιάσει το υποβιβάζει σε έναν κουβά νερό. Συμπιέζει μεγάλα συναισθήματα σε λόγια μικρά.

«Η γνώση πρέπει να αντικαθίσταται με τη σοφία. Έτσι θα μειωθούν οι έγνοιες. Αν θέλει κανείς να τα καταλάβει όλα μόνο με τη λογική, θα διώξει τη σοφία μακριά.»

Λάο Τσε

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

ΣΙΝΤΑΡΤΑ - Το αριστούργημα του ΧΕΡΜΑΝ ΧΕΣΣΕ σε ταινία

Ένας άνθρωπος ψάχνει να βρει τον εαυτό του και ανακαλύπτει τον Κόσμο. Ύμνος στην ατομικότητα. Αν μείνει όμως κάποιος εκεί, την πάτησε. Γνωρίζει τον εαυτό του, γιατί εκεί συναντά την επιμέρους αντανάκλαση του Κόσμου. Φτάνει στο Εγώ για να το εγκαταλείψει. Βρίσκει το Εγώ για να το διαλύσει στον πολύμορφο πλούτο του κόσμου κι όχι για να το βάλει σε ένα βάθρο, ως τη μόνη στον κόσμο οντότητα με αυταξία και απόλυτο αυτοσκοπό.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...