Κοίτα δίχως να κοιτάς και άκου δίχως να ακούς...

Το να διακρίνω δίχως να κρίνω

Στο διαλογισμό της Ράτζα Γιόγκα υπάρχει μια φράση, 'κοίτα δίχως να κοιτάς! Άκου δίχως να ακούς!' το οποίο σημαίνει ότι μαθαίνω να διατηρώ πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας ακόμη και της αρνητικής της πλευράς δίχως όμως να εστιάζομαι σε αυτή. Σε ότι εστιάζομαι αυτό απορροφώ...

Όπως μια θηλιά σφίγγει όσο αντιδρούμε σε αυτή έτσι και η πραγματικότητα δηλητηριάζει το είναι μας όταν αντιδρούμε σε αυτή. Και ποιες είναι οι μορφές αντίδρασης στη θηλιά αυτή; Κριτική, κατηγόρια ή 'ταμπελοποίηση' : Μόλις κριτικάρω βάζω τα πάντα σε βολικά 'κουτιά' και ξεκινάω τη αναζήτηση 'αγοραστών' - δηλ. άλλα άτομα με ίδιες κριτικές απόψεις με εμένα. Οι άλλοι συμφωνούν διασπείροντας τη δυσφήμιση ενώ μέσα μου νιώθω μια διαστρεβλωμένη αίσθηση που νομίζω ότι είναι 'το αίσθημα του ανήκειν'... απλά έχω ήδη σκοτώσει λίγο ακόμη τη συνείδησή μου γιατί ήταν ο πιο βολικός δρόμος.

Η θηλιά της αρνητικότητας μέσα μου σφίγγει, οι σκέψεις μου και οι λέξεις μου γίνονται 'πικρόχολες' (νομίζοντας ότι είναι 'έξυπνα' ή 'ρεαλιστικά' σχόλια), εστιάζομαι πολύ συχνά στο αρνητικό, έχω την τάση να διορθώνω τους άλλους και έτσι η αμφιβολία, η ανειρηνικότητα, η απόγνωση και οι... πονοκέφαλοι γίνονται η καθημερινότητά μου...

Γιατί; Τί μήνυμα μου φέρνουν όλα αυτά τα συμπτώματα;

Ας ρωτήσω τον εαυτό μου στη σιωπή. Ας ακούσω λίγο καλύτερα...
Πώς χρησιμοποιώ το νου μου; Πώς χρησιμοποιώ τη διάνοια μου; Με τι θρέφω το νου μου; Αν θρέφομαι με έτοιμες τροφές (fast-food) η απουσία θρεπτικών συστατικών θα με εκθέσει σε ασθένειες. Παρότι τις έχουμε συνηθίσει και τις βρίσκουμε διασκεδαστικές, κάποιες ασχολίες όπως το να ανιχνεύουμε το αρνητικό, να κάνουμε 'κοινωνική κριτική' κλπ. είναι κάτι που αδυνατίζει το νου, την αντίληψή και τη συνείδησή μας:

Μπορεί να μας βγαίνουν πλέον αυθόρμητα αλλά δεν είναι όλες οι σκέψεις ωφέλιμες για το νου μας... πολλές από αυτές τις 'αθώες' σκέψεις οδηγούν εδώ και καιρό τον σύγχρονό μας πολιτισμό στην 'επιδημία' που ονομάζεται 'κατάθλιψη': στην πλήρη αδυναμία του νου και της καρδιάς να νιώσουν κάτι αγνό και θετικό 'φρενάροντας' το αρνητικό και άχρηστο. Η παράλυση της διάνοιας και έτσι η ανικανότητά της να αντιληφθεί τα αληθινά μεγέθη των καταστάσεων (τα μικρά μου φαίνονται μεγάλα και τα μεγάλα ασήμαντα...)

Στη σιωπή και το διαλογισμό μπορώ να βάλω τον εαυτό σε 'καραντίνα'... παρατηρώ το νου και αντιλαμβάνομαι την κατάστασή του. Αντιλαμβάνομαι πώς τον χρησιμοποιούσα τόσο καιρό... Στη σιωπή αντιλαμβάνομαι, 'φωτίζομαι' ως το πώς χρησιμοποιούσα την κοφτερή διάνοια για να διορθώνω, στηλιτεύω τους άλλους και τα ελαττώματά τους... θέλω να συνεχιστεί αυτό...; εγώ θα το αποφασίσω...

Στη σιωπή, εγώ το ζωντανό ον φωτός, ένας φωτεινός σπόρος που στο βάθος του υπάρχει καλοσύνη και γαλήνη επιλέγω σιγά σιγά να εστιάζομαι με ευγνωμοσύνη στη θετική πλευρά της ζωής... σταδιακά ανακαλύπτω το νόημα και το μάθημα πίσω από κάθε κατάσταση. Πριν την κάθε σκέψη ας ελέγξω βαθύτερα... πού θέλω να εστιάσω; τί θέλω να πετύχω; ας αποστασιοποιηθώ από τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου και ας βοηθήσω τους γύρω μου με θετικές προτάσεις και όχι διορθώσεις... ας σεβαστώ ότι είναι υπάρξεις όπως και εγώ... ας μάθω να βλέπω και να αντιλαμβάνομαι τους άλλους ως ψυχές... το ότι υπάρχουν σημαίνει ήδη κάτι... ας επιστρέψω στη συνειδητότητα ψυχής... στη φυσική μου κατάσταση αντίληψης...

Πηγή

Ναι θα έφευγα από την Ελλάδα...

της Μάρως Κουρή

Όχι επειδή υπάρχει κρίση.

Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες.

Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο.

Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς - και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο - συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας - να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ'το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.

Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα - αν τον βγάλει - και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα - λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα.

Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ' ένα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα.

Το τίμημα που πληρώνουμε γι' αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο.

Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω.....

Το άρθρο έστειλε η Ελένη Μορφοπούλου

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Παίζουμε Οικολογικά !

77 καλλιτέχνες, 40 διαφορετικά σημεία της Αττικής και ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, συνθέτουν τον καμβά της δράσης και της δημιουργίας του «εναλλακτικού» video


«Παίζουμε Οικολογικά -- Ζούμε Λογικά -- Ενεργούμε Ομαδικά»!

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

ΔΕΣ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Όχι σε τούτη τη ζωή

Στις διακοπές, η Σοφί, μια 32χρονη φυσικοθεραπεύτρια, ερωτεύτηκε τον Ντέιβιντ, έναν κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερο της δικηγόρο. Και οι δύο αισθάνθηκαν πως τους συνέδεε κάτι παραπάνω από ένα καλοκαιρινό ειδύλλιο. Τα αισθήματα ήταν τόσο δυνατά, λες και ο ένας είχε ξαναβρεί στον άλλο έναν αγαπημένο σύντροφο χαμένο εδώ και χρόνια.

Παρά αυτή την πρωτόγνωρη «ψυχική ταύτιση», υπήρχαν ορισμένες καταστάσεις που στέκονταν εμπόδιο στο ενδεχόμενο μιας σχέσης. Ο Ντέιβιντ ήταν Αμερικανός, ενώ η Σοφί Ελβετίδα. Ο Ντέιβιντ ήταν παντρεμένος και στην πατρίδα του είχε δύο μικρές κορούλες. Δεν ήταν ευτυχισμένος με τη γυναίκα του, ωστόσο αγαπούσε την οικογένειά του και τη ζωή που είχε κατορθώσει να χτίσει. Ποτέ στο παρελθόν δεν του είχε περάσει από το μυαλό να ξενοκοιτάξει ή να εγκαταλείψει τη γυναίκα του, αλλά με το που συνάντησε τη Σοφί όλα ανατράπηκαν.

Οι μέρες που πέρασαν μαζί ήταν γεμάτες πάθος και ευτυχία. Ταυτόχρονα, από πάνω τους κρεμόταν όλο αυτό το διάστημα η δαμόκλειος σπάθη μια καταλυτικής ερώτησης: «Τι θα κάνουμε με τον έρωτά μας;» Για τη Σοφί τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Ήταν αδέσμευτη και ήταν διατεθειμένη να εγκαταλείψει τα πάντα για χατίρι του Ντέιβιντ και να μετοικήσει στην άλλη άκρη της Γης. Για τον Ντέιβιντ τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Όσο μεγαλύτερη έλξη ένιωθε για τη Σοφί, τόσο εντονότερες γινόταν οι τύψεις του. Αγαπούσε τη Σοφί όσο τίποτ’ άλλο. Αλλά αγαπούσε και την οικογένειά του. Μέσα από πολλές δραματικές συζητήσεις, οι δυο τους προσπάθησαν να βρουν μια ξεκάθαρη λύση για το τι έπρεπε να κάνουν, αλλά οι δρόμοι που ανοίγονταν μπροστά τους δεν ήταν ιδανικοί για τον Ντέιβιντ. Από τη μια πλευρά δεν ήθελε να αφήσει τη Σοφί, από την άλλη δεν ήθελε να αφήσει την –τουλάχιστον εξωτερικά άθικτη- οικογένειά του. Μέρες και νύχτες έστυβε το μυαλό του να βρει μια λύση και τα αισθήματά του άλλαζαν διαρκώς. Τελικά δεν άντεξε άλλο αυτό το μαρτύριο και έφυγε χωρίς καν να αποχαιρετήσει τη Σοφί. Άφησε στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου ένα γράμμα όπου εξηγούσε για ποιο λόγο διάλεξε τελικά να ζήσει με την οικογένειά του. Τελείωνε το γράμμα με τα εξής λόγια: «Ότι κι αν ήταν αυτό που μας έφερε κοντά και μας ένωσε, δεν μπορώ να το ζήσω μαζί σου. Όχι σε τούτη τη ζωή».

Τώρα ήταν η σειρά της Σοφί να ζήσει το μεγαλύτερο εσωτερικό δράμα της ζωής της. Αγαπούσε αυτό τον άντρα όσο δεν είχε αγαπήσει κανέναν μέχρι τότε, και την ίδια στιγμή δε γινόταν να είναι μαζί του! Οι σκέψεις και τα συναισθήματα της περιστρέφονταν αδιάκοπα γύρω από τις τελευταίες μέρες που είχε ζήσει με τον Ντέιβιντ, γύρω από όσα είχαν ή δεν είχαν ειπωθεί, αλλά κυρίως γύρω από την αναζήτηση μιας εξήγησης για τις αντιφάσεις αυτές. Πως ήταν δυνατό δυο άνθρωποι να αισθάνονται πλασμένοι ο ένας για τον άλλο και συνάμα να μην μπορούν να ζήσουν μαζί; Ποια δύναμη του σύμπαντος επεφύλασσε τέτοιες φρικτές καταστάσεις στους ερωτευμένους;

Ό,τι κι αν έλεγε η ίδια στον εαυτό της ή ό,τι κι αν της έλεγαν οι φίλες της για να την παρηγορήσουν, ο εσωτερικός πόνος δεν έλεγε να πάρει τέλος και οι σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό της βασανιστικά.

Για να αποσπάσει την προσοχή της, διάβαζε βιβλία και έβλεπε τηλεόραση μανιωδώς. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το μεγαλύτερο κομμάτι του είναι της εξακολουθούσε να είναι απασχολημένο με τις επίμονες σκέψεις και τα συναισθήματά της. Ήταν ερωτευμένη με έναν άντρα που δεν έπρεπε να αγαπά. Ήταν τρελό! Και όσο κι αν το λαχταρούσε, δεν μπορούσε να σταματήσει να τον αγαπά. Ξαφνικά, κάπου σε μια αδιάφορη τηλεοπτική εκπομπή, η Σοφί άκουσε μια φράση σαν αναλαμπή, που ταρακούνησε τις χαώδεις σκέψεις μέσα στο κεφάλι της. Κάποιος είπε : «Αγαπήστε όποιον θέλετε!»

Διαμιάς όλα έγιναν ξεκάθαρα στο μυαλό της: Ο έρωτας της δεν ήταν «λάθος». Ούτε όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα ήταν «πρόβλημα», γιατί ήταν τα αισθήματα που είχε στη καρδιά της.

Ναι, μαζί με την ομορφιά του έρωτα ένιωθε και τον πόνο του χωρισμού, αλλά ήταν η πικρή αλήθεια που κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι ο Ντέιβιντ είχε επιλέξει μια άλλη ζωή. Ήταν απίστευτα κρίμα, αλλά δεν ήταν «λάθος». Ήταν απλώς και μόνο η γυμνή αλήθεια.

Το πρόβλημα που δεν άφηνε τη Σοφί να ηρεμήσει για εβδομάδες ήταν η πεποίθηση της πως κάποιο λάθος είχε γίνει. Ήταν η ιδέα πως τα συναισθήματά της και η πραγματικότητα ήταν αντιφατικά. Μόνο που δεν υπήρχε καμία αντίφαση! Αγαπούσε τον Ντέιβιντ και ο Ντέιβιντ την αγαπούσε με τη σειρά του. Και ταυτόχρονα ο Ντέιβιντ αγαπούσε την οικογένειά του και είχε διαλέξει εκείνη τη ζωή. Ήταν θεμιτό να αγαπάς δύο ανθρώπους ταυτόχρονα. Ήταν θεμιτό να αγαπάς εκτός μιας σχέσης. Ο έρωτας ήταν επιτρεπτός σε οποιαδήποτε μορφή.

Τώρα συνειδητοποιούσε πως έπρεπε να αναστηθεί και να συνεχίσει να ζει τη ζωή της «μαζί» με τον έρωτά της για τον Ντέιβιντ. Η ερωτική απογοήτευση επέμεινε για λίγο ακόμα, αλλά κάποια στιγμή υποχώρησαν τα τραγικά συναισθήματα και, μια μέρα, όταν πλέον είχε σχεδόν βγάλει τον Ντέιβιντ από το μυαλό της, εμφανίστηκε ο Λικ, ένας σύμβουλος επενδύσεων που έμενε πολύ κοντά στο σπίτι της.

Τώρα ο Λικ είναι ο άντρας στο πλευρό της Σοφί…

Άργησα πολύ μέχρι να κατανοήσω ότι η αγάπη δεν είναι μια ενέργεια που παλινδρομεί ανάμεσα σε δυο ψυχές αλλά η αληθινή κατάσταση της ύπαρξής μας. Είναι το θείο δώρο με το οποίο μας προίκισε η Φύση. Ένα δώρο που δεν μπορείς ούτε να το κερδίσεις, ούτε να το χάσεις. Ούτε κανένας άνθρωπος μπορεί να σου το προσφέρει ή να σου το αφαιρέσει. Μπορούν όμως κάποιοι άνθρωποι να μας βοηθήσουν να το ενεργοποιήσουμε. Και όταν η ενέργεια αυτή ενεργοποιηθεί τότε και μόνον τότε νιώθουμε την ανάγκη να την μοιραστούμε με όλη την πλάση. Είναι μέρος της φυσικής μας κατάστασης, που μπορεί να συσκοτιστεί, αλλά δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί από το νου και τις λανθασμένες πεποιθήσεις μας. Ακόμα κι όταν ο ουρανός είναι βαριά συννεφιασμένος, ο ήλιος δεν έχει εξαφανιστεί. Είναι ακόμα εκεί, πίσω από τη συννεφιά.

Ότι σου δίνεται από κάποιον άλλον δεν είναι ποτέ δικό σου.

Είναι προσωρινό ή δανεικό.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...