Η επιστήμη της δύναμης της προσευχής με συναίσθημα

Βοηθήστε τον εαυτό σας, την οικογένεια και όλη την κοινωνία με την δύναμη της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ.

Ο επιστήμονας Michel Braden έχει δημιουργήσει ένα ντοκυμαντέρ με εντυπωσιακές πληροφορίες και παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι σκέψεις, οι επιθυμίες και τα συναισθήματα μας έχουν άμεση επίδραση στο υλικό κόσμο που ζούμε. Δείχνει ξεκάθαρα ότι μπορούμε να αλλάξουμε την φύση του κόσμου που ζούμε, με τη συνειδητή χρήση του νου μας και τον οραματισμό της επιθυμητής για μας πραγματικότητας, οταν ο οραματισμός γίνεται με θετικό συναίσθημα. Μπορείτε να δείτε τις πληροφορίες αυτές σε 7 μέρη στο YouTube με Ελληνικούς υπότιτλους

Να είστε πάντα καλά

Κατακλυσμοί στην ιστορία της ανθρωπότητας

Ζούμε σε μια εποχή που η καταστροφολογία δίνει και παίρνει, έργα γυρίζονται σχετικά με τον «επικείμενο κατακλυσμό» το 2012, ιστορίες για την αναστροφή των πόλων της Γης και σε συνδυασμό με τις δύσκολες στιγμές που περνάμε λόγω της δημοσιονομικής και οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα η ψυχολογία πολλών έχει φθάσει στο Ναδίρ ανησυχώντας για το αν θα υπάρξει φως στον νορίζοντα.

Γράφω λοιπόν αυτό το άρθρο σχετικά με τους κατακλυσμούς που γνώρισε η Ανθρωπότητα κατόπιν έντονης επιθυμίας και παρότρυνσης του φίλου μου Δημήτρη και στον οποίο το αφιερώνω.

Κατά την ελληνική μυθολογία έγιναν στην Ελλάδα συνέβησαν τρεις Κατακλυσμοί, του Ωγύγου, Δαρδάνου και Δευκαλίωνος :

(Α) Κατακλυσμός του Ωγύγου
Ο πρώτος Κατακλυσμός συνέβη βασιλεύοντος του Ωγύγου και γι’ αυτό πήρε το όνομα του. Τότε πλημμύρισε η Αττική και οι κάτοικοι της, άλλοι μεν πνίγηκαν και άλλοι - όσοι πρόλαβαν - την εγκατέλειψαν.

Τούτο συνέβη επειδή ο Κηφισός ποταμός πλημμύρισε και έπνιξε την Αττική και την Βοιωτία [Παυσ. Βοιωτικά Ε’ 1 και Η’, Σχόλ. Απόλλων. Γ’1177 κ.α.] Λένε δε ότι τότε φάνηκε σημείο παράξενο στο δίσκο της Αφροδίτης, επειδή μετεβλήθηκε και η διάμετρος και το σχήμα και το χρώμα και η τροχιά της. Ο Freret νομίζει ότι το παράδοξον ουράνιο σώμα ήταν κάποιος κομήτης και όχι η Αφροδίτη, και μάλιστα στην διατριβή του τεκμηριώνει ότι ήταν εκείνος ο κομήτης που φάνηκε και το 1680 {Κάστωρ παρ’ Αυγουστίν. Πολ. Θ’ . θ’ Ιη’. Ή Υπομνήματ. Ακαδ.τόμ. Ι’ σελ. 357} και υποθέτουν ότι αυτός ο κομήτης πέρασε πολύ κοντά στη Γη, ή ότι μέρη τούτου χτύπησαν τη Γη και δημιούργησαν πελώριο παλιρροϊκό κύμα, το οποίο προξένησε ασύλληπτη καταστροφή. Πιθανολογούν δε ότι εξ αιτίας αυτής της φυσικής καταστροφής εξηφανίσθη ο Προκατακλυσμιαίος Αιγαιατικός Πολιτισμός. Ο Κατακλυσμός του Ωγύγου χρονολογείται την Ογδόη Εποχή, δηλαδή πριν 25.000 περίπου χρόνια (25.000 χρόνια Προ Εποχής).

(Β) Κατακλυσμός του Δαρδάνου

Για τον κατακλυσμό αυτό γνωρίζουμε ότι συνέβη μεγάλη πλημμύρα και σκέπασε τις πεδιάδες της Αρκαδίας και τα όρη δεν ήσαν ικανά να θρέψουν τους κατοίκους. Έτσι έμεινε εκεί μόνον ο Δίμας με μέρος των κατοίκων.

Ο Δάρδανος και Ιασίων με τους υπόλοιπους Αρκάδες πέρασαν στην Σαμοθράκη και έκτισαν ναόν προς τους Θεούς. Επειδή δε η Σαμοθράκη δεν ήταν ικανή να τους θρέψει, διότι ήταν σχετικά άγονη, έμεινεν εκεί μόνον ο Ιασίων με μερικούς άλλους, ο δε Δάρδανος πέρασε με τους υπολοίπους στην Ασία. Με αυτό συμφωνούν και οι γενεές, διότι ο Δάρδανος ήταν μίαν γενεά μεταγενέστερη του Πάλλαντος. Από το γένος του Δαρδάνου ως την γενεά του Έκτορος μεσολαβούν επτά γενεές. Άρα ο Δάρδανος πήγε πολύ προ του Τρωικού Πολέμου στην Ασία και είναι προπάτωρ των Τρώων, οι οποίοι ήσαν επίσης Έλληνες, πριν εκβαρβαρισθούν αργότερον. Ο Κατακλυσμός του Δαρδάνου συνέβη το 9.000 περίπου χρόνια Π. Ε

(Γ) Κατακλυσμός του Δευκαλίωνος
Κάποτε οι άνθρωποι είχαν γίνει τόσο κακοί, που ο Δίας αποφάσισε να τους εξαφανίσει με κατακλυσμό. Τότε ο Τιτάνας Προμηθέας, ο αδελφός του Άτλαντα, συμβούλεψε το γιο του τον Δευκαλίωνα, να κατασκευάσει μια κιβωτό για να σωθεί. Ο Δευκαλίων κατασκεύασε την κιβωτό και έβαλε μέσα τα απαραίτητα εφόδια. Όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα, κλείστηκε μέσα μαζί με τη γυναίκα του την Πύρρα, η οποία ήταν κόρη του Επιμηθέα (ο άλλος αδερφός του Άτλαντα) και της Πανδώρας. Ο Δίας έριξε πολλή βροχή χωρίς διακοπή. Το νερό γέμισε τα ποτάμια, αυτά φούσκωσαν, ξεχείλισαν και παρέσυραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους, αγαθά και ψυχές. Οι πεδιάδες έγιναν λίμνες και οι πολιτείες βούλιαξαν και χάθηκαν κάτω από τα νερά. Στο τέλος μόνο μερικές βουνοκορφές φαίνονταν πάνω σε μια απέραντη θάλασσα. Η κιβωτός με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα έπλεε πάνω στα νερά εννιά μερόνυχτα. Ύστερα κάθισε στη κορφή του Παρνασσού ή όπως άλλοι έλεγαν, στην Όθρη ή στον Άθω ή στη Δωδώνη. Όταν η βροχή επιτέλους σταμάτησε και τα νερά αποτραβήχτηκαν, ο Δευκαλίων και η Πύρρα βγήκαν από την κιβωτό, και αφού ξαναπάτησαν τη γη , χωρίς να έχουν πάθει τίποτα, έκαναν θυσία στο Δία να τον ευχαριστήσουν για τη σωτηρία τους. Ο "θεός" δέχθηκε καλόκαρδα την προσφορά τους και έστειλε τον αγγελιοφόρο του Ερμή να τους πει να του ζητήσουν όποια χάρη θέλουν. Τότε ο Δευκαλίων και η Πύρρα ζήτησαν από το "θεό" ανθρώπους. Ο "θεός" δεν αρνήθηκε και σύμφωνα με τις οδηγίες του ο Δευκαλίων και η Πύρρα σκέπασαν τα πρόσωπά τους, προχωρούσαν, έπαιρναν λιθάρια από τη γη και τα έριχναν πίσω τους, χωρίς να γυρίσουν να κοιτάξουν. Όταν έπεφταν τα λιθάρια του Δευκαλίωνα, ή γη έβγαζε άντρες, όπου έπεφταν τα λιθάρια της Πύρρας η γη έβγαζε γυναίκες. Έτσι έγινε ένας νέος λαός από τα λιθάρια της γης, άσχετος με τους κατ' αυτό απογόνους του Δευκαλίωνα και της Πύρρας.

Από τη μυθολογία συμπεραίνουμε ότι ο Δευκαλίωνας. σαν γιος του Προμηθέα, αδελφού του Άτλαντα ήταν απ' ευθείας απόγονος των Τιτάνων και Ατλάντων. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ήταν πλοίαρχος των Ατλάντων και όταν έγινε κατακλυσμός βρέθηκε με το πλοίο του στα χωρικά ύδατα της Θεσσαλίας και γλίτωσε με τη φαμελιά του και το πλήρωμα του πλοίου - κιβωτού. Την ιστορία του τη μυθοποίησαν και καταγράφηκε σαν μυθικό πρόσωπο! Κι' όμως οι γραφές τον θέλουν πρώτο βασιλιά της Θεσσαλίας και γεννήτορα - πατέρα του Έλληνα, από τον οποίο πήρε το όνομα η Ελλάδα και οι Έλληνες. Ο Δευκαλίων, λοιπόν, και οι δικοί του ήταν οι μόνοι που γλίτωσαν από τον τρομερό κατακλυσμό, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Αλλά σε πιο κατακλυσμό αναφέρεται η Ελληνική μυθολογία; Μήπως στο παγκόσμιο κατακλυσμό που σύμφωνα με τον Πλάτωνα έγινε γύρω στο 9600 π.Χ. και βυθίσθηκε η Ατλαντίδα μέσα σε μια μέρα και νύχτα; Η ημερομηνία αυτή επιβεβαιώνεται και από τις παραδόσεις άλλων αρχαίων λαών. Ή μήπως υπήρχε και άλλος κατακλυσμός μικρότερος, γύρω στο 7000 π.Χ. ή ακόμα και στο 5000 π.Χ, όπως πολλοί μελετητές παραδέχονται, στον οποίο βυθίσθηκε και το υπόλοιπο τμήμα της Ατλαντίδας που επέζησε; Αν ισχύει η δεύτερη εκδοχή τότε αυτό σημαίνει ότι η Ατλαντίδα δεν καταποντίστηκε στα γρήγορα αλλά σταδιακά, και σ' αυτό το σημείο ο Πλάτων σφάλει. Τ' ότι υπήρχαν πολλοί κατακλυσμοί, όμως, το αναφέρει και ο Πλάτων στο διάλογο "Τίμαιος" (22CD και 23 Β).

Στα κεφάλαια αυτά ο Πλάτων αναφέρει ένα μέρος της συζήτησης που είχε κάνει ο Σόλων με τους ιερείς της Αιγύπτου. Αναφέρουμε, τα συγκεκριμένα κεφάλαια(22ABCD, 23B):

" ...Κάποτε που θέλησε ο Σόλων να τους παρασύρει (εννοεί: τους ιερείς της Αιγύπτου) να μιλήσουν για τα παλιά γεγονότα, άρχισε να τους διηγείται για όσα εδώ στην Αθήνα θεωρούνται αρχαιότατα. Για τον Φορωνέα, τον οποίο ονόμασαν πρώτο και για τη Νιόβη και για τα μετά τον κατακλυσμό. Διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, πως διεβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, και για τους απογόνους τους, και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη παρήλθον από όσα έλεγε και να χρονολογήσει. Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος, του είπε τότε: ...Πολλές καταστροφές ανθρώπων έχουν γίνει και θα γίνουν από πολλά αίτια, οι πλέον μεγαλύτερες από πυρκαγιές και κατακλυσμούς, και οι μικρότερες από αμέτρητα άλλα αίτια. Π.χ. η παράδοση που επικρατεί εις τη χώρα σας ότι δηλαδή κάποτε οΦαέθων, ο γιος του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήσει τον ίδιο με τον πατέρα του δρόμο, και πυρπόλησε ότι υπήρχε πάνω στη γη και ο ίδιος κτυπηθείς από κεραυνό εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότητα είναι η παράλλαξη (σημείωση: μεταβολή της κυκλικής κίνησης) των περιστρεφομένων γύρω από τη γη ουρανίων σωμάτων που προκαλεί καταστροφή για πολλά χρόνια, από τις πυρκαγιές, των όντων πάνω στη γη....".

Και παρακάτω ο Αιγύπτιος ιερέας λέει στο Σόλωνα (23B): " Όσα λοιπόν είπες προηγουμένως, Σόλων, για τις δικές σας παραδόσεις περί γενεαλογιών, ελάχιστα διαφέρουν από παιδικά παραμύθια. Διότι εσείς ενθυμείσθε μόνο ένα κατακλυσμό της γης (σημείωση: τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα), ενώ έγιναν πολλοί πιο παλιά....."

Στο επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στους κατακλυσμούς που πιθανώς αναφέρονται οι Αιγύπτιοι ιερείς…

Ευτυχώς ...

Ευτυχώς δεν μπορούν να αγγίξουν την καρδιά μας. Όποιος μπορεί να ανακαλύψει τα απίστευτα πλούτη που κρύβονται στα βάθη της, τα κρατάει για πάντα ακέραια δικά του.

Ευτυχώς δεν μπορούν να αγγίξουν την αγάπη, από όποιο επίπεδο συνειδητότητας την βιώνει ο καθένας μας. Δε θα θέλαμε να την μολύνουν με τα χέρια τους…

.
Μια όμορφη ιστορία μου είχε στείλει ο συνοδοιπόρος Web-Star και νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να την αναρτήσω

Η σοφία της ζεστής σοκολάτας

Κάποτε μερικοί απόφοιτοι ενός γνωστού Πανεπιστημίου, με καλές δουλείες πλέον, συζητούσαν για τις ζωές τους σε μια συνάντηση παλιών συμφοιτητών. Καθώς συζητούσαν, κάποιος έριξε την ιδέα και οι υπόλοιποι συμφώνησαν, να κάνουν μια επίσκεψη σε έναν παλιό τους καθηγητή, ο οποίος όλα τα χρόνια της φοίτησης τους, υπήρξε πηγή έμπνευσης γι αυτούς.

Όση ώρα λοιπόν βρίσκονταν στο σπίτι τους καθηγητή τους και συνέχιζαν την συζήτηση τους για τα παράπονα τους για την δουλειά, την ζωή τους και τις σχέσεις τους με τους άλλους, ο Καθηγητής τους για να τους τρατάρει, έφτιαξε ζεστή σοκολάτα και την σέρβιρε σε μια μεγάλη γαβάθα, φέρνοντας και διάφορες κούπες για να πιουν την σοκολάτα. Οι κούπες ήταν διαφόρων ειδών και υλικών. Ακριβές, φτηνές, όμορφες και άσχημες. Αφού όλοι διάλεξαν προσεκτικά και πήραν από μια κούπα, ο Καθηγητής τους, τους είπε:

.

.

«Πρόσεξα ότι όλοι προτιμήσατε τις όμορφες και ακριβές κούπες απαξιώνοντας τις φτηνές και τις άσχημες. Ενώ για εσάς είναι φυσικό να θέλετε να αποκτάτε το καλύτερο για τον εαυτό σας, αυτό ακριβώς είναι και η αιτία των προβλημάτων σας.

Η κούπα δεν προσθέτει τίποτα στην ποιότητα της σοκολάτας, ούτε στην γεύση της. Συνήθως η κούπα είναι απλά πιο ακριβή και πολλές φορές κρύβει αυτό που πίνετε. Αυτό που πραγματικά θέλατε ήταν η ζεστή σοκολάτα. Δεν θέλατε την κούπα. Αλλά συνειδητά διαλέξατε αυτήν που πιστεύατε ως την πιο καλή κούπα και πολύ σύντομα αρχίσατε να κοιτάτε ο ένας την κούπα του άλλου.

Σκεφτείτε όμως φίλοι μου, η ζωή σας είναι σαν την ζεστή σοκολάτα. Η δουλειά, το χρήμα και οι θέσεις εργασίας σας, είναι σαν τις κούπες που κρατάτε στα χέρια σας, μα δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από εργαλεία για να κρατήσετε την ζωή σας.

.
Η κούπα που κρατάτε δεν χαρακτηρίζει ούτε αλλάζει την ποιότητα της ζωής σας. Με το να επικεντρώνεστε στην κούπα και την αξία της, δεν απολαμβάνετε την ζεστή σοκολάτα που σας πρόσφερα. Ο Θεός φτιάχνει τη ζωή, όπως εγώ σας έφτιαξα την ζεστή σοκολάτα. Δεν διαλέγει το περίβλημα της, όπως ούτε κι εγώ διάλεξα σε ποια κούπα θα σέρβιρα του κάθε ενός την σοκολάτα του.

Να θυμάστε, οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που έχουν τα καλύτερα πράγματα, αλλά εκείνοι που φτιάχνουν το καλύτερο με αυτά που έχουν. Γι αυτό αγαπητοί μου παλιοί μαθητές ζήστε απλά, αγαπάτε γενναιόδωρα, ενδιαφερθείτε βαθιά και μιλάτε ευγενικά και να θυμάστε ακόμα ότι, οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο δεν είναι εκείνοι που έχουν τα περισσότερα, αλλά εκείνοι που χρειάζονται τα λιγότερα»

Διαβάζοντας λοιπόν την σοφία της ζεστής σοκολάτας, και παρακολουθώντας την κρίση από την θέση του επιχειρηματία που έχει βιώσει την κάθετη βουτιά της αγοράς και τον κίνδυνο να κλείσει την επιχείρησή του, χαμογελάω έστω κι αμήχανα, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι ακόμα κι αν χάσω την κούπα, στο χέρι μου είναι να συνεχίσω να γεύομαι τη ζεστή μου σοκολάτα...

Ρώτησαν τον Σωκράτη :

«Γιατί δεν είσαι ποτέ λυπημένος ;»

Κι εκείνος απάντησε :

«Γιατί ποτέ δεν αποκτώ τίποτε που η απώλειά του θα με λυπούσε…»

.

.

Ο Κράτης o κυνικός, μαθητής του Διογένη, κατέθεσε χρήματα σε κάποιον τραπεζίτη με την συμφωνία, αν μεν τα παιδιά του γίνουν νοικοκυραίοι, να τους τα παραδώσει, αν δε φιλόσοφοι να τα μοιράσει στους δημότες, διότι, είπε, αν τα παιδιά του μάθουν να φιλοσοφούν δεν θα τους λείψει τίποτε.

Τώρα στα δύσκολα θα τα παρατήσουμε ;

Τι λέτε ;

Ε όχι εγώ μουλάρωσα !

Στην ανηφόρα φαίνεται το καλό μουλάρι …

.

Συνοδοιπόροι (στον ανήφορο) είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Ο Θεός και τα αρώματά του

Αν βάλεις δέκα ζωγράφους να ζωγραφίσουν ένα πρόσωπο, θα πάρεις δέκα διαφορετικούς πίνακες που θα έχουν κοινό σημείο αναφοράς το μοντέλο, αλλά θα είναι δέκα διαφορετικοί πίνακες, με τις ιδιαιτερότητές του ο καθένας, ιδιαιτερότητες που πηγάζουν από το ενδιάμεσο, που είναι ο ζωγράφος, και που αρχίζουν, από τη διαφορετική οπτική γωνία που ο καθένας έβλεπε το μοντέλο, την μαθητεία του κάθε ζωγράφου, το ταλέντο του, την ψυχολογική κατάσταση, την ώρα που ζωγράφιζε και χιλιάδες άλλες καταστάσεις, που επηρεάζουν άμεσα ή έμμεσα το αποτέλεσμα.

Ένα από τα αγαπημένα μου αποσπάσματα του Ηράκλειτου είναι το παρακάτω :

“Ο Θεός ημέρη ευφρόνη, χειμών θέρος, πόλεμος ειρήνη, κόρος λιμός, αλλοιούται δ’ οκώσπερ (πυρ), οπόταν συμμιγή θυώμασιν, ονομάζεται καθ’ ηδονήν εκάστου”
(Ο Θεός είναι ημέρα και νύχτα, χειμώνας και καλοκαίρι, πόλεμος και ειρήνη, χορτασμός και πείνα. Αλλοιώνεται όπως (η φωτιά) όταν αναμιχθεί με θυμιάματα, και τότε παίρνει το όνομα κατά την επιθυμία του καθενός).


Ο Θεός κατά τον Ηράκλειτο εμπεριέχει την αρμονία των αντιθέτων. Δεν είναι ένας απλός παρατηρητής των γεγονότων αλλά ενεργός και ζωοποιός δύναμη της συνεχούς εξέλιξης και γι’ αυτό ο Θεός είναι μέσα σ’ όλα τα πράγματα και τα γεγονότα της δημιουργίας και είναι ένας και μοναδικός και απρόσωπος, αφού όλα τα πρόσωπα είναι δικά του. Για τις προσωποποιήσεις των θεών των διαφόρων θρησκειών, ο Ηράκλειτος, δίνει αυτή την εκπληκτική ερμηνεία, με την αλληγορία της φωτιάς και των θυμιαμάτων. Αν αναμίξεις την φωτιά (το αείζωον πυρ) με κάποιο άρωμα της εκλογής σου, παίρνεις το αποτέλεσμα που εσύ επιθυμείς, έναν Θεό της αρεσκείας σου. Το άρωμα είναι που δίνει στο Θεό σου τις ιδιότητες που σου φαίνεται ότι έχει, αλλά γι’ αυτό είσαι υπεύθυνος εσύ.

Οι θρησκείες είναι δομημένες, πάντα, πάνω σε ένα ενδιάμεσο, ποτέ πάνω σε ένα εξατομικευμένο Θεό. Ο Θεός για όλες τις θρησκείες είναι ο ίδιος. Ο Θεός είναι Ένας. Η εξατομίκευση του Θεού, κάθε φορά, γίνεται από αυτά τα ενδιάμεσα, είτε λέγονται τέκνα του θείου, είτε προφήτες, είτε μ’ οποιοδήποτε άλλο όνομα και είναι τα θυμιάματα που ρίχνονται στη φωτιά, στο Θεό, στο αείζωον πυρ, και παράγουν το δικό τους άρωμα του Θεού. Ο πραγματικός αναζητητής, ο εσωτεριστής, αυτός που έχει μάθει να στρέφεται προς τα μέσα του και να ψάχνει (ένδον σκάπτε), δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα γι’ αυτά τα αρώματα, έστω κι αν είναι ενταγμένος και πιστός σε κάποια θρησκεία. Βέβαια στην αναζήτηση του δρόμου για το Θεό, θα επηρεαστεί από τους κανόνες και τον τρόπο σκέψης της δικής του θρησκείας και θα περπατήσει σίγουρα στα βήματα του δικού του ενδιάμεσου. Γι’ αυτό υπάρχει αυτή η διαφορά ανάμεσα στους αναζητητές, χριστιανούς, ανατολικούς, μωαμεθανούς κλπ, οι οποίοι όμως από ένα σημείο και μετά πορεύονται συγκλίνοντες δρόμους, όσο περισσότερο πλησιάζουν προς τη γνώση του Θεού, γιατί αυτός είναι ένας και μοναδικός και το κέντρο των πάντων.

Αν και προσωπικά θεωρώ τον Ιησού Χριστό το τέλειο παράδειγμα και τον καλύτερο σύνδεσμο προς τον Θεό, δεν μπορώ να αρνηθώ σε οποιονδήποτε οπαδό άλλης θρησκείας, να πιστεύει ότι το δικό του ενδιάμεσο, ο δικός του σύνδεσμος είναι ο καλύτερος. Είναι χαμένος κόπος η διαμάχη γύρω από τις διαφορές των θρησκειών και καταστροφή η απώλεια των διδαγμάτων των κοινών σημείων.

Αυτή είναι η βαθύτερη έννοια του αποσπάσματος αυτού, του Ηρακλείτου, που μας διδάσκει την έννοια των θυμιαμάτων.

Στο αρχικό παράδειγμα με τους δέκα ζωγράφους, έχουμε το μοντέλο, έχουμε τον ζωγράφο (θυμίαμα ή ενδιάμεσο), το αποτέλεσμα (πίνακας) και τους αποδέκτες του πίνακα του κάθε ζωγράφου. Οι όποιες ιδιαιτερότητες του κάθε πίνακα, που τις αποδέχονται οι αποδέκτες του κάθε πίνακα όπως έχουν, είναι μακριά από την αυτόνομη και μοναδική ύπαρξη του μοντέλου. Δεν είναι έτσι ;

 
Ο Σκοτεινός Εφέσιος φιλόσοφος μας διδάσκει ότι η αλήθεια, έχει την άφατη ομορφιά μιας γλυκιάς αβεβαιότητας. Οποιοσδήποτε θέλει να πορευτεί στο δρόμο της αληθινής γνώσης, πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί την αλήθεια, σαν ελεύθερος από προκαταλήψεις και από όποια υλικά, θρησκευτικά ή ιδεολογικά κατεστημένα. Όπως μας λέει ο Άγγελος Σικελιανός στο μεγάλο εσωτερικό του ποίημα Ιερά Οδός, ο αναζητητής της αλήθειας πρέπει να είναι ελεύθερος από μορφές κλεισμένες στον καιρό, από αγάλματα κι εικόνες…

 
Θα ήθελα να κλείσω το παραπάνω άρθρο με μερικές σκέψεις του OSHO από το βιβλίο «Ο βρηχυθμός του λιονταριού»

"Την ημέρα που θέλεις να συνδεθείς με τον Θεό, θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις ιδεολογίες σχετικά με τον Θεό. Την ημέρα που θα θελήσεις να γνωρίσεις ποιος είσαι, θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απαντήσεις που σου έχουν δοθεί. Όλα όσα έχεις δανειστεί πρέπει να καούν.

Αυτό έχει οριστεί από τους ανθρώπους του Ζεν ως :

«Δίνοντας έμφαση στην ανθρώπινη καρδιά. Βλέποντας τη φύση γίνεσαι βούδας. Μη στέκεσαι στις λέξεις. Μετάδοση έξω από ιερά κείμενα.»
Το Κοράνι δεν μπορεί να σου δώσει την αλήθεια, ούτε η Ναμαμπάντα, ούτε η Βίβλος, ούτε το Ταλμούδ, ούτε η Γκιτά. Κανένα ιερό κείμενο δε μπορεί να σου τη δώσει. Αν πιστεύεις σε ιερά κείμενα θα χάσεις την αλήθεια."

"Η αλήθεια βρίσκεται μέσα σου. Εκεί πρέπει να την αντιμετωπίσεις. «Βλέποντας τη φύση, γίνεσαι βούδας. Έμφαση στην ανθρώπινη καρδιά». Δεν χρειάζεται να πας πουθενά. Όπου κι αν πας, θα παραμείνεις ο ίδιος, οπότε τι νόημα έχει; Μπορείς να πας στα Ιμαλάια όμως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Όλα όσα έχεις μέσα σου, θα συνεχίσεις να τα κουβαλάς – όλα όσα έχεις γίνει, όλα όσα έχεις κάνει - θα κουβαλάς όλη σου την υποκρισία.

Τα ψεύτικα πρόσωπα σου, η δανεική σου γνώση, τα ιερά σου κείμενα θα συνεχίσουν να είναι κολλημένα μέσα σου. Ακόμα κι αν κάθεσαι μόνος σου, μέσα σε μια σπηλιά στα Ιμαλάια, δεν θα είσαι μόνος. Θα βρίσκονται γύρω σου οι δάσκαλοι και οι παπάδες και οι πολιτικοί και οι γονείς κι ολόκληρη η κοινωνία. Μπορεί να μην είναι τόσο ορατοί αλλά θα εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα σου κι εσύ θα εξακολουθείς να επαναλαμβάνεις τα λόγια τους σαν παπαγάλος. Αυτό δεν θα αλλάξει – δεν μπορεί να αλλάξει. Ο κόσμος δεν βρίσκεται έξω από σένα, εσύ είσαι ο κόσμος, οπότε όπου κι αν πας, παίρνεις τον κόσμο μαζί σου. "

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

ΤΟ ΝΗΣΙ-OCTROV

Σ' ένα μικρό ορθόδοξο μοναστήρι του Ρώσικου Βορρά ένας γέροντας,ο πάτερ Ανατόλι, με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του σκανδαλίζει τους άλλους μοναχούς ενώ οι απλοί χωρικοί τον θεωρούν χαρισματικό και Άγιο.
Κάποτε, ο φόβος τον οδήγησε να διαπράξει φόνο. Έκτοτε, το βάρος της αμαρτίας δεν τον αφήνει στιγμή ήσυχο. Αδιάλειπτα προσεύχεται και επιδιώκει τη μετάνοια.
Διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων, θεραπεύει, βλέπει πέρα απο το παρόν......
Δυνατή ταινία του Pavel Loungounie.

"To Nησί", επαναπροσδιορίζει την πίστη ως ιδανικό. Μακριά από δόγματα διαπραγματεύεται το θέμα της ενοχής, της συντριβής, τις προσωπικές "αμαρτίες" και τα σφάλματα προς το συνάνθρωπο.
Ιδέες που, ίσως, αποδομούν το μακρινό και ανύπαρκτο πια παρελθόν και

γαληνεύουν την ψυχή.

Δείτε την.Αξίζει.

Ο ναός του τίγρη

Υπάρχουν μερικά απίστευτα γεγονότα στη ζωή...

Ο ναός του τίγρη στην Ταϋλάνδη είναι ένα μέρος που έχει αναπτυχθεί ένας απίστευτος δεσμός ανάμεσα στον άνθρωπο και στις μεγαλύτερες γάτες του κόσμου. Οι τίγρεις εδώ είναι τόσο ειρηνικές, μοιάζουν σαν να έχουν αποδεχτεί τον Βουδισμό ως θρησκεία τους ! Στην πραγματικότητα κατά την διάρκεια που γίνονται οι διαλογισμοί πηγαίνουν και κάθονται μπροστά από τους μοναχούς σαν να είναι οι γκουρού τους ! Οι τίγρεις είναι τόσο υπάκουες και φιλήσυχες που οι μοναχοί αναγκάζονται ορισμένες φορές να τις εκπαιδεύουν να μάχονται ειδάλλως θα χάσουν όλη τη δύναμη της αυτοπροστασίας τους.

Ο δεσμός άρχισε το 1999 όταν ένα άρρωστο μωρό τιγράκι, του οποίου η μητέρα πυροβολήθηκε από λαθροκυνηγούς, μεταφέρθηκε στους μοναχούς. Μέσα σε λίγα χρόνια, πολλά ακόμη τιγράκια που ορφάνεψαν με τον ίδιο τρόπο, έφτασαν στα χέρια των μοναχών. Το πιο απίστευτο είναι ότι κανένα από τα τιγράκια δεν έγινε άγριο μεγαλώνοντας. Οι βουδιστές μοναχοί βέβαια πιστεύουν ότι οι τίγρεις αυτές δεν είναι παρά μαθητές βουδιστές που ξαναγεννήθηκαν στο ίδιο μέρος …

Υπάρχει αυτός ο κόσμος λοιπόν, που και τα θηρία ακόμη ανακαλύπτουν την αγγελική τους φύση.

Υπάρχει βέβαια και ο άλλος κόσμος, αυτός που μας παρουσίασαν χθες στις τηλεοράσεις, όπου στον βωμό του χρήματος και της ικανοποίησης της ματαιοδοξίας του, ο άνθρωπος γίνεται ένα με την κτηνώδη φύση του…

Εμείς οφείλουμε να διαλέξουμε σε ποιόν κόσμο θέλουμε να ζήσουμε.

Αν ένα αυγό σπάσει εξωτερικά, μια ζωή τελειώνει…

.

...αν σπάσει εσωτερικά, μια ζωή γεννιέται!

.

Τα σπουδαιότερα πράγματα ξεκινούν από μέσα.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…

Όταν ο ποταμός φτάνει στην θάλασσα

Yemaya Assessu

.

Πριν ακόμη μάθω τι σημαίνουν οι στίχοι, είχα μαγευτεί από τη μελωδία του

Ένας ύμνος της φυλής Yoruba από την Νιγηρία

.

Ακούστε τον

Αυτή η ψαλμωδία γιορτάζει την ένωση του ποταμού

με την θάλασσα και την θεότητα του ωκεανού

Την ίδια στιγμή είναι ένα ερωτικό τραγούδι της ψυχής προς το Θεό,

προς το ποτάμι που κυλάει μέσα από κάθε ψυχή

.

Yemaya Assessu
Assessu yemaya
Yemaya olodo
Olodo yemaya

.

Η “Yemaya” είναι η έκρηξη της Άνοιξης.
Η έκρηξη της Άνοιξης είναι η “Yemaya”

Η μητέρα των παιδιών των ψαριών είναι η ιδιοκτήτρια του ωκεανού
Η ιδιοκτήτρια του ωκεανού είναι η μητέρα των παιδιών των ψαριών

.

Το ποτάμι ψάχνει τη θάλασσα όπως

η ψυχή ψάχνει την πηγή από την οποία προέρχεται

Κατρακυλάει μέσα από ρυάκια

που μεταμορφώνονται σε ποτάμια,

πάντα ρέοντας προς το Ένα

---

Δεν περιμένει, δεν καθυστερεί,

βρίσκει το δρόμο στις πέτρες και στα βράχια,

μέσα στης Άνοιξης την αφθονία

και στου Χειμώνα την έλλειψη,

μέχρι να βρει την έξοδο για την θάλασσα

Η θάλασσα είναι το σπίτι του.
Το σπίτι της ψυχής.
Το σπίτι της καρδιάς.
Το σπίτι της Ύπαρξης.

Ολόκληρη η ζωή βασίζεται στη θάλασσα,
γιατί η θάλασσα είναι μεγάλη μητέρα
και όλη η ζωή ζει μέσα σ’ αυτήν

.

Ο πόνος της ξεραμένης γης,
Η παγωνιά των αφιλόξενων μονοπατιών
Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει
την κίνηση του ποταμού προς τα εμπρός

Γιατί ο προορισμός του είναι ο Ωκεανός
που είναι συγχρόνως
και η αρχή του και το τέλος του

.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Η φωτεινή πλευρά της Ζωής..

Σφύριξε χαρούμενα μπορείς..



το μύνημα είναι σαφές..

δέν υπάρχει "κακό" ή "καλό" στην πλάση..
εμείς τα βλέπουμε έτσι λόγω προσωπικών συμφερόντων..






ιδέα παρμένη απο εδώ..

καλό μήνα :-)

Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ!

Με αφορμή το άρθρο του φίλου Δημήτρη (DELTA) στα εσωτερικά μονοπάτια με τίτλο «Λύτρωση» γράφω αυτό το άρθρο για το μεγαλείο της Συγχώρεσης, της υπέρτατης αυτής Ανθρώπινης πράξης που μας μετουσιώνει σε Θεό. (βλ. http://internalpaths.blogspot.com/2010/02/blog-post_25.html)

«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλλέτω» είπε ο Χριστός. Ο φίλος μου ο Δημήτρης ακολούθησε πραγματικά την διδαχή της ρήσης αυτής του Χριστού και γνωρίζοντας ότι «Ουδείς Αναμάρτητος» πράγματι αγκάλιασε και συγχώρησε τον κοινό φίλο που τον τελευταίο καιρό του έκανε έναν αδικαιολόγητο πόλεμο θεωρώντας τον υπεύθυνο για μια σειρά καταστάσεις που μόνο ο Δημήτρης δεν έφταιγε!

Θέλει μεγαλείο ψυχής και καρδιάς για να αγκαλιάσεις αυτόν που σε χτύπησε, για να αγκαλιάσεις και συγχωρέσεις αυτόν που σε χτύπησε στο μάγουλο!

Δεν χρειάζεται να είμαστε Χριστός ή Θεός για να συγχωρήσουμε ή για να συγχωρεθούμε. Αρκεί να είμαστε άνθρωπο Γιατί η φύση μας είναι ατελής και λανθάνει συνεχώς. Ο μοναδικός ασφαλής δρόμος για να πλησιάσουμε την αρμονία (γαλήνη) της φύσης είναι αυτός της συγχώρεσης, καταλύτης για την γνώση (μάθηση) και την εξέλιξή μας. Εξάλλου η απλή μετάνοια (άνευ συγχώρεσης) δεν παίζει κανένα ρόλο στην διάπλαση του χαρακτήρα μας διότι αυτή χαρακτηρίζει τους πονηρούς και τους κακούς σε αντίθεση με τη συγχώρεση που γίνεται ζωοποιός εσωτερικός φάρος γαλήνης.

Η συγχώρεσή μας θα πρέπει να είναι έμπρακτη, να αγκαλιάσει και φιλήσει τον «αντίπαλο» , καθότι ο άνθρωπος που έμπρακτα συγχωρεί, μετουσιώνεται Θεό. Ενώ τόσο αυτός που συγχωρεί όσο και αυτός που συγχωρείται μετέχουν της Θείας Κοινωνίας (του Θεϊκού) γεγονός που οδήγησε στο κλάμα με αναφιλητά εν μέσω κοινωνικής εκδήλωσης του έτερου φίλου μας. Γιατί μόνο μέσω της κατανόησης και συγχώρεσης ο κόσμος μας πλάθετε φωτεινότερος (πνευματικότερος) και άρα αρμονικότερος......!
Τέλος δεν πρέπει να λησμονούμε πόσο σημαντική είναι η συγχώρεση όταν αγαπάμε αλλά πιο σημαντική είναι η συγχώρεση δίχως την αγάπη μας (δίχως να αγαπάμε). Και αυτό διότι κατανοούμε τον άνθρωπο, πράξη θεϊκού χαρίσματος καθότι η κατανόηση είναι μία από τις συμπαντικές αρετές.