τρελά όνειρα υπό πραγματοποίηση

"Οτιδήποτε «σπέρνουμε» στο υποσυνείδητο μυαλό μας και το τρέφουμε, το τροφοδοτούμε με την επανάληψη και το συναίσθημα, μια ημέρα θα γίνει πραγματικότητα."
Ear Nightingale

"Έπιδράτε στο υποσυνείδητο μυαλό σας μέσω της λεκτικής επανάληψης."
W. Clement Stone

"Αυτές οι επαναλαμβανόμενες λέξεις και φράσεις είναι μέθοδοι που πείθουν το υποσυνείδητο μυαλό."
Claude M. Bristol

"Οι δυνατότητες της δημιουργικής προσπάθειας που συνδέονται με το υποσυνείδητο μυαλό είναι καταπληκτικές και απεριόριστες..
Εμπνέουν δέος."
Napoleon Hill


"Το άτομο με σταθερό στόχο, σαφή εικόνα της επιθυμίας του, ή ένα ιδανικό καθορισμένο πάντα ενώπιον του, προκαλεί, μέσω της επανάληψης, το να εντυπωθούν αυτοί οι στόχοι βαθειά στο υποσυνείδητο μυαλό του και τους ενδυναμώνει, χάρη στην παραγωγική και υποστηρικτική δύναμη του μυαλού, προκαλώντας έτσι την πραγματοποίηση των στόχων του στο ελάχιστο του χρόνου και με το ελάχιστο φυσικής προσπάθειας. Μόνο ομως, επιδιώκετε τη σκέψη, το όνειρο, ακατάπαυστα.
Βαθμιαία θα επιτύχετε να την πραγματοποιήσετε επειδή όλες σας οι ικανότητες και οι δυνάμεις σας θα κατευθύνονται προς αυτήν την επιδίωξη: την πραγματοποίηση των σκοπών και στόχων σας.» ."

Claude M. Bristol

Είναι ψυχολογικός νόμος πως οτιδήποτε επιθυμούμε να επιτύχουμε, να πραγματοποιήσουμε , πρέπει να εντυπωθεί στο υποκειμενικό ή υποσυνείδητο μυαλό. "

Orison Swett Marden


"Μόνο ένα πράγμα καταχωρείται στο υποσυνείδητο μυαλό: η επαναλαμβανόμενη αίτηση και η πρακτική. Αυτό που αιτείσθε, είναι ό,τι εσείς απαιτείτε."
Fay Weldon


"Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το υποσυνείδητο μυαλό είναι ο νόμος της δράσης και εκφράζει πάντα τι έχει εντυπωθεί στο συνειδητό μυαλό . Ότι φιλοξενείται τακτικά στο μυαλό μας μάς δημιουργεί μιαν αντίληψη για τον εαυτό μας.
Ό,τι πιστεύουμε και ό,τι αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε, γινόμαστε ."
Grace Speare

….Είναι πολλά τα οφέλη της επικοινωνίας με το υποσυνείδητο μυαλό μας...
…..μια δημοφιλής τεχνική είναι μέσω κάποιας βασικής μορφής mantras meditation…

…..το πρωταρχικό ενδιαφέρον μου είναι στη συνειδητοποίηση και επίγνωση της πνευματικής παράδοσης, γενικά όχι εύκολα προσβάσιμης μέσω του συνειδητού μυαλού μας...

….βρίσκω τις λέξεις "παράδοση" και "αφεθείτε", ιδιαίτερα αποτελεσματικές στην απελευθέρωση μας από μια περιττή προσδοκία του εγώ...

….οι λέξεις αυτές πρέπει να επαναλαμβάνονται με ειλικρίνεια για μια χρονική περίοδο και να λάβουν τη μορφή προσευχής…..

Το μάντρας- η επαναλαμβανομενη προσευχη- γίνεται προσωπικό βοήθημα στη ζωή κάποιου και έχει τη δύναμη να τον βοηθήσει να αντιπαρέλθει οποιαδήποτε δοκιμασία. Κάθε επανάληψη αποκτά νέα έννοια, νέα σημασία, φέρνοντάς σε όλο και πλησιέστερα στο Θεό.”
Mahatma Gandhi

μεταφραση απο εδω

ασχετο, θα μπορούσε να πει καποιος, το τραγουδακι...
i belong to you ....you make my life my complete....
...and you belong to me too....

Όταν όμως λεμε σκεφτόμαστε το όνειρο και τον επιδιωκόμενο στόχο μας και το επενδύουμε με συναίσθημα
εγώ κάπως ετσι αντιλαμβάνομαι την "επένδυση"με συναίσθημα στην επίτευξη του κάθε επιδιωκόμενου υπό πραγματοποίηση ονείρου.
με πάθος.
το επικαλούμαι με όλο μου το είναι, σαν τον έρωτα κάπως..
που όλο το μυαλό σου γύρω απο τον αγαπημένο σου γυρίζει...
άντε πότε θα έρθει...(ναι κι έρχεται και ρίχνεις κι εναν καυγά εν τω μεταξυ...άσχετο αυτο.)
ίσως και να κάνω λάθος...........................
ό,τι καλύτερο μπορώ, κάνω.

"Αξίζει, φίλε, να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει"...

Θέλω να αφιερώσω τη σημερινή ανάρτηση στον πιο θυμωμένο, πιο ευαίσθητο, πιο οραματιστή, πιο...λογικό και πιο υπέροχο "τρελό" που γνώρισα ποτέ, στον καλλιτέχνη "Ευρύνοο", στον φίλο και αδερφό Τάσο Χατζησπυρίδη, που φροντίζει σε καθημερινή βάση να μας ξυπνά, να μας συγκινεί και να μας θυμίζει πως είναι καιρός να αντιδράσουμε σ' αυτή την παρακμή, τον παραλογισμό και τη βλακεία που μας περιβάλλουν. Του αφιερώνω δύο ποιήματά μου, που έχουν άμεση σχέση με το ασφυκτικό καθεστώς που μας έχει επιβληθεί και με την ακλόνητη απόφαση για προσωπική και συλλογική αντίσταση, ανεξάρτητα από το κόστος και το τίμημα...

"Ποιμένες"

Αυτοανακηρυχθήκατε ‘‘ποιμένες’’ κι ‘‘οδηγοί’’.

Με βοσκοράβδι ξύλινο χτυπώντας μας,

μια με σχοινιά σφιχτοπλεγμένα μας τραβάτε

και μια μας σπρώχνετε μπροστά

με τις βουκέντρες.

Κοπάδι εμείς φιλήσυχο,

αμνοί και βόδια,

οδοιπορούμε μουγκανίζοντας

πάντα με μάτια υπάκουα

γεμάτα ευγνωμοσύνη

εμπιστοσύνη

πίστη τυφλή έχοντάς σας

σε νέα βοσκοτόπια μακρινά για να μας πάτε.

Λύκους στο δρόμο δε θα συναντήσουμε

κανείς δε θα μας βλάψει

του ταξιδιού τις απειλές τις εξαλείψατε

και μόνο απαιτείτε

υποταγή

και σύνεση

και πειθαρχία.

Μπορείτε πλέον να καυχιέστε

να επαίρεστε.

Γερά πολύ μας έχετε δεμένους

απ’ της ανάγκης τον χαλκά

με τα λουριά της πείνας.

Του τρόμου μας αφέντες και προστάτες μας,

ευχαριστούμε…

"Επιμονή"

Κι αν οι δειλοί, οι βάναυσοι

κι οι αλαζόνες

κάνουν κομμάτια τη ζωή μου,

απ’ τα κουρέλια τα πολύχρωμα

καινούριο θα υφάνω ένδυμα

στολή λαμπρή

για τη γιορτή της πλάσης.

Κι αν μου γκρεμίσουν σχέδια, όνειρα,

έργα και κόπους

και τα σωριάσουνε στη γη,

από τις πέτρες και τα μάρμαρα

θα υψώσω εγώ στύλο πανύψηλο

θεμελιωμένο στα λιθάρια της ψυχής μου

για να στηρίζει της ζωής μου τον ναό.

Κι αν τον ναό οι βάρβαροι τον κάψουν,

πάνω στο στύλο θ’ ανεβώ

και με τα χέρια υψωμένα

θα υμνώ το Σύμπαν, τη ζωή

και τον δημιουργό μου!

Τάσο, σ' ευχαριστούμε που κρατάς την ελπίδα ζωντανή! Μην παραδίνεσαι, φίλε! Δεν είσαι μόνος! Είμαστε πολλοί!

Και το ένα τούτο, ΔΕΝ υπάρχει !

«Βοήθεια !» κράζεις, κύριε. «Βοήθεια !» κράζεις, κύριε, κι ακούω.

Μέσα μου οι πρόγονοι κι οι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.

Μακάριοι όσοι ακούν και χύνουνται να σε λυτρώσουν, κύριε, και λεν :

«Εγώ και συ μονάχα υπάρχουμε »

Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, κύριε, και λεν :

«Εγώ και συ είμαστε ΕΝΑ »

Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό :

ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ !

Έτσι κλείνει ο Νίκος Καζαντζάκης το μικρό τεράστιο βιβλίο του, την Ασκητική.

Και «το ένα τούτο», που «δεν υπάρχει», είναι μια μυστηριακή μέθεξη με την αιωνιότητα. Ουδέποτε χάνεται, αλλά γεννάει την ηθική ευθύνη και την ουσία. Είναι σαν την ψυχή του ανθρώπου. Και η ψυχή του ανθρώπου είναι μια Φλόγα, ένα πύρινο πουλί που πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει πως δεν μπορεί να σταθεί, δεν μπορεί να καεί, κανένας δε μπορεί να τη σβήσει. Έτσι αρχίζει το κεφάλαιο «Η Σιγή», το τελευταίο κεφάλαιο της Aσκητικής, που ήταν το αγαπημένο βιβλίο του Καζαντζάκη.

Μπορεί να χαρακτηριστεί αυτός ο άνθρωπος άθεος ;

Και τότε πως εξηγείται ότι το «ένα τούτο δεν υπάρχει» θα ρωτήσει κάποιος.

Είναι η φράση που για μεγάλο διάστημα τυραννάει τους διαλογισμούς μου. Κι ο Νίκος δεν την εξήγησε. Ίσως γιατί τα λόγια δεν επαρκούν για να δοθεί εξήγηση.

Αλήθεια υπάρχει το ΕΝΑ ;

Θα ήθελα σήμερα να προσπαθήσουμε να αρμενίσουμε την σκέψη μας σε πιο πολυτάραχα νερά. Με κίνδυνο βέβαια πάντα να πνιγούμε !

Και τι θα ήταν άραγε η ζωή χωρίς τον κίνδυνο ; Ποια θα ήταν η ομορφιά της ; Ζητάμε μια ζωή προβλέψιμη, μα η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε το νόημα από ένα ανέκδοτο που ακούμε και ξεκαρδιζόμαστε. Την ώρα που διαβάζουμε ένα ποίημα, ένας στίχος του, μας αγγίζει και νιώθουμε δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό μας. Μια στιγμή αλήθειας, μια στιγμή ένωσης με το Θείο που συνταράσσει όλη την Ύπαρξή μας.

Αλήθεια υπάρχει το ΕΝΑ ;

Ποιος περιμένετε να σας δώσει την απάντηση ; Πρώτα αδειάστε το μυαλό σας από σκέψεις μετά ρωτήστε τον εαυτό σας και μπορεί να ξαφνιαστείτε.

Διαλογιστείτε όμως πρώτα στα παρακάτω ερωτήματα. Μπορεί να σας βοηθήσουν.

Υπάρχει η σιωπή χωρίς τον ήχο ; Την σιωπή την αντιλαμβανόμαστε όταν δεν υπάρχει θόρυβος. Σαν μια παύση του ήχου. Αν δεν υπήρχε ήχος λοιπόν, θα υπήρχε σιωπή ; Θα αναγνώριζε η σιωπή την ύπαρξη της ; ΟΧΙ

Πως ορίζεται ένα δωμάτιο ; Είναι ο χώρος που περικλείεται από τέσσερεις τοίχους. Αν δεν υπήρχαν τοίχοι θα υπήρχε δωμάτιο ; Θα υπήρχε μόνο χώρος ! Μα κι ο χώρος προσδιορίζεται ή από αυτό που τον περιβάλει ή από τα αντικείμενα που περιέχει. Αν δεν υπάρχει κανένα αντικείμενο δεν υπάρχει χώρος, δεν μπορεί να προσδιοριστεί.

Αν φανταστούμε τον εαυτό μας, όπως λέει ο Eckhart Tolle σαν μια κουκίδα συνειδητότητας που αιωρείται στην απεραντοσύνη του διαστήματος, χωρίς αστέρια, χωρίς γαλαξίες, μόνο κενό, τότε ξαφνικά το διάστημα δε θα ήταν απέραντο πια. Δε θα υπήρχε καθόλου ! Δε θα υπήρχε ταχύτητα, δε θα υπήρχε κίνηση από εδώ προς τα εκεί.

Για να υπάρξει η απόσταση και ο χώρος απαιτούνται δύο τουλάχιστον σημεία αναφοράς. Όπως λέει ο Λάο Τσε : «Ο χώρος αποκτά ύπαρξη την στιγμή που το Ένα γίνεται δύο, και καθώς τα «δύο» γίνονται τα «δέκα χιλιάδες πράγματα»

Μήπως με αυτό τον τρόπο δεν προσδιορίζουμε και τον εαυτό μας, το ΕΓΩ μας ; Μέσα δηλαδή από τις υπάρξεις των άλλων ; Αν υπήρχαμε μόνοι μας θα υπήρχε εγώ ; Ολόκληρη τη ζωή μας προσπαθούμε να προσδιορίσουμε την ύπαρξή μας μέσα από τις γνώμες των άλλων ανθρώπων, των καθρεπτών μας. Αυτοί μας αντικατοπτρίζουν και εμείς προσπαθούμε να μεταφράσουμε το καθρέπτισμα.

Τίποτα δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς χώρο, κι ωστόσο ο χώρος είναι «τίποτα». Πριν γεννηθεί το σύμπαν, πριν την «μεγάλη έκρηξη», δεν υπήρχε ένας τεράστιος κενός χώρος που περίμενε να γεμίσει. Δεν υπήρχε χώρος όπως δεν υπήρχε τίποτα. Υπήρχε μόνο το Ανεκδήλωτο – ΤΟ ΕΝΑ. Κι αυτό το ΕΝΑ δεν υπήρχε. Δεν μπορούσε να προσδιοριστεί. Όταν το Ένα έγινε «τα δέκα χιλιάδες πράγματα», ξαφνικά φάνηκε σαν να δημιουργήθηκε χώρος, και έδωσε τη δυνατότητα στα πολλά να υπάρξουν.



Βγες έξω μια ξάστερη νύχτα και κοίτα τον ουρανό. Τα χιλιάδες αστέρια που μπορείς να δεις με γυμνό μάτι δεν είναι παρά ένα απειροελάχιστο κλάσμα αυτών που υπάρχουν. Ένα δισεκατομμύριο γαλαξίες μπορούν ήδη να παρατηρηθούν με τα πιο ισχυρά τηλεσκόπια, ο κάθε γαλαξίας ένα νησιωτικό σύμπαν που περιέχει δισεκατομμύρια αστέρια. Ωστόσο, αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο δέος είναι το άπειρο του ίδιου του διαστήματος, το βάθος και η ησυχία που επιτρέπει σε όλη αυτή τη μεγαλοπρέπεια να υπάρξει. Τίποτα δε θα μπορούσε να εμπνεύσει μεγαλύτερο δέος και να είναι πιο μεγαλόπρεπο από την ασύλληπτη απεραντοσύνη και την ησυχία του διαστήματος, κι ωστόσο, τι είναι ; Κενό, απέραντο κενό !

Αυτό που εμφανίζεται σε μας σαν διάστημα στο σύμπαν μας, που το αντιλαμβανόμαστε με το νου και τις αισθήσεις μας, είναι το ίδιο το Ανεκδήλωτο, εξωτερικευμένο. Είναι ο Θεός ! Και το μεγαλύτερο θαύμα είναι τούτο : αυτή η ησυχία και η απεραντοσύνη που δίνει τη δυνατότητα στο σύμπαν να υπάρχει, δεν βρίσκονται μόνο εκεί έξω στο διάστημα.

Είναι επίσης ΜΕΣΑ ΜΑΣ !

Ας στοχαστούμε στα δύο παρακάτω ερωτήματα :

Μπορούν να υπάρξουν οι άνθρωποι χωρίς το Θεό ;

Μπορεί να υπάρξει ο Θεός χωρίς τους ανθρώπους ;

Σας ευχαριστώ που με ανεχθήκατε

.

" Όσο το σύμπαν είχε μια αρχή, υποθέτουμε ότι πρέπει να είχε έναν δημιουργό. Εάν υποθέσουμε όμως ότι το σύμπαν είναι τελείως αυτοτελές, ότι δεν έχει σύνορα και άκρες, ότι δεν μπορεί να φτιαχτεί ούτε να καταστραφεί... που απλά υπάρχει. Τότε που χώρος για δημιουργό ; "

.

Stephen Hawking

.

.

.

Διαβάστε επίσης εδώ :

.

http://internalpaths.blogspot.com/2010/01/blog-post_08.html

.

για την λανθασμένη αντίληψη της πραγματικότητας

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Μια ιστορία...

Κι ο Μεσσίας αποκρίθηκε:

"Υπήρχε μια φορά στην κοίτη ενός μεγάλου κρυστάλλινου ποταμού ένα χωριό από ζωντανά όντα.

Το ποτάμι κυλούσε αθόρυβα τα νερά του πάνω από τα πλάσματα εκείνα - νεαρά και γέρικα, πλούσια και φτωχά, καλά και κακά - καθώς το ρεύμα ακολουθούσε το δικό του δρόμο, ξέροντας μόνο τον δικό του κρυστάλλινο εαυτό.

Κάθε πλάσμα με το δικό του τρόπο κρατιόταν γερά στα φυτά και στους βράχους της κοίτης του ποταμού, αφού η προσκόλληση ήταν ο τρόπος ζωής τους και η αντίσταση στο ρεύμα το μόνο που είχαν μάθει από τότε που γεννήθηκαν.

Μα τελικά, ένα από τα πλάσματα αυτά είπε: "Βαρέθηκα να ζω κολλημένο στο ίδιο σημείο. Και παρόλο που δεν μπορώ να το δω με τα μάτια μου, έχω ωστόσο την πεποίθηση πως αυτό το ρεύμα ξέρει που πηγαίνει. Θ' αφεθώ να με παρασύρει κι ας με πάει όπου θέλει, γιατί αν μείνω εδώ προσκολλημένο θα πεθάνω από πλήξη"

Τ΄άλλα πλάσματα γέλασαν και του είπαν: "Ανόητε, αν κάνεις αυτό που λες, αυτό το ρεύμα που σε μαγεύει θα σε κατατσακίσει πάνω στους βράχους και θα σε σκοτώσει πολύ πιο γρήγορα από την πλήξη".

Εκείνο, όμως, δεν έδωσε σημασία και παίρνοντας βαθιά ανάσα αφέθηκε να ξεκολλήσει από τη θέση του. Και τότε το ρεύμα το αναποδογύρισε και παρασύροντάς το το ΄ριξε με δύναμη στα γειτονικά βράχια.

Μα καθώς εκείνο αρνήθηκε να ξαναπροσκολληθεί στα βράχια, το ρεύμα το ανασήκωσε ελευθερώνοντάς το από το βυθό, κι ούτε ξανάπεσε, ούτε ξαναχτύπησε πουθενά.

Καθώς προχωρούσε με το ρεύμα, άλλα πλάσματα που δεν το ήξεραν, βλέποντας το φώναζαν: "Θαύμα! Θαύμα! Ένα πλάσμα σαν κι εμάς αλλά πετάει. Ω, κοιτάχτε, δείτε το Μεσσία που έρχεται να μας σώσει!"

Και το πλάσμα που ταξίδευε με το ρεύμα είπε: "Δεν είμαι περισσότερο Μεσσίας από σας. Το ποτάμι με χαρά μάς ελευθερώνει ανασηκώνοντάς μας από το βυθό, φτάνει να έχουμε εμείς την τόλμη να αφεθούμε σ ' αυτό. Ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας είναι αυτό το ταξίδι, αυτή η περιπέτεια"

Τ' άλλα πλάσματα ωστόσο ολοένα και πιο πολύ φώναζαν αποκαλώντας το "Σωτήρα", ενώ κρατιόνταν γερά προσκολλημένα στα βράχια τους κι όταν ξαναγύρισαν να το κοιτάξουν εκείνο είχε φύγει αφήνοντάς τα να φτιάχνουν θρύλους για κάποιο Σωτήρα"

Και ο Μεσσίας συνέχισε απευθυνόμενος στα πλήθη:

- Αν ένας άνθρωπος έλεγε στο Θεό πως θα ΄θελε πάνω απ' όλα να βοηθήσει το βασανισμένο κόσμο, άσχετα πόσο θα του κόστιζε κι ο Θεός απαντούσε και του έλεγε τι να κάνει θα' πρεπε να υπακούσει;

- Και βέβαια Κύριε, φώναξε ο κόσμος. Χαρά γι' αυτόν να υποφέρει ακόμα και της κόλασης τα βασανιστήρια αφού του το ζήτησε ο Θεός.

- Άσχετα πόσο σκληρά είναι τα βασανιστήρια και πόσο δύσκολος ο στόχος;

- Τιμή θα ήταν να κρεμαστεί, δόξα να καρφωθεί, αφού του το ζήτησε ο Θεός, είπαν.

- Και τι θα κάνατε, ρώτησε ο Μεσσίας τον όχλο, αν ο Θεός σας μιλούσε και σας έλεγε: "ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΖΗΣΕΙΣ" Τι θα κάνατε τότε;

Σιγή επικράτησε ανάμεσα στα πλήθη, κι ούτε ψίθυρος δεν ακούστηκε...

Και ο Μεσσίας διέκοψε τη σιγή:
"Στο μονοπάτι της ευτυχίας μας θα βρούμε τη γνώση για την οποία επιλέξαμε αυτή τη ζωή. Αυτό έμαθα σήμερα κι αποφάσισα να σας αφήσω να τραβήξετε το δικό σας δρόμο, όπως αρέσει στον καθένα. ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ"

(απόσπασμα από τις "Περιπέτειες ενός διστακτικού Μεσσία" του Richard Bach)

Ευγνωμοσύνη και Αχαριστία

Αρχικά ήθελα να αναρτήσω ένα σχόλιο στο άρθρο του Delta για το μάθημα ευγνωμοσύνης αλλά επειδή ήταν λίγο μεγάλο σκέφτηκαν να το αναρτήσω σαν άρθρο.

Ήταν ένας τύπος που κάθε πρωί έδινε στο ζητιάνο της γειτονιάς του από ένα ευρώ. Αυτό γινόταν για κανένα τρίμηνο. Στη συνέχεια συνέχιζε κάθε πρωί να τον χαρτζιλικώνει, αλλά πλέον του έδινε 50 λεπτά. Μετά από κανένα χρόνο μειώθηκε το ποσό σε 20 λεπτά και στο τέλος σταμάτησε να του δίνει λεφτά.

Κάποια μέρα τον σταμάτησε ο ζητιάνος και τον ρώτησε γιατί δεν του δίνει πια λεφτά. Οπότε ο τύπος του είπε:

Στην αρχή ήμουν ελεύθερος, οπότε σου έδινα ένα ευρώ. Μετά παντρεύτηκα, ξέρεις, γυναίκα, έξοδα... οπότε σου έδινα 50 λεπτά. Μετά έκανα ένα παιδί, ξέρεις, πάμπερς, γάλατα... οπότε σου έδινα είκοσι λεπτά. Μετά έκανα και δεύτερο παιδί, αυξήθηκαν τα έξοδα, οπότε σταμάτησα να σου δίνω λεφτά.

Και ο ζητιάνος έξαλλος: - Καλά, ρε δεν ντρέπεσαι, κάνεις παιδιά με τα λεφτά μου;

Η μόρφωση καί καλλιέργεια, η οικονομική κατάσταση, η κοινωνική θέση καί καταξίωση, καί οποιαδήποτε άλλα δεδομένα ενός ανθρώπου, δεν έχουν τόσο αποφασιστική σημασία, όταν πρόκειται να κριθεί η συνολική εικόνα του αυθεντικού και γνήσιου προσώπου του, δηλαδή της ηθικής προσωπικότητάς του.

Όσα άλλα προσόντα και αν διαθέτει κανείς, όπως π.χ. ευφυΐα, ευγλωττία, ευπρέπεια και εν γένει τρόπους καλής συμπεριφοράς, δεν μπορεί να εκφράσει με τόση πληρότητα και ακαριαία το πραγματικό βάθος του, όσο με την ευγνωμοσύνη ή τήν αχαριστία.

Ετυμολογικά η λέξη «ευ−γνωμοσύνη» δηλαδή το μορφώσεις «καλή γνώμη» για κάποιον, σημαίνει ότι τον «ζύγισες» σταθερά και προσεκτικά, ώστε ο κίνδυνος άδικης και λανθασμένης εκτιμήσεως να είναι όσο γίνεται πιο μικρός.

Είναι προφανές ότι μία νηφάλια και προσεκτική κρίση μας για τον άλλο, συνήθως δεν είναι αποτέλεσμα ή συμπέρασμα συλλογισμών, μετρήσεων ή υπολογισμών. Πρόκειται περισσότερο για μια διαισθητική «βυθομέτρηση» της συνειδήσεως που, σιωπηλά και αυθόρμητα, μας εξασφαλίζει μια αδιάσειστη βεβαιότητα για την ηθική αξία ή απαξία του άλλου, από την εν γένει σχέση και επικοινωνία μας μαζί του.

Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να πούμε ότι και μιας πολύ μικρή λεπτομέρεια μπορεί να μας πείσει για την καλοσύνη του συνανθρώπου μας και την οποία δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Και όπως είπε και ο Χριστός ευγνωμοσύνη οφείλουμε ακόμα και όταν μας προσφέρουν απλώς ένα «ποτήριον ψυχρού ύδατος» (Ματθ. 10,42).

Από την άλλη μεριά το σοφό αρχαίο ρητό «τη αχαριστία έπεται η αναισχυντία» σχολιάζει πολύ εύγλωττα την αρνητική δύναμη πού περιέχει η αχαριστία, αφού όταν αυτή προηγηθεί, τα πάντα πια μπορεί κανείς να περιμένει από τον αχάριστο, πού δεν τον σταματά καμιά ντροπή, ούτε η «δημοσία αιδώς».

Πάντως ο λαός λέει κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό. Ο πατέρας μου, μου έλεγε, κάνε το καλό και βοήθα τους ανθρώπους, από τους 100 οι 98 μπορεί να φανούν αχάριστοι αλλά οι 2 που θα είναι ευγνώμονες θα σου το ανταποδώσουν σε τέτοιο βαθμό που θα αποζημιωθείς και για την αχαριστία των 98, και δεν εννοούσε μόνο υλική ανταπόδοση.

Το παιδί, αυτός ο ...εξ ορισμού καλλιτέχνης

Από τις αρχές του 20ου αιώνα άρχισε να εκδηλώνεται σημαντικό ενδιαφέρον για την παιδική ζωγραφική. Η ανάπτυξη της παιδοψυχολογίας καθώς και η διάγνωση και θεραπεία προβλημάτων στην νοητική εξέλιξη του παιδιού με την απελευθέρωση της έκφρασης του μέσα από την ζωγραφική, συντέλεσε στην αύξηση αυτού του ενδιαφέροντος. Από το 1911 η παιδική ζωγραφική άρχισε ν’ αναγνωρίζεται σαν τέχνη. Πολλοί καλλιτέχνες που ένιωθαν την ανάγκη να εκφραστούν μέσα από πηγαίες αυθεντικές φόρμες, μακριά από τα κληροδοτήματα της Αναγέννησης και του Νεοκλασσικισμού, στράφηκαν με μεγάλο θαυμασμό στην παιδική Τέχνη. Τα μέλη του "Γαλάζιου καβαλάρη", θεωρούσαν τα παιδιά αληθινούς δημιουργούς και όχι μιμητές της αρχαιοελληνικής φόρμας, τις δε ζωγραφιές των παιδιών φορείς μιας τεράστιας ασυνείδητης δύναμης.





Ήταν οι ίδιοι μανιώδεις συλλέκτες παιδικών έργων και δεν ένιωθαν καμία αμηχανία να συνεκθέσουν έργα τους με έργα παιδιών. Ο ΚΑΝΤΙΝΣΚΥ μάλιστα στην μετέπειτα διδασκαλία του στο BAUHAUS χρησιμοποιούσε πολύ συχνά στις διαλέξεις του παιδικές ζωγραφιές. Πρώτος ο KLEE δανείστηκε στοιχεία της παιδικής ζωγραφικής, όπως την έλλειψη φωτοσκίασης, την σχηματοποίηση, την διαφάνεια, την έλλειψη προοπτικής και τρισδιάστασης αίσθησης του χώρου. Έλεγε μάλιστα πως τα σχέδια του γιου του ήταν καλύτερα από τα δικά του, καθώς ήταν ανέγγιχτα από κάθε εγκεφαλική επεξεργασία.



Πραγματικά, για τα παιδιά η ζωγραφική δε είναι μια δραστηριότητα ξεχωριστή από τις υπόλοιπες, αλλά αντίθετα μια ανάγκη τόσο φυσική ή επιτακτική, όσο η ανάγκη να φάνε ή να παίξουν. Εξ’ άλλου η πρώτη μορφή παιδικής ζωγραφικής, η μουντζούρα, δεν είναι παρά μα κινησιακή δραστηριότητα.

Ας φανταστούμε ένα παιδί που παίζει ζωγραφίζοντας. Υπάρχει μόνο αυτό και η ζωγραφιά του. Δεν το ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Έχει χαθεί μέσα στο παιχνίδι. Είναι όλος του ο κόσμος. Ζει για τη χαρά του παιχνιδιού των χρωμάτων, παίζει για να παίζει. Χωρίς σκοπιμότητα, χωρίς κίνητρο, χωρίς χρηστικότητα. Μ’ ένα τελετουργικό, θα μπορούσε να πει κανείς τρόπο, εκφράζεται μέσα από το έργο του, προβάλλει το ασυνείδητο του μέσα από την ζωγραφιά του. Σίγουρα πριν από τον Marcel Duchamp που πρόσθεσε το γνωστό μουστάκι στην Τζοκόντα, ανάλογη κίνηση θα έκανε κάποιο παιδί.

Και ποιος μας λέει ότι η τέχνη πρέπει να είναι οπωσδήποτε σοβαρή; Κάθε παιχνίδι αποτελεί πρώτα απ’ όλα μια ελεύθερη δράση που προσδιορίζεται από την αβεβαιότητα της έκβασής της. Η χειρονομιακή εκφραστικότητα του dripping στον Pollock δείχνει ανάγκη επιστροφής στα αρχέτυπα της παιδικής ηλικίας, έλξη για το τυχαίο. Μόνο ο νους ενός παιδιού άδειος και καθαρός από κάθε γνώση και πρότυπα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μ’ αυτόν τον τρόπο τα χρώματα!



Είναι η τρυφερότητα, η αβίαστη αμεσότητα και η ειλικρίνεια, η σίγουρη δύναμη, η απέριττη και ανυπόκριτη απλότητα της παιδικής τέχνης που ώθησε κι ωθεί πολλούς καλλιτέχνες να την εντάξουν με σεβασμό στα έργα τους και να μάθουν απ’ αυτήν. Ίσως σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να έχουμε ανάγκη από την δροσιά της και την σοφία της.

Το κείμενο είναι του Γιάννη Δογάνη από το http://faosart-ianisdo.blogspot.com/

.

Οι ζωγραφιές είναι από παιδάκια 4 και 5 χρονών του 18ου Νηπιαγωγείου Ξάνθης.

.

Ευχαριστώ την καλή δασκάλα και φίλη Γεωργία που τις συγκέντρωσε

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό …

ονειρεύομαι

Όνειρα μεσα σε όνειρο, είμαστε.

Όνειρα, καταστάσεις ιδανικές, φανταστικές παραστάσεις της διάρκειας του ύπνου μας.

Ασαφείς οι αναμνήσεις τους, δεν τα ενθυμούμαστε πλήρως, αποσπασματικά μονο.

Αν είμαστε όνειρα μέσα σε όνειρο

ποιος ονειρεύεται το όνειρο?

όταν τα παιδια πάνε για ύπνο

να τους διαβάζουμε παραμύθια ονειρικά

για να βλέπουν όμορφα όνειρα..

...παραμυθένια....

εγώ Όλα τα Ενώνω να σε χαρώ...

τα δυο τα κάνω Ένα
γη κι ουρανό...................................................

Μάθημα ευγνωμοσύνης

Το Γαλλικό περιοδικό "Le magazine des voyages de pêche" στην 56th έκδοση του έφερε στο φως της δημοσιότητας μια απίστευτη ιστορία αγάπης.
.

«Ο Arnold Pointer ένας επαγγελματίας ψαράς από την νότιο Αυστραλία απελευθέρωσε από σίγουρο θάνατο έναν μεγάλο θηλυκό λευκό καρχαρία που είχε παγιδευτεί στα δίχτια του.



Τώρα αντιμετωπίζει το εξής πρόβλημα όπως λέει .. : «εδώ και 2 χρόνια δεν με αφήνει μόνο μου.. με ακολουθεί όπου και αν πάω και η παρουσία της τρομάζει τα άλλα ψάρια. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω»


Έχει αναπτυχθεί μια αμοιβαία σχέση μεταξύ του ψαρά και του καρχαρία και όποτε σταματάει το σκάφος του τον πλησιάζει και γυρίζει έτσι, ούτως ώστε να την χαϊδέψει στην κοιλιά και στον λαιμό και μετά κάνει τούμπες κουνάει τα πτερύγια και βουτάει ξανά στο νερό με έκδηλη χαρά.

Ένας καρχαρίας,
ένας άνθρωπος
και ένα ευχαριστώ που μου
έσωσες τη ζωή

Η ανθρωπότητα
έχει πολλά ακόμα να μάθει
για τα ζώα και την φύση


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ

Μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων και των Ευχών για το νέο έτος σκέφτηκα να αναρτήσω την παρακάτω διδακτική ιστορία που μου έστειλε ο φίλος Web star και τον ευχαριστώ πολύ γι αυτό!

Είναι η ιστορία 2 φίλων που περπατούν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακωθήκανε και ο ένας από τους δυο έδωσε χαστούκι στον άλλο. Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο "ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ".

Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνίγει και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα "ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ".

Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε την ζωή, τον ρώτησε: 'Όταν σε χτύπησα έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί?"

Ο άλλος φίλος απάντησε "όταν κάποιος μας πληγώνει πρέπει να το γράφουμε στην άμμο όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν, αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας , πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας
άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει".

ΑΣ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ!