Χαρα, συνειδητη δημιουργια και αρμονικη συνυπαρξη για την παρεα του “Ξανθη Φιλοσοφειν” μεσα στο 2010.

Χρησιμοποιωντας την εκφραση «παρεα» στον τιτλο της αναρτησης, αμεσως το μυαλο μου πηγε σε κατι που ειχε πει ο Μανος Χατζιδακις:

« Ότι τις παρεες δεν τις ενωνει μονο η κοινη γνωμη για κατι, αλλα και η κοινη αγνοια. Μονο που σαν αγνοεις, οφειλεις να’ χεις το ταλεντο για να ανακαλυψεις το καινουργιο, αυτό που θα παρει τη θεση του «αγνοημενου».

Σκεφτηκα ότι, ονοματα όπως του Γιαννη Μοραλη που εφυγε πριν λιγες μερες από την ζωη, του Μανου Χατζιδακι, του Γιαννη Τσαρουχη, της Ραλλους Μανου, του Οδυσσεα Ελυτη, του Καρολου Κουν, του Νικου Γκατσου, ηταν ονοματα μιας παρεας που εξεφραζαν την πρωτοπορια και χαραξαν την ιστορια της μεταπολεμικης Αθηνας τοτε. Ειχαν σταθερα στεκια, όπως τα καφε-ζαχαροπλαστεια “Brazilian” και “ Zonar’s ”, κατι αντιστοιχο με τον “καφενε” του “Ξανθη Φιλοσοφειν” που εχει η δικη μας παρεα.

Σ’αυτό το σημειο, θα ηθελα να ευχαριστησω προσωπικα τον Δημητρη, που είναι “η καρδια” του δικου μας καφενειου. Γιατι, χαρη στην δικη του Δονηση-Ενεργεια, εγινε εφικτη ολη αυτή η συσπειρωση τοσο καλων και εκλεκτων φιλων στην εποικοδομητικη και πνευματικη παρεα του Ξανθη Φιλοσοφειν, κρατωντας τις ισορροπιες στα πλαισια μιας απολυτης ελευθεριας της εκφρασης.

Ευχομαι και στην καινουργια χρονια, το καφενειο μας, να συνεχισει να αποτελει πολο ελξης και αφορμη για σαγηνευτικα εσωτερικα ταξιδια για κάθε επιδοξο “ταξιδευτη” στην μαγεια του ποταμου της ζωης.

Η καινούρια χρονιά θα είναι ξεχωριστή και περισσότερο πνευματική γιατι, μεσα από τετοιου ειδους ποιοτικες παρεες, εμεις οι ιδιοι γυμναζουμε το νου, εξελισσομαστε και γινομαστε καλυτεροι. Επιλεγοντας εμεις να ειμαστε καλυτεροι, τοτε και η καινουργια χρονια θα είναι μετα βεβαιοτητας καλυτερη.

Ευχομαι μεσα στο 2010, να συντονιστουμε ακομη περισσοτερο με την θεικη αρμονια και, μεσα από τις δημιουργικες παρεες μας, να καταφερουμε να ανιχνευσουμε αυτό που μας ενωνει, αποφευγοντας τις διαχωριστικες γραμμες της ανθρωπινης ασεβειας και των εσωτερικων πολωσεων.

Καλη χρονια με υγεια, πολλα χαμογελα και γελια και αυξητικες τασεις της επιγνωσης, εχοντας παντα στην θυμηση μας ότι, η ευτυχια δεν εξαρταται από τα γεγονοτα αλλα από την κατασταση του νου.

Το καθαρότερο πράγμα της δημιουργίας

(ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος, 1912-1991)

Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.

Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω

δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας

στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.

Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.

Το τέλειο θαύμα, θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:

λευκές επεκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά

στο σύμπαν και υπερέχουν.

Το πιο καθαρό πράγμα λοιπόν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,

ούτε ο ουρανός που καθρεπτιζεται μες στο ποτάμι, ούτε

ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη. Είναι η αγάπη.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΞΑΝΘΗ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ

Εύχομαι σε όλους τους φίλους του Ξάνθη Φιλοσοφείν

το 2010 να είναι γεμάτο

Υγεία, Ειρήνη, Χαρά και Αγάπη!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΑΣ!

Καλή Πρωτοχρονιά

Χάραξε 31 Δεκεμβρίου.
Το ρολόι χτύπησε.
Σχεδόν μηχανικά, σήκωσε το χέρι του και έκλεισε το ξυπνητήρι.
Άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε το δωμάτιο.
Ήξερε ότι ήταν η τελευταία φορά που ξυπνούσε μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο δωμάτιο, πάνω σ’ αυτό το συγκεκριμένο κρεβάτι.
Δεν του πήγαινε η καρδιά να σηκωθεί. Όμως έπρεπε.
Είχε να κάνει κάποιες τελευταίες ετοιμασίες.

Σηκώθηκε βαριεστημένα.Στον δρόμο προς την τουαλέτα σκεφτόταν την ημέρα που είχε ξημερώσει.
365 ημέρες προετοιμαζόταν γι’ αυτή την ημέρα.
'Σαν έτοιμος από καιρό’, που έλεγε και ο ποιητής, έπρεπε να νοιώθει, αλλά αυτός δεν ένοιωθε έτσι.
"Αντίδραση στο αναπόφευκτο" σκέφτηκε και άνοιξε την βρύση να πλυθεί. Έριξε τα μάτια του στον καθρέπτη.

Έντρομος συνειδητοποίησε πόσο μεγάλος έδειχνε, άσχετα αν ήταν μόλις ενός έτους παρά μία ημέρα, στην γήινη μονάδα μέτρησης του χρόνου.
‘Παράξενο πράγμα που είναι ο χρόνος’ σκέφτηκε φεύγοντας από την τουαλέτα. ‘Αν και τον αντιπροσωπεύω επάξια εδώ στην γη, κάτι πρέπει να κάνω για να του αλλάξω την διάρκεια’ σκέφτηκε εντονότερα και με μία αποφασιστικότητα στο βλέμμα.

‘Δεν μπορεί, το ίδιο χρονικό διάστημα, για έναν ηλικιωμένο να είναι το 1/70 του χρόνου του, για έναν μεσόκοπο το 1/50, για έναν νέο το 1/30, για ένα παιδί το 1/10 και για μένα όλη μου η ζωή.
Δεν είναι δυνατόν’ αναφώνησε απορημένος, φέρνοντας συνάμα την κούπα με το ζεστό τσάι που είχε φτιάξει, στα χείλη του.
‘Θα πρέπει να μιλήσω με τον Άχρονο Οριστή του Χρόνου.
Θα πρέπει να επιληφθεί του θέματος.
Δεν μπορεί να επιτρέπει να υπάρχει τόση αδικία’ ομολόγησε στον εαυτό του, αφήνοντας την κούπα πάνω στο τραπέζι και εγείροντας το κορμί του από την πολυθρόνα που καθόταν.

Φόρεσε το παλτό του, κρύο έκανε έξω δεν ήθελε να συναχωθεί, και κίνησε για τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας που ζούσε.
Εκεί επάνω, στο ρετιρέ του οικοδομήματος του Χρόνου, ζούσε από πάντα ο Άχρονος Οριστής του Χρόνου.
Τον είχε δει ήδη μία φορά, τότε που χρειάστηκε να παραλάβει από τα χέρια του τα κλειδιά του διαμερίσματος που έμενε.
Πριν από ένα χρόνο και μία μέρα, ακριβώς.
Του είχε κάνει εντύπωση, σ’ εκείνη την πρώτη τους συνάντηση, η καλοσύνη και η πραότητα που είχε στο πρόσωπό του ο Άχρονος Οριστής. Φοβερό επίτευγμα, αν αναλογιστείς ότι αυτός ο άνθρωπος διαχειριζόταν τον χρόνο δισεκατομμυρίων άλλων ανθρώπων.

Χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματος.

Η πόρτα άνοιξε αυτόματα και εισήλθε μέσα στο λιτά διακοσμημένο δωμάτιο, με τα πολλά ρολόγια στους τοίχους, τόσα όσα οι γήινες και οι συμπαντικές μονάδες μέτρησης του χρόνου.
Ο Άχρονος Οριστής του Χρόνου καθόταν στο μέσο του δωματίου, πίσω από ένα γραφείο γεμάτο και αυτό με μικρά ρολόγια, πάνω σε μία αναπαυτική πολυθρόνα. Ένα πλατύ χαμόγελο διαγράφηκε στο πρόσωπό του όταν αντίκρισε τον επισκέπτη του.

- Καλώς τον. Σε τι οφείλω την τιμή της επισκέψεώς σου;
- Ξέρεις, Άχρονε Οριστή του Χρόνου, έχω ένα πρόβλημα.
- Τι πρόβλημα;
- Πιστεύω ότι η διάρκεια ορισμού του χρόνου είναι δυσανάλογη για κάθε άνθρωπο. Και αυτό το βρίσκω άδικο.
- Μα, καλέ μου, είναι λογικό να είναι δυσανάλογη.
- Γιατί;
- Γιατί ο χρόνος του κάθε ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την μνήμη του. Και είναι λογικό, κάθε ηλικία να έχει την δική της μνήμη και την δική της εμπειρία. Αν όλα ήταν ίσα, αν όλα ήταν όμοια, τότε δεν θα υπήρχε καμία ομορφιά στη ζωή. Δεν ξέρεις ότι η διαφορετικότητα δίνει νόημα και ομορφαίνει τον κόσμο;
- Δεν έχεις άδικο αλλά εγώ, που ήρθα πριν από ένα χρόνο στη γήινη ζωή και τώρα ετοιμάζομαι να φύγω από αυτή, γιατί να ζήσω τόσο λίγο; Εγώ δεν έχω φτιάξει την μνήμη μου όσο την έχει φτιάξει κάποιος που έχει ζήσει 70 χρόνια, έτσι δεν είναι; αυτό δεν είναι άδικο;
- Εσύ, μπορεί να μην έχει μνήμη εβδομηντάρη, αλλά έχεις την μνήμη όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας, που έχουν ζήσει μέσα σε αυτή την χρονιά. Εσύ αντιπροσωπεύεις τις στιγμές όλων μαζί και καθενός χωριστά. Και πίστεψέ με, αυτό είναι το πιο σπουδαίο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος γι’ αυτούς τους ανθρώπους.
- Αφού είναι έτσι, γιατί πρέπει εγώ να φύγω και να έρθει κάποιος άλλος στη θέση μου;
- Γιατί θέλω ο καθένας από εσάς, τους Ετήσιους Χρόνους, να κουβαλάει το βάρος μόνο της δικής του χρονιάς. Με τα καλά και τα άσχημα, με τα ίσια και τα ανάποδα. Γιατί έτσι προστατεύω και εσάς και τους ανθρώπους. Δημιουργώ ένα πλέγμα αναμνήσεων με οριζόντιους άξονες εσάς και κάθετους άξονες τους ανθρώπους. Έτσι δεν είναι;
- Δίκιο έχεις Άχρονε Οριστή του Χρόνου πρέπει να το παραδεχτώ, όσο κι’ αν με πονάει.
- Ήξερα ότι θα καταλάβαινες.
- Σ’ ευχαριστώ. Τώρα πρέπει να φύγω. Έχω να ετοιμαστώ. Σε κάποιες ώρες πρέπει να αποχωρήσω.
- Εγώ σ’ ευχαριστώ που ανταποκρίθηκες στις προσδοκίες όλων μας. Και τις δικές μου και των ανθρώπων. Θα σε θυμούνται νοσταλγικά. Πίστεψέ με.
- Το εύχομαι.
- Στο καλό να πας.
- Σ’ ευχαριστώ. Θα τα ξαναπούμε άραγε;
- Βεβαίως. Να είσαι σίγουρος. Όσο ζεις στις μνήμες των ανθρώπων, τόσο θα ζεις και μέσα στις καρδιές τους.

Με πιο ανάλαφρη καρδιά, ο Ετήσιος Χρόνος επέστρεψε στο διαμέρισμά του. Η συνομιλία που είχε με τον Άχρονο Οριστή του Χρόνου τον είχε κάνει να νοιώσει καλύτερα και να συνειδητοποιήσει την σπουδαιότητά του στην πορεία του Χρόνου. Κοίταξε το ρολόι που κρεμόταν στον τοίχο του καθιστικού. Του απέμεναν λίγες ώρες μέχρι να την τελική αποχώρησή του. Έριξε μια ματιά στις βαλίτσες του, πιστοποίησε ότι είχε βάλει μέσα όλα εκείνα τα γεγονότα που είχαν συμβεί κατά την διάρκεια της ζωής του και τις έκλεισε ερμητικά. Ντύθηκε με τα καλά του ρούχα και αφού έφτιαξε μία ακόμη κούπα ζεστό τσάι, έκατσε ανάλαφρα στην πολυθρόνα του να δει τηλεόραση. Όλα τα δελτία ειδήσεων ανήγγειλαν την αποχώρησή του με χαρά. Αν και του φαινόταν παράξενη αυτή η χαρά, εντούτοις δεν έβαλε στεναχώρια στην καρδιά του. Υπομονετικά, περίμενε να περάσει η ώρα για να σηκωθεί και να φύγει. Όχι, δεν θα πήγαινε μακριά. Στον από πάνω όροφο θα πήγαινε. Εκεί. Μαζί με τους υπόλοιπους Ετήσιους Χρόνους. Στο διαμέρισμα των Αναμνήσεων και των Περασμένων Μεγαλείων. Η ώρα έφτανε. Να! Το κουδούνι χτύπαγε. Έπρεπε να φύγει. Από την πόρτα Εξόδου. Να μην συναντήσει τον Νέο Ετήσιο Χρόνο. Έθιμο βλέπεις. Σηκώθηκε, έριξε το παλτό του στους ώμους του, πήρε τις βαλίτσες του και κίνησε για την πόρτα. Έριξε μία τελευταία ματιά στον χώρο και άνοιξε την πόρτα…

πηγή: http://yiorgosbs.wordpress.com/

Σε λίγες ώρες ο παλιός χρόνος, θα παραδώσει την σκυτάλη στον καινούργιο..άλλος ένας χρόνος θα πάει να συναντήσει αυτούς που πέρασαν..και είναι τόσοι πολλοί!! Κι'εμείς θα υποδεχτούμε το 2010 με ευχές,και με την ελπίδα να είναι μια καλή χρονιά.

Καλή Πρωτοχρονιά!!

Χόρεψε, είσαι ήδη εκεί !

Ήταν μια φορά μια πιτσιρίκα που χάθηκε …

Δε μπορούσε να θυμηθεί το σπίτι της !

Τι αγωνία !, τι ένταση !, τι άγχος είχε η αναζήτηση της !

Όποιος έχει χαθεί μικρός, λίγο ή πολύ, θα την καταλαβαίνει, θα την νιώθει.

Διάφοροι περαστικοί άκουσαν το κλάμα της.

Κάποιοι την αγνόησαν, κάποιοι προσπάθησαν να την βοηθήσουν.

Ποια είσαι ; Πως σε λένε ;

Δεν ξέρω.

Που μένεις ;

Δε θυμάμαι, σε ένα καταπράσινο πάρκο κοντά, νομίζω.

Κάποιοι της έδειξαν λάθος δρόμο …

Όλο το βράδυ γύριζε άσκοπα.

Μέχρι που την πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας, ακριβώς λίγο πριν το ξημέρωμα, χάνοντας και την τελευταία της ελπίδα, σωριάστηκε κατάκοπη σε ένα παγκάκι.

Είμαι χαμένη, σκέφτηκε

.

Πρέπει να θυμηθώ …

.

Πρέπει να θυμηθώ …

Πρέπει να θυμηθώ …

Πρέπει να θυμηθώ …

Ένοιωσε ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και μια ζεστή αγκαλιά.

Άνοιξε τα μάτια της και αντίκρισε το χαμόγελο της μάνας …

Κοίταξε γύρω της και θυμήθηκε τον χώρο

Ήταν στο σπίτι της. Δεν χάθηκε ποτέ

.

Xμμμμμ ….

Αφού δεν τα πάω καλά στα παραμύθια ας προσπαθήσω με μια ευχή

Σας εύχομαι, το 2010 να ανακαλύψετε την μαγεία της στιγμής, της κάθε στιγμής, και να αφεθείτε σ' αυτή, έτσι ώστε η ζωή σας να ξαναγίνει παραμύθι.

Και να βρείτε και κάποιον να μοιραστείτε αυτές τις στιγμές και

.

να χορέψετε μαζί του…

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Ξέρεις να ακούς ;

Έχουμε ανάγκη από ψυχοθεραπεία !

Κάποιοι φίλοι του blog δήλωσαν ήδη τρελοί αλλά αυτοί είναι μια χαρά. Εξάλλου ποιος τρελός έχει επίγνωση της τρέλας του ; Είναι αδύνατον, γιατί αποκτώντας αυτή την επίγνωση θα γινόταν αμέσως καλά ! Όλοι οι υπόλοιποι στα όρια είμαστε. Ούτε στα άσπρα ούτε στα μαύρα (πλήκτρα του πιάνου). Στη χαραμάδα ! – όπως θα έλεγε κι ο Ζαμπέτας.

Ποια είναι η βασική ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου ;

Λεφτά είπες ;

Τρελός είσαι ; Που να τα βρεις τα λεφτά με τέτοια οικονομική κρισάρα που μας δέρνει.

Ξέχασε το !

........

Καλά μην το ψάχνεις άλλο. Θα στο πω εγώ που το παρατηρώ χρόνια και σε όσους το επισήμανα και το πρόσεξαν συμφώνησαν. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ανάγκη να τον αφήσουν να μιλήσει.

Τι ; Γελάς ;

Καλά. Άνοιξε τα μάτια σου παιδί μου και κοίτα γύρω σου. Προσπαθεί να μιλήσει ο άνθρωπος και δεν μπορεί. Έχει σκάσει με τα προβλήματά του όλη μέρα και θέλει να τα ξεφορτωθεί. Και ξέρεις γιατί δεν μπορεί ; Γιατί κανένας δε θέλει να τον ακούσει ! Οι υπόλοιποι που πρέπει να ακούσουν, έχουν ανάγκη να μιλήσουν κι αυτοί! Πως έχει γίνει έτσι η ζωή μας ; Να μην προφταίνουμε να ξεφορτώσουμε. Να μην προφταίνουμε να μιλήσουμε ; Όλοι να ολοκληρώσουν προσπαθούν. Κι όλοι μένουν στη μέση. Αναζητείται ο ήρωας που θα βρει το θάρρος να ακούσει !




Ίσως ο λόγος που κάποιοι φίλοι αναζητούν την παρέα μου (πω! πω! έπαρση βραδιάτικα !) είναι ότι ξέρω να ακούω.

Ναι ξέρω !

Γιατί όπως έμαθα, μετά από προσπάθεια αρκετών χρόνων, να παρατηρώ τον εαυτό μου, προσπαθώ να παρατηρήσω και τους άλλους. Οι οποίοι σε τελική ανάλυση είναι οι καθρέπτες μου. Και για να παρατηρήσεις τους άλλους απαιτείται σιωπή και προσπάθεια να διαβάσεις τι κρύβεται πίσω από τα λόγια τους.

Δυστυχώς οι πιο πολλές ανθρώπινες σχέσεις είναι συναλλαγή ενός νου με άλλον, κι όχι ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που βρίσκονται σε κοινωνία μεταξύ τους. Καμιά σχέση δεν μπορεί να ευδοκιμήσει με αυτόν τον τρόπο, και γι’ αυτό υπάρχουν τόσες συγκρούσεις στις σχέσεις.

Η σωστή ακρόαση είναι μία τέχνη ! Και κάθε τέχνη έχει τα μυστικά της …

Όταν μιλάει κάποιος τον παρακολουθείς ; ή σκέφτεσαι τις αυριανές υποχρεώσεις σου; Τον ακούς ή προσπαθείς να μιλήσεις εσύ ; Μήπως το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής σου είναι απασχολημένο με τις σκέψεις σου ; Μήπως δίνεις περισσότερη προσοχή στη δική σου σκέψη παρά στο τι λέει ο άλλος, και καθόλου σ’ αυτό που έχει πραγματικά σημασία : στην Ύπαρξη του άλλου κάτω από τις λέξεις και το νου. Και πως θα νιώσεις την Ύπαρξη του άλλου παρά μόνον μέσα από την δική σου Ύπαρξη ; Πως θα καταλάβεις τι πραγματικά θέλει να κοινωνήσει ο άλλος μαζί σου, τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις (που δεν είναι παρά οδικές πινακίδες που δείχνουν προς κάποια κατεύθυνση), αν δεν διατηρήσεις τη δική σου εσωτερική σιωπή ;

Όταν ακούς έναν άλλο άνθρωπο, μην τον ακούς μόνο με το νου σου. Άκου τον με όλο σου το σώμα ! Νιώσε τον. Πάψε και άστον να τελειώσει. Κι άφησε επιτέλους ένα κενό σιωπής πριν αρχίσεις να μιλάς εσύ. Έτσι θα είσαι σίγουρος ότι έχει ολοκληρώσει χωρίς να τον διακόψεις. Καθώς ακούς, προσπάθησε να νιώσεις το ενεργειακό πεδίο του εσώτερου σώματός σου. Αυτό απομακρύνει την προσοχή από τη σκέψη και δημιουργεί έναν ήσυχο χώρο, όπου σου δίνεται η δυνατότητα να ακούς πραγματικά χωρίς να παρεμβαίνει ο νους. Δίνεις στον άλλο άνθρωπο χώρο – χώρο να υπάρξει. Είναι το πιο πολύτιμο δώρο που μπορείς να του προσφέρεις. Με αυτόν τον τρόπο μπορείς να τον βοηθήσεις πραγματικά. Άσχετα με το τι θα του πεις. Και μόνο που θα καταφέρεις να τον ακούσεις είναι αρκετό. Θα γίνεις η γείωση μέσα από την οποία θα περάσουν τα προβλήματα που τον βασανίζουν. Και, έστω προσωρινά, θα τον ανακουφίσεις. Είναι μια ψυχοθεραπεία για τον άλλον !

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Ένας χρόνος πέρασε ...

Ένας χρόνος ακόμη φεύγει
Ένας χρόνος που μας απομακρύνει ακόμη περισσότερο από την αθωότητά μας, από την παιδική μας ηλικία. Μας απομακρύνει ακόμη πιο πολύ από τη μαγεία μας, από την αλήθεια μας.

Η αθωότητα είναι η φυσική κατάσταση μας, μέχρι αυτή να καλυφθεί εντελώς. Αυτό που την καλύπτει, είναι η εικόνα του εαυτού μας. Όταν κοιτάζουμε τον εαυτό μας, ακόμα κι όταν προσπαθούμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς, βλέπουμε μια εικόνα που έχει δομηθεί μέσα από τα χρόνια. Οι γραμμές και οι ρυτίδες που σχηματίζονται στο πρόσωπο μας, εξιστορούν περασμένες χαρές και λύπες, θριάμβους και ήττες, ιδανικά και εμπειρίες.




Ο άνθρωπος που διατηρεί την αθωότητα του, οπουδήποτε κι αν κοιτάξει βλέπει τον εαυτό του. Δε σκιάζεται από κρίσεις, ετικέτες και προσδιορισμούς. Εξακολουθεί να γνωρίζει ότι έχει ένα εγώ και μια εικόνα του εαυτού του αλλά αυτά δεν τον αποσπούν. Τα βλέπει, μέσα στο φόντο του όλου, του συνολικού πλαίσιου της ζωής.

Το εγώ είναι η δική σου μοναδική άποψη των πραγμάτων και χωρίς την αθωότητα, η εστίαση του εγώ είναι εξαιρετικά παραμορφωτική. Αν νομίζεις ότι γνωρίζεις κάποιον ή κάτι – και σ’ αυτό συμπεριλαμβάνεται κι ο εαυτός σου – αυτό που βλέπεις είναι , στην πραγματικότητα, οι δικές σου κρίσεις και οι ετικέτες που έχεις βάλει σ’ αυτόν τον κάποιον ή το κάτι. Ακόμη κι όταν δεν φέρνουμε αυτές τις κρίσεις στην επιφάνεια, εξακολουθούν να σκιάζουν την αντίληψη μας, όπως η σκόνη το φακό.



Ο άνθρωπος που διατηρεί την αθωότητα του δε βάζει ετικέτες σε τίποτα, τα βλέπει όλα με φρέσκα μάτια. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει σκόνη στο φακό, ο κόσμος λαμποκοπά ολοκαίνουργιος. Μέσα σε κάθε τι ακούγεται το ίδιο αχνό τραγούδι : «Αντίκρισε τον εαυτό σου». Θα μπορούσαμε να ορίσουμε τον Θεό ως κάποιο που κοιτάζει γύρω του και βλέπει μόνο τον εαυτό του, παντού. Στο βαθμό που έχουμε δημιουργηθεί όλοι «κατ’ εικόνα και ομοίωση», ο κόσμος είναι ένας καθρέπτης.

Γεννιόμαστε σοφοί και πεθαίνουμε ηλίθιοι, γιατί οι κοινωνία μας αφαιρεί δια της βίας την παιδική πλευρά του εαυτού μας. Κι αυτό ονομάζεται «προσαρμογή». Από την οικογένεια, ως το σχολείο και μέχρι το τέλος της ζωής του το κάθε άτομο γίνεται ο στόχος της «αλλαγής».





Ο άνθρωπος φοβάται τον άνθρωπο, γιατί έχασε την παιδική πλευρά μέσα του. Ένα πολύ μικρό παιδάκι πλησιάζει άφοβα τον άνθρωπο, αλλά οι γονείς του με την εκπαίδευση, αρχίζουν σιγά σιγά να του εμπνέουν τον φόβο του ανθρώπου. Έτσι η κατάσταση γίνεται φαύλος κύκλος. Συχνά ένα παιδάκι γεννιέται κατευθείαν φοβισμένο, γιατί έχει ζωντανή τη μνήμη του φόβου μέσα του. Για να ξεπεράσουμε το φόβο και ολόκληρο το παρελθόν μας, πρέπει να το «φράξουμε», με πολλών ετών νέες εμπειρίες, απαλλαγμένες από την ΔΙΑΦΟΡΑ του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει Α-ΔΙΑΦΟΡΟΣ, να αντιμετωπίζει δηλαδή τις πράξεις και τα λόγια του άλλου με ηρεμία, και «αδιαφορία» σαν να μη διαφέρουν από τα δικά του. Πρέπει να διατηρεί σε όλα τα στάδια της ηλικίας του ζωντανό το παιδί, ώστε κάθε φορά που τελειώνει τη ζωή του, να μπορεί να τραγουδά σαν τα παιδιά που γυρίζουν σπίτι τους από την εκδρομή :

Επεράσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα

Επεράσαμε όμορφα ετούτη τη φορά !

.
.

Ένα βήμα προς τη δική σου καρδιά
Είναι ένα βήμα προς τον Αγαπημένο
Σ’ αυτό το σπίτι των κατόπτρων
Αντικρίζεις διάφορα πράγματα.
Τρίψε τα μάτια σου,
Μόνο εσύ υπάρχεις !
Ρουμί
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...


Επεράσαμε όμορφα και τούτη τη χρονιά !

Ευχές

Είπα να στείλω ευχές... και τα λόγια δε με βοήθησαν.

Και περπατούσα με τη μικρή μου... μες τη νύχτα.  Κι έτσι όπως πηγαίναμε χέρι χέρι σφιχτά πιασμένες εγύρισε και μου 'πε:

"Τίποτα δεν περισσεύει.  Από όλα όσα ζούμε, από τις στιγμές μας, τίποτα δεν περισσεύει.  Σε ότι νιώθουμε δεν υπάρχουν τρύπες   Γιατί αλλιώς δεν θα υπήρχε σύνολο."

Εγύρισα το βλέμμα προς τα πάνω και είπα "ευχαριστώ"....

Ευχες στους φιλους συνοδοιπορους του Ξανθη φιλοσοφειν.

Να ειμαστε παντα καλα,

για να εχουμε μια ζωη ισορροπημενη, αρμονικη και ενδιαφερουσα για μας και χρησιμη για τους γυρω.

Με την ευχη... να ζησουμε το υπολοιπο της ζωης μας μεσα σε μια αφυσικη, ανεξηγητη και υπεροχη προσδοκια!

Μακαρι να δρούμε οσο ζουμε, νιώθοντας την μοναδικότητα και προσωρινότητα μας μέσα σ’ ένα Όνειρο.

Μακαρι να δρούμε κάθε στιγμη, έχοντας μέσα μας μια αυθόρμητα αναβλύζουσα χαρά.

Ας κατανοησουμε και απολαυσουμε το ιερο παγκοσμιο καλαμπουρι

περα από δογματα και αντιληψεις που περιοριζουν.

Να ειμαστε παντα καλα,

να χωρεσουμε οσο περισσοτερη ειρηνη μπορουμε μεσα μας

και να βρουμε οσο περισσοτερο χωρο μπορουμε για τον Θεο,

ωστε να ζησει λιγο περισσοτερο συντροφια μαζι μας.

Ειθε η Αληθεια να επικρατησει σε ολες τις μορφες της,

απελευθερωνοντας τον ανθρωπο απο καθε ειδους δεσμα,

ετσι ωστε να δει την Αληθεια

με τα ματια του Θεικου Εαυτου.

Η Μοναδικη Πηγη,

η Ενεργεια της Αγαπης και του Φωτος,

ας φερει γαληνη στις ζωες μας Τωρα.

Ειθε ο Χριστος να ξαναρθει

και ν' αποκαταστησει το Θεικο σχεδιο πανω στην Γη.

Ας μας οδηγησει απο το σκοταδι στο Φως.

Ας μας οδηγησει απο την αγνοια στην Αληθεια.

Ας μας οδηγησει απο την θνησιμοτητα στην Αθανασια.

Ας ερθει το Φως πανω στην Γη.

Είθε να ανθίζουν τα χαμόγελα στις φωτεινές ψυχες όλων.

Παραδεχομαι οτι η Βασιλεια του Θεου,

ειναι μια κατασταση αρμονιας, ισορροπιας, υγειας, χαρας, ευτυχιας, εμπνευσης, δημιουργιας.

Αναζητουμε την Βασιλεια του Θεου και ευχομαστε να μπει μεσα μας.

Από την καρδιά της αγάπης απευθύνουμε την ευλογία σε κάθε ψυχή:

να γεννηθεί ο Χριστός εντός, η θεϊκή χαρά και χάρις!

Νυν και αεί!

Αμην.

Γιαννης Δογανης / Φαος σατορι- Φαος σαμαντι – Φαος αρτ Ιανις

Βασιλοπαίδες

Μετά από επιθυμία και προτροπή του φίλου Δημήτρη, δημοσιεύω και στο "Ξάνθη Φιλοσοφείν" το τελευταίο μου ποίημα, το οποίο αναρτήθηκε για πρώτη φορά στα "Εσωτερικά Μονοπάτια".
Θεωρώντας ότι δεν είναι άσχετο προς το πνεύμα των ημερών, θέλω να ευχηθώ σε όλους σας μέσα απ' την καρδιά μου, Υγεία, Αγάπη, Ψυχική Γαλήνη και Πνευματική Διαύγεια, να βιώνετε κάθε στιγμή με πλήρη συνειδητότητα και επίγνωση το θαύμα της ζωής, να δέχεστε με χαρά, ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη όλες τις ευλογίες και τις χάρες του Θεού και να γεμίζει η ζωή σας με το φως και τη λάμψη της εσωτερικής αρμονίας και της Ενότητας με το Παν!
Σας ευχαριστώ που συνοδεύετε τα βήματά μου σ' αυτό το ταξίδι!

Χρόνους πολλούς μετά την τελευταία γέννησή μου
παλεύοντας να βρω το "ποιος",
το "από πού" και το "γιατί",
μέσα σε ερήμους, δάση
και σε ανήλιαγες στοές οδοιπορούσα.



Αυτό που μοίρασε τον Εαυτό Του σε κομμάτια
κι όμως Ανέπαφο και Άφθαρτο παρέμεινε
τα θολωμένα παιδικά μου βήματα οδήγησε κοντά σας,
σε σας που πάντα κατοικούσατε μαζί μου
μέσα στα δώματα του Σύμπαντος
μες στα παλάτια του Πατρός τα άχρονα
και στις αυλές τις αστρικές,
εκεί που δίχως λέξη ν' ανταλλάξουμε
όλοι γνωρίζαμε πως είμαστε Ένα.


Πριν καταλάβω, πριν να θυμηθώ,
ένας ζητιάνος νόμιζα πως είμαι,
ένας παρίας άχρηστος κι ασήμαντος,
φριχτό φορτίο περιττό πάνω στους ώμους της ζωής.


Τώρα γεμίσαν λάμψη απόκοσμη οι οφθαλμοί
κι άστραψαν γλώσσες πύρινες ανάμεσα στα φρύδια.
Τώρα Εκείνο που Προέλευση
και Προορισμός μας είναι,
Αυτό που Αρχή και Τέλος Προαιώνιο υπήρξε,
το Άφατο, το Απερίγραπτο, το Παν,
που μας απέστειλε μες στη Σοφία Του
ν' ανταμωθούμε,
τώρα Εκείνο γίνεται Ψίθυρος Άγιος
και Ήχος Μυστικός
κι όλο μας λέει σε εμάς τους άσημους και ταπεινούς
πως γεννηθήκαμε μαζί
σε Νεφελώματα πορφύρας
κι όλοι αδέρφια είμαστε επουράνια
πρίγκηπες κι αρχοντόπουλα
βασιλοπαίδες...