"Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αυτάρκες. Κάθε άνθρωπος είναι τμήμα της ηπείρου, κομμάτι της στεριάς. Αν ένας σβώλος χώμα παρασυρθεί από τη θάλασσα η Ευρώπη μικραίνει, σαν να ’χε καταβυθιστεί ένα ακρωτήρι, σαν να χανόταν το αρχοντικό των φίλων σου ή το δικό σου, Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα."
Είναι τα λόγια του Άγγλου ποιητή και ιερωμένου Τζον Ντον
Πέρα από τα σύνορα του ατομικού νου βρίσκεται η ελευθερία, η γνώση και η αγάπη. Μέσα στον παγκόσμιο νου, είμαστε όλοι ένα, μπερδεμένοι στο ατέλειωτο δίχτυ της ενέργειας που μας περιβάλλει, σε έναν κοινό Εαυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μυστήριο γύρω από την τηλεπάθεια, την κατάθλιψη, την τρέλα, τη μετενσάρκωση, κλπ. Οι σκέψεις κυκλοφορούν ελεύθερα απ’ το ένα κεφάλι στο άλλο χωρίς πραγματικά να κυκλοφορούν. Δεν χρειάζονται κανένα μεταφορικό μέσο, γιατί το ΙΔΙΟ ΕΓΩ βρίσκεται μέσα σε όλες τις σκέψεις. Έτσι πιάνουμε τις σκέψεις των άλλων πολύ συχνότερα απ’ όσο νομίζουμε. Δεν τις πιάνουμε μόνο μέσα στα όνειρα μας, αλλά συνεχώς αυτό παθαίνουμε.
Όμως δεν το υποπτευόμαστε, ούτε όταν λέμε σε κάποιον «αχ μου το πήρες απ’ το στόμα», ούτε όταν ξαφνικά χωρίς κανένα λόγο μας χαλάει το κέφι. Νομίζουμε πως είμαστε κυκλοθυμικοί, αλλά είμαστε απλούστατα τόσο ευαίσθητοι, ώστε να λαβαίνουμε τα συναισθήματα των άλλων, να λαβαίνουμε δηλαδή τα δυσάρεστα αποτελέσματα των ξένων σκέψεων. Η ίδια διαδικασία είναι υπεύθυνη και για τις διάφορες ενοχές που βασανίζουν τους ανθρώπους. Έχουν πράγματι βαριά συνείδηση όσοι βασανίζονται από αόριστες ενοχές, ή μήπως λαβαίνουν τις ενοχές των άλλων ;
Ζητάμε την ευτυχία, αλλά πως μπορούμε να είμαστε ευτυχείς αν δεν είναι όλοι ευτυχείς ; Πως μπορούμε να εξαιρούμε τον εαυτό μας από μια «κακή» πράξη του άλλου, και πως μπορούμε να εξαιρούμε τον άλλο από μια «καλή» πράξη δική μας ; Ακόμη κι αν τάχουμε όλα, υγεία, εξυπνάδα, καλοσύνη, αγάπη, οικογένεια, χρήμα κλπ, πάλι δεν είμαστε ικανοποιημένοι και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όσα αγαθά κι αν έχει ο άνθρωπος, πάντα κάτι θα τον βασανίζει : Τα συναισθήματα των άλλων! Βαθιά μέσα του ξέρει ότι δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος αν υπάρχει έστω κι ένας δυστυχισμένος. Αλλά δεν το ξέρει ότι το ξέρει. Και υποφέρει ψυχικά, και λένε γι’ αυτόν : «Μα τι του λείπει ; Τα’ χει όλα !»
No man is an island, entire of itself
every man is a piece of the continent, a part of the main
if a clod be washed away by the sea,
Europe is the less, as well as if a promontory were,
as well as if a manor of thy friends or of thine own were
any man's death diminishes me, because I am involved in mankind
and therefore never send to know for whom the bell tollsit tolls
Σε συνέχεια της Ανάλυσης των στίχων της Μυθωδίας παραθέτω την ερμηνεία των Movement VI - X όπως έγινε από τους ΕΧΕΤΛΑΙΟ και ΠΕΛΑΣΓΟ.
MOVEMENT VII ΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡ ΑΡΜΑ Ω NYXT' ΑΡΡΗΤΑΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΟΥΝΠΟΤΕ ΣΤΗ ΓΑ ΟΤΙ ΓΑΡ ΟΥ ΤΗ ΟΥ ΜΗ ΔΕΙ ΜΗ THΝ NA ΔΕΙ ΜΗ TΗΝ NA 'ΡΘΕΙ ΜΗ THΝ NA ΔΕΙ ΜΗ THΝ NA 'ΡΘΕΙ
(ΧΟΡΟΣ) ΕΣΥ ΔΕ ΑΜΥΝΕΤ' ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣΘΩ ΣΥΝΟΔΟΙ ΕΙΤΕ ΤΗΝ ΗΩ ΔΩΣΕ
ΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑ ΜΗ ΤΙΣ ΕΙ ΜΗ ΤΗΝ ΕΦΟΒΗΘΕΙ.... ...ΕΙ ΤΗ ΔΕΙ!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΤΑ (Σ) ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΕΧΝΗΤΟΙ ΗΧΟΙ!
Ερμηνεία ΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡ (=γιατί....) ΑΡΜΑ Ω ΝΥΧΤ' ΑΡΡΗΤΟ (=τη νύχτα το άρμα είναι αθέατο). Η λέξη ΑΡΡΗΤΟ χρησιμοποιείται εδώ με διαφορετική, έμμεση σημασία. Κάτι που θα εμφανιστεί στο σκοτάδι, δε θα φανεί, άρα και κανείς δε θα το δει να έρχεται, για να μπορεί να πει πως το είδε να έρχεται. «ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΊΉ ΓΑ» αναρωτιέται η αοιδός. «ΟΤΙ ΓΑΡ» (=διότι) «ΟΥ ΤΗ ΟΥ» (= ούτε αυτή ούτε) «ΜΗ ΔΕΙ» (=ούτε πρέπει) «ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ ΙΔΕΙ» (=ούτε αυτήν (πρέπει) να την δει) :ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=ούτε να την [δει] να έρχεται) :ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ ΙΔΕΙ» (=ούτε αυτήν (πρέπει) να την δει) :ΜΗ ΤΗΝ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=ούτε να την [δει] να έρχεται)
Το άρμα, λοιπόν, που θα έρθει, θα (πρέπει) να έρθει νύχτα, γιατί τη νύχτα δεν μπορούμε να το δούμε, και να ισχυριστούμε πως ήρθε. Όμως, εκτός από το άρμα, πρέπει να μάθουμε και κάτι ακόμη. Πρέπει να μας γνωστοποιηθεί η ώρα επέμβασης. Πότε δηλαδή θα έλθει στη Γη. Κι αυτό, γιατί ούτε αυτή πρέπει να δουν, ούτε να την δουν να έρχεται. Ποια γυναίκα αναμένουμε να έρθει;, ή μάλλον, ποια ήρθε, αλλά δεν πρέπει να φανερωθεί; Η Μητέρα ήρθε. Και γιατί δεν πρέπει να φανερωθεί; Γιατί κυοφορεί προφανώς. Ο Χορός σύσσωμος προσπαθεί να προστατέψει τη Μητέρα.
(ΧΟΡΟΣ) ΕΣΥ ΔΕ ΑΜΥΝΈΤ'ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣ Ω ΣΥΝΟΔΟΙ ΕΙ ΤΕ (αντί ΕΙΤΕ) ΤΗΝ ΗΩ ΔΩΣΕ ΕΙΘΕ ΕΙΘΕ Ο Χορός ζητά η άμυνα απέναντι στον εχθρό να γίνει σε δυο μέτωπα. Οι μεν Θεοί να πολεμούν από μακριά και μέσα. Δηλαδή, κάποιοι Θεοί να πολεμούν στο διάστημα, και κάποιοι άλλοι, εδώ στη Γη. Θα ήταν λάθος να πούμε πως ο Χορός λέει εδώ «ΑΠΟ ΜΑΚΡΩΝ ΚΑΙ ΕΣΘΩ». Ούτε τρώμε εδώ, ούτε γινόμαστε! (εσθίομαι / έσσομαι!) Παρακαλεί για συνοδό. Συνοδό των Ελλήνων (ΕΙ) δώσε την Αυγή. Μακάρι. Μακάρι. ΕΣΥ Ω ΑΝΙΚΗΤΕ ΑΝΔΡΑ ΑΜΥΝΕΤΑΙ (Σ) (Σ)
Μέσα σε πολλά «Σ», που δηλώνουν μυστικό, που πρέπει αν ειπωθεί και να μεταδοθεί με άκρα μυστικότητα, ο Χορός ζητά άμυνα. Κι αν μάλιστα, τύχει (και συμβεί) με μας, αν «συναντηθούμε» στον αγώνα μας, θα αμυνθούμε (κι εμείς). Θα αμυνθούμε για τον Έλληνα. ΕΙ ΤΥΓΧΑΜΕΝ ΣΥ ΜΕΝ ΑΜΥΝ (Σ) ΩΜΕΝ (Σ) ΑΜΥΝΩΜΕΝ ΑΜΥΝΩΜΕΝ (Σ)ΕΛΛΗΝΟΣ Στη σελήνη όχι! Να μην πάνε στη Σελήνη. «ΣΕΛΗΝ' ΟΥ» Α () Α () ΑΑΑΑΑ(Σ) ΩΔΗ ΤΩ ΔΙΑ (=τραγούδι στο Ζευ) Ω ΔΙΑ ΩΔΗ (Σ) (Σ) Ω ΔΙΑ ΩΔΗ (Σ) (Σ) ΤΩ ΔΙΑ
ΕΙΣ ΕΛΛΗΝΑ (=Στους ΈΛΛΗΝΕΣ) Ένα μήνυμα για λίγους ΜΗ ΤΙΣ ΕΙ (=Κανεις Έλλην...) ΜΗ ΤΗΝ ΕΦΟΒΗΘΕΙ.... (=Να μη την φοβηθεί...) ...ΕΙ ΤΗΝ ΙΔΕΙ! (=Αν την δει!)
MOVEMENT VIII (ΧΟΡΟΣ) ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ - ΟΔΥΣΣΕΑ ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ (ΧΟΡΟΣ) ΗΛΘΕ Ω ΟΔΥΣΣΕΑ ΗΛΘΕ Ω ΔΙΑ
ΜΟVΕΜΕΝΤ IX ΤΙΘΝΗΤΙ (χ3) ΤΙΘΝΗΤΙ ΩΣ ΖΗΤΕΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΙΘΝΗΤΙ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ Ω ΑΡΗ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΜΑΡΤΥΡΑ ΗΣΥΧΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ
Η ΜΗΝΗ ΟΤΙΗΙ ΖΗΤΩΜΕΝΗ ΖΕΙ ΜΑΚΡΙΝΑ ΗΣΥΧΑ ΠΕΜΠΤΕΙ ΖΕΙ ΑΚΟΙΜΗΤΗ ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ Ω Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΖΕΙ
(ΧΟΡΟΣ) ΕΝΑ 'ΧΕΙ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΟΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ -ΕΛΘΕ ΕΔΩ ΜΕΝ- ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ ΟΤΙ ΗΛΘΕ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΣ ΜΙΛΑ ΜΕΘΥΣΜΕΝΑ
ΜΗ ΤΙΣ ΜΗ ΜΗ ΔΕΙ ΟΤΙ ΖΕΙ Η ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΤΗ ΘΝΗΤΗ ΩΣ ΖΗΤΕΙ ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ ΜΑΣ ΜΙΛΕΙ ΘΕ ΗΜΕΙΣ ΠΕΙ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΜΗ ΘΝΗΘΕΙ ΟΦΕΛΕΙ ΤΗ ΜΗΝΗ ΜΗ ΣΥΜΒΕΙ Η ΜΗΝΗ Ω ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕΝ ΚΙ ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ ΗΛΘΑΤΕ ΕΝΘΕΝ ΚΙ ΕΣΥ ΗΜΕΤΕΡΑ
Παρατηρήσεις: Οι σοπράνο παρακαλούν. Η Μητέρα, που ήρθε, παρακαλά τον Αρη να μην αφήσει να συμβεί η Μοίρα. Να μην υπάρξει θάνατος. Η Ειμαρμένη, το αναπόφευκτο της Μοίρας, είναι εδώ, ΖΕΙ, και έρχεται στη Γη. Μυστικά μας μιλά. Η Μητέρα παρακαλεί να μην συμβεί το μοιραίο του θανάτου. Γιατί, κάτι τέτοιο θα ωφελήσει τη Σελήνη. Ο Χορός καλεί να έρθουν οι Θεοί στη Γη, και μαζί και η Μητέρα.
Ε—ΛΑ ΔΙΑ Ε--ΛΑ ΕΛΑ ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ ΤΗΝ ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΖΗΤΩ ΙΈ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΠΑΙΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ ΔΕ ΠΑΙ ΖΕΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΖΕΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΕΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΜΟΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΔΙ- ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ Α ΙΈ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΤΗΝ ΜΗ- ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΝΗ Α- ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ ΕΙ-ΕΛΑ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ΖΕΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΣΟΙ (Χ4)
Σημειώσεις Η Συμφωνία «κλείνει» με επανάληψη του 1ου Movement, μόνο που τώρα κατονομάζεται η Μητέρα. Η Πηνελόπη. Ακολουθούν δυνατά χειροκροτήματα, ενώ στην οθόνη έχουν προβληθεί εικόνες ενός ήλιου, και πίσω του ένα άρμα. Ένα άρμα ταξιδεύειτον ήλιο και τον φέρνει στην Γη.
Γενικές παρατηρήσεις: Ακολουθεί δεξίωση προς τιμήν του συνθέτη, που δέχεται πλήθος ερωτήσεων. Ωστόσο, ο Ευάγγελος Παπαθανασίου, αν και ισχυρίζεται πως δεν υπάρχουν στίχοι για τη Μυθωδία, υπάρχουν κάποιες εμφανείς αντιφάσεις στο όλο σκηνικό. Ας δεχτούμε, πως δεν υπάρχουν στίχοι, και κατ' επέκταση λόγια. Τότε ποιος ο λόγος μπροστά από τις δυο σοπράνο να υπάρχουν αναλόγια με παρτιτούρες; Στις παρτιτούρες, ως γνωστόν εκτός των μουσικών σημείων αναγράφονται και οι στίχοι. Από την άλλη πλευρά, είναι τόσο προφανής η χρήση συγκεκριμένων εκφράσεων από την ελληνική γλώσσα, που όλοι μας καταλαβαίνουμε. Η φράση πχ «ΔΙΑ ΕΛΑ», ακούγεται τόσες φορές μέσα στη συμφωνία, που είναι αδύνατον να δεχτούμε πως δεν λέει αυτό που όλοι μας ακούμε. Το να προφέρουν οι σοπράνο τυχαίους ήχους όπως «αααα», «οοο», «εεεε», δεν αρκεί. Φωνητικά τουλάχιστον αυτό είναι αδύνατο. Όποιος έχει ασχοληθεί λίγο με το θέμα της σωστής άρθρωσης και της προφοράς (ειδικά για εκμάθηση ξένων γλωσσών), ξέρει, πως τα φωνήεντα μπορεί μεν να παράγουν ήχο σε μεγάλες συχνότητες, χωρίς όμως τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν να παραχθεί λόγος. Ύστερα, όταν ομιλούμε, με το στόμα, χρησιμοποιούμε κάποια όργανα.
Πχ....αν προσπαθήσουμε να προφέρουμε αργάτη λέξη «ΠΑΙΔΙ», να τι θα συμβεί. Κάντε μαζί μου το ακόλουθο πείραμα: «Κατ' αρχάς όταν ξεκινάμε να πούμε το Π, τα χείλη μας είναι σφιχτά ενωμένα και για να ακουστεί ο φθόγγος Π, χρειάζεται στιγμιαία να ανοίξουμε τα χείλη μας, και να αφήσουμε να περάσει αέρας, με στιγμιαία ταχύτητα. Ο δι-φθόγγος [ΑΙ ]/ Ε στην προφορά του, για να σχηματιστεί, πρέπει από το σημείο που τα χείλη μας έχουν στιγμιαία ανοίξει για να προφερθεί το Π, να ανοίξουν ακόμη περισσότερο προς αντίθετες άκρες, σαν να κάνουμε ένα πλατύ χαμόγελο, ενώ για το σχηματισμό του φθόγγου Δ, η γλώσσα, που τόση ώρα παρέμενε ακίνητη στη στοματική κοιλότητα, ξαφνικά, με το που σχεδόν ολοκληρώνεται η προφορά του ΑΙ/Ε ήδη έχει σηκωθεί από τη βάση της και έχει αρχίσει να προβάλεται προς τα έξω. Όταν δε ολοκληρωθεί η άρθρωση του Δ, η γλώσσα μας, έχει τοποθετηθεί κάτω από την πάνω οδοντοστοιχία μας, και λίγο προς τα έξω, ενώ διατηρείται ακόμη το «πλατύ χαμόγελο» από το Ε. Για την άρθρωση τέλος του Ι, η γλώσσα τραβιέται απότομα μέσα». Με βάση αυτό το τυχαίο παράδειγμα, ήθελα απλώς να σας αποδείξω, πως όταν μιλάμε, και ειδικά όταν προφέρουμε φωνήεντα, η γλώσσα μας παραμένει ακίνητη στο στόμα, ενώ όταν σχηματίζουμε σύμφωνα, κινείται και «μπαίνει» σε συγκεκριμένες θέσεις, παράγοντας διάφορους τόνους. Το γνωστό μας Λ, πχ, αν βάλουμε τη γλώσσα πίσω από την πάνω οδοντοστοιχία μας, ακούγεται καθαρά, όπως στη λέξη ΛΑΟΣ. Αν όμως τραβήξουμε τη γλώσσα μας προς τα πίσω και λίγο πάνω προς τη ρινική κοιλότητα, το Λ ακούγεται περίεργα (βλάχικα θα πουν πολλοί!), όπως στη λέξη ΕΛΛΙΑ. Οι κάτοικοι της νοτίου Ελλάδος χρησιμοποιούν το πρώτο Λ στο λόγο τους, ενώ οι κάτοικοι από τη Λάρισα και πάνω το δεύτερο Λ. Και προφανώς, η μη σωστή στο αυτί χρήση και προφορά συγκεκριμένων «συχνοτήτων» προκαλεί γέλιο, σε όσους δε το έχουν συνηθίσει. Αυτά περί προφοράς».
Από το παραπάνω πείραμα καταλαβαίνουμε, πως αν αρχίσουμε και παρατηρούμε τις κινήσεις της γλώσσας στις σοπράνο πχ μόνο, καταλαβαίνουμε πως παράγεται λόγος, άρα η υπόθεση των «αααα», «οοο», «εεεε», δεν ευσταθεί. Όλα τα φωνήεντα για να παραχθούν, χρειαζόμαστε ένα καλά ανοιχτό στόμα. Απαξ και τα χείλη κουνιούνται....προφέρονται και σύμφωνα. Ας επιστρέψουμε, όμως, στο μύθο.
Το Movement Ι, ξεκινά με επίκληση στο Δια, και το δεύτερο Movement εξιστορεί την ιστορία των Ελλήνων. Είναι σαν να ήθελε κάποιος να μας υποβάλει σε αυτή τη διαδικασία. Ακούμε να εξιστορούνται διάφορα ιστορικά γεγονότα του παρελθόντος, σε μια συγκεκριμένη σειρά, κι αυτό αμέσως μα φέρνει στο μυαλό το παρελθόν μας. Όταν αρχίσουμε να μιλάμε για κάτι που έγινε παλιά, αμέσως θυμόμαστε πολλά πράγματα, που έγιναν και πριν αλλά και μετά το συμβάν. Έτσι, με την εξιστόρηση, όλοι οι'Ελληνες, εκείνη τη νύχτα, επέστρεψαν στο παρελθόν τους. θυμήθηκαν ποιοι είναι, από που έρχονται, και τι σκοπό έχει η παρουσία τους εδώ στη Γη. Από τότε που έγινε η Μυθωδία, παγκοσμίως ένα κύμα φιλικότητας προς τον Ελληνισμό και τον ελληνικό πολιτισμό ξεχύθηκε ανα την υφήλιο. Κι ενώ ο κόσμος «χάνεται», στην Ελλάδα, όλα βαίνουν ομαλά1. Παρατηρείστε τις καταστροφές που λαμβάνουν χώρα στην υφήλιο. Στην Ελλάδα, όμως, τίποτε παρόμοιο. Τυφώνες, τσουνάμι, πλημμύρες, σαρώνουν τον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα όλα είναι καλά. Τυχαίο; Μάλλον όχι!
Η Μυθωδία ξεκίνησε αρχικώς ως μια τελετή που εξέφρασε ως επιθυμία να την κάνει ο Ευάγγελος Παπαθανασίου, ωστόσο, το κόστος της παράστασης ξεπέρασε τα 2 δις δραχμές, σε σημείο που πολλοί καλλιτέχνες του ελληνικού στερεώματος αντιτάχθηκαν σε αυτήν. Μίλησαν για υπέρογκα ποσά δαπανών, και για καταστροφές αρχαίων ναών, όχι επειδή νοιάστηκαν για το κοινό συμφέρον, αλλά γιατί ποτέ πχ το ΥΠΠΟ δεν δαπάνησε τόσα λεφτά για ένα μουσικό υπερθέαμα, και πόσο μάλλον σε καλλιτέχνη που δεν ζει στην Ελλάδα. Πολλοί φάνηκε να θίγονται από την πολιτική του ΥΠΠΟ, και έτσι η αρχική παράσταση αναβλήθηκε και τέλος ματαιώθηκε. Με την επέμβαση όμως της υπηρεσίας διαστήματος των ΗΠΑ, της γνωστής ΝΑΣΑ, η Μυθωδία θα γινόταν, όπως έπρεπε. Το μόνο σημείο που αξίζει προσοχής, είναι το γεγονός πως για να χρηματοδοτήσει η ΝΑΣΑ την ορχηστρική συμφωνία, έπρεπε πίσω από το σκηνικό στο Ολυμπείο να τοποθετηθούν ειδικά μηχανήματα καταγραφής και μετάδοσης τηλεοπτικού σήματος, ώστε να χρησιμοποιηθεί η μουσική για την νέα, προγραμματισμένη, εκτόξευση ερευνητικής αποστολής στον ΑΡΗ. Έτσι κι έγινε. Ας εξετάσουμε, ωστόσο και μια ακόμη παράμετρο.
Καλολογικά αναφερόμενοι στην Mυθωδία, τα Movement έχουν μια τυπική σειρά, που θα μπορούσε να αποτυπωθεί ως εξής: ΕΠΙΚΛΗΣΗ>ΠΟΛΕΜΟΣ>ΔΙΑΣ>ΚΡΟΝΟΣ>ΑΡΗΣ>ΔΕΙΜΟΣ> ΕΛΛΗΝ>ΟΔΥΣΣΕΥΣ>ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ>ΕΠΙΚΛΗΣΗ Η Συμφωνία ξενικά με μια επίκληση στον Θεό ΔΙΑ.
Η επίκληση περιλαμβάνει δεήσεις για άφιξη θεϊκών οντοτήτων στη Γη, και αναφορές στην Μοναδικότητα του Θεού, και στα χαρακτηριστικά του. Ύστερα, εξιστορείται μια μάχη. Στρατιές Ελλήνων μάχονται, και αναμένουν την επιστροφή των Θεών. Οι συντελεστές της παράστασης εξιστορούν τον ΔΙΑ. Μιλούν για το τι όρισε στα παλιά τα χρόνια, και μας ταξιδεύουν στον παρελθόν. Ο «σκοτεινός» Κρόνος, όμως, είναι εδώ, και γι' αυτό αποστέλλονται Θεοί, για να τον ανατρέψουν από την εγκαθίδρυση του στη Γη. Πρώτα έρχεται ο ΑΡΗΣ, που σαν άνεμος θα πάει παντού, και θα εμποδίσει την Σελήνη. Ύστερα, ο ΔΕΙΜΟΣ, προκαλώντας ΔΕΟΣ, θα έρθει γρήγορα στη Γη, και θα μείνει για πάντα εδώ, όσο ο ΕΛΛΗΝ θα πολεμά μαζί με τους θεούς. Τέλος, ο Οδυσσέας θα εμφανιστεί κι η Μοίρα θα ολοκληρώσει το καθήκον της. Η Συμφωνία κλείνει με επανάληψη επίκλησης στο θεό ΔΙΑ. Ερμηνευτικά, τώρα, η όσο κι αν φαίνεται τυχαία αυτή σειρά των Movement, αναφέρεται σε μια τελετή, που γίνεται για να κληθεί κάποιος θεός. (θα μπορούσαμε να πούμε πως η αρχή της πρώτης επίκλησης, έγινε με τη Μυθωδία). Ύστερα, θα αρχίσει μετά από καιρό ένα πόλεμος (δεν έχει γίνει ακόμη), στον οποίο πρώτα ο ΔΙΑΣ, και μετά ο ΚΡΟΝΟΣ, θα έρθουν αντιμέτωποι. Και μέσα στη λαίλαπα του πολέμου, θα εμφανιστεί κι ο αντίστοιχος θεός, ο ΑΡΗΣ, που θα σπείρει το χάος στο πέρασμα του. Ύστερα, θα έρθει γρήγορα με το άρμα του το ΔΕΟΣ, και όλοι θα απορρήσουν με τα τεκταινόμενα. Οι Έλληνες θα πολεμήσουν μαζί με τους θεούς τους τον Κρόνο, και μετά από ένα μακρύ ταξίδι ιστορίας, μετά από μια προσωπική Οδύσσεια στη ροή του Κρόνου (Χρόνου), το Πεπρωμένο, που δε δύνανται να αποφευχθεί, θα πραγματοποιηθεί. Το Πεπρωμένο, όμως, δεν είναι μόνο «μη αναπόφευκτο», αλλά και προκαθορισμένο. Ίσως αναφέρεται έμμεσα σε μια προφητεία, που θα εκπληρωθεί, και η οποία εκπλήρωσης θα λάβει χώρα μετά από μια περίοδο πολέμου, καταστροφών, και συμπαντικών μορφών. Αρμαγεδδών. Αποκάλυψη.
Η Συμφωνία, όμως, παρόλο που αναφέρεται στη Μοίρα, που έχει τον πρώτο, αλλά και τον τελευταίο λόγο στη Ιστορία, δεν κλείνει εκεί. Γίνεται μια ακόμη επίκληση. Μια ακόμη επίκληση. Ένα ακόμη κάλεσμα.
Η Συμφωνία θα κλείσει, όταν επιστρέψουμε στην αρχή της. Όταν δηλαδή, μετά τον πόλεμο, καλέσουμε ΠΑΛΙ το Δια να εμφανιστεί. Δε ξέρω γιατί, και πιστεύω πως δεν θα είμαι κι ο μόνος που το νιώθει αυτό, αλλά σύντομα, θα γίνει μια ακόμη Μυθωδία. Ως τότε όμως, ο ελληνικός λαός θα έχει ξυπνήσει από το λήθαργο τόσων αιώνων, και θα πάρει υποσυνείδητα σύσσωμος μέρος στην επίκληση. Κι αν στον ΑΡΗ μπόρεσαν κάποιοι να ακούσουν το «πρώτο» μήνυμα μας, φανταστείτε τι θα γίνει, όταν πλήθος κόσμου αρχίσει να φωνάζει ΕΛΑ ΔΙΑ. Μήπως...και μια ακόμη νέα Μυθωδία θα λάβει χώρα σε λίγο καιρό; Οι παρατηρήσεις δικές σας.
Γενικότερα πιστεύω ότι η όλη δουλειά των δύο αυτών παιδιών (ΕΧΕΤΛΑΙΟΥ και ΠΕΛΑΣΓΟΥ) είναι πάρα πολύ καλά εμπερειστατωμένη και αξιόλογη. Δεν έχω βρει άλλη τόσο αξιόλογη δουλειά σχετικά με την ερμηνεία της Μυθωδίας και γι αυτό και την παρουσιάζω σε αυτό το blog.
Έμπνευση (εν + πνεύμα) : ιδέα που γεννιέται στη συνείδησή μας κάπως ξαφνικά και χωρίς την άμεση συμμετοχή της βούλησης, ως αποτέλεσμα μιας εντύπωσης ή συγκίνησης και όχι κάποιας διανοητικής προσπάθειας.
Καθένας από μας έχει εμπνεύσεις και ξαφνικές αποκαλύψεις άλλων διαστάσεων στην καθημερινή ζωή. Τυπικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση όπου ξεχνάμε ξαφνικά το όνομα κάποιου ατόμου ή τόπου, ή οποιαδήποτε άλλη λέξη, και δεν μπορούμε να το θυμηθούμε παρ’ όλες τις προσπάθειες που καταβάλουμε. Έχουμε την εντύπωση πως η λησμονημένη λέξη «βρίσκεται στο στόμα μας» αλλά για ανεξήγητους λόγους «δεν βγαίνει έξω». Κι όλοι μας ξέρουμε πως η λησμονημένη λέξη κάνει ξαφνικά την εμφάνιση της μόλις πάψουμε να την αναζητούμε ή απασχολήσουμε το μυαλό μας με κάποιο άλλο θέμα. Η ξαφνική αποκάλυψη δεν είναι προϊόν της σκέψης. Πρόκειται για μια έμπνευση που εμφανίζεται εντελώς απροσδόκητα.
Άλλο ένα τυπικό παράδειγμα καθημερινής εμπειρίας της αυθόρμητης έμπνευσης είναι τα αστεία. Η στιγμή που συλλαμβάνουμε το πνεύμα ενός αστείου και ξεσπάμε στα γέλια , θεωρείται από το μυστικισμό της Ανατολής, μια στιγμή «φώτισης». Όλοι ξέρουμε ότι ένα αστείο δεν μπορεί να εξηγηθεί. Η σύλληψη και το γέλιο έρχονται αυθόρμητα. Όλοι ξέρουμε πως αν το αστείο εξηγηθεί, παύει να είναι αστείο και δεν προκαλεί πλέον γέλιο. Μόνον η ξαφνική σύλληψη του αστείου απελευθερώνει τον χείμαρρο του γέλιου και προσφέρει μια απερίγραπτη εσωτερική ευφορία. Όσο περισσότερο καλλιεργημένο είναι ένα άτομο, άνδρας ή γυναίκα, τόσο περισσότερο έχει αναπτύξει το αίσθημα του χιούμορ. Ο ανεπτυγμένος άνθρωπος μπορεί να γελάσει με τα πάντα. Το σκοτεινιασμένο ακαλλιέργητο πνεύμα δυσκολεύεται να συλλάβει το αστείο και παρεξηγείται εύκολα. Η διδασκαλία του Ζεν κοροϊδεύει τα πάντα. Είναι γεμάτη από αστείες ιστορίες και ανέκδοτα, που ασκούν το πνεύμα του σπουδαστή Ζεν και τον προετοιμάζουν έτσι για να δεχτεί την «φώτιση». Παράλληλα στο Τάο Τε Τσίγκ διαβάζουμε τα εξής : «Όποιος δε μπορεί να γελάσει, δε μπορεί να βρει το Τάο»
Άκουσα πρόσφατα αυτο το όμορφο ινδικό τραγούδι και μου άρεσε πολύ.
Έρχεται απο την Ινδία και θεωρείται ένα από τα ιερά τους τραγούδια, που το τραγουδούν παντού: σε γάμους, γιορτές, σε οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση.
Αν και η τραγουδίστρια δεν φαίνεται να είναι Ινδή, το πάθος με το οποίο τραγουδά και η μαγευτική φωνή της δείχνουν ότι "ζει" και "νιώθει" βαθιά αυτό που τραγουδάει.
Το κοινό ακούει σε βαθιά κατάνυξη και συμμετέχει είτε σιγοτραγουδώντας είτε νοερώς στο τραγούδισμα.
Είναι μαγευτικό τραγούδι πάντως. Κι ας έρχεται από έναν άλλο, πολύ μακρινό για μας πολιτισμό.
Ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια σου και κοιτάζεις γύρω σου. Είσαι μεγάλος, γέρος πια !
.
Μπροστά σου υψώνεται ο θάνατος, που εσύ θεωρείς γκρεμό.
.
Βλέπεις τον ήλιο, την θάλασσα, τον ουρανό, τα πουλιά και κανένας ήχος δεν φτάνει στα αυτιά σου, καμιά μυρωδιά δεν αγγίζει την καρδιά σου ...
.
Και τότε κλαίς γι αυτά που καθημερινά άγγιζες και ποτέ δεν αισθανόσουν, γι αυτά που ήθελες ν' αγαπήσεις αλλά δεν πρόλαβες ...
.
Κλαίς με λυγμούς συνειδητοποιώντας τι έχασες ...
.
Μήπως όμως είναι μια πρόφαση ;–και ίσως ένα λεπτο να φτάνει για να συγχωρεθείς, να περάσεις στην συνειδητότητα - ένα λεπτό για να συγχωρέσεις, να πεις έναν καλό λόγο γεμάτο αγάπη……το να νιώσεις την ανάγκη να αγαπήσεις, να προσφέρεις, το να καταλάβεις ότι η βάση σου είναι η αγάπη, η ανιδιοτελής αγάπη, το πρώτο καμπανάκι που σε αφυπνίζει.
. Η αγάπη είναι παντού διάσπαρτη στα δέντρα, στα πουλιά, στα ζώα, στις πέτρες.
.
Πώς είναι δυνατόν να μην περιλαμβάνει εσένα ;
.
Η αγάπη υπάρχει σαν σπόρος μέσα μας. Στο χέρι μας είναι να την εκδηλώσουμε με χιλιάδες μορφές.
.
Ένα άγγιγμα της είναι μια ασύλληπτη ποσότητα βοήθειας έκφρασης της ψυχής μας. Και μετά αρχίζεις να ανεβαίνεις σε άλλη ποιότητα αγάπης ανώτερη από την προηγούμενη και πάει λέγοντας. Και όλα αυτά μαζί θα σε διδάξουν τι θα πει πραγματική αγάπη.
.
Για τον Έναν, τον Αιώνιο, μια σύνδεση ψυχής με την άφθαρτη υπόσταση σου.
.
Η αγάπη γνωρίζει την υπομονή και χαίρεται την αλήθεια, άφθαρτη και αιώνια.
Δεν πρέπει να αγαπάς με τον νου που γνωρίζει μόνο να διαχωρίζει, ούτε με την καρδιά γιατί δεν έχει μέτρο, αλλά με την ψυχή. Τα μάτια να είναι ο οδηγός σου και τα χέρια να είναι η αγκαλιά σου.
.
Η έλλειψη μίσους δεν είναι αγάπη απλά μια αδιάφορη κατάσταση. Μάθε να αγαπάς λοιπόν σφαιρικά και όχι μονόπλευρα, γιατί έτσι αποκλείεται η ολότητα. Μια ολότητα που μας μετουσιώνει συνειδητά στο ποιοι πραγματικά είμαστε.
.
Μπορεί ο δρόμος να είναι μοναχικός, βιωματικός, αλλά έχεις τόσες εμπειρίες να μοιραστείς και τόση αγάπη να δώσεις που πραγματικά αξίζει τον κόπο να δοκιμάσεις.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές μεταφυσικές εμπειρίες μου, ήταν σε μια πνευματική άσκηση, όταν κοιτώντας από κοντινή απόσταση μια δασκάλα της γιόγκα στα μάτια, χάθηκα, εξαφανίστηκα ! Για λίγα δευτερόλεπτα, αν και τον χρόνο τον αντιλήφθηκα μετά, δε θυμόμουν ποιος είμαι και που βρίσκομαι. Μάλιστα θα έλεγα ότι για μια στιγμή δεν καταλάβαινα αν ήμουν εγώ που κοίταζα δύο γυναικεία μάτια ή τα μάτια που κοίταζαν εμένα. Όταν συνήλθα η έκπληξη και η συγκίνηση ήταν εμφανέστατες στο πρόσωπό μου, αλλά και στο πρόσωπο της δασκάλας. Για μερικά λεπτά ακόμη ο νους μου συνέχιζε να παραμένει άδειος από σκέψεις, ενώ η καρδιά μου ξεχείλιζε από αγάπη.
Μια σκέψη που συχνά κάνω είναι ότι ίσως όσο περισσότερο αναζητούμε τον εαυτό μας, τόσο να μην τον βρίσκουμε γιατί απλούστατα μπορεί τελικά να μην υπάρχει.
Ίσως όσο περισσότερο φορτώνουμε τον νου μας τόσο να απομακρυνόμαστε από τον πραγματικό μας εαυτό.
Τι είναι ο νους ;
Ο νους μας είναι η μνήμη μας, το σύνολο όλων των αναμνήσεων μας. Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο στην υπηρεσία του νου, η δουλειά του οποίου είναι να συλλαμβάνει τις αναμνήσεις, όπως ένα κασετόφωνο συλλαμβάνει από την κασέτα τα τραγούδια. Ο νους είναι η κασέτα στην οποία γράφονται οι εντυπώσεις μας. Ο εγκέφαλος είναι το κασετόφωνο που είναι υπεύθυνο για την εγγραφή και την αναπαραγωγή.
Διαβάζουμε στη «δύναμη του τώρα» του Echart Tolle :
“Ο νους από μόνος του δεν είναι δυσλειτουργικός. Είναι ένα υπέροχο εργαλείο. Η δυσλειτουργία ξεκινάει όταν αναζητάμε σ’ αυτόν τον εαυτό μας και θεωρούμε λαθεμένα ότι είμαστε αυτός. Τότε γίνεται ο εγωικός νους και παίρνει στα χέρια του όλη μας τη ζωή.”
Έχουμε τόσο πολύ προσκολληθεί με τον νου μας, με τις αναμνήσεις μας, με τις εμπειρίες μας, με κάθε είδους γνώση που προέρχεται από το εξωτερικό μας περιβάλλον, που έχουμε ταυτίσει την ύπαρξη μας με αυτόν. Δηλαδή αυτό που είμαστε μέσα μας, εξαρτάται από αυτό που είναι έξω μας. Και συνεχίζουμε να προσθέτουμε και να προσθέτουμε εξωτερικές εμπειρίες στην κασέτα. Θα φτάσουμε πουθενά ; Μήπως «βρίσκω τον εαυτό μου» σημαίνει «σταματώ τις αναζητήσεις» ;
Μήπως πρέπει να αρχίσουμε την αντίστροφη διαδικασία ; Αντί δηλαδή να συνεχίσουμε να προσθέτουμε, να καταφύγουμε στην αφαίρεση, να αφαιρέσουμε δηλαδή ένα - ένα αυτά που δεν είμαστε.
Ας σταθούμε σ’ αυτό που είπαμε πιο πάνω. Ότι θεωρούμε ότι είμαστε οι εμπειρίες μας και οι εντυπώσεις μας. Αν λοιπόν είχαμε πάρει μέχρι σήμερα άλλες εντυπώσεις θα ήμασταν οι ίδιοι ή διαφορετικοί άνθρωποι ; Διαφέρουμε από τους άλλους διότι είμαστε από μόνοι μας διαφορετικοί ή διότι πήραμε από τη ζωή διαφορετικές εντυπώσεις, δηλαδή έχουμε διαφορετικές αναμνήσεις ;
Ας πούμε ότι δύο άνθρωποι δέχονται την επίθεση κάποιου. Θα εξελιχτούν άραγε με το ίδιο χαρακτήρα και οι δύο ; Θα γίνουν το ίδιο φοβισμένοι ή επιθετικοί ; Κι όμως η ίδια εμπειρία μπορεί τον ένα να τον κάνει επιθετικό και τον άλλο εχθρό της βίας. Άρα κάτι άλλο είναι υπεύθυνο για τις διαφορετικές αντιδράσεις των ατόμων. Μήπως αυτό είναι επιτέλους ο εαυτός του ; Ούτε αυτό είναι ο εαυτός του γιατί ο καθένας αντιδρά ανάλογα με τον χαρακτήρα του και ο χαρακτήρας του δεν είναι ο εαυτός του περισσότερο από όσο είναι το χρώμα των ματιών του !
Ο τρόπος που αντιδράμε στις καταστάσεις του περιβάλλοντος και ονομάζουμε «χαρακτήρα» έχει κυρίως σχέση με τις εμπειρίες μας, από προηγούμενες παρόμοιες εντυπώσεις. Αν το ένα παιδί φοβάται τα σκυλιά και το άλλο όχι, αυτό δε σημαίνει ότι το πρώτο είναι φοβιτσιάρικο και το δεύτερο γενναίο εκ χαρακτήρος. Απλώς το πρώτο παιδί έχει γραμμένη στην μνήμη του την εμπειρία κάποιου που δαγκώθηκε από σκύλο, και όχι απαραίτητα τη δική του εμπειρία. Μπορεί κάποιου προγόνου του.
Η επιστήμη παραδέχεται ότι γεννιόμαστε μέσα μας με έτοιμες τις αναμνήσεις των προγόνων μας αλλά δεν μπορεί ακόμα να αναλύσει τη διαδικασία της μεταφοράς τους από τη μία γενιά στην άλλη.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ούτε ο χαρακτήρας μας είμαστε εμείς, αφού ο τρόπος που αντιδράμε σε κάτι, έχει σχέση με τις ανάλογες αναμνήσεις των άλλων που υπάρχουν μέσα μας !
Για να δούμε λοιπόν ποιοι είμαστε εμείς, θα’ πρεπε να αφαιρέσουμε όλες μας τις αναμνήσεις ! Μα τότε αυτό που απομένει για να είμαστε, θα είναι απαράλλαχτο μ’ αυτό που απομένει και στους άλλους, όταν κι εκείνοι αφαιρέσουν τις αναμνήσεις τους! Όσο ο νους παραμένει άγραφος από εξωτερικές εντυπώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΟΜΟΙΟΙ ! Μια άγραφη κασέτα δε διαφέρει από μια άγραφη κασέτα.
Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης σχετικά με την ύπαρξη και ανάλυσης των στίχων της "Μυθωδίας" σύμφωνα με τους ΕΧΕΤΛΑΙΟ ΚΑΙ ΠΕΛΑΣΓΟ, παρουσιάζω την ανάλυση των MOVEMENT IV, V και VI.
ΜΟVΕΜΕΝΤ IV
(Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω video με το Movement 4 που να μπορεί να κατέβει στο κείμενο, υπάρχουν όμως το Movement 4 with Lyrics Part 1 και 2 στο Youtube - το παρόν αρχείο είναι μόνο ήχος. Τα άλλα δύο movement είναι και video).
ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΧΩ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ Ω (ΖΕΙ Η ΗΩ) ΝΥΞ ΕΙ (ΠΑΝΤΑ ΖΕΙ) ΟΤΙ ΕΙΔΑ ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΖΕΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΑΝΑΖΗΤΑ - ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΑΑΑΑΘΑΑΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (ΑΝΑΖΗΤΕΙ) ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑ ΚΟΙΤΑ ΝΑ, ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΠΑΛΛΕΤΟ! ΜΥΥΥΣΤΠΤΙΠΠΚΑΑΑΑ ΑΘΑΝΑΤΟΟΟΟΟΝ ΖΩΗ!
(ΧΟΡΟΣ) ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ ΑΝΑΖΗΗΗΗΤΑ ΑΝΑΖΗΗΤΑ .... ΜΕΝ ΕΙΠΩ, ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ, ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΘΑ ΕΡΘΩ, θα ερθει να ειπω ζητα το φωσ εισ τω διι σοφα υποσχόμενη οτι θα - ζω παντα εδω ανα την γα οταν θα ερθει - σίή γα ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕΙ ΟΤΙ ΗΜΙΝ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ - ΕΔΩ ΑΝΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΓΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ
Επεξηγήσεις: Το Μovement IV αρχίζει με ήχους ανέμου. Γαλαξιακές εικόνες γεμάτες αστέρια από το εξωγήινο σύμπαν πλημμυρίζουν την οθόνη, ενόσω ήχοι άρπας μας οδηγούν σε ένα ταξίδι στο χρόνο. Ο αστερισμός της Ανδρομέδας και της Λύρας, με τα πλούσια χρώματα τους σημαίνουν την εισαγωγή των σοπράνο στην αρχή ενός μηνύματος προς το Δία προσεκτικά συνταγμένο σε κωδική γλώσσα. Η μία εκ των σοπράνο τραγουδώντας, κουνά το κεφάλι της σε μια στροφή κοιτώντας τους θεατές, σα να δείχνει όλο τον κόσμο, λέγοντας «ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΗΧΩ» (=ανά τον κόσμο, μέσα στην ηχώ), εννοώντας παντού στον κόσμο αυτό που αποκαλούμε Γη, μέσα κάτω από την επιφάνεια, εκεί που όταν φωνάζουμε ακούγεται η ηχώ της φωνής μας, εκεί στα Τάρταρα, «ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ» (=αναζητούν κάποιοι τον Κρόνο1).
Υπενθυμίζουμε εδώ, πως ο Κρόνος, όταν ηττήθηκε από τους Ολύμπιους θεούς φυλακίστηκε στα Τάρταρα. Κάποιοι προσπαθούν να τον βρουν. Το σκοτάδι ζει παντού «Ω (ΖΕΙ) ΝΥΞ ΕΙ (ΠΑΝΤΑ ΖΕΙ)», όμως (λέει η σοπράνο), «ΟΤΙ ΟΙΔΑ (ΖΕΙ Η ΗΩ)» (=αυτό που ξέρω [είναι πως] η Ηώ [=η Αυγή] ζει). Αρα, υπάρχει ακόμη ελπίδα. «ΠΑΝΤΙ ΤΟ ΖΕΙ ΤΗΝ ΕΙΔΑ» (=Παντού αυτό ζει, την είδα).
Η χρήση του άρθρου ΤΟ σε μια τέτοια φράση, φαντάζει εντελώς παράλογη, αφού δεν καταλήγει σε κανένα νόημα. Κι όμως! Αν θεωρήσουμε πως οι Έλληνες θεοί, δεν ήταν τίποτε άλλο από ανθρώπους που είχαν ξεπεράσει τα δεινά της ζωής, και χρησιμοποιώντας την «άγνωστη» στο ευρύ κοινό τότε τεχνολογία, μπορούσαν να κάνουν αυτά που στη λαϊκή μας παράδοση έμειναν γνωστά ως θαύματα, τότε μπορούμε να συμπεράνουμε, πως ακόμη και η Αυγή, θα ερχόταν μετά τη Νύχτα πάνω σε ένα άρμα, με το οποίο θα έχυνε άπλετο φως στη Γη, πριν εμφανιστεί και το άρμα του θεού Ήλιου, για να φωτίσει τον κόσμο. Τότε, το άρθρο ΤΟ αποκτά σημασία, καθώς αναφέρεται στο ΑΡΜΑ της Αυγούς, και η αντωνυμία ΤΗΝ (ΕΙΔΑ), να αναφέρεται στη θεότητα. Τι κάνει, όμως, η Ηώ εδώ;
«ΑΝΑΖΗΤΑ - ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ», «ΑΝΑΖΗΤΑ», «ΑΑΑΑΘΑΑΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (ΑΝΑΖΗΤΕΙ)» (=αναζητά σε όλη τη Γη, [να βρει] Αθάνατη ζωή). «ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑ» (=Μιλάει [η Ηώ] μυστικά). «ΖΗΤΩ» (=κραυγή χαράς, που συμπληρώνεται παράλληλα με την υπόδειξη «ΚΟΙΤΑ ΝΑ, ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΠΑΛΛΕΤΩ» (-Κοίτα, να όλη η πλάση το φανερώνει αυτό που λαμβάνει χώρα), κι αμέσως ο Χορός σηκώνει το δεξί του χέρι και δείχνει στους θεατές τον κόσμο. Κάτι γίνεται, ήδη, αυτή τη στιγμή. «ΜΥΥΥΣΤΙΙΤΙΙΙΙΙΚΑΑΑΑ ΑΘΑΝΑΤΟΟΟΟΟΝ ΖΩΗ» (Μυστικά για την αθάνατη ζωή [λέει η Ηώ]).
Ο Χορός τότε απαντά «ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΡΕΙΕ» εις διπλούν, με το χέρι στην καρδιά, σα να δηλώνει τη σοβαρότητα και την αλήθεια των λεγόμενων. Η Ηώ περιμένει έναν Άρειο, προφανώς να έρθει. Αν η προσφώνηση ΑΡΕΙΕ, απλά δηλώνει την καταγωγή, τότε κάποιος κατοικεί στον πλανήτη ΑΡΗ, για τον οποίο γίνεται και η Μυθωδία. Αν, όμως, δηλοί μια ιδιότητα υπεροχής, τότε θα μπορούσε αυτός ο Κάποιος που έρχεται να είναι οποιοσδήποτε. Η Ηώ συνεχίζει ακόμη να «ΑΝΑΖΗΤΑ».
«ΜΕΝ ΕΙΠΩ, ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ» (=θα πω μεν κάτι, αλλά [ότι πω] δεν πρέπει ποτέ να [ακουστεί; φανερωθεί;]). Η έλλειψη του ρήματος δηλώνεται παρακάτω. Είναι εμφανής η συντακτική σχέση των δυο φράσεων. «ΜΕΝ ΕΙΠΩ» ως κύρια πρόταση, που εξαρτά την επόμενη «ΟΥΤΩ ΔΕΙ ΠΟΤ' ΕΡΘΩ ΕΔΩ Ω ΑΣΤΡΑΠΗ». Κάποια άφιξη επισημαίνεται, ενός προσώπου, που θα έρθει ως αστραπή (γρήγορα ίσως, ή πολύ φωτεινά;) σε όλη τη Γη «ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ, ΘΑ 'ΡΘΕΙ». Ποιος ή μάλλον, ΠΟΙΑ θα έρθει;
«ΘΑ ΕΡΘΩ» (=θα έρθω [λέει η Ηώ-μεταφέρει τα λόγια της]), «ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩ» συνεχίζει η Ηώ (να πω [θέλω} πως θα έρθει)!. Ζητά να βρεί το Φώς, στη σοφία του Δία «ΖΗΤΑ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΙΣ ΤΩ ΔΙΙ ΣΟΦΑ», κι υπόσχεται πως θα ζει για πάντα εδώ στη Γη, όταν με το καλό έρθει, «ΥΠΟΣΧΟΜΕΝΗ ΟΤΙ ΟΑ - ΖΩ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΑΝΑ ΤΗΝ ΓΑ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ».
«ΣΤΗ ΓΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ» (=Στη διάρκεια της παραμονής της στη Γη θα είναι δίπλα μας, με το μέρος μας, για να μας πει, πως [για/σε] σας θα έρθει) - «ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕΙΝ ΟΤΙ ΥΜΙΝ ΘΑ 'ΡΘΕΙ». Το ΥΜΙΝ λανθασμένα έγραψε ο φίλος Εχετλαίος με «Η» γιατί αν ήταν να γραφτεί με «Η» θα ήταν απλά ένας πλεονασμός στη ροή του λόγου. Με «Υ» όμως, αλλάζει το πρόσωπο αναφοράς, και βγαίνει γενικότερα νόημα από τα λεγόμενα. «ΘΑ 'ΡΘΕΙ Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ» Επιφωνήματα ευτυχίας προφέρονται, που επικυρώνουν την επικείμενη άφιξη. «Ω ΝΑΙ ΘΑ 'ΡΘΕΙ - ΕΔΩ ΑΝΑ ΤΗΝ, ΤΗΝ ΓΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ» θα έρθει εδώ, σε όλη τη Γη.
Το Movement θα κλείσει με συνοδεία διαφόρων ήχων. Ο «θόρυβος» που παράγεται από τα τύμπανα, σε συνδυασμό με τις υπόκοφες φωνές του Χορού, υποδηλώνει τη σημασία του μηνύματος. Όλα μεταφέρονται ηχητικά σε σιγανούς τόνους, για να κρατηθούν μυστικά. Μετά από μερικές φωνητικές κορώνες, όλοι οι τραγουδιστές, σα να πέφτουν σε «χειμερία νάρκη», ρίχνουν απότομα τους τόνους, αφήνοντας με σιγανή φωνή να μεταφέρεται στο σύμπαν το μήνυμα. Οι τυμπανοκρουσίες, όμως που σταδιακά αυξάνουν και σε έκταση και σε θόρυβο, ίσως είναι κάλυψη για την άφιξη. Προκαλείται θόρυβος, για να μην ακουστεί πότε, που και ποιοι έρχονται. Εικόνες του κόκκινου πλανήτη προβάλλονται στους θεατές, ενόσω ο Χορός σηκώνει τα χέρια του ψηλά σε στάση ικεσίας, κοιτώντας ψηλά στον ουρανό. Το ίδιο κάνουν και οι βασικοί συντελεστές της παράστασης.
Παρατηρήστε την εικόνα ενός άνδρα, με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό. Ο φωτισμός του χώρου αλλάζει και «μαυρίζει» αστραπιαία, σα να κατεβαίνει κάτι από ψηλά που ρίχνει τη σκιά του στο χώρο, ενώ δευτερόλεπτα μετά ο μαέστρος φωνάζει σε όλους τους συντελεστές, στα αγγλικά, χωρίς όμως να ακούγεται η φωνή του στους θεατές, γινόμενος, ωστόσο καθαρά ορατός στο Χορό “COME ON THIS IS WHAT WE ARE WAITING FOR”. (=ελάτε, αυτό ήταν που περιμέναμε), κι ο Χορός αυξάνει αυτόματα την κραυγή-ένταση της ικεσίας του προς το θείο και σταματά. Ο Δίσκος της Φαιστού σχηματίζεται από τα λέιζερ γύρω από το Ολύμπειο περικλείοντας στο εσωτερικό του τμήμα ολόκληρο τον αρχαίο ναό, ενώ στο κέντρο του δίσκου εμφανίζεται ο κόκκινος πλανήτης. Το Movement «κλείνει» επίσημα εδώ, ωστόσο το χειροκρότημα του κοινού - που έχει εντωμεταξύ ενθουσιαστεί από την παράσταση - διαρκεί για πολύ περισσότερο.
Ακόμη, όμως και τώρα, παρά την εμφανή χαρά κι ικανοποίηση των θεατών, ο συνθέτης φανερά μετρημένος απλά υποκλίνεται, χωρίς ίχνος έκφρασης προσωπικής ικανοποίησης, ενόσω το κοινό συνεχίζει να χειροκροτά, και οι δυο σοπράνο έχουν στρέψει το βλέμμα τους προς τον ουρανό, αναζητώντας σημάδια <σήμα-δια>, <σήματα από το Δία>! Κι ενώ, οι περισσότεροι, απλά θα καταλάβαιναν πως το χειροκρότημα είναι απλά το μέσο έκφρασης των συναισθημάτων του κοινού σε αυτή τη χρονική στιγμή, ο συνεχής κρότος που παράγεται από τις τόσες παλάμες στο χώρο, συνεχίζει να παράγει «θόρυβο». Με λίγα λόγια...ο θόρυβος που έκανε η ορχήστρα, τώρα έμμεσα παράγεται από το κοινό.
MOVEMENT V
ΑΡΗ ΩΣ ΦΩΤΕΙ ΘΑ.. ΠΡΟΣΜΟΝΕΙ ΝΑ...
(ΧΟΡΟΣ) ΔΙΑ ΘΕΕ ΕΛΑ ΕΔΩ ΕΦΙΧΘΕΙ Η ΗΩ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑ ΑΡΗ ΩΣ ΦΩ-(ΧΟΡΟΣ:ΗΡΘΕ)-ΤΕΙ ΕΔΩ
(ΧΟΡΟΣ)
ΕΛΛΑΔΑ ΜΗΝ ΑΡΗ ΩΣ ΑΕΙ ΠΝΟΥ ΚΑΤΕΒΑ
(ΧΟΡΟΣ) ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΘΕΑΜΕΝΕ Η ΜΗΤΕΡΑ
(ΧΟΡΟΣ) ΟΥ ΣΥ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ ΕΔΩ (ΧΟΡΟΣ:ΜΗ ΣΥ ΝΑ ΕΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ) ΜΗ ΔΕΙ ΝΥΧΤΑ ΟΥΤΕ ΕΔΩ
(ΧΟΡΟΣ) ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΟΥ ΣΥ ΜΕΝ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΕΦΙΧΘΕΙ ΕΔΩ!
(ΧΟΡΟΣ) ΜΕΝ ΔΕ ΕΥ ΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕΝ ΣΕ ΕΥ ΔΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΩΡΑ ΕΥ ΖΗΤΑΩ ΠΑΤΡΙΔΑ
Επεξηγήσεις: Μετά το πέρας του μηνύματος, ακολουθούν δύο διαφορετικά Movement. Το πρώτο νια τη μια μόνο σοπράνο, το δεύτερο μόνο για τη δεύτερη. Πολλοί θα σκεφτούν πως ο συνθέτης θέλησε να δώσει τη δυνατότητα σε κάθε μια προσωπικά να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, «γράφοντας» ένα «κομμάτι» της συμφωνίας ειδικά για τη κάθε μια. Κάνοντας, όμως μια προσεκτικότερη ανάλυση στο έργο, θα «δούμε», πως αυτά τα δύο Movement., δεν υμνούν τον Δία, όπως γινόταν ως τώρα, αλλά αναφέρονται στον ΑΡΗ και σε έναν από τους δορυφόρους του, το ΔΕΙΜΟ. Αν αναγραμματίσουμε το όνομα του ΑΡΗ, γίνεται ΑΡΕ / ΡΕΑ, που δηλοί τη ΜΗΤΕΡΑ. Ας ξεκινήσουμε όμως με το Movement..
«ΑΡΗ ΩΣ ΦΩΤΕΙ ΘΑ». (=Αρη ως φως θα [έρθεις;]) «ΠΡΟΣΜΟΝΕΙ ΝΑ» (=Προσμένει να [έρθεις]). Ποια «αφήσαμε» να περιμένει την άφιξη; Την Ηώ, που κι αυτή με τη σειρά της περιμένει μια ακόμη θηλυκή θεότητα να έρθει...αυτή που υποσχέθηκε να μείνει για πάντα στη Γη. Μυκηναϊκές φιγούρες εμφανίζονται στην οθόνη.
Ο Χορός μιλάει... «ΔΙΑ ΘΕΕ ΕΛΑ ΕΔΩ, ΕΦΙΧΘΕΙ Η ΗΩ ΜΕ ΤΩ ΔΙΑ» (=θεέ Δία, έλα εδώ, η Ηώ [ήδη] έφτασε με το Δία {ε;}). Μα πως είναι δυνατόν η Ηώ να έχει ήδη φτάσει με το Δία, και ο Χορός να παρακαλάει τον ίδιο το Θεό να έρθει. Μήπως ο 2ος ΔΙΑΣ, με τον οποίο κατέφθασε κι η Ηώ, δεν είναι ο Θεός, αλλά ένα ΑΡΜΑ (του Θεού); Κάτι, φάνηκε να κατέβηκε στο προηγούμενο Movement. Ο Χορός αναρωτιέται ξάφνου αν ήρθε κάτι, ενώ σημαίνει στον Αρη να έρθει ως «ΦΩΤΕΙ ΕΔΩ», ενώ το Ολύμπειο «βάφεται» στο χρυσό φως.
«ΕΛΛΑΔΑ ΜΗΝΗ2*» (=Ελλάδα Σελήνη) φωνάζει ο Χορός. «ΑΡΗ ΩΣ ΑΕΙ ΠΝΟΥ ΚΑΤΕΒΑ» (=Αρη όπως πάντα, σαν αγέρας φύσα, [και] κατέβα). «ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ ΘΕΑΜΕΝΕ» αναρωτιέται κιόλας. (=Μήπως ήρθες κιόλας εσύ, που έχεις γίνει ορατός στο παρελθόν;)
Η ΜΗΤΕΡΑ δηλώνει η σοπράνο. Κάποια ήρθε. Η μητέρα είναι. Κι ο Χορός απαντά «ΟΥ ΣΥ ΘΑ ΜΕΝΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ ΕΔΩ» (=Ούτε εσύ θα μείνεις κι απόψε εδώ!) «ΜΗ ΣΥ ΝΑ ΕΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΗ ΔΕΙ ΝΥΧΤΑ ΟΥΤΕ ΕΔΩ» (=Μήτε εσύ να περάσεις από εδώ, ούτε πρέπει να νυχτωθείς εδώ) «ΜΕΝ ΕΙΣΑΙ ΤΩΡΑ ΕΔΩ» (=μήπως είσαι τώρα εδώ;), αναρωτιέται ο Χορός. «ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΟΥ ΣΥ ΜΕΝ ΕΔΩ» (=Ούτε κι εσύ να είσαι εδώ!) συμπληρώνει.
«ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΩ ΕΦΙΧΘΕΙ ΕΔΩ» (=Με την ΑΡΓΩ έφτασε εδώ!). Τώρα μαθαίνουμε, πως ακόμη ένα άρμα μετέφερε τη ΜΗΤΕΡΑ εδώ, που ονομάζεται Αργώ. «ΜΕΝ ΔΕ ΕΥ ΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» =[Και το Καλό (=δικαιοσύνη) σε σένα στο κόσμο (έφερε)] «ΜΕΝ ΣΕ ΕΥ ΔΕ ΤΟ ΛΟΓΟ» = (έφερε) όμως σε σένα και το Καλό της Λογικής (του Ορθού Λόγου) «ΤΩΡΑ ΕΥ ΖΗΤΑΩ» (=Τώρα Καλό (πάλι) ζητάω) ΠΑΤΡΙΔΑ προφέρει η σοπράνο. (=για την πατρίδα!)
Η αοιδός τονίζει την άφιξη της Μητέρας, κι ο Χορός συγκαταβατικά με σιγανό τόνο στη φωνή του προστάζει να μην μείνει η Μητέρα εδώ τώρα. Ούτε να περάσει (να εμφανιστεί) από εδώ πρέπει, ούτε να περάσει τη νύχτα της εδώ. Πρέπει επομένως να κρυφτεί. Δεν ήρθε ακόμη η στιγμή της εμφάνισης της. Μπορεί ως Μητέρα να έφερε με την παρουσία της τη Λογική και τη Δικαιοσύνη, αλλά και τώρα, για να έχει καλό σκοπό ο ερχομός της, για την Πατρίδα, δε πρέπει να μείνει εδώ.
«ΘΕΑΜΕΝ ΣΥΝΕΧΩΣ» (=Παρατηρούσαμε συνέχεια) συμπληρώνει ο Χορός. Ο Χορός φαίνεται να γνωρίζει τα τεκταινόμενα στη Γη, και γι αυτό καλεί τους θεούς, αλλά τους προειδοποιεί κιόλας να κρυφτούν, γιατί δεν έφτασε ακόμη η ώρα. Και συνεχίζει με προστακτικό τόνο την επίκληση του Διός, με εναλλαγές. Μια η σοπράνο λέει ΕΛΑ ΔΙΑ, μια ο Χορός απαντά ΤΩΡΑ. Ο ΖΕΥΣ πρέπει να έρθει εδώ, και να μείνει για πάντα. Και με το παρόν Movement., ολοκληρώνεται η επίκληση στο Δία. Η συχνή εναλλαγή των εκφράσεων και η συνεχής επανάληψη των «ΕΛΑ ΔΙΑ» κι «ΕΔΩ ΤΩΡΑ» φανερώνει την επιθυμία των εκφραστών για την άμεση εμφάνιση του θεού.
Σηιιείωση: Ως τώρα, από το ξεκίνημα της συμφωνίας είδαμε τους συντελεστές μέσα σε ένα ιδιαίτερο κλίμα μουσικής σε συνδυασμό με ελληνικά δημιουργήματα (ανάλματα, εικόνες, σύμβολα) να κάνουν μια επίκληση προς το ΔΙΑ, και συγκεκριμένα να εξιστορούν μέσα σε λίγα λεπτά όλο το φάσμα της ελληνικής διαχρονικής ιστορίας, από τότε που υπήρξε ο άνθρωπος στη Γη, ως και τώρα. Θα έλεγε κανείς πως αυτό το «εισαγωγικό» τμήμα της Μυθωδίας ήταν κάτι σαν ένα παραμύθι, μια καλώς ειπωμένη ιστορία, με στοιχεία που όλοι μας έχουν λίγο πολύ ακούσει, είτε από τις παραδόσεις του πολιτισμού μας, είτε διαβάζοντας τη Μυθολογία μας.
(ΧΟΡΟΣ) ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΘ' ΩΡΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΛΑ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΕΔΩ ΠΑΝΤΙ ΘΑ ΖΕΙ ΠΑΝΤΙ ΘΑΡΡΩ ΒΑΛΕ ΠΛΩΡΗ ΤΗ ΓΑ
(ΧΟΡΟΣ) ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΘ' ΟΡΑ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΙΜΟ ΑΕΙ ΝΑ 'ΡΘΕΙ
Επεξηγήσεις: Μετά το πέρας του μηνύματος προς τον ΑΡΗ, ακολουθεί το δεύτερο Movement που δεν απευθύνεται στο Δία, αλλά σε έναν από τους Δορυφόρους του ΑΡΗ, τον ΔΕΙΜΟ. Ο φωτισμός του Ολυμπείου από κόκκινος του φωτός μετατρέπεται σε σκοτάδι. Μόνο τα αστέρια φέγγουν. Η αοιδός τραγουδά...
Κι ο Χορός λέει... «ΟΤΙ ΕΚΕΙ ΕΣΥ ΠΑΝΟ ΩΡΑ» (=διότι εκεί εσύ τα πάντα βλέπεις) «ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΕΚΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ» (=διότι έχεις την ώρα επέμβασης) «ΕΛΑ ΕΔΩ» Η κλήση του Δείμου συνεχίζεται με επαναλήψεις. Τον καλεί να επιστρέψει για πάντα στη Γη, κι ελπίζει να παραμείνει στη Γη νια πάντα, κι ο Χορός συμπληρώνει πως ο Δείμος τα βλέπει όλα. «ΔΕΙΜΟ ΑΕΙ ΝΑ 'ΡΘΕΙ» (=Δείμο, νια πάντα να έρθεις!)
1 Μυθολογικά, ο Κρόνος σχετίζεται με το σκοτάδι. Δε ξέρω αν εννοείται κάποιος Γιαχβέ εδώ, αλλά μάλλον όχι, γιατί σε όλο το έρνο δεν έχουμε κάποια σχετική νύξη.
2 Κάποιοι ερμήνευσαν το ΜΗΝΗ ως ΜΗΝ. Η λέξη ΜΗΝΗ ωστόσο, είναι καθαρά αρχαία ελληνική. Δηλώνει το φεγγάρι μας.
Ο Σουάμι Ραμ, ένας από τους μύστες αυτού του αιώνα, πήγε στην Αμερική. Συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του «Μπάντσαχ Ραμ» - ο αυτοκράτορας Ραμ, και ήταν ένας ζητιάνος.
Κάποιος του είπε : “Δεν είσαι παρά ένας ζητιάνος, αλλά εξακολουθείς να αποκαλείς τον εαυτό σου αυτοκράτορα.”
Κι ο Ραμ απάντησε : “Μην κοιτάζεις τα πράγματα που έχω, κοίταξε εμένα”
Και είχε δίκιο, επειδή, όταν κοιτάζεις τα πράγματα, τότε όλοι είναι ζητιάνοι, ακόμα κι ένας αυτοκράτορας. Ένας αυτοκράτορας απλώς είναι ένας μεγαλύτερος ζητιάνος. Αυτό είναι όλο.
Όταν ο Ραμ είπε : «Κοίταξε με !», εκείνη τη στιγμή, ο Ραμ ήταν ένας αυτοκράτορας.
Μπορούσες να κοιτάξεις - κι ο αυτοκράτορας βρισκόταν εκεί !
Που είναι το μυστικό ;
Η βάση για κάθε αποτέλεσμα, μας λέει η επιστήμη, είναι η αιτία που το δημιουργεί. Η αιτία δημιουργεί το αποτέλεσμα. Ρίχνουμε τον σπόρο (αιτία) στη γη, κι αυτός γίνεται δέντρο (αποτέλεσμα). Ένας από τους πιο βασικούς επιστημονικούς νόμους λοιπόν, είναι ότι η αιτία και το αποτέλεσμα είναι άμεσα συνδεδεμένα στη ζωή. Και η αιτία βέβαια πάντα προηγείται.
Τώρα υπάρχει ένας άλλος νόμος, όχι επιστημονικός, αλλά πολύ βαθύτερος, ένας νόμος που προέρχεται από την καρδιά και μόνο αν τον εφαρμόσεις, μόνο αν πειραματιστείς αρκετά μαζί του, μπορεί να τον κατανοήσεις και να τον αποδεχτείς.
Αδιαφορείς για την αιτία και πηγαίνεις κατευθείαν στο στόχο, στο αποτέλεσμα. Παράλογο έτσι δεν είναι ; Η επιστήμη μας λέει ότι το αποτέλεσμα πάντα ακολουθεί την αιτία. Δημιούργησε λοιπόν το αποτέλεσμα, και δες αν ακολουθεί η αιτία.
Προσπάθησε να βιώσεις ευδαιμονία, πληρότητα και δες αν θα προκύψουν τα αίτια που θα μπορούσαν να σε κάνουν να αισθάνεσαι έτσι.
Περιμένεις ένα αγαπημένο πρόσωπο για να αισθανθείς ευτυχισμένος ; Αν είσαι ευτυχισμένος το αγαπημένο πρόσωπο θα έρθει !
«Είσαι τρελός ;», σε ακούω να μονολογείς. «Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα»
Κι εγώ σε ρωτάω : «Θεωρείς χωρίς ουσία την διδασκαλία του Χριστού ;»
«Η βασιλεία των ουρανών εντός υμών εστί»
Λέτε να μας κορόιδευε ;
Μήπως ήταν ακόμη ένας τρελός ονειροπόλος ;
Πρώτα να αναζητήσετε το βασίλειο του Θεού, μας προέτρεψε και τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Το Βασίλειο όμως του Θεού είναι ο τελικός σκοπός, το Βασίλειο του Θεού είναι το αποτέλεσμα.
Μπορείς να βάλεις το σπόρο στη γη και το δέντρο να ακολουθήσει. Όταν όμως το δέντρο υπάρχει και καταφέρεις να ανακαλύψεις το δέντρο, τότε θα εμφανιστούν εκατομμύρια σπόροι.
Η ζωή είναι ένας κύκλος και αν η αιτία ακολουθείται από το αποτέλεσμα, τότε και το αποτέλεσμα μπορεί να ακολουθείται από την αιτία. Άρχισε από όπου θες. Δημιούργησε την αιτία ή δημιούργησε το αποτέλεσμα. Αλλά η αιτία μπορεί να μην εξαρτάται από σένα. Ενώ το αποτέλεσμα ;
Θα έρθει το αγαπημένο πρόσωπο που περιμένεις ; Μπορεί να αρρωστήσει, μπορεί να πεθάνει, μπορεί να βαρέθηκε την γκρίνια σου και να μη σε αντέχει άλλο … Τότε τι θα κάνεις ;
Η αιτία είναι πέρα από μένα. Το αποτέλεσμα όμως είναι μέσα μου. Η αιτία είναι σ’ αυτό που με περιτριγυρίζει, η αιτία είναι εξωτερική.
Το αποτέλεσμα είμαι εγώ !
Ο Μέγας Αλέξανδρος σπατάλησε ολόκληρη τη ζωή του δημιουργώντας τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που υπήρξε ποτέ και δεν του έμεινε χρόνος για να γίνει αυτοκράτορας. Πέθανε πριν η αυτοκρατορία του ολοκληρωθεί. Και πώς να γίνεις Βασιλιάς σε ένα περιορισμένο βασίλειο;
Ακολούθησε το μυστικό ! Δημιούργησε το αποτέλεσμα, και θα γίνεις βασιλιάς !
Όταν στρέφομαι προς τα μέσα, όταν ενώνομαι με το κέντρο μου, όταν γίνομαι ένα με το κέντρο του κόσμου, όλο το σύμπαν γίνεται το βασίλειο μου. Γίνομαι ο βασιλιάς του σύμπαντος. Τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα …κοιτάζω γύρω μου κι όλα είναι φρέσκα κι αγνά σαν να ‘χουν μόλις γεννηθεί …κανένα σύννεφο, καμιά θλίψη, μόνον Φως ! Μόνον απεριόριστη ομορφιά ! Ανοίγω τα μάτια και για ένα διάστημα μένω κυριολεκτικά θαμπωμένος από το θαύμα της ζωής πάνω στη γη …σαν να έχω μόλις γεννηθεί σε τούτο τον κόσμο …
Είμαι βασιλιάς καλή μου !
Δεν είμαι ;
Έστω και γι’ αυτό το μικρό, γι’ αυτό το απειροελάχιστο διάστημα, αφού έτσι αισθάνομαι …
"Κανένας άνθρωπος δεν είναι νησί, πλήρες και αυτάρκες. Κάθε άνθρωπος είναι τμήμα της ηπείρου, κομμάτι της στεριάς. Αν ένας σβώλος χώμα παρασυρθεί από τη θάλασσα η Ευρώπη μικραίνει, σαν να ’χε καταβυθιστεί ένα ακρωτήρι, σαν να χανόταν το αρχοντικό των φίλων σου ή το δικό σου, Κάθε ανθρώπου ο θάνατος λιγοστεύει εμένα τον ίδιο, γιατί είμαι ένα με την Ανθρωπότητα. Κι έτσι ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα. Χτυπάει για σένα."
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...
Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...
