ΜΥΘΩΔΙΑ: ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ (MOVEMENTS I,II, III)

Τον Ιούνιο του 2001, στις 21/6/2001 η εκεί κοντά στο ηλιοστάσιο όταν ο Άρης θα ερχόταν σε σύνοδο (ευθυγραμμιζόταν ) με τις στήλες του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε η συναυλία του Βαγγέλη Παπαθανασίου «ΜΥΘΩΔΙΑ».

Λέγεται ότι την είχε συνθέσει από το ΄93 και ότι την είχε κάπου καταχωνιασμένη, ώσπου η NASA, ζήτησε από διάφορους συνθέτες κάποιο μουσικό θέμα το οποίο θα γινόταν ο ύμνος για την αποστολή ενός δορυφόρου στον Άρη, που θα χαρτογραφούσε τις υπόγειες ποσότητες νερού (πάγου). Υπήρξαν πολλές προσφορές, αλλά επικράτησε η Μυθωδία!!!! Το CD υπάρχει μέσα στον δορυφόρο και παίζει συνέχεια τη μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Διάστημα.

Δηλαδή η μουσική, ο ρυθμός, η αρμονία ,οι υποτιθέμενοι στίχοι και τα μαθηματικά (αφού η μουσική ως μέρος της ακουστικής επιστήμης μπορεί να αναλυθεί σε ημίτονα και συνημίτονα οπότε και να μετατραπεί ο ρυθμός σε μαθηματικά και το αντίστροφο) της Μυθωδίας ταξιδεύουν στο διάστημα.

Κατά καιρούς πολλοί «ερμηνευτές» προσπάθησαν να εντοπίσουν και αναλύσουν τους στίχους της Μυθωδίας. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί ότι και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και η NASA ουδέποτε παραδέχθηκαν δημοσίως την ύπαρξη στίχων.
Παρόλα αυτά και με αφορμή την τελευταία εκπομπή του κ. Χαρδαβέλα παρουσιάστηκε μία αξίολογη κατ΄ εμέ εκδοχή ύπαρξης και ανάλυσης στίχων στη Μυθωδία από τον ΕΧΕΤΛΑΊΟ και τον ΠΕΛΑΣΓΟ που την παρουσιάζω σε αυτό και τα επόμενα άρθρα ανά Movement (λόγω το ότι ο συνολικός όγκος των στίχων και της ανάλυσης είναι μεγάλος:

«Κατ' αρχάς.,.ο τίτλος του «έργου»: ΜΥΘΩΔΙΑ. θα μπορούσε άνετα να ερμηνευτεί ως ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ ή ως ΜΥΘΟΣ+ΔΙΑΣ. Πρόκειται για ένα «τραγούδι ιστορίας (ιστορικής μείζονος σημασίας ίσως;)» ή απλά για μια «εξιστόρηση που αφορά τον Δία»; Ότι και να ναι, ίσως να είναι νωρίς να το διασαφηνίσουμε από τώρα. Ετυμολογικά, τουλάχιστον, μάλλον η ερμηνεία ότι η Μυθωδία είναι παράγωγο των λέξεων ΜΥΘΟΣ + ΩΔΗ φαίνεται να είναι κι η επικρατέστερη, γιατί το να αλλάξει το Ο σε Ω κατά τη συναίρεση των πιθανών λέξεων ΜΥΘΟΣ + ΔΙΑΣ είναι λίγο παράτολμη, έως αδύνατη. Προσωπικά πιστεύω, ότι έχουμε να κάνουμε με μια πιο σύνθετη ομάδα λέξεων, που αποτελούν οι: ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ. Ένα τραγούδι, υπό μορφή μύθου, για το Δία. <ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ> -> <ΜΥΘΟΣ+ΩΔΗ+ΔΙΑΣ> - ΜΥΘΩΔΙΑ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ξεκινάμε με μια πανοραμική άποψη του λεκανοπεδίου, όσο παρουσιάζονται οι συντελεστές της παράστασης. Η κάμερα γυρίζει αργά αργά καλύπτοντας όλο το λεκανοπέδιο, κι εστιάζει τελικώς στο ναό του Δία, στο γνωστό μας Ολύμπιο....φωτισμένο σε κατάλευκο Φως. Επίσημη ώρα έναρξης 20:45. Η μουσική πανδαισία ξεκινά. Οι απαλοί ήχοι από το συνθεσάιζερ ανεβαίνουν στη μουσική κλίμακα ολοένα και περισσότερο, όσο διαρκεί η μικρή αυτή εισαγωγή.

Εικόνες του πλανήτη ΑΡΗ προβάλλονται στους θεατές, σα να προσγειώνεται ο κάθε θεατής πάνω στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη, ενώ δευτερόλεπτα μετά επιστρέφουμε πίσω στη Γη, στο σημείο, όπου λαμβάνει χώρα η ΜΥΘΩΔΙΑ. Όχι όμως κάπου τυχαία, αλλά ακριβώς πάνω από τις υπάρχουσες στέρεες ακόμη κολώνες του Ολυμπίου. Αν προεκτείνουμε νοερά τον εξωτερικό κίονα, θα «πέσουμε» πάνω στον πλανήτη ΑΡΗ, που εκείνη τη στιγμή φαίνεται να έρχεται σε «σύνοδο» με τον επίγειο ναό. Από τα μεγάφωνα, «ανακοινώνεται» πως αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή ο Αρης «περνά» ακριβώς από πάνω από το κεφάλι των θεατών.
Ο συνθέτης με κλειστά πλέον τα μάτια του, στρέφει τη ματιά του προς τα πάνω, προσκαλώντας τους θεατές στη μέθεξη. Ο «Οφθαλμός της Δίκης» προβάλεται στο λευκό πανί. Το μάτι του Δία, που τα βλέπει όλα.... μια μικρή εστίαση στην γειτονική φωτισμένη Ακρόπολη....και το πρώτο Movement έχει κιόλας αρχισε.

MOVEMENT I (ΣΤΙΧΟΙ)
ΟΝΕ, TWO, THREE,

ONE TWO THREE,

ONE TWO THREE.

(ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙ--- Α Ε-- ΛΑ
ΔΙ—-Α Ε—-ΛΑ
ΔΙΑ Ε--ΛΑ
ΔΙΑ Ε--ΛΑ
ΔΙΑ Ε—ΛΑ
ΔΙΑ Ε--ΛΑ

(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΑ Ε-ΛΑ

ΔΙΑ Ε-ΛΑ

ΔΙΑ Ε—ΛΑ

ΔΙΑ Ε-ΛΑ

ΕΛΑ

(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΑ ΕΡΩΤΑ ΖΗΤΩ ΣΥ ΕΛΑ
ΔΙΑ ΣΥ ΘΕ ΜΟΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ ΕΣΥ ΠΑΙ ΘΕΕ

(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ
ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ

(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΕΝ ΖΕΙ ΘΕΟΣ ΕΝ ΖΕΙ ΘΕΟΣ

ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ

ΖΗΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ

ΜΕΝ Η ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΜΟΝΗ

ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ ΠΑΙ ΖΕΥ

ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ ΖΕΥ ΠΑΙ ΔΕΙ ΠΑΙ

ΔΕΙ ΠΑΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ

ΔΙΙ ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ

(ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΟΡΟΣ)

ΔΙ­Α ΤΕ ΤΗΝ ΜΗ­ΤΕΡΑ ΕΛΑ

(ΑΝΔΡΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ)
ΔΙΠΙΠΙΠΠ ΔΙΠΙΠΠΙΠΙ

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
ΔΕΙ
ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝ ΔΕΟΜΕΝΟΙ (Χ4)

Επεξηγήσεις:
Το Μovement Ι ξεκινά με δύο θηλυκές μορφές να ξεπροβάλουν στο σκοτεινό ουρανό. Προσωπογραφίες της Ίσιδος με τον Οφθαλμό της Δίκης να φαίνεται και πάλι στο λευκό πανί. Από τα μεγάφωνα ακούγεται κι η μοναδική, σε μη ελληνική καθαρή γλώσσα, φράση «ΟΝΕ, TWO, ΤΗREΕ» που επαναλαμβάνεται τέσσερις συνολικά φορές (άρα σύνολο 12!!! Φορές, σύνολο αριθμών), όσο η μουσική ένταση δυναμώνει. Η προτομή του Δία εμφανίζεται στους θεατές και ξαφνικά η συγκεκριμένη εικόνα έρχεται ακόμη πιο μπροστά (ζουμάρει), και πλέον τα μάτια του Δία κοιτούν...ενώ ο αντρικός χορός καλεί τον Δία. «ΔΙΑ ΕΛΑ» .Λίγο παρακάτω το ίδιο θα κάνει και μόνος του ο γυναικείος χορός. Πέντε φορές επαναλαμβάνουν οι άντρες, 4 οι γυναίκες ξεχωριστά, και άλλη μια από κοινού, στο τέλος όλοι μαζί τονίζουν τη λέξη «ΕΛΑ». Το κάλεσμα του Θεού, μόλις ξεκίνησε.

Η συγκεκριμένη «τακτική» εναλλάξ προσφωνήσεων διατηρείται με τον ανδρικό χορό να προσφωνεί το Δία «ΕΡΩΤΑ», δηλ. «αγαπημένε», και με το γυναικείο να απαντά «ΕΣΥ ΠΑΙ ΔΕΙ» (=εσύ παιδί πρέπει). Δε θα ήταν λογικό να προσφωνηθεί ο θεός ΕΡΩΣ σε αυτή τη φάση, ειδικά αν αναλογιστούμε, πως ο Ησίοδος στη Θεογονία, αναφέρει... «εν αρχήν ην το Χάος, η Γη κι ο Ερως»...άρα εύλογα ο Δίας «γεννιέται» μετά την αρχική Τριάδα. Ποιος λοιπόν, ο λόγος, ο χορός εδώ να προσφωνήσει τον Έρωτα; Σκεφτείτε απλά τι λέμε όταν αγαπάμε κάποιον... «από εδώ ο ερωτάς μου...» (=από εδώ ο/η αγαπημένος/η μου!). Άρα, πρόκειται για μια προσφώνηση ενός προσφιλούς σε μας προσώπου.

Ο γυναικείος χορός ασταμάτητα προφέρει τη φράση (μτφ) «ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ» με τον αντρικό χορό να παρεμβαίνει και να λέει «ΖΗΤΩ ΕΣΥ, ΕΛΑ» (ζητώ εσένα να έρθεις) ή «ΖΗΤΩ, ΕΣΥ ΕΛΑ» (ζήτω, έλα εσύ!). Βέβαια, με μια προσεκτικότερη ανάλυση η δεύτερη εκδοχή είναι πιο σωστή, γιατί για να είναι συντακτικά σωστή η πρώτη θα έπρεπε να είναι «ζήτω σε έλα». Συμπληρώνει λίγο μετά «ΔΙΑ ΕΣΥ ΘΕΕ ΜΟΥ. Και πλέον σύσσωμος ο χορός προστάζει «ΚΙ ΕΣΥ ΠΑΙΔΙ ΠΡΕΠΕΙ».

«ΕΣΩ ΜΕΝ ΣΥ» = εσύ είσαι μέσα μας / εσύ παιδί θεϊκό. «ΕΣΥ ΠΑΙ ΘΕΕ».
Μισό λεπτό.... αν ο παιδί ζει μέσα μας, τότε μήπως η Μυθωδία είναι μια πρόσκληση των παιδιών του Δία;... του Έλληνα γενικότερα; Ή είναι απλά μια δήλωση πως εμείς είμαστε απόγονοι του;

Παρακάτω...
Ένας Θεός ζει. «ΕΝ ΖΕΙ ΘΕ-ΟΣ». Η πρόταση αυτή επαναλαμβάνεται εις διπλούν. Θα μπορούσε, όμως να μεταφραστεί και πως «Ο ΘΕΟΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ μας».
Ο χορός συνεχίζει την παράκληση...

«ΖΗ-ΤΩ ΤΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΕ» πάλι εις διπλούν. Ζητά εκτός από τον Δια, το ΠΑΙΔΙ, ΚΑΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ. Ερώτηση....ποια είναι η μητέρα; Αναφέρεται ο χορός στη ΡΕΑ/ΕΡΑ-ΗΡΑ;Ή....στην μητέρα του παιδιού; Ποιου παιδιού; (Ο Όμηρος εμφανίζεται....)
«ΜΕΝ Η ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ» ... η μεν από το Δία (έρχεται; / υπάρχει; / υφίσταται;) «ΜΟΝΗ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑ ΜΕΝ» ... μόνη της από το Δία... (έρχεται; / υπάρχει; / υφίσταται;)
Αν η μητέρα είναι ΘΕΑ, και δη η ΗΡΑ /ΡΕΑ που μυθολογικά είναι το ίδιο πρόσωπο, έχει νόημα να λεχθεί πως η μητέρα υπάρχει από μόνη της....καθότι προϋπάρχει του Διός. Αν, όμως δεν εννοείται η ύπαρξη κάποιας θεάς του επίσημου δωδεκάθεου, αλλά μια πιο παλιά, αρχέγονη θεότητα, με μεγαλύτερη δύναμη από μια ΗΡΑ ή μια ΡΕΑ, τότε αυτή η μητέρα είναι η ΕΚΑΤΗ. Η θεά της Νύχτας, της Γονιμότητας (=μητέρα!), αλλά και η θεά που φέρνει την καταστροφή. Επίσης, μπορεί να αναφέρεται στην Πηνελόπη, που κατονομάζεται στο τέλος,.η οποία όμως, δεν είναι θεά. Απλά είναι μια γυναίκα που είναι μητέρα....άρα μιλάμε για μια γυναίκα έγκυο σε ένα θεϊκό παιδί....και ίσως το παιδί ακόμη να μην έχει γεννηθεί.

Για να σας κάνω τώρα να σκεφτείτε λίγο....πότε είδαμε όλοι μας μια γυναίκα ΈΓΚΥΟ που έρχεται από το διάστημα; Αύγουστος. 2004 στην 1η Ολυμπιάδα της Νέας Εποχής1. Μετά την παρέλαση των αρμάτων...μια γυναίκα....ξεπροβάλει την φωτισμένη της κοιλιά στο σύμπαν...και εκείνο ανταποκρίνεται...κάνοντας τα άστρα να λάμπουν. Ο εκφωνητής στην τελετή έναρξης λέει... η Ήρα ανακάλυψε πως τυχαία θήλαζε ένα άγνωστο μωρό...τον Ηρακλή, χαρίζοντας του με το γάλα της, την Αθανασία....Ο Γαλαξίας...το γάλα τροφή του σύμπαντος...κι αμέσως το στάδιο πλημμυρίζει από αστέρια.

Μήπως, λέω μήπως, αυτό που παρακολουθήσαμε όλοι μας στην μαγική τελετή έναρξης, δεν ήταν μόνο μια τελετή έναρξης για τους Αγώνες, αλλά και μια εναρκτήρια τελετή για έναν Αγώνα που θα ξεκινήσει εντός ολίγου; Μήπως αναμένεται η γέννηση ενός παιδιού, που από την κοιλιά της μάνας του ακόμη, αγέννητο, φωτίζει τον κόσμο; Σας θυμίζει κάτι αυτή η εικόνα;

Σκεφτείτε μόνο την αίγλη που άρχισε να αποκτά η χώρα μας, μετά το Ευρο2004, και τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά, και την γνωστή σε όλους μας ιστορία της άμωμου συλλήψεως του Κεχρισμένου, που πριν ακόμη γεννηθεί το σύμπαν άρχισε να «αντιδρά» με διάφορα συπαντικά μέσα, όπως πχ το άστρο της Βηθλεέμ. Αν δε μάλιστα συνδέσουμε και τα λόγια του Χριστού, πως στη 2η παρουσία του στη Γη θα έρθει ταχέως όπως το πρωινό άστρο (ο Σείριος), και το Movement Ι, όπου το ίδιο αναφέρεται και στον ΔΕΙΜΟ, που πρέπει να έρθει εδώ «ταχύ», καταλαβαίνετε την προφανή σχέση των μυστικιστικών συμβόλων της συμφωνίας.
Ο χορός συνεχίζει εμφατικά να ζητά και την εμφάνιση του παιδιού, που πρέπει να έρθει, ενώ ταυτόχρονα σύσσωμος ο Χορός σηκώνει τα χέρια του σε στάση ικεσίας, κάνοντας δέηση «ΔΕΟΜΕΝΟΙ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΔΙΙ» στον Δία.... και στη Μητέρα (ΤΕ ΤΗ ΜΗ ΤΕ ΡΑ). ΕΛΑ (να έλθεις/έλθετε!)...ενώ στην οθόνη προβάλλονται μορφές τόσο του Δία, όσο κι ενός νεαρότερου σε ηλικία ανδρός, στο κέντρο της οθόνης, με δεξιά κι αριστερά πλήθος κόσμου σε στάση ικεσίας επίσης. Το Μovement Ι «κλείνει» με τον Οφθαλμό της Δίκης πάλι σε πρώτο πλάνο.

ΜΟVΕΜΕΝΤ II (ΣΤΙΧΟΙ)

Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥΕΙ
ΗΜΕΤΕΡΕ ΗΜΕΤΕΡΕ ΕΝ ΖΕΥ
Α-ΜΕ-ΜΠΤΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ ΑΠΕΡΑΤΕΕΕΕ
ΕΕΕΕΕΛ-ΛΗΝ
ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΕΙ
ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΕΝ ΕΝ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΘΕΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΔΕΩΜΕΝ ΣΟΙ
ΕΝΙΟΤΕ ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΚΙ ΕΔΩ ΗΡΘΕ ΚΙ ΕΔΩΩΩΩ
ΕΝ Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΟΟΟΤΕ Ω
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ Σ'ΕΚΑΜΝΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΕΝΙΟΤΕ ΟΔΕΥΕΤΑΙ
ΗΡΘΕ ΕΔΩ ΚΙ ΕΙΔΕ ΤΟ ΦΩΣ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΘΕΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ ΕΚΑΜΝΕ ΣΕ
Ω ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ
ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ 'ΔΩ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ
ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΕ
ΗΡΘΕ ΕΔΩΩΩ
ΠΟΟΟΤΕΕΕ ΘΑΑΑΑ 'ΡΘΕΙΠΙ ΕΔΩ
ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ
ΠΟΤΕ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΕΔΩ
ΕΙ ΔΙΑ ΕΝ ΖΕΥ ΠΛΗΝ
ΗΜΕΤΕΡΕ
ΕΝ ΖΕΥ
ΕΝ ΔΙΑ ΕΝ ΕΥ ΖΗΝ
ΑΠΕΡΑΤΕ
ΠΟΤΕ
ΖΗΝ

Επεξηγήσεις:

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα χειροκροτημάτων, το Μovement II ξεκινά με τυμπανιστές να ηχούν πολεμικό χορό, ενώ περικεφαλαίες εμφανίζονται στο λευκό φόντο. Κόκκινο χρώμα της φωτιάς και του πολέμου εξαπλώνεται παντού. Όσο ο ανδρικός χορός προφέρει Ω ΔΙΑ Ε, προβάλλεται ο Αστερισμός του Ωρίωνα με το γνωστό του νεφέλωμα, και στο κέντρο του το πιο φωτεινό του άστρο του σύμπαντος, ο Σείριος. Οι περικεφαλαίες θυμίζουν μυκηναϊκά αντίγραφα που φορούσαν οι πολέμαρχοι της εποχής του Αγαμέμνονα, και του Αχιλλέα. Μια μάχη εξιστορείτε στους θεατές, που θα ακολουθήσει. Το χρώμα της φωτιάς που προκαλείται από τα όπλα του πολέμου, κι οι πολεμικές ιαχές το δηλώνουν ξεκάθαρα, ενόσω ο ανδρικός χορός εξιστορεί τη σχέση του πατέρα μας Δία, με εμάς τα παιδιά του. Αυτό αναφέρεται ξεκάθαρα επίσης όταν στην αρχή του Μovement ΙI ο χορός λέει ΖΕΥ ΕΙ, που σημαίνει ΖΕΥ των Ελλήνων. Η πολυσημαντότητα, όμως, της ελληνικής γλώσσας, σε συνδυασμό πάντα με το τι υπάρχει πριν αλλά και μετά στο κείμενο της Μυθωδίας, μας φανερώνει πως το ΖΕΥ ΕΙ είναι στην ουσία, όχι μόνο μια ονοματική φράση, αλλά ένα ρήμα - για τις ανάγκες της Μυθωδίας - χωρισμένο, που φανερώνει κίνηση. Ο Δίας ζεύει τα άρματα του, κι ετοιμάζεται για ένα (διαστημικό) ταξίδι.

Στη συνέχεια ο Χορός χαρακτηρίζει το Δία άμεμπτο και μοναδικό Θεό, και πως μέσα από την απεραντοσύνη του γεννήθηκε ο Έλληνας. Ύστερα, τον παρακαλεί έμμεσα να «κοπιάσει», να «έλθει προς τα εδώ» δηλαδή. Αναφέρεται στη παρούσα δέηση και αρχίζει ήδη από αυτό το σημείο να εξιστορεί την ιστορία του Ελληνισμού, από τότε που στη Γη κυβερνούσε ακόμη ο παππούς του Δία, Ουρανός.

Ο Χορός αναφέρεται στο ότι ήδη μια φορά στο παρελθόν ο Δίας ήταν εδώ, και πως εδώ (στην Ελλάδα) είδε και το φώς, όταν στους θεατές εμφανίζεται να κεντράρει ο σκηνοθέτης στην Ακρόπολη φωτισμένη επίσης σε χρώματα φωτιάς. Η παράκληση επανεμφάνισης του Δία συνεχίζεται και το Μovement «κλείνει» με ένα αναπάντητο ερώτημα «ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΘΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ;» προς τον πατέρα Δία.

ΜΟVΕΜΕΝΤ III (ΣΤΙΧΟΙ)

ΠΑΤΕΡΑ ΖΗΝΑ, ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑ
ΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥ
ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΜΕΝ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΑΝ ΚΟΣΜΟΝ ΤΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙ
ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕ ΜΑΣ ΧΡΗ
ΟΥΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΡΙΖΑΤΟ
ΑΠΟΛΛΩΝ ΜΗ ΠΑΤΕΡΑ
ΠΥΡΩΜΑ ΣΟΥ ΑΙΤΩ
ΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ
(ΧΟΡΟΣ)
ΕΙΣ ΣΕ ΑΓΓΕΛΕ ΑΜΕΜΠΤΕ ΚΑΙ ΑΧΡΑΝΤΕ ΘΕΕ ΑΜΕΜΠΤΕ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΙΕ ΠΑΛΙΝ ΣΥ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΕ
ΤΩΡΑ ΑΠΟΟΟΟΛΛΩΝ ΔΕΙ ΠΥΡΩΜΑ ΔΕ ΘΕΕ ΖΗΤΩ
(ΧΟΡΟΣ)
ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΜΕΝ ΕΕΕΕΕΕΕΥ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑ
ΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΟΥΧΙ ΜΗ ΔΕΙ ΠΟΤΕ

Επεξηγήσεις:

Πριν ξεκινήσει το Μovement III το χειροκρότημα σημαίνει την είσοδο των 2 σοπράνο στο χώρο της τελετής, και με ήχους άρπας ξεκινά η εξιστόρηση. Όχι τυχαία η επιλογή άρπας. Κλασικό αρχαιοελληνικό μουσικό όργανο. Η αοιδός εξιστορεί με τη συνοδεία λυρικού οργάνου,.,.όπως τότε...που εξιστορούνταν τα δυο γνωστά μας έπη.

ΠΑΤΕΡΑ ΖΗΝΑ, ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑ (=Πατέρα Δία εσύ έδωσες το σώμα, εσύ μας έπλασες). Είναι λάθος να πούμε εδώ, πως ο Χορός προφέρει ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ, γιατί προηγείται κλητική πτώση. Σκεφτείτε λίγο. Αν πούμε πχ «Γιάννη έδωσε σε κάποιον κάτι» η πρόταση δεν έχει σωστό συντακτικό νόημα. Αν όμως, πούμε «Γιάννη έδωσες σε κάποιον κάτι», είναι συντακτικά σωστή. Δεδομένου ότι, ο συνθέτης έγραψε τους στίχους, και δεδομένου επίσης, ότι είναι γνώστης της Καθαρεύουσας, δε θα ήταν λογικό σε αυτό το σημείο να γράφει ΕΔΩΣΕ (έναν καθαρά δηλαδή δημοτικό τύπο του ρήματος ΔΙΝΩ). Αν όμως πάρουμε τον αρχαϊκό τύπο του ρήματος ΔΙΝΩ που είναι ΔΙΔΩΜΙ, στο δεύτερο πρόσωπο γίνεται «ΔΙΔΩΣΙ». Καθότι η καθαρεύουσα είναι συνδυασμός αρχαίας και ελληνικής νεότερης....δείτε τι γίνεται:
ΔΙΔΩΜΙ + ΔΙΝΩ στον αόριστο = ΔΙΔΩΣΙ + ΕΔΩΣΑ = ΕΔΩΣΙ. Στην καθαρεύουσα, ο σχηματισμός των λέξεων γίνεται κρατώντας το πρόθεμα της λέξης από τη δημοτική παράδοση, και προσθέτοντας κατάληξη αρχαϊκής γλώσσας. Με αυτόν τον τρόπο αποκτά και νόημα η φράση «ΕΔΩΣΙ ΤΟ ΣΩΜΑ» εσύ έδωσες το σώμα ΟΣΟΙ ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΗΛΥΣΙΑ ΑΣ ΜΝΩΜΕΝ ΑΝΕΥ ΣΟΥ (όσοι ήρθαν πέρα από τα Ηλύσια Πεδία [εννοεί τους Άτλαντες], ας θυμηθούμε, ήρθαν χωρίς εσένα, πλάστηκαν όχι από σένα) ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ ΜΕΝ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΑΝ ΚΟΣΜΟΝ ΤΙΣ ΘΥΜΑΤΑΙ (κατέβηκαν μεν (αυτοί= τα παιδιά σου) κι αγωνίσθηκαν στον κόσμο, αλλά ποιος το θυμάται αυτό;)

ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕ ΜΑΣ ΧΡΗ (Πάντα μας όριζες πως πρέπει) ΟΥΧΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ ΔΑ-ΝΕΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΡΙΖΑΤΟ (ουδεπώποτε να μην δανείζουν (τα παιδιά σου) τη ρίζα τους / να μην δίνουν στους άλλους ότι εσύ όριζες νια αυτούς, εμάς δηλ.)

Προφανώς η αοιδός αναφέρεται στον καυγά που κάποτε δημιουργήθηκε ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, όταν ο Δίας διαφώνησε με τον πατέρα του τον Κρόνο, λίγο πριν την Τιτανομαχία, σχετικά με το αν θα έπρεπε οι θνητοί να έχουν σχέσεις με τους μη θνητούς από τις άλλες φυλές, που δεν άνηκαν σε αυτούς που ο Δίας «έπλασε».

ΑΠΟΛΛΩΝ ΜΟΙ (Απόλλωνα μου) Παρακαλεί τον Απόλλωνα. Συνεχίζοντας τον αποκαλεί πατέρα. Στη οθόνη εμφανίζονται μινωικές φιγούρες να κρατούν το πρώτο και το τελευταίο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου, της πρώτης γλώσσας παγκοσμίως. (Σημ. Προσπαθήστε να αποκωδικοποιήσετε το αλβάβητο ως εξής... «ΛΑ φαβή τα γα μ' αδ' ελ τα ε ψιλόν» να δείτε τι κωδικά μηνύματα κρύβει!) ΠΑΤΕΡΑ ΠΥΡΩΜΑ ΣΟΥ ΑΙΤΩ (=πατέρα (Δία) σημάδι σου ζητώ) Μυθολογικά, μπορεί ο Δίας κι ο Απόλλωνας να έχουν σχέση πατρός - υιού, αλλά στη ουσία η δωδεκαθειστική θρησκεία είναι μονοθεϊστική. Δηλ...ο Δίας, έχει όλες τις θεϊκές ιδιότητες, που για ευκολία τις έχουν μοιραστεί τα παιδιά του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως πολλές θεότητες είναι τμήματα του σώματος του. Η Αθηνά, βγαίνει από το κεφάλι του, ο Διόνυσος από το πόδι του...Ακόμη κι ο Αδης (ΑΔΗΣ/ΑΔΙΣ), αν γίνει αναγραφή στο όνομα του, βγαίνει ΔΙΑΣ. (Περισσότερα περί των θεών, βλ. ΝΙΚΟΣ ΛΙΤΣΑΣ.)

ΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ (Τι Έλληνες ζουν στη Γη;) Το ΓΑ είναι δωρικός τύπος και μορφή αττικής διαλέκτου για την επονομασία της Γης. ΓΑΙΑ > ΓΑ > ΓΗ. Η αοιδός αναρωτιέται, τι Έλληνες υπάρχουν πλέον στην Γη; Πόσοι απέμειναν από αυτούς που εσύ έπλασες, πάτερ ω Ζεύ; Το ΕΙ εδώ δε μπορεί να έχει υποθετική σημασία, κακώς υπάρχει ρηματική φράση που να το συνοδεύει και μάλιστα σε δημοτική2 γλώσσα, άρα πρόκειται προφανώς για το δωρικό τύπο του γράμματος Ε (του αρχικού γράμματος της λέξης Ελλην) σε ϋέση υποκειμένου, κάτι που συναντάμε και στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, στο μέσον της γνωστής σε όλους φράσης ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (ΕΙ) ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ. Ο Πλούταρχος στο έργο του «Το Ε το εν Δελφοίς» αναφέρεται στην ιστορία αυτού του Ε(Ι).

Αν το ΕΙ ήταν υποθετικός σύνδεσμος, θα έπρεπε με βάση το συντακτικό της αρχαίας ελληνικής να έχουμε αμέσως μετά Οριστική ή Δυνητική Ευκτική έγκλιση ρήματος3, και μάλιστα ο τύπος του ρήματος να είναι σε αρχαία γλώσσα, κάτι που φυσικά δε γίνεται με το «ΖΟΥΝ». Άρα το ΕΙ είναι σε ϋέση άρϋρού κι ουσιαστικό, θα μπορούσαμε δηλαδή να το χαρακτηρίσουμε ως αντωνυμικό ΕΙ.

Επίσης σε επόμενο Movement μια εκ των σοπράνο θα πει «ΕΙ ΤΙΣ ΕΙ ΜΗ ΤΗΝ ΕΦΟΒΗΘΕΙ ΕΙ ΤΗΝ ΔΕΙ...» που σημαίνει... «Αν κάποιος ΕΙ (=Έλλην) την δει, να μην την εφοβηθεί». Αν πάλι κάνουμε καθαρή συντακτική ανάλυση, το ρήμα της φράσης «ΤΙ ΕΙ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΑ», είναι το «ΖΟΥΝ». Ποιοι ζουν ή μάλλον τι ζει; Οι ΕΙ ζουν, που, όμως; «Στη ΓΑ». Άρα, προφανώς, το ΕΙ δεν είναι υποθετικό σύνδεσμος, αλλά κωδικοποιημένο μήνυμα σε ϋέση ουσιαστικού.
Ο Χορός σύσσωμος τραγουδά τώρα ένα ύμνο στο Δία. Τον αποκαλεί ΑΓΓΕΛΕ, δηλ αυτόν που απεστάλη, ΑΜΕΜΠΤΟ και ΑΧΡΑΝΤΟ. Η μοναδικότητα του θεού και οι θεϊκές του ιδιότητες τονίζονται. «ΠΑΛΙΝ ΣΥ ΕΡΧΟΜΕΝΕ ΘΕΕ»...θεέ εσύ που και πάλι θα έρθεις. Μια άφιξη δηλώνεται εδώ από το σύμπαν, όπως και ο προηγούμενος ερχομός του θεού στη Γη. Για να έρθει πάλι, έχει ήδη έρθει μια φορά τουλάχιστον.

ΤΩΡΑ ΑΠΟΟΟΟΛΛΩΝ ΔΕΙ (=Τώρα Απόλλωνα πρέπει)

ΠΥΡΩΜΑ ΔΕ ΘΕΕ ΖΗΤΩ (Σημάδι σου Θεέ ζητώ) ζητούν οι σοπράνο. Κι ο Χορός ανταπαντά
ΚΑΤΗΛΘΑΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΜΕΝ ΕΕΕΕΕΕΕΥ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ((Αυτοί) που ήρθαν (όχι από σένα) είπαν μεν σε σένα καλά ονόματα. Η λέξη ονόματα είναι συντακτικά σύστοιχο αντικείμενο στο «είπαν». Άρα μπορεί να μεταφραστεί κατά παράφραση....πως «αυτοί που ήλθαν όχι από σένα όμως, είπαν νια σένα καλά πράγματα...» ΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΣΟΙ (=Εσύ, όμως να μην (τους πιστέψεις)) ΟΥΧΙ ΜΗ ΔΕΙ ΠΟΤΕ (=Ούτε και πρέπει (να τους πιστέψεις) ποτέ). Ένας νεανίας εμφανίζεται στους θεατές. Το παιδί του Movement Ι ίσως;

1 H Μυθωδία είναι αντίστοιχα η πρώτη επίσημη αποστολή στο Διάστημα μετά την αλλαγή της χιλιετηρίδας!

2 Προσοχή. Ο τύπος «ζουν» είναι ο ίδιος και στην καθαρεύουσα.

3 Ενδεχομένως να μπορούσε να υπάρχει και πλάνια ερώτηση, αλλά δεν φανερώνεται κάτι τέτοιο απότο κείμενο»

Το ταξίδι ξεκινώντας...

Είναι μέρες τώρα που παλεύω με φαντάσματα και σκιές που μόνη μου  τις έφτιαξα και μόνο εγώ μπορώ στο Φως να τις διαλύσω.

 Ο Δρόμος… όχι καθόλου εύκολος.  Όχι γιατί στα σκοτάδια παραδόθηκα αλλά η λήθη, το κάθε μου το βήμα μελετά και πριν από μένα στέκεται σε κάθε σταυροδρόμι.  Κι όσο η α-λήθεια είναι τούτο:  ποτέ να μην ξεχνάς, το ξέρω πως την πρόδωσα.

 Μα λίγο λίγο, τώρα το τώρα προσπαθώ στο Φως να χτίσω.  Να βρει η Ψυχή μου σπίτι άξιο να κατοικήσει.

«Η μυστηριώσης ορμή που προσηλώνει την ψυχή σου  στον Δρόμο αυτό, δεν είναι παρά ο αντίλαλος της κραυγής που έχει ξυπνήσει την αθάνατη ουσία του δικού σου αίματος.  Και μαζί με το να ξανακαλέσεις τις ένδοξες δυνάμεις της ζωής, επίσης έχεις καλέσει τις φρικώδεις δυνάμεις του θανάτου.

Οι μεν και οι δε είσαι εσύ ο ίδιος, έτσι λοιπόν μην φοβάσαι.

Αντιμετώπισέ τες, γνώρισέ τες, κυριάρχησέ τες.  Η Μοίρα σου είναι να είσαι αφέντης και των δυο.

Και όταν συχνά θα πιστεύεις ότι έχεις χαθεί, στον Δρόμο που οδηγεί στο Ξύπνημα, ποτέ δεν θα είσαι μόνος σου.  Το ξεστράτισμά σου απ’ αυτόν δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από το να ψηλαφεί η εγρήγορσή σου , ξεσκονίζοντας τον λήθαργο όλου του θνητού, φοβισμένα βήματα σ’ όλα τα μονοπάτια.

Αναγκαίο είναι να αποκτήσεις εμπειρία.

Ποτέ να μην ρωτήσεις  έναν άλλο άνθρωπο: «Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνω;».  Είναι η πιο μοιραία από όλες τις ερωτήσεις.  Εάν την κάνεις σε έναν βλάκα, σε έναν κοιμισμένο θα είναι σαν να τον προκαλείς να σε παρασύρει στον ύπνο.  Κι έτσι θα έχεις πέσει σε διπλή βλακεία και θα σου είναι δυο φορές πιο δύσκολο να ξαναξυπνήσεις.

Κι αν κάνεις την ερώτησή σου σ’ έναν σοφό, σ’ έναν ξύπνιο θα αντιληφθείς πόσο άχρηστο είναι διότι ένας ξύπνιος θα απαντήσει: «Κάνε ότι καλύτερο νομίζεις.  Εάν σε όλα βάλεις την καρδιά σου, δρώντας πάντα επάγρυπνος, θα κερδίσεις σε πλούσια εμπειρία».

Με τον καιρό θα κάνεις την μοναξιά και την σιωπή σου τις πιο πολύτιμες συντρόφισσές σου.  Βυθιζόμενος μ’ αυτές στο πιο βαθύ μέρος του εαυτού σου βαθμιαία θα αντιλαμβάνεσαι τον τρόμο του ύπνου που είναι και η ανθρώπινη σκλαβιά σου.  Και για τον λόγο αυτόν  θα αυξάνει και η δύναμή σου να απαιτείς την ελευθερία σου.

Δεν επιλέγουν όλοι αυτό το μονοπάτι που οδηγεί κατευθείαν στην καρδιά των πραγμάτων.

Εάν έχεις επικαλεστεί τους φίλους σου, έχεις επίσης κεντρίσει την προσοχή και των χειρότερων εχθρών σου.  Και οι μεν και οι δε θα εμφανιστούν μπροστά σου σε χίλιες διαφορετικές μορφές και συχνά στα πρώτα σου βήματα  θα τους συγχέεις.


Οι φίλοι σου δεν θα είναι πάντα οι πιο ευχάριστοι ή οι πιο ευγενικοί γιατί θα σου στερούν στην πορεία αυτά που μέχρι σήμερα θεωρούσες σταθερά.  Και τότε είναι που οι εχθροί σου ζηλιάρηδες και χαμογελαστοί θα ξετυλίγουν εμπρός στην εσωτερική σου όραση χίλιες δυνατότητες για να σε βγάλουν απο την προσπάθειά σου.

Εάν φτάσεις να υποχωρήσεις και να δαγκώσεις τον δηλητηριασμένο καρπό που σου προσφέρουν θα πέσεις αιχμάλωτος και θα μένεις δεμένος με την τριπλή αλυσίδα της αυταπάτης και του ύπνου που πάντα αρπάζει τον αφελή που αγνοεί την αξία της εμπειρίας και της αντίστασης.

Αλλά θα γνωρίσεις πολύ γρήγορα και τους φίλους σου. 
Στις άπειρες σιωπές που εσύ ο ίδιος θα ριχτείς επιθυμητής.  Και διψασμένος για αληθινούς λόγους.  

Τότε θα αισθανθείς να ρέει ένα «κάτι» ακατέργαστο ή απαλό ανάλογα με την περίπτωση.  Και το γεγονός ότι θα το αισθάνεσαι θα σου δείχνει ότι βρίσκεσαι σ’ έναν δρόμο πλήρη για την αφύπνιση.

Διότι αυτό το «κάτι»είσαι εσύ ο ίδιος, ο αφέντης και ο δημιουργός του.»

Θραύσματα Ψυχής

Σχέσεις …

Τι ενώνει δύο ανθρώπους ; Η χημεία θα απαντήσετε.

Και τι είναι η χημεία ;

Είναι αυτή η μυστηριώδης ελκτική δύναμη που τους φέρνει κοντά, αυτή η “κολλώδης ταινία” που τους δένει.

Οι σχέσεις, είτε είναι σχέσεις φιλίας, είτε ερωτικές δοκιμάζονται συχνά. Και έτσι είναι το σωστό. Εκεί φαίνεται η δύναμη της “κόλλας”. Αν η κόλληση αντέξει, μετά την ένταση θα επικρατήσει η ηρεμία, η γαλήνη. Αν η απωστική δύναμη είναι ισχυρή θα συμβεί ο χωρισμός. Και συνήθως, μόλις η ένταση καταλαγιάσει, θα επιχειρηθεί η επανένωση. Θα είναι το ίδιο ισχυρή όμως με την πρώτη φορά ;

Μπορείς να κολλήσεις ένα κομμάτι σελοτέιπ στο χέρι σου.

Αν το κάνεις με προσοχή η ένωση μένει σταθερή και διατηρείται.

Μπορείς να το ξεκολλήσεις και να το κολλήσεις ξανά, αλλά η αποτελεσματικότητα δε θα ‘ναι η ίδια με την πρώτη φορά.

Μπορείς να το επαναλάβεις πολλές φορές, αλλά κάθε φορά η κόλλα θα κρατάει λιγότερο.
Ο λόγος είναι προφανής… Κάθε φορά, κομματάκια από το δέρμα σου, μικρά και αόρατα, ξεριζώνονται από το τράβηγμα.

Είναι αυτά τα μικροσκοπικά θραύσματα που εμποδίζουν την ένωση να ξαναγίνει σταθερή και διαρκής.

Είναι το σύνολο αυτών των θραυσμάτων που τελικά, μια μέρα, κάνουν την ταινία να μην κολλάει πια.

Είναι αυτά τα απολεσθέντα θραύσματα της ψυχής μας, που αν δεν τα επανακτήσουμε, δεν επιτρέπουν την επανένωση να λειτουργήσει.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Όταν σκοτεινιάζει ο ουρανός

Όταν πυκνά μαύρα σύννεφα κρύβουν το καταγάλανο του ουρανού σου, τι μπορείς να κάνεις;

Όταν μελαγχολικές και απαισιόδοξες σκέψεις θολώνουν τη διαύγεια του νου σου, πως μπορείς να αντιδράσεις ;

.

Που να πας ;

.

Που να κρυφτείς ;

.

.

Μη φοβάσαι !

.

.

.

Πουθενά δε θα πας γιατί παντού ο ουρανός θα είναι ο ίδιος.

Πουθενά δε θα μπορέσεις να κρυφτείς από τον νου σου. Μαζί σου πάντα θα τον κουβαλάς.

.

Μα γιατί να κρυφτείς ; Μήπως τον έχασες τον ουρανό ; Εκεί είναι … μα δεν τον βλέπεις. Μπορεί να έχει περάσει καιρός από τότε που τον είδες για τελευταία φορά και να ξέχασες το καταγάλανο χρώμα του. Μπορεί να έχεις ταυτιστεί με το γκρίζο χρώμα και το σχήμα των σύννεφων και να ταξιδεύεις μαζί τους. Μπορεί να έχεις φορέσει την μάσκα του πολεμιστή και να αγωνίζεσαι να διώξεις τα σύννεφα.

Χαλάρωσε επιτέλους βρε παιδί μου

.

Δε θα νικήσεις έτσι ποτέ. Όσο τα πολεμάς τα σύννεφα τόσο τα μετατρέπεις σε άτρωτα θηρία. Σε έχουν ήδη απορροφήσει και σε πάνε πέρα δώθε. Παρατήρησε τα λίγο καλύτερα. Παρατήρησε τα δίχως να γίνεις ένα μ’ αυτά. Τότε θα διαπιστώσεις ότι εμφανίζονται από το πουθενά, μένουν για λίγο και στη συνέχεια χάνονται. Διαλύονται στο πρώτο αεράκι. Μεγάλη αξία τους έδωσες.

.

Λάθος σου !

Από πού έρχονται τα σύννεφα ; Από το πουθενά. Αναδύονται ξαφνικά μέσα στη διαύγεια του ουρανού. Όσο παραμένεις αποστασιοποιημένος παρατηρητής και διατηρείς την επίγνωσή σου, δε θα αφήσεις κανένα σύννεφο, όσο όμορφο κι αν είναι, να σε συναρπάσει. Στην διαύγεια θα ρίξεις όλη την προσοχή σου. Όσο περισσότερο επικεντρώνεις την προσοχή σου στη διαύγεια του ουρανού, τόσο λιγότερο θα προσκολλιέσαι στην άποψη ότι τα σύννεφα είναι στερεά και αληθινά και τόσο λιγότερο θα υποφέρεις.

Παρατηρώντας με τον ίδιο τρόπο τις σκέψεις μας, να έρχονται και να φεύγουν, πλησιάζουμε την ορθή αντίληψη της κενότητας. Τα φαινομενικά χειροπιαστά φαινόμενα συνεχίζουν να εμφανίζονται, να παραμένουν για λίγο και στη συνέχεια να χάνονται μέσα στη διαυγή φύση του νου. Καθώς κάθε σκέψη εξαφανίζεται εμείς θα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να αντιλαμβάνεται, ότι η εξαφάνιση αυτή είναι πολύ πιο πραγματική, από την αρχική εμφάνιση της σκέψης. Ακόμη κι όταν εμφανιστούν ακραίες καταστροφικές σκέψεις και συναισθήματα, όπως θυμός και ζήλια, εμείς παραμένουμε σε επαφή με την αγνότητα της συνειδητότητας μας. Η αγνότητα αυτή είναι πάντοτε μαζί μας και όποιες κι αν είναι οι πλάνες που μας παρασύρουν, δεν είναι παρά επιφανειακές πνευματικές συσκοτίσεις που τελικά θα περάσουν, αφήνοντας μας στην συντροφιά της καθαρής φύσης του νου.

Μα θα μου πεις, εγώ βράζω ! Βράζω από θυμό, βράζω από ζήλεια. Βράζω από την αδικία που βλέπω γύρω μου. Είμαι έτοιμος να εκραγώ. Που είναι η καθαρή φύση του νου μου ; Που είναι η διαύγεια ;

Μπορούμε λοιπόν να συγκρίνουμε τις θετικές καταστάσεις του νου με το ήρεμο νερό μιας λίμνης και τις αρνητικές με το ταραγμένο νερό μιας κατσαρόλας που βράζει. Αν ερευνήσουμε την φύση του νερού που βράζει θα δούμε ότι παρά την αναταραχή, κάθε ξεχωριστή σταγόνα είναι καθαρή. Το ίδιο ισχύει και για τον νου : είτε είναι γαλήνιος, είτε βράζει εξαιτίας της σαρωτικής πολυπλοκότητας των απόψεων, η βασική του φύση παραμένει καθαρή και συνειδητή.

Εξετάζοντας τη ζωή μας βλέπουμε πως αυτή ελέγχεται απόλυτα από τον νου μας, ειδικότερα δε από τον νου που διακατέχεται από προσκόλληση στις επιθυμίες. Συνεχώς σκεφτόμαστε να πάμε κάπου ή να αποκτήσουμε κάτι και στη συνέχεια ενεργούμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας, αναζητώντας ικανοποίηση.

Ο ανήσυχος νους δε γεννά μονάχα νέες σκέψεις και ιδέες, αλλά έχουμε την τάση να τις ακολουθούμε, όπου κι αν μας οδηγούν. Το αποτέλεσμα είναι η υπόσχεση για ευτυχία να μας παρασέρνει από την μια κατάσταση στην άλλη, στο τέλος όμως το μόνο που νιώθουμε είναι κούραση κι απογοήτευση. Η απάντηση δεν βρίσκεται στην καταστολή των σκέψεων και των επιθυμιών μας. Θα ήταν σαν να προσπαθούμε να εμποδίσουμε το νερό σε μια κατσαρόλα να βράσει κρατώντας σφιχτά σφαλισμένο το καπάκι. Το «εγώ» βέβαια θα το δοκιμάσει. Το «εγώ» θέλει να αισθάνεται σπουδαίο. Αρέσκεται να αυτοαποκαλείται “ανίκητος πολεμιστής”, “ατρόμητος επαναστάτης” και γρήγορα τρώει τα μούτρα του. Η μόνη λογική προσέγγιση είναι να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να παρατηρεί τις σκέψεις χωρίς να τις ακολουθεί. Έτσι τους αποστερούμε την παρορμητική τους ενέργεια και είναι σαν να απομακρύνουμε από την φωτιά την κατσαρόλα με το νερό. Τελικά επικρατούν γαλήνη και διαύγεια. Μ’ αυτό τον τρόπο θα βιώσουμε την αληθινή μας φύση που είναι αγνή συνειδητότητα. Είναι καθαρός, καταγάλανος ουρανός. Κι αν το βιώσουμε μια φορά, θα ξέρουμε ότι βρίσκεται πάντα εκεί. Όσα σύννεφα κι αν προκύψουν στην πορεία.

.

«Απαλά, χωρίς βία!»

«Τον πνευματικό αγώνα να τον κάνεις απαλά, χωρίς βία. Να μην πολεμάς τις αδυναμίες σου, άλλα να τις μεταμορφώνεις σε δυνάμεις.

.

Όταν είναι σκοτάδι στο δωμάτιο, τι κάνεις; Πολεμάς να το διώξεις; Διώχνεται το σκοτάδι; Ανάβεις το φως και φεύγει το σκοτάδι
.
Η ψυχή εχει έναν ανθώνα κι έναν αγκαθώνα. Μην καταγίνεσαι να ξεριζώνεις τ' αγκάθια, μόνο να ποτίζεις τον ανθώνα. 'Oλο το νερό να το κατευθύνεις εκεί και τ' αγκάθια θα ξεραθούν»

Π. Πορφύριος

.

Όταν μαύρα σύννεφα κρύβουν το καταγάλανο του ουρανού σου, τι μπορείς να κάνεις ;

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι :

.

.

.

Απολύτως τίποτα

.

Απολύτως τίποτα

.

Απολύτως τίποτα

.

Απολύτως τίποτα

.

Απολύτως τίποτα

.


Καμιά φορά βέβαια είναι απαραίτητο κι ένα χαστούκι αφύπνισης από έναν φίλο

Ευχαριστώ

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό …

Το Καλό και το Κακό

Με αφορμή το πολύ ωραίο άρθρο της φίλης "Με τα Φτερά της Ψυχής" σχετικά με το δρόμο της Αρετής και της Κακίας σκέφτηκα να αναρτήσω ένα άρθρο για το καλό και το κακό!

Γιατί κάποιες φορές συμπεριφερόμαστε ενάρετα και άλλες γινόμαστε απίστευτα κακοί; Τι είναι καλό και τι κακό; Πράγματι, το καλό και το κακό είναι κάτι μεταφυσικό; Ποια είναι η σημασία τους; Είναι χαρακτηριστικό της εκάστοτε κοινωνίας ή του κάθε ανθρώπου μεμονωμένα; Τι μπορεί, εάν μπορεί βέβαια, να κάνει ο άνθρωπος για να περιορίσει το κακό και να βοηθήσει στην επικράτηση του καλού;

Οι απαντήσεις είναι πολλές και όχι πάντα πειστικές. Για κάποιους φιλοσόφους, όπως για τον Σωκράτη, το κακό είναι απλώς άγνοια, η ανικανότητα κάποιου να καταλάβει τι είναι το καλό. Για άλλους, όπως για τον Χέγκελ, το κακό είναι το άλλο πρόσωπο του καλού, και, μάλιστα, είναι χρήσιμο. Πολλές θρησκείες, αντίθετα, μιλούν για ένα απόλυτο, υπερφυσικό κακό: τον διάβολο. Οι θεολόγοι όμως δυσκολεύονται να συμφιλιώσουν την ύπαρξη αυτού του κακού με έναν καλό Θεό. Διάσημο έχει μείνει το δίλημμα του Έλληνα φιλόσοφου Επίκουρου (342-270 π.Χ.) για τη θεία δίκη: «Ο Θεός, ή θέλει να εξαφανίσει τα κακά και δεν μπορεί ή μπορεί και δεν θέλει ή ούτε θέλει ούτε μπορεί. Αν θέλει και δεν μπορεί, είναι ανίσχυρος: αυτή δεν είναι ιδιότητα του Θεού. Αν μπορεί και δεν θέλει είναι φθονερός, κάτι που ομοίως είναι αντίθετο στον Θεό. Αν ούτε θέλει ούτε μπορεί, είναι φθονερός και ανίσχυρος, άρα δεν είναι Θεός. Η περίπτωση του να θέλει και να μπορεί είναι η μόνη που αρμόζει στον Θεό. Από πού προέρχεται λοιπόν η ύπαρξη των δεινών και γιατί ο Θεός δεν τα εξαφανίζει;».
Ο ορισμός που ικανοποιεί τους πάντες είναι ο εξής: το κακό είναι το αντίθετο του καλού, δηλαδή ό,τι δεν είναι επιθυμητό. «Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελες να κάνουν σε σένα», λέει ο χρυσός κανόνας, παρών σε όλες τις θρησκείες. Το κακό είναι ό,τι δεν επιθυμούμε για τον εαυτό μας. Και φαίνεται δύσκολο να τολμήσουμε κάποιον πιο ακριβή ορισμό. Ο Ιρενάους Άιμπλ Άιμπεσφελτ, ηθολόγος του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στη Γερμανία, θεωρεί το καλό και το κακό, τον αλτρουισμό και τον εγωισμό έμφυτες συμπεριφορές του ανθρώπου, αποτέλεσμα εκατομμυρίων ετών εξέλιξης. Πρόκειται για έναν συνεχή αγώνα ανάμεσα στο ένστικτο για την κατοχή και την υπεράσπιση του εδάφους μας και στο κοινωνικό ένστικτο της συνεργασίας. Αυτές οι δύο τάσεις συνυπάρχουν στον άνθρωπο σε μια λεπτή ισορροπία, όπως έφερε στο φως και η λογοτεχνία, ξεκινώντας από το μυθιστόρημα του Λούις Στίβενσον Ντόκτορ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ, όπου σε ένα και μόνο σώμα συνυπάρχουν δύο ψυχές που βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη. H κατώτερη ψυχή μας, τα κατώτερα ένστικτα μας, ο κατώτερος εαυτός μας δηλαδή ο προσκείμενος στην ύλη, στις σαρκικές και γήινες απολαύσεις μας, στα πάθη μας, τη φιλοδοξία μας, τον εγωισμό μας, το φθόνο και το μίσος βρίσκεται σε διαρκή διαμάχη με τον ανώτερο πνευματικό εαυτό μας που χαρακτηρίζεται από αγάπη προς τον εαυτό μας και τον πλησίον μας, αλτρουϊσμό, αυτοεκτίμηση και ανιδιοτελή προσφορά βοηθείας.

Ειδικότερα σε ότι αφορά το καλό και την ηθική, η αξία τους φαίνεται και από την άποψη του Δαρβίνου ότι μια φυλή με πολλά μέλη έτοιμα να βοηθήσουν το ένα το άλλο και να θυσιαστούν για το κοινό καλό θα νικούσε τις περισσότερες άλλες φυλές. Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες το καλό είναι πολλών ειδών. Είναι το καλό που πράττουμε σε άτομα με συγγενικούς δεσμούς, σε άτομα που αγαπάμε. Είναι το καλό που πράττουμε σε άτομα χωρίς συγγενικούς δεσμούς, όπως ο πίθηκος ο οποίος ξύνει την πλάτη του άλλου, επειδή ξέρει ότι θα του το ανταποδώσει. Και τέλος είναι το καλό «του καλού Σαμαρείτη», η αυθόρμητη βοήθεια δηλαδή ακόμη και προς αγνώστους. Έχει παρατηρηθεί ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν την τάση να βοηθούν περισσότερο αυθόρμητα απ’ ό,τι κάποιοι άλλοι. Επίσης οι επιστήμονες έχουν παρατηρήσει ότι, όταν βλέπουμε τους άλλους να υποφέρουν, υποφέρουμε κι εμείς. Γι’ αυτό τους παρηγορούμε και αποφεύγουμε τις κακές πράξεις. Πρόκειται για ένα είδος φρένου που μας οδηγεί να μην προκαλούμε πόνο στους συνανθρώπους μας που πάσχουν, αλλά να τους ανακουφίζουμε. Μια άλλη ερμηνεία που δίνουν οι επιστήμονες για το καλό είναι η ύπαρξη ειδικών νευρώνων που ονομάζονται «κάτοπτρα» και, όπως απέδειξαν πειραματικά, χάρη σ’ αυτούς νιώθουμε συναισθήματα συμπόνιας και αλληλεγγύης.

Αυτό πάντως που έχει την μεγαλύτερη σημασία κατά τη γνώμη μου είναι συνειδητά σε κάθε πράξη μας ή σκέψη μας να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Να γνωρίζουμε εμείς αν είναι καλή ή κακή και να ξέρουμε ότι αυτές όποιες και αν είναι διαμορφώνουν το πεπρωμένο μας ή αλλιώς το παρελθόν και τον μέλλον μας. Δύσκολο στην πραγμάτωσή του. Αλλά θα πρέπει να προσπαθούμε να αυτοκρινόμαστε, να μην σκεπτόμαστε αρνητικά και να καταπολεμούμε τα μειονεκτήματά μας και προπάντων να ακούμε την καλόπιστη κριτική καλών φίλων! Ίσως έτσι και με αρκετή προσευχή και διαλογισμό όπως λέει και ο φίλος «Vlachos» να καταφέρουμε να κάνουμε τον ανώτερο πνευματικό εαυτό μας να ανέλθει στην επιφάνεια και γίνουμε λίγο καλύτεροι από αυτό που είμαστε.

Λιγότερη ενότητα, λιγότερη κατανόηση, λιγότερη αγάπη και ίσως περισσότερη διαχωριστικότητα είναι αυτά που δίνουν την εντύπωση της ύπαρξης του Καλού και του Κακού. Και η ενότητα αυτή μαζί με την κατανόηση και τέλος την αγάπη για ότι μας περιβάλλει, στην ολοκληρωμένη μορφή της έρχεται μέσα από βαθιά γνώση του εαυτού μας.

Aν δούμε τις δύο θέσεις του άσπρου και του μαύρου, του όμορφου και του άσχημου, του καλού και του κακού από μία τρίτη θέση, κατανοώντας δηλαδή ότι αυτές οι δυαδικότητες δεν παύουν να είναι προϊόντα της ενότητας, μίας και μόνο αρχής, τότε ερχόμαστε στην κατανόηση χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε μία από τις δύο θέσεις. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κάθε τι είναι όπως ένα νόμισμα, με δύο όψεις. Μόνο όταν βλέπουμε και τις δύο όψεις, από πάνω, χωρίς να στεκόμαστε σε καμία από τις δύο, τότε καταλαβαίνουμε τι είναι αυτό που εξετάζουμε και γνωρίζουμε την αλήθεια.

Δεν φταιει ο καθρεπτης αλλα αυτος που καθρεπτιζεται.

Κανω φιλοτιμες προσπαθειες να κλεισω μια…σκοτεινη παρενθεση που αλλοι ανοιξαν και μαλιστα ασεβως σε «ξενο αχυρωνα», αλλα τα γεγονοτα και η ..συγχρονικοτητα δεν μ’ αφηνουν….

Όχι φιλε μου Δημητρη - και ισως ειναι η πρωτη φορα που διαφωνω όχι μαζι σου, αλλα με τους συναισθηματισμους σου - Δεν αποτυχαμε!

Δεν μπορει να θεωρηθει αποτυχια όταν εισαι ο εαυτος σου και δεν υποδυεσαι ρολους, ειτε πυροσβεστικους, ειτε καταπινεις το σερβιρισμενο δηλητηριο σαν να μη συμβαινει τιποτα. Όχι πια άλλη υποκρισια, όχι πια άλλη καταπιεση, όχι πια ΔΗΘΕΝ συμπεριφορες. Το πιο εκκεντρικο και εντιμο πραγμα είναι να εισαι ο εαυτος σου!

Χθες σε μια τυχαια βολτα, ειδα ότι εκτος των αλλων αναφερθηκε και το ονομα μου στην «ατειχιστη πολη». Η αναρτηση του φιλου Stavrosn αψογη από κάθε αποψη και την συνυπογραφω. Στα σχολια του όμως , εχασε την νηφαλιοτητα του αποστασιοποιημενου παρατηρητη και ΠΗΡΕ ΘΕΣΗ καθολου αντικειμενικη, ειτε υπερασπισης ( …εκει που σε χρωστανε, σου ζητανε και τα ρεστα, που λεει και ο σοφος λαος), ειτε «πυροσβεσης».

Ενιωσα την υποχρεωση ν’αφησω ένα σχολιο,
το κατωθι…:

- Όχι στην αναρτηση σου (που την βρισκω αψογη!) αλλα στα σχολια σου, ας μου επιτραπει να πω ότι διεκρινα μια ελλειψη αντικειμενικοτητας που πιθανον θα μπορουσε να εμπεριεχει και δοση αφελειας η προσεγγισης των …γεγονοτων μονομερως συναισθηματικα…
Ο νομος της δρασης / αντιδρασης δεν κανει διακρισεις.

Ξερεις αγαπητε μου.... είναι τελειως διαφορετικο να κρινεις η να χαρακτηριζεις ακομη και βριζοντας, καταστασεις γεγονοτα η συμπεριφορες, από το να χαρακτηριζεις, ταμπελοποιεις, συκοφαντεις, προσωπα που μαλιστα εμφανιζονται επωνυμα στο τωρα η σε βαθος χρονου…

Ο γραφων ανωνυμα είναι μια περσονα, ενώ ο γραφων επωνυμα είναι και φυσικο προσωπο και περσονα γι’αυτόν που δεν τον ξερει. Ο ανωνυμος αποδεχεται την ανωνυμια του –επιλογη του είναι, και κρινεται για την περσονα του και είναι ανυποστατο να ενοχλειται για την οποια κριση, γιατι στην ουσια κρινεις την περσονα του και όχι τον ιδιο, μια δυνατοτητα που ευλογα στερειται το φυσικο προσωπο…

Μπορει να σε βριζει ο οποιοσδηποτε, δεν χρειαζεται κανεις να το παρει Προσωπικα(το Εγω)… Είναι τελειως διαφορετικο όμως να θιγεται η αξιοπρεπεια σου.
Είναι κατανοητη αυτή η διαφορα??

Να με συμπαθας και ελπιζω ότι θα εχω την κατανοηση σου, αλλα στο παρον πεπερασμενο επιπεδο εξελιξης που βρισκομαι τωρα και από το οποιο μιλαω, καλως η κακως, εμφανιζω μια μορφη αλλεργιας προς κάθε μορφη παραπληροφορησης, παραποιησης της αληθειας, ατεκμηριωτης λασπολογιας-μπουρδολογιας , συκοφαντιας, και εν γενει προς κάθε μορφη Ασεβειας απ’οπου και αν προερχεται και οποιος και αν είναι ο αποδεκτης, ειτε γνωστος και φιλος ειτε το αδεσποτο σκυλακι και ο αστεγος του πεζοδρομιου…


Στην λεξη κλειδι ΣΕΒΑΣΜΟΣ που θετεις, ας μου επιτραπει να θεσω και μια άλλη εννοια εξ’ισου σημαντικη: Δ-Ι-Α-Κ-Ρ-Ι-Σ-Η.

Κλεινοντας, παραθετω την δικη μου προσευχη που θα μπορουσε να εχει αποδεκτη τον εκαστοτε θεο του καθενος μας!

Βοηθησε με Θεε μου,
Να μαθω να ξεχωριζω την ηρα από το σταχυ
και να μπορω ν’αφηνω τα μικρα πραγματα να πεφτουν κατω.
Αμην.

Σ’ευχαριστω για την φιλοξενια. «Αφιεσθε ημων»! -


Αυτό λοιπον ηταν το σχολιο μου…

Ο παντα ευγενης και με αγνες προθεσεις Stavrosn με ενημερωσε ότι δεν θα ηθελε να δωσει συνεχεια σε μια «παρεξηγηση» και θα προτιμουσε να μην το κανει αναρτηση, αν φυσικα συμφωνουσα και γω. Του απαντησα , ας κανει ότι κρινει πιο σοφο.

Αυτά για την ενημερωση του κάθε ενδιαφερομενου και ας βγαλει ο καθενας τα συμπερασματα του.



Ουτε ο Ιησους ειμαι,, αλλα δεν θα ξεχασω ποτε, ότι ενας Ιησους χρειαστηκε να παρει τον βουρδουλα στο χερι με πληρη αποταυτιση και πληρη επιγνωση…

Όμως…

Αυτό που φαίνεται δεν είναι πάντα αυτό που είναι!

"Τότε δοκούν εκάστω, τούτω και είναι" Πρωταγόρας
(Αν κάποιος θεωρεί κάτι σαν υπαρκτό, αυτό θα είναι και η δική του πραγματικότητα).

Πιστευετε Κυριοι και Κυριες ότι το θεμα είναι προσωπικο?
Πιστευετε ότι προκειται για μια ακομη εγω-ικη αντιπαραθεση?
Πιστευετε ότι υπαρχει πλεονασμα μαζοχισμου ώστε να αναμιχθουμε σε μια σκοταδιστικη προκληση που πρωτα απ’όλα φθειρει εμας τους ιδιους?

Το να τοποθετηθεις με τους οποιους χαρακτηρισμους όχι επι προσωπικου, αλλα χαρακτηριζοντας συμπεριφορες, δεν είναι παρα ενας ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ για να δει, ο χωρις επιγνωση επιτιθεμενος την συμπεριφορα του. Και είναι το μεγιστο δωρο Αφυπνισης που μπορεις να του προσφερεις….

Στην φαρισαικη κοινωνια που ζουμε και ο «βουρδουλας», αλλα και το «ουστ από δω» επιβαλλονται, δινοντας ετσι ένα γερο πληγμα στην φαντασιακη αντιληψη περι τροπων καλης συμπεριφορας , δηθεν ενοτητας, δηθεν αγαπης, και άλλων γλυκαναλατων βαρυγδουπων συναισθηματισμων… «Τα μεγαλα, τα ωραια λογια χωρις ουσια» που λεει και ο delta. Για να γεννηθει το καινουργιο, πρεπει να πεθανει το παλιο…

Ομορφο είναι το αληθινο. Απλώς όσο πιο πολύ τα βρίσκεις με τον εαυτό σου, τόσο πιο πολύ τολμάς να κοιτας με διαυγεια χωρις φιλτρα και παραμορφωτικους φακους. Και αυτό γιατί έχεις ένα δεδομένο, εχεις ένα κεντρο, έχεις τον εαυτό σου, τον έχεις κερδίσει και από εκεί και πέρα είσαι διατεθειμένος να χάσεις πολλά πράγματα και πολλούς ανθρώπους.

Όταν βρεις τον εαυτό σου είσαι Ο.Κ.…ξέρεις δηλαδή με ποιον θα περπατήσεις στην ζωή, θα πάρεις τον εαυτό σου και θα πας κάπου. Όταν δεν έχεις τον εαυτό σου, κάθε μέρα θέλεις παρέες, θελεις οπαδους, θελεις υποστηριχτες, θέλεις επιβεβαίωση, θέλεις χειροκρότημα, θελεις λιβανισμα, θελεις επισκεψιμοτητα στο μπλογκ σου, κ.ο.κ. Αυτά όμως είναι πολύ μικρά σε σχέση με το να βρεις τον εαυτό σου και να είσαι μια χαρά όταν κάθεσαι μόνος σου, ειτε χορευοντας, ειτε τραγουδωντας, ειτε σιωπαινοντας.

Το θέμα είναι ότι λειτουργούμε σαν πρόβατα όταν αναμεταδίδουμε πληροφορίες για πράγματα που δεν γνωρίζουμε, αλλα και όταν δεχομαστε παθητικα αυτές τις πληροφοριες η τις οποιες αηθεις επιθεσεις και απλα το βουλωνουμε.

Εχω μαθει να σεβομαι και να τιμω τους δασκαλους-οδηγους μου και τους χωρους που με φιλοξενουν και οπου αρθογραφω. Δεν είναι ότι εχουν αναγκη υποστηριξης…Αυτή είναι δικη μου προσωπικη αναγκη… Ηταν απιστευτα ευκολο και βολικο για το εγω μου να κανω τον μακακα που σφυριζει αδιαφορα …εγω θα βγαλω το φιδι από την τρυπα… Αυτή όμως η αμορφωσιά, το “κοίτα την πάρτη σου”, είναι η αρχή όλων των κακών. Και αν η αμορφωσιά δεν πάψει να υφίσταται, θα διαιωνίζουμε για πάντα ένα έθνος ιδιοτελων αδιάφορων και θα ξεσπάμε τα νεύρα μας και την λασπη μας μόνο εκεί που μας παίρνει και κει που δεν βρισκουμε καμια αντισταση και καμια αντιδραση…

Προσπαθώ πάντα με αυτά που λέω να μην αδικήσω κανένα, αλλά όχι και να μην πω αυτά που σκέφτομαι. Η συνεχιζεις να χαιδευεις τ’αυτια του κλασικού μακάκα νεοελληνα (όπως θα έλεγε και ο Γεωργίου) η του τα χωνεις φορα παρτιδα. Το να τα έχεις καλά με όλους είναι η αδυναμία του να τα έχεις καλά με έναν. Η πιο απλα, η αδυναμία να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου.

Πιστευω στην απολυτη ελευθερια εκφρασης και ουτε μπορω αλλα ουτε προτιθεμαι να ελεγξω συμπεριφορες από κατακαημενα μπαχαλα που δεν εχουν καταλαβει λεξη. Καποτε μου την εδιναν, τωρα απλα βαριέμαι τις διαδικτυακες περσονες που δεν έχουν να πουν τίποτα και όταν προσπαθουν να πουν κατι απλα αυτογελοιοποιουνται .

Παντα ημουν ενας φωτογραφος και στην πραγματικη μου ζωη αλλα και στην διαδικτυακη, που φωτογραφιζε καταστασεις, συμπεριφορες , πραγματα. Και όταν η θεματολογια των «φωτογραφιων» μου ξενιζει, σιγουρα δεν φταιει το μεσον…

Οι δικοί μου χαρακτηρισμοί είναι πιο αξιόποινοι από τους υστερικους σκοταδισμους, τις ρατσιστικότατες προκαταλήψεις και τους αφορισμους της ηθικολογας υποκριτριας μαζας? Οι σκληροι χαρακτηρισμοι απλώς αντανακλουν αυτό που συμβαίνει γυρω μου και γραφει ο φακος μου…

Αν περιγράφεις ένα ομορφο όνειρο, μπορείς να είσαι γλυκός, τρυφερός, και ευχάριστος στο αυτί (ή στο μάτι). Αν περιγράφεις έναν εφιάλτη θα είσαι αναγκαστικά σκληρός… Το να εισαι καυστικος χρησιμοποιωντας σκληρη γλωσσα, μπορεί να μην είναι το φως του αγίου ευαγγελίου, αλλά όταν χρησιμοποιείται σωστά και για καλό σκοπό, είναι μια λεκτική μολότοφ που πυρπολεί…


« Το πιο δυσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να είστε ο εαυτός σας. Το πιο ευκολο πράγμα στον κόσμο είναι να είστε αυτό που οι άλλοι θέλουν να γίνετε. Μην τους αφήνετε να το πετυχαίνουν».

Leo Buscaglia (1924-1998)
Συγγραφέας και καθηγητής στο USC


Κλεινω, υπογραμμιζοντας τα σχολια των: “Μια φορα κι εναν τρελο..” και “The Temp”


«Οι καλές κι ευγενικές προθέσεις δεν είναι ποτέ αρκετές. Πρέπει να γίνουν ζωή ».

«Ας μάθουμε να αναγνωρίζουμε την ενέργεια. Να μην την κλέβουμε, να την αναπαράγουμε».



Υ.Γ.

Και ο delta ζητησε την συγγνωμη του, και ο Ιπταμενος Ολλανδος υπηρξε τζεντελμαν ζητωντας την αδεια της οικοδεσποινας πεταλουδας και μενα μου αρκει που εχω την αλληλεπιδραση, εκτιμηση και τις ευχαριστιες της. Οσο για την κυρα πεταλουδα, παρ’οτι «φορτωμενη με μαθηματα» όπως και ολοι μας, σημερα το πρωι που επικοινωνησα μαζι της ηταν σε αγριο τρελο χορο. Οποτε ποιο το προβλημα? Εκτος και αν υπαρχει κατι που μου διαφευγει…

Δυστυχώς κύριοι αποτύχαμε

Στις πρώτες εξετάσεις μείναμε μετεξεταστέοι

Λόγια λόγια λόγια ...

Λόγια ψεύτικα

Κάθομαι και διαβάζω τι γράφετε

Και δεν θέλω να διαβάζω

Θέλω να γράψω κάτι

Και δεν έχω πια τι να γράψω

Αντί να χτίσουμε γέφυρες, χτίσαμε τείχη

Μια πόλη έμεινε ατείχιστη μόνον …

Διαβάστε τον ...

Διαβάστε τον προσεχτικά ...

http://stavrosn.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

«Τους τα συγχωρούμε αμέσως, τους αγαπάμε όλους, τους αγκαλιάζουμε όλους και αποδεικνύουμε ότι είμαστε πνευματικοί συναγωνιστές και αδέρφια και η αγάπη μας είναι πάνω από τις διαφορές μας!!!Αν δε το αποδείξουμε αυτό εμείς, ποιοι θα το αποδείξουν;»

Θέλουμε να το αποδείξουμε ;

Μπορούμε να το αποδείξουμε ;

Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε ;

Τότε να κοιτάξουμε τα θύματα αυτού του πολέμου.

Και να πάψουμε να βαυκαλιζόμαστε μεταξύ μας ανοήτως.

Η πεταλούδα μεταμορφώθηκε σε κάμπια. Ποιος την είδε ;

Μετά σε άλογο που προσπαθεί να υπερπηδήσει το εμπόδιο.

Ποιος το κατάλαβε ;

Αν δε το αποδείξουμε αυτό εμείς, ποιοι θα το αποδείξουν;

Αναρωτιόμαστε ακόμη ;

Το σπίτι της μπήκαμε και κάψαμε.

Τι έφταιξε εκείνη ;

Της ζήτησε κανείς συγγνώμη ;

Την συγγνώμη όμως την λέμε στον αέρα. Όπως τα λόγια μας. Λόγια του αέρος.

Αντί να χτίσουμε γέφυρες χτίσαμε τείχη

Πρώτα θα γκρεμίσουμε τα τείχη.

Έπειτα θα αγκαλιάσουμε τα θύματα.

Και μετά θα ξαναγράψουμε.

Αν έχουμε λίγη τσίπα επάνω μας.

Στην ανηφόρα να σας δω.

Μου είπαν να βγάλω την ψυχή μου

Δεν ξέρω αν τα κατάφερα …

.

Συνοιδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ;;;

Τα σχόλια που εξαφανίστηκαν ...

Για κάποιο περίεργο λόγο δύο σημαντικά σχόλια, δύο καλών φίλων και συντακτών του Ξάνθη Φιλοσοφείν, στην ανάρτηση "τα σκυλιά γαβγίζουν αυτούς που δεν γνωρίζουν" εξαφανίστηκαν. Ευτυχώς κρατώ αντίγραφα στο mail μου κι έτσι δε θα χαθούν δυο χρήσιμες απόψεις και δε θα πάει τζάμπα η αναβολή μιας βόλτας στον ήλιο ...

Παραθέτω την συζήτηση από την αρχή

FIRESTARTER

(Να μη δώσετε τα άγια στους σκύλους κι ούτε να βάλετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στα γουρούνια, μη τυχόν και καταπατήσουν τα μαργαριτάρια σας με τα πόδια τους και αφού γυρίσουν σας δαγκώσουν)

Εχω ενα προβληματισμο.Ενας πνευματικος ανθρωπος μπορει να κρινει και να πει ''αυτος ειναι σκυλος,αυτος ειναι γουρουνι ειναι κατωτερος απο εμενα και δεν θα μοιραστω την αληθεια μου μαζι του η θα υποδυθω οτι ειμαι καποιος αλλος ωστε να μην υποστω συνεπειες;

Τα αγια και τα μαργαριταρια δεν εχουν ιδιοτητες της υλης και ετσι δεν υποκεινται σε καμμια φθορα. Αντιθετως γεμιζουν δυναμη,ερωτα αυτον που τα φερει.Καθε ανθρωπος που αφυπνιζεται διαλαλει την ενοτητα.Η ενοτητα ομως δεν αφορα μονο τους καλους αλλα και τους ''κακους''.

Καθε στιγμη που ζουμε ειναι ενα δωρο του Συμπαντος,καθε ανθρωπος που βρισκεται στο μονοπατι μας ειναι αυτος που χρειαζομαστε και ειμαστε αυτο που χρειαζεται εκεινος για την εξελιξη μας στο μεγαλο γηινο σχολειο.

"ουκ έστιν άνδρί άγαϋ'φ κακόν ούδεν ούτε ζώντι οϋτε τελευτήσαντι."
Ο καλός άνθρωπος δεν παθαίνει τίποτα κακό, ούτε ζωντανός ούτε και νεκρός.
Απολογία Σωκράτους

'Ολα γινονται για καλο, ωστε να μας βοηθησουν στο ''ταξιδι της επιστροφης''.

Μπορουμε να ειμαστε νανοι,γιγαντες η οτι αλλο θελουμε, μα οταν απολυσουμε τα ενδυματα του νου τοτε μονο η εμπιστοσυνη και η αληθεια θα περπατανε στη γη φορεις της ενοτητας πηγες Φωτος και Αγαπης.

''Ο σωστος ο Ανδρας κανει ενα κυκλο προστασιας γυρω απο την οικογενεια του,Ο ανωτερος ανθρωπος φτιαχνει εναν μεγαλυτερο κυκλο που περιλαμβανει και τα αδερφια του. Υπαρχουν ομως και καποιοι Ανδρες που ο κυκλος που φτιξαν αγκαλιαζει ολο τον κοσμο.''
Απο την ταινια 10000 π.χ.

Ολα ειναι Τωρα Ολα ειναι Φως και το σκοταδι ειναι Φως.

Ευχαριστω :)

------------------------------------------------------------------------------------------------

IANIS

Καλησπερα φιλτατε firestarter!

Ας μου επιτραπει να το θεσω ως εξης: Ποιος είναι αυτος που ρωτα ?

Είναι η ιδια ποιοτητα ενεργειας που θετει τον αρχικο προβληματισμο «εχω ένα προβληματισμο…», με την ποιοτητα της ενεργειας που δηλωνει:

Ολα ειναι Τωρα
Ολα ειναι Φως
και το σκοταδι ειναι Φως.

Είναι η ιδια ποιοτητα? Είναι η ιδια?

«Ο καλός άνθρωπος δεν παθαίνει τίποτα κακό, ούτε ζωντανός ούτε και νεκρός»
Ο.Κ.

Αυτή είναι η αληθεια του Σωκρατη από το συγκεκριμενο επιπεδο συνειδητοτητας που βρισκοταν εκεινη την στιγμη.

Αν όμως αυτή την αληθεια την υιοθετησει καποιος, ενω δεν είναι η δικη του βιωματικη αληθεια, μονο και μονο υποδυομενος και υποκρινομενος έναν Μεγαλο όπως τον Ιησου, τον Σωκρατη, κτλ., ξερετε τι θα του συμβει?.

Ότι θα συνεβαινε σε μια κοινη λαμπα, αν την συνδεατε σε μια ταση 220 volt, χωρις μετασχηματιστη. Απλα θα την καιγατε!!

«Ολα γινονται για καλο, ωστε να μας βοηθησουν στο ''ταξιδι της επιστροφης''». Συμφωνω απολυτα.

Δεν είναι οι συνθήκες - καταστάσεις που είναι αρνητικές, κακες, αλλά η αντίληψη-προοπτική μας για αυτές.
Οι συνθήκες, καταστάσεις, περιστασεις είναι σχετικές, γιατί στην ουσία, δεν υπάρχει καμία πραγματικότητα, αλλά απλά η υποκειμενικη αντίληψη-προοπτική της πραγματικοτητας από μας. Όλα είναι σχετικά.
Κάθε γεγονός στη ζωή μας, άσχετα εάν το αντιλαμβανομαστε ώς θετικό ή ώς αρνητικό, είναι πράγματι θεία χάρη σε δράση. Κάθε γεγονός, επιδιώκει να μας επιστρέψει στην ουσία του ποιοι είμαστε.

Μέσα στο Θεό δεν υπάρχει λάθος. Το λάθος είναι ότι πιστεύουμε ότι υπάρχει λάθος. Το σφάλμα είναι ότι πιστεύουμε ότι υπάρχει σφάλμα.

Και αυτό είναι ένα μεγάλο σφάλμα που γεννιέται μέσα από ένα νου που ζει μέσα σε σφάλμα. Οι μνήμες όμως δεν καθαρίζονται… Οι πεποιθησεις πάντα παραμένουν, υπάρχουν. Αυτό που αλλάζει είναι : από πού αποφασίζουμε να κοιτάμε τις ίδιες μνήμες.

Οι μνήμες είναι περιφέρειες, είναι ερεθίσματα γύρω από το Κέντρο. Και το που είναι αυτό το κέντρο, είναι η δική μας απόφαση. Μπορουμε να δουμε τα πάντα γύρω μας ως τέλεια, υπέροχα, σημαντικά και θεϊκά πλασμένα, αν επιλέξουμε να σταθουμε σ’ αυτό το σημείο μέσα στη συνειδητότητά μας. Μπορουμε να δουμε και ακριβώς το αντίθετο σε όλο του το μεγαλείο, αν σταθουμε στο αντίστοιχο σημείο. Και μπορουμε να σταθουμε σε πάρα πολλά σημεία μέσα στη συνειδητότητά μας που αποτελούν μια χημεία του ενός και του άλλου - λίγο από το ένα, λίγο απ’ το άλλο… Αυτό είναι το πιο προσφιλές ακόμα στην ανθρωπότητα…

«Μαγκια», είναι να μπορεσει να σταθει κανεις σε εκείνο το σημείο της συνειδητότητάς του, που ο ιδιος αποφασίζει ότι του ταιριάζει καλύτερα, τον κάνει κι αισθάνεται πιο πλήρης με το δικό του εαυτό.

Προσωπικα, από το επιπεδο συνειδητοτητας που βρισκομαι αυτή την στιγμη , αν παραμυθιαστω και υποκριθω ότι «και το σκοταδι είναι φως » , λιαν επιεικως εχω βαλει το δακτυλο στην μπριζα…

Οντας ο εαυτος μου και μονο ο εαυτος μου, χωρις να υποδυομαι ρολους Μεγαλων, που δεν είναι δικες μου βιωματικες αληθειες, λεω ότι σκοταδι είναι η απουσια φωτος. Και αντι να το πολεμαω, κοιταω να τραβηξω την οποια κουρτινα, μπας και μπει λιγο φως…

Οσον αφορα τον Λογο του Ιησου Χριστου, είναι φρονιμο να εχουμε υπ’οψιν μας, ότι μιλουσε παντα μεταφορικα, και είναι εξαιρετικα δυσκολο ενας νους πεπερασμενος να αποφυγει μια τεραστια συγχυση, όταν προσπαθει να προσμετρησει το απειρο χρησιμοποιωντας μεζουρα…

Υ.Γ. Ηταν τοσο ουσιαστικοι και …δελεαστικοι οι συλλογισμοι σου που με απορροφησαν τελειως σε …εκτενεις συλλογισμους, και ενώ ετοιμαζομουν για βολτα στον ηλιο, μολις τωρα συνειδητοποιω ότι ..παει ο ηλιος για σημερα!

Να εισαι καλα!

-----------------------------------------------------------------------------------------------

FIRESTARTER

Καλησπερα σας

Οχι φιλε Γιαννη δεν ειναι η ιδια ποιοτητα. Ειναι ο προβληματισμος ενος νου στην προσπαθεια του να βοηθησει και αλλες ψυχες στην κατανοηση του ''δρομου'' σε ενα φιλοσοφικο καφενειο.Η ποιοτητα που μιλαει για το Φως και το σκοταδι προτιμα να σωπα στην αγκαλια του συμπαντος

''«Μαγκια», είναι να μπορεσει να σταθει κανεις σε εκείνο το σημείο της συνειδητότητάς του, που ο ιδιος αποφασίζει ότι του ταιριάζει καλύτερα, τον κάνει κι αισθάνεται πιο πλήρης με το δικό του εαυτό. ''

Να βολευτει δηλαδη.Τοτε καποιος υποκειμενικα και εγωιστικα εχει προσεγγισει την Αληθεια χανοντας το βιωμα της Ενοτητας που ειναι καθοριστικο για την αφυπνιση του σε ενα καινουργιο εαυτο.

''Προσωπικα, από το επιπεδο συνειδητοτητας που βρισκομαι αυτή την στιγμη , αν παραμυθιαστω και υποκριθω ότι «και το σκοταδι είναι φως » , λιαν επιεικως εχω βαλει το δακτυλο στην μπριζα…''

Μα γιατι να υποκριθεις και να παραμυθιαστεις;Την βιωματικη μου αληθεια μοιραζομαι μαζι σας,το οριο κατανοησης και εκφρασης του νου μου και να σου εξηγησω συντομως:Οτι αισθανομαστε οτι βλεπουμε ειναι δονησεις,συχνοτητες τα ανθρωπινα οργανα συλεγουν τις πληροφοριες τις στελνουν στο εγκεφαλο και αυτος οτι χρειαζεται το κραταει και το αναπαραγη.δεν βλεπουμε με τα ματια αλλα με το νου.Υπαρχουν ανθρωποι που βλεπουνε ηχους και ακουνε εικονες για παραδειγμα(συναισθησια).Το φως που συναντανε ανθρωποι που εγκαταλειπουν τα εγκοσμια δεν ειναι απο τον Ηλιο.Φως ,σκοταδι προβολες ενος δυαδικου νου.Περα απ΄'αυτη την αντιληψη συνανταμε το Εν.

http://www.veoh.com/collection/SympanS01/watch/v1313193ABWGBcdJ

''Οντας ο εαυτος μου και μονο ο εαυτος μου, χωρις να υποδυομαι ρολους Μεγαλων, που δεν είναι δικες μου βιωματικες αληθειες, λεω ότι σκοταδι είναι η απουσια φωτος. Και αντι να το πολεμαω, κοιταω να τραβηξω την οποια κουρτινα, μπας και μπει λιγο φως…

Δεν υπαρχει κουρτινα..

''Οσον αφορα τον Λογο του Ιησου Χριστου, είναι φρονιμο να εχουμε υπ’οψιν μας, ότι μιλουσε παντα μεταφορικα, και είναι εξαιρετικα δυσκολο ενας νους πεπερασμενος να αποφυγει μια τεραστια συγχυση, όταν προσπαθει να προσμετρησει το απειρο χρησιμοποιωντας μεζουρα…''

Δεν εξεταζω τον λογο του αλλα γραπτα που ταξιδεψαν 2000 χρονια και αναρωτιεμαι αν οντως τα ειχε πει ετσι γιατι δεν μου ''κολλανε''Ξερεις, επειδη η ιστορια οι παραδοσεις επηρεαζονται απο το φαινομενο ''το σπασμενο τηλεφωνακι'' καλο ειναι να εξεταζουμε την τροφη μας και ας εχει πιστοποιηση.

''Η αμφισβήτηση είναι η αρχή της σοφίας. Σωκρατης''

Υ.Γ Ο πνευματικος Ηλιος ποτε δεν δυει,ανακαλυψε τον.

Σ ευχαριστω :)

------------------------------------------------------------------------------------------------
IANIS

Τι πιο γλυκο αλλα και συναμα απιστευτα δυσκολο να «Αφεθεις » και κατ’επεκταση να βολευτεις στην αγκαλια της Υπαρξης, στην αγκαλια του Θεου! Απιστευτα ευκολο και βολικο είναι να βολευτεις στο συστημα (οικονομικο-πολιτικο κτλ.).

"Αφίεσθε Ημών", ελεγε ο Δημοσθενης. Να αφήνεστε γλυκά στον Εαυτό σας όταν υπάρχει ή ανάγκη της διάκρισης και αυτός θα σας δίνει πάντα την απάντηση μέσα από την καρδιά σας.

Η «πιστοποιημενη τροφη» πραγματι είναι ένα θεμα. Η δικη μου εκτιμηση και ερευνα ως φιλυποπτου και όχι ως καχυποπτου, με οδηγησε στην αυθεντικοτητα των υπαρχοντων με την σημερινη τους μορφη κειμενων. Βεβαια προκυπτει προβλημα… όταν σ’ένα κειμενο, ας πουμε 100 σελιδων, αφαιρεις επιλεκτικα προτασεις από την αρχη, από την μεση η από το τελος, οποτε από τις 100 σελιδες στο τελος μενουν 60!....Οι.. .60 σελιδες είναι μεν αυθεντικες, αλλα το συνολο του κειμενου σ’αυτην την περιπτωση επιδεχεται παρερμηνειων….

Να εισαι καλα. Σ’ευχαριστω. Αφιεσθε ημων!

ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ, ΚΟΙΤΑΞΕ!

Συγνώμη", είπε ένα πολύ μικρό ψάρι του Ωκεανού, "είσαι πιο μεγάλος από μένα, οπότε μπορείς να μου πεις πού μπορώ να βρώ αυτό το πράγμα που λέγεται Ωκεανός;"
"Ο Ωκεανός", απάντησε το μεγαλύτερο ψάρι, "είναι εδώ που βρίσκεσαι τώρα".
"Τι αυτό;;" Μα αυτό είναι νερό!! Αυτό που ψάχνω είναι ο Ωκεανός" είπε απογοητευμένο το μικρό ψάρι και απομακρύνθηκε κολυμπώντας για να ψάξει κάπου αλλού.
Σταμάτα να ψάχνεις μικρό ψαράκι. Δεν υπάρχει τίποτα να ψάξεις. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να κοιτάξεις!

Ψάχνουμε να βρούμε την Αλήθεια, το Φως και διαβάζουμε, διαβάζουμε διαβάζουμε μπαίνοντας πολλές φορές σε ένα κυκεώνα στείρας γνώσης. Πολλοί πάλι την ψάχνουμε στις εκκλησίες, τα μοναστήρια, τις εσωτερικές σχολές στην μία ή στην άλλη. Δεν λέω καλά όλα αυτά! Αλλά μήπως τελικά αντί για να ψάχνουμε συνεχώς χρειάζεται απλά να κοιτάξουμε, να παρατηρήσουμε; Να παρατηρήσουμε το θαύμα της φύσης, τη σχέση μικρόκοσμου-μακρόκοσμου, τι κάνουν τα ζώα, τα πουλιά που δεν κάνουμε εμείς (βλέπε παράδειγμα με τις χήνες που ανάρτησε ο φίλος Δέλτα), να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας, γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε και αν είναι σωστό ή όχι. Γιατί μέσα μας υπάρχει η Αλήθεια και το Φως αλλά χρειάζεται πολύ δουλειά για να ξεφορτώσουμε όλη αυτή την άμαξα, για να μην πω τρένο, με τα όλα όσα κουβαλάμε (πάθη, εγωισμούς, φιλοδοξίες, μίση, ζήλειες κ.α.) και να καταφέρουμε να καταφέρουμε σιγά –σιγά αυτή τη φωτίτσα να την ζωντανέψουμε και να μας ζεστάνει πραγματικά! Να κάνουμε τον ανώτερο εαυτό μας που συμβολίζεται με το κεφάλι να επικρατήσει του κατώτερου που συμβολίζεται με την κοιλιά!

Καλή μέρα!