Ο μύθος της Αρετής και της Κακίας...

Διαβάζοντας το υπέροχο άρθρο του Δημήτρη και θέλοντας να του αφήσω σχόλιο πήρα το θάρρος να αναρτήσω όλα όσα σκέφτομαι και νιώθω μπροστά στο ερώτημα που έβαλε:

Για το μεγάλο Ναι και το μεγάλο Όχι στη ζωή που κάποια στιγμή καλούμαστε να επιλέξουμε.

Όλοι έχουμε ακούσει από τα παιδικά μας χρόνια για το μύθο του Ηρακλή «η Αρετή και η Κακία».

Περιγράφει τη συνάντηση του Ηρακλή σε ένα σταυροδρόμι με δύο πολύ όμορφες κοπέλες. Η μία του πρότεινε να ακολουθήσει ένα δρόμο φαρδύ και βατό. Ο ευκολοδιάβατος αυτός δρόμος εκπροσωπούσε μια ζωή γεμάτη απολαύσεις και ευκολίες τις οποίες όμως θα κέρδιζε διαπράττοντας πράξεις ανήθικες που θα τον καταδίκαζαν στη συνείδηση του κόσμου. Η κοπέλα αυτή αντιπροσώπευε την κακία.

Η άλλη κοπέλα του έδειξε ένα δύσβατο, στενό και δυσπρόσιτο δρόμο τον οποίο θα κατάφερνε να διασχίσει με δυσκολία, στο τέλος όμως του οποίου θα κέρδιζε δόξα μέσα από την αναγνώριση των ανθρώπων. Ο Ηρακλής επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της Αρετής και να κερδίσει έτσι χάρη στον ενάρετο βίο του την εκτίμηση του κόσμου.

Έτσι και στη ζωή μας καλούμαστε να ακολουθήσουμε έναν από τους δύο δρόμους.

Ο πρώτος είναι ο εύκολος είναι ο δρόμος του φόβου και της ψεύτικης ασφάλειας, γεμάτος υλικές απολαβές, υλικές απολαύσεις, μια ζωή βολεμένη, χωρίς συνειδητότητα, χωρίς ρίσκο, χωρίς αλλαγές. Μια ζωή για να ικανοποιούμε μόνο το εγώ. Ναι, μπορούμε να ακολουθήσουμε αυτόν τον εύκολο δρόμο. Στις μέρες μας συμβαίνει πολύ συχνά.

Αλλά δεν ζούμε, απλά υπάρχουμε. Η ψυχή μας βουλιάζει μέσα σε μια λίμνη στασιμότητας και ανυπαρξίας, πνίγεται κι εμείς αναρωτιόμαστε αφού τα έχουμε όλα στη ζωή μας γιατί νιώθουμε κενοί, δυστυχισμένοι και η ζωή μας δεν έχει νόημα. Τότε αρχίζουν τα ψυχολογικά προβλήματα, η κατάθλιψη που πλήττει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων παγκοσμίως και αυξάνεται με ταχύτατους ρυθμούς.

Κι υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, ο δρόμος του ρίσκου, της περιπέτειας του άγνωστου, ο δρόμος των δυσκολιών που μας κάνουν πιο δυνατούς και παίρνουμε μαθήματα ζωής. Ο δρόμος της αγάπης προς τον εαυτό μας, Ο δρόμος της πνευματικότητας, της συνειδητότητας, της αλήθειας.

Εκεί που γκρεμίζεται το εγώ και αναπτερώνεται η ψυχή.

Εκεί που μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, να ζήσεις στο δρόμο της αγάπης, να είσαι πλούσιος από συναισθήματα αγάπης και συμπόνιας για τον εαυτό σου και τους γύρω σου, για τον κόσμο όλο!

Εκεί που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου και τον Θεό!

Η επαφή με τον εσώτερο εαυτό μας, είναι η μεγαλύτερη χαρά και ευτυχία που δεν μπορεί να συγκριθεί με την απόκτηση κανενός υλικού αγαθού. Κι εκεί αντικρίζουμε μια ζωή γεμάτη ευτυχία και ομορφιά , που πότε δεν είχαμε φανταστεί!

Τα σκυλιά γαβγίζουν αυτούς που δεν γνωρίζουν ...

«Κύνες γαρ καταβαϋζουσιν ων αν μη γιγνώσκωσι»

Μια από τις λίγες ρήσεις που διασώθηκαν του Ηράκλειτου, του σκοτεινού αυτού φιλοσόφου, όπως ονομάστηκε, που ήταν όμως ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα που πάτησαν ποτέ τον πλανήτη μας.

Τι θέλει να μας πει ο Εφέσιος με την παραπάνω φράση ;

Γενικός κανόνας είναι πως εμείς οι άνθρωποι, δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε εύκολα, όποιον διαφέρει από μας προς τα επάνω, αλλά ακόμη και προς τα κάτω. Σ’ αυτούς που διαφέρουν προς τα κάτω, συνήθως, απονέμουμε τον “μεγαλόψυχο” καταφρονητικό οίκτο μας, κούφιες κουβέντες και τα «τοιαύτα» και ξεμπερδεύουμε.

Με εκείνους που διαφέρουν προς τα επάνω, δεν υπάρχει ανάλογη τακτική. Οι αντιδράσεις απέναντί του ποικίλουν, ανάλογα με τον καθένα μας. Πάντως δεν μπορούμε να πούμε πως περνούν από την αποδοχή μας. Ίσα - ίσα το αντίθετο.

Αντιλαμβάνεστε τώρα τι συμβαίνει, όταν πάνω στη γη, εμφανίζεται μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Τότε τα σκυλιά αρχίζουν το γαύγισμα.

“Υμείς εκ του κόσμου τούτου εστέ, εγώ ουκ ειμί εκ του κόσμου τούτου”, είπε ο Χριστός.

“Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γιγνώσκετε ότι εμέν πρώτον μεμίσηκεν, ει εκ του κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ’ εγώ εξελεξάμην ημάς εκ του κόσμου, δια τούτο μισεί υμάς ο κόσμος”

(Εάν ο κόσμος εσάς σας μισεί, ας γνωρίζετε ότι εμένα πρώτον μίσησε, εάν ήσασταν από αυτό τον κόσμο, ο κόσμος σαν δικό του θα σας αγαπούσε. Επειδή όμως δεν είστε, αλλά εγώ σας διάλεξα από τον κόσμο, γι’ αυτό σας μισεί ο κόσμος.)

Έτσι ο Ιησούς περιγράφει με σαφήνεια αυτή την κατάσταση, παρότι δεν χρησιμοποιεί σκύλους.

Ηράκλειτος o Εφέσιος

Σε κάποιο άλλο σημείο όμως λέει :

“μη δώτε το άγιον τοις κυσί, μηδέ βάλλητε τους μαργαρίτας ημών έμπροσθεν των χοίρων μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοις ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν ημάς.”

(Να μη δώσετε τα άγια στους σκύλους κι ούτε να βάλετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στα γουρούνια, μη τυχόν και καταπατήσουν τα μαργαριτάρια σας με τα πόδια τους και αφού γυρίσουν σας δαγκώσουν)

Ο Πλάτωνας στο Θεαίτητο, βάζει στο στόμα του Σωκράτη μια ανάλογη φράση για την στάση των Αθηναίων διωκτών του, ο οποίος τελικά δεν γαβγίστηκε απλώς αλλά δαγκώθηκε από τους ανάλογους σκύλους, όπως ο Ιησούς φυσικά.

“Πολλοί γαρ ήδη, ω θαυμάσιε, προς με ούτω διετέθησαν, ώστε ατεχνώς, δάκνειν έτοιμοι είναι”

(Γιατί ήδη πολλοί, ω θαυμάσιε, απέναντι μου έτσι έχουν τοποθετηθεί, ώστε κακότεχνα είναι έτοιμοι να δαγκώσουν)

Καταλαβαίνετε πως ο Σωκράτης βίωνε κι αυτή την κατάσταση.

Δεν νομίζω πως υπάρχει η παραμικρή διαφορά, μεταξύ των κειμένων του Ιησού, των λόγων του Σωκράτη κι αυτού του Ηρακλείτου. Και οι τρεις σηματοδοτούν εκείνη την ιδιόρρυθμη κατάσταση, την οποία αντιμετωπίζει όποιος εισέρχεται στην ατραπό της αληθινής γνώσης. Είναι μια ξεχωριστή δοκιμασία που δοκιμάζει την αντοχή του κάθε ανθρώπου που αποφασίζει να την ακολουθήσει.

Ο Ηρακλής βρέθηκε μπροστά στο μονοπάτι που διακλαδιζόταν στην οδό της αρετής και της κακίας. Αλλά και κάθε άνθρωπος τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του θα βρεθεί σε ένα ανάλογο για τα προσωπικά του δεδομένα μονοπάτι.

Ο μεγάλος Έλληνας ποιητής ο Κωνσταντίνος Καβάφης, έγραψε :

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι να πούνε
Φανερώνεται αμέσως όποιος έχει έτοιμο μέσα του το Ναι
και λέγοντάς το, πέρα πηγαίνει, στην τιμή και την πεποίθησή του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι όχι θα ξανάλεγε.
Κι όμως τον καταβάλει εκείνο τ’ όχι–το σωστό εις όλην την ζωή του

Έτσι λοιπόν, ο Καβάφης μας εισάγει, στην δυσχέρεια, την δυσκολία, που ακολουθεί τη σωστή επιλογή και την ευκολία που ακολουθεί την μη σωστή, αλλά εύκολη επιλογή.

Αν θέλεις λοιπόν να μη σε «καταβαύζουσιν» οι σκύλοι, υπάρχει ένας ασφαλής δρόμος, προσπάθησε με την εύκολη, αλλά μη σωστή επιλογή, να σε γνωρίζουν οι σκύλοι, κι έτσι να μη σε γαβγίζουν. Γίνε ένα μ’ αυτούς.

Αλλά αν αντίθετα, επειδή είπες το όχι, το σωστό, και σε «καταβαύζουσιν», τότε, μη φοβηθείς, μη δηλιάσεις, γιατί αυτό, είναι αείποτε δοσμένο έτσι.

Στους μικρούς – σ’ αυτούς που λένε καθημερινά τ’ όχι-το σωστό, αλλά και στους μεγάλους, τους γίγαντες, που μας έδειξαν τον άλλο δρόμο ...

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Ανέκδοτο: Η ζωή είναι ωραία!

Επειδή η ζωή θέλει και χιούμορ όπως ανέφερε και ο φίλος Γιάννης, και καθώς σε αυτό εδώ το καφενείο αναρτήθηκαν άρθρα για την ζωή, την αγάπη και τον θάνατο παραθέτω το παρακάτω ανέκδοτο, έτσι για να φτιάξει η μέρα μας:

Ήταν κάποτε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και συζητάν μεταξύ τους για το πόσο πολύ αγαπάει ο ένας τον άλλον.

Κάποια στιγμή λέει η γιαγιά στον παππού: Θα ήθελα να πέθαινα πριν από σένα, δεν μπορώ να ζήσω μετά μόνη!

Απαντά ο παππούς: Όχι εγώ θα ήθελα να πεθάνω πριν από σένα, Τι θα απογίνω μετά μόνος;

Γιαγιά: Τι είναι αυτά που λες; Εγώ πρέπει να φύγω αγαπημένε μου πρώτη!

Κάποια στιγμή ο παππούς λέει στην γιαγιά: Κυρά φεύγω πάω στο καφενείο.

Μετά από λίγο χτυπά η πόρτα: Τακ, τακ τακ.

Ποιος είναι; ρωτά η γριά και ανοίγει ταυτόχρονα την πόρτα.

Ο Χάρος απαντά ο μαυροφορεμένος κύριος με το δρεπάνι!

Στο καφενείο, στο καφενείο! Απαντά η γιαγιά!

Καλή σας μέρα λοιπόν!

ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ (What are we?)

Τι είμαστε;

Παραθέτω την παρακάτω ιστορία των Σούφι σχετικά με το παραπάνω ερώτημα.

Μια αλατένια κούκλα, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια μέχρι που σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας. Είχε μαγευτεί από την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε.

"Τι είσαι;" ρώτησε η αλατένια κούκλα.

"Έλα μέσα και δες μόνη σου" απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο.

Έτσι, η αλατένια κούκλα προχώρησε τσαλαπατώντας προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε τόσο περισσότερο διαλυόταν μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή. Πριν διαλυθεί και το τελευταίο μέρος της η κούκλα αναφώνησε με θαυμασμό.

"Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ"

Είμαστε άραγε μεμονωμένες οντότητες, αλατένιες κούκλες προσδιοριζόμενες ονομαστικά, εθνικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά ή μέρη της Ενότητας, μέρος της Θάλασσας, του Κοσμικού Ωκεανού;

Μεμονωμένα άτομα ή απλά μορφές ενέργειας διαφορετικές από των δίπλα αλλά Ενέργεια, απλές και διαφορετικές εκφράσεις του Θεού, μέρος του Θεού;

Το κλειδί

Ο Γκουρτζίεφ έλεγε:

«Όταν πέθανε ο πατέρας μου, ήμουν εννέα ετών. Με φώναξε να πάω κοντά του, δίπλα από το κρεβάτι του και μου είπε: Γιε μου, δεν σου αφήνω πολλά, αλλά έχω να σου πω κάτι, που μου είπε ο πατέρας μου, όταν πέθαινε. Με βοήθησε τρομερά. Ήταν ο θησαυρός μου. Δεν έχεις μεγαλώσει ακόμα και μπορεί να μην το καταλάβεις, αλλά κράτησε το, να το θυμάσαι. Μια μέρα, θα μεγαλώσεις και τότε μπορεί να το καταλάβεις. Αυτό είναι ένα κλειδί, που ξεκλειδώνει τις πόρτες των μεγάλων θησαυρών.»

Και ο πατέρας του είπε κάτι πολύ απλό. Είπε: «Όταν κάποιος σε προσβάλλει, γιε μου, πες του ότι θα διαλογιστείς πάνω σ' αυτό για είκοσι τέσσερις ώρες και τότε θα έρθεις και θα του απαντήσεις.»

0 Γκουριζίεφ λέει ότι πολύ αργότερα ανακάλυψε όχι αυτά τα λόγια ήταν πράγματι ένα σπουδαίο κλειδί.

Και λέει: «Αν σε πουν βλάκα, διαλογίσου πάνω σ' αυτό για είκοσι τέσσερις ώρες και αν ο άνθρωπος που σε πρόσβαλλε είχε δίκιο, πήγαινε και πες του: Κύριε, σας ευχαριστώ, είχατε δίκιο. Είμαι βλάκας. Μπορεί όμως να διαλογιστείς για είκοσι τέσσερις ώρες και να φτάσεις στο συμπέρασμα ότι αυτό που ειπώθηκε είναι ψέμα. Αν όμως κάτι είναι ψέμα, τότε γιατί να αμυνθείς; Οπότε, μην πας να του πεις πως ήταν ψέμα. Το ψέμα είναι ψέμα, οπότε γιατί ν' ασχολείσαι μ' αυτό;»

Αυτή η μικρή, απλή "εύπεπτη" ιστορία μπορεί κάποιον να τον εμπνεύσει, μπορεί κάποιον να τον βοηθήσει. Εμένα προσωπικά με βοήθησε, γι’ αυτό την προσφέρω και σε σας. Αν βρεις ένα κλειδί που ανοίγει μια πόρτα λένε, είναι καλό να το μοιράζεσαι με τους φίλους σου. Μπορεί να ταιριάζει και στη δική τους την πόρτα. Σε κάποιους άλλους πάλι μπορεί να είναι εντελώς άχρηστο. Πως θα καταλάβετε αν ανοίγει την πόρτα σας ; Μα μόνον αν το δοκιμάσετε !

Δοκιμάζοντας το η πόρτα σας μπορεί να ανοίξει ή να παραμείνει κλειστή. Είτε το ένα θα συμβεί, είτε το άλλο, άσχετα από το αν ο Γκουρτζίεφ κατηγορήθηκε ότι φλέρταρε με τον ναζισμό. Έχει καμιά σχέση αυτό ; Το κλειδί είναι κλειδί άσχετα ποιος το έφτιαξε. Κι ο Σωκράτης κατηγορήθηκε ότι διέφθειρε τους νέους και θανατώθηκε. Τι μας άφησαν παρακαταθήκη αυτοί οι γίγαντες έχει σημασία κι όχι για ποιους λόγους κατηγορήθηκαν.

Για όλα τα παραπάνω εμπνεύστηκα περνώντας μια βόλτα από τον φιλόξενο ιστότοπο της Πεταλούδας και διαβάζοντας την ανάρτηση με τίτλο

Γιατί Εσύ Είσαι Εδώ Τώρα?

http://feneritti.blogspot.com/2009/11/why.html

και τα σχόλια κάποιων φίλων που σκοπό είχαν να μου δώσουν «ένα χεράκι βοηθείας». Τους ευχαριστώ. Όταν θα ξαναχρειαστώ βοήθεια θα ξέρω που να απευθυνθώ.

Για τα υπόλοιπα αφού περάσει το 24ωρο, μπορεί να απαντήσω ...

... μπορεί και να μην ασχοληθώ καθόλου …

συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

Το απλό, το εύκολο και μια παραβολή για την ζωή.

"Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να' ναι μακρύς ο δρόμος"

-Κ. Καβάφης


Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας, αλλά τόσο γλυκός.
Είναι τόσο μεγάλη η ζωή όταν ζεις διαρκώς.
- Α. Πάνου

Δεν ξέρω γιατί πρέπει να γράψω αυτήν την ανάρτηση. Αυτό που θα προσπαθήσω να περιγράψω για εμένα φαντάζει αυτονόητο. Ίσως λοιπόν και στο μυαλό όλων των ανθρώπων. Όμως δεν το βλέπω γύρω μου. Ίσως ενώ το γνωρίζουμε να εθελοτυφλούμε, εξαιτίας της τεμπελιάς μας. Σίγουρα πάντως φταίει αυτή η απαίσια διαφήμιση που βρίσκεται παντού γύρω μας. Τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά, σε στάσεις λεωφορείων, σε πινακίδες στο δρόμο. Ακόμα και αν κλειστείς στο σπίτι σου, κάποιος θα βρεθεί να σε πάρει τηλέφωνο ή θα έρθει για να σου πουλήσει κάτι που θα "βελτιώσει" την ζωή σου. Απλά δεν μπορείς να ξεφύγεις, να δεθείς στο κατάρτι και να βουλώσεις τα αυτιά σου στις σύγχρονες σειρήνες. Αλλά στο θέμα μας για να καταλάβετε και τι εννοώ:

Το απλό και το εύκολο. Πολλοί άνθρωποι συγχέουν αυτές τις δύο λέξεις. Τις περισσότερες φορές το εύκολο δεν είναι απλό, όπως επίσης το απλό δεν είναι εύκολο. Όλοι γύρω μας λένε να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη. Πιο βολική. Και πράγματι αν σκεφτούμε σε τι συνθήκες ζούσε ο άνθρωπος πριν μερικές χιλιάδες χρόνια (για να μην ξεχνιόμαστε 1,5 στους 7 συνεχίζει να ζει έτσι) σίγουρα θα δώσουμε δίκιο σ' αυτούς τους ανθρώπους. Ηλεκτρισμός, πόσιμο νερό, αποχετευτικό σύστημα, φάρμακα, κάτω από μια γερή στέγη χωρίς να κινδυνεύουμε πλέον από άγρια θηρία μαζεύοντας την τροφή μας  κ.ο.κ. ζούμε μια σχετικά εύκολη ζωή. Είναι όμως απλή; Που για να τα έχουμε όλα αυτά, έχουμε μαζευτεί σε πόλεις, ζούμε για να εργαζόμαστε ώστε να μπορούμε να πληρώσουμε λογαριασμούς, αρρωσταίνουμε συχνά, οι ψυχικές ασθένειες γίνονται όλο και περισσότερες, έχουμε αφανίσει την χλωρίδα μαζί με την πανίδα, ενώ το φαγητό μας γίνεται όλο και πιο άγευστο ποτισμένο με κάθε είδους χημικό. Ναι, είναι αλήθεια, ζούμε παραπάνω έστω και με τεχνητή υποστήριξη αλλά είναι κατά τη γνώμη μου η ποσότητα σε αντιδιαστολή με την ποιότητα...

Μια ζωή απλή σύμφωνα με τα παραπάνω όμως δεν θα ήταν και εύκολη. Θα έπρεπε να καλλιεργούμε μόνοι μας την τροφή μας, να επισκευάζουμε και να συντηρούμε μόνοι μας τα σπίτια μας, να ζούμε πιο μακρυά από γιατρούς και νοσοκομεία με κίνδυνο να αποχαιρετίσουμε τον μάταιο τούτο κόσμο πρόωρα, μερικές φορές να μας λείπουν πολλές ανέσεις, λεφτά κ.ο.κ. Αν τα σκεφτεί κανείς αυτά, αρχίζει και τα ζυγίζει. Αρχίζει η σύγκριση των υπέρ και των κατά. Η άνεση  και η καταστροφή από την μια και η δυσκολία από την άλλη. Δύσκολα πράγματα, που αρχίζουν να στροβιλίζουν στο κεφάλι σου και σε τρώνε ζωντανό από μέσα. Τα αντίθετα (υπέρ-κατά, σωστό-λάθος, καλό-κακό, άσπρο-μαύρο) καταναλώνουν την ζωή σου χωρίς να μπορούν τελικά να σου δώσουν μια απάντηση...

Όμως κατά την άποψη μου δεν χρειάζεται καμία σκέψη. Είναι δυνατόν να θέλεις να ζυγίσεις το μόνο αληθινό μας σπίτι, όπου έζησε, ζει και θα ζει όλη η ανθρωπότητα; Είναι δυνατόν να θεωρείς ότι η ζωή πρέπει να είναι "κάτι εύκολο"; "κάτι" που γεμίζει με ανέσεις ή στο οποίο πρέπει να βρεις ένα τρόπο να βολευτείς; Για πόσο ακόμα θα βάζεις το προσωπικό συμφέρον πάνω από το συλλογικό; Τι σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ανώτερος ή πιο σημαντικός από τους άλλους; Αν σκέφτεσαι έτσι το μόνο που καταφέρεις είναι να κάνεις την ζωή δυσκολότερη σε σένα και στους άλλους για να έχεις απλώς μια ψευδαίσθηση ότι ζεις. Ναι, γιατί δεν συνεισφέρεις στη ζωή, η ζωή σου είναι ψεύτικη. Είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις... Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ζωή δεν είναι κάτι "εύκολο", κάτι που γεμίζει με ανέσεις. Δεν έχεις ολοκληρωμένη ζωή αν έχεις ακίνητα, κινητά, γυναίκες και λεφτά. Δεν νομίζεις ότι οι εμπειρίες, η φιλία, η δημιουργία, η μάθηση και φυσικά ο ελεύθερος χρόνος για να τα κάνεις όλα αυτά γεμίζουν την ζωή περισσότερο;

Η ζωή είναι ένα ταξίδι και το ταξίδι είναι ταυτόχρονα απλό  και δύσκολο πράγμα. Όχι ένα ταξίδι προσχεδιασμένο σαν από ταξιδιωτικό γραφείο. Με εισιτήρια στο χέρι, προορισμό  γνωστό, ξενοδοχεία και διατροφή πληρωμένα. Και όμως όλοι μας έτσι σκεφτόμαστε στη ζωή.  Σχεδιάζουμε ή καλύτερα κάνουμε εικασίες και αν αυτές επιβεβαιωθούν το λέμε καλή τύχη, αν τα πράγματα έρθουν αλλιώς το λέμε κακή τύχη και γκρινιάζουμε, κατηγορούμε θυμώνουμε, βρίζουμε. Το ταξίδι  της ζωής όμως είναι ένα ταξίδι ανοικτό σε όλες τις πιθανότητες, και περιέχει μέσα του χαρές και λύπες. Δεν είναι ούτε θέμα τύχης, ούτε οργάνωσης. Όταν οργανώνεις κάτι,  κλείνεις πολλές πόρτες που σου στερούν ευκαιρίες που δεν έχεις την  δυνατότητα να γνωρίζεις εκ των προτέρων...

Μόνο ένα ταξίδι στο άγνωστο μπορείς να το ευχαριστηθείς πραγματικά. Ευχαριστιέσαι την δημιουργία, την ανακάλυψη, την ανταμοιβή των κόπων σου, την κάθε στιγμή. Με λίγα λόγια νιώθεις χαρά να ζεις. 

Η ζωή χωρίς τον θάνατο δεν υπάρχει. Η ζωή χωρίς τον κίνδυνο γενικά δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και ευχαρίστηση χωρίς κόπο. Όμως η ζωή θέλει και να διαθέτεις και χρόνο για να μπορείς να την ευχαριστηθείς. Ποιο το νόημα να στερήσαι το ταξίδι για να αποκτήσεις τα μέσα ώστε να το οργανώσεις χωρίς εκπλήξεις;  και χωρίς μάλιστα να γνωρίζεις αν θα σου δοθεί τελικά ο χρόνος για να το κάνεις! Αν ανήκετε σ' αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων που προσπαθούν να ζήσουν το κάθε λεπτό που τους χαρίστηκε, κατανοώντας ότι ο φόβος για τους κινδύνους που εγκυμονούν σε κάθε γωνιά, είναι φυσιολογικός και συνδεδεμένος με την ζωή τότε έχετε ήδη σταματήσει να φοβάστε. Τότε και μόνο τότε γευόμαστε τους καρπούς της ζωής που μπορούμε να τους ανακαλύψουμε και να τους χαρούμε κάτω από οποιαδήποτε συνθήκες όσο δύσκολες κι αν είναι αυτές. Γιατί μέσα από τον κίνδυνο μπορείς να εκτιμήσεις τα άπειρα δώρα που σου προσφέρει η ζωή απλόχερα, αλλιώς όλα θα είναι άγευστα, και σύντομα θα τα βαριέσαι όλα. 

Αυτό είναι και το νόημα της παρακάτω παραβολής που αποδίδεται στο Βούδα, τουλάχιστον όπως την καταλαβαίνω εγώ:

Ένας άνθρωπος που ταξίδευε σε ένα χωράφι αντίκρισε μια τίγρη. Έτρεξε να ξεφύγει αλλά η τίγρη ήταν πεινασμένη και τον ακολούθησε. Φτάνοντας σ' ένα γκρεμό, πιάστηκε από τις ρίζες μιας άγριας αμπέλου και κρεμάστηκε από στην άκρη του. Η τίγρη στάθηκε από πάνω του και τον μύριζε. Τρέμοντας κοίταξε προς τα κάτω όπου άλλη μια τίγρης περίμενε να τον φάει. Μόνο η άμπελος τον κρατούσε στην ζωή.

Δύο ποντίκια, ένα λευκό και ένα μαύρο άρχισαν να ροκανίζουν την άμπελο. Ο άνθρωπος είδε μια φορτωμένη φραουλιά κοντά του. Κρατώντας με το ένα χέρι την άμπελο, άπλωσε το άλλο και έκοψε μια φράουλα. Τι νόστιμη που ήταν!

ΥΓ.: Δείτε και αυτό: Simple Man

Μιμηση. Η ληψη γνωσης είναι μια μορφη μιμητισμου. ( Krishnamurti: Who are you? )

Ιδεες που μπορουν να επηρεασουν, συνηθως γινονται αντικειμενο μιμησης.
Η ιστορια του κοσμου, η ιστορια του πολιτισμου, είναι η ιστορια της μιμησης.

Mιλτον Γκλειζερ

Ο Ιησους, ο Γκουρτζιεφ, ο Οσσο, ο Κρισναμουρτι, ο Μαχαβιρα, ο Καμπιρ, ηταν αυτό που ηταν… Εσυ τι κανεις και τι εισαι και ποιες είναι οι επιλογες στην καθημερινοτητα σου?

Χρησιμοποιουμε σαν αλλοθι τσιτατα του Αριστοτελη, του Πλατωνα, του Σωκρατη , εδαφια από την Βιβλο κτλ., για να κρυψουμε την γυμνια μας και για να τεκμηριωσουμε τα λεγομενα μας.

Είναι πολύ παράξενο όταν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν τι είναι, προσπαθούν να γίνουν κάτι. Δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να γνωρίσουν τι είναι αυτή τη στιγμή, ποια είναι η ουσία τους και κάνουν μια μεγάλη προσπάθεια για να γίνουν κάτι. Το να γίνεις κάτι είναι η ασθένεια της ψυχής. « Το να γίνεσαι είναι αρρώστια, το να είσαι είναι υγεία », ειχε πει ο Οσσο.


Σοφία σημαίνει να έχεις επίγνωση της συνειδητότητάς σου και του γεγονότος ότι δεν είσαι ο νους σου. Ο άνθρωπος όμως, είναι δεδομενο ότι είναι διχασμένος και η ζωη του είναι μια κολαση. Η ενοτητα είναι ανυπαρκτη. Ο αδιαίρετος, ενοποιημένος, συγκροτημένος, αποκρυσταλλωμένος ανθρωπος είναι Απων. Η διχασμενη προσωπικοτητα διαρκως παρουσα.

Σιγουρα δεν ηταν έτσι στον πρωτόγονο κόσμο, αλλά αιώνες διαπαιδαγώγησης, πολιτισμού, παράδοσης και θρησκείας μετέτρεψαν τον άνθρωπο από Ένα, σε πλήθος κομματιων: μοιρασμένος, διχασμένος, αντιφατικός...

Φθασαμε πλεον να θεωρουμε την διαιρεση, τον διχασμο, την σχιζοφρενεια, σαν μια φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου στις μερες μας. Ενα παζάρι, γεμάτο με πολλές φωνές. Αν θέλεις να πεις "ναι," αμέσως εμφανίζεται το "όχι." Δεν μπορείς να ξεστομίσεις ούτε ένα συνολικό "ναι"... Με τον τρόπο αυτό η ευτυχία είναι αδύνατη.

Η δυστυχία είναι η φυσική συνέπεια της διχασμένης προσωπικότητας. Πρέπει να χάσει κανεις τα παντα, για να γίνει απλός. Το να είσαι απλός είναι «δαπανηρο», γιατί το να είσαι απλός στοιχίζει όλα όσα έχεις. Γι' αυτό οι άνθρωποι επέλεξαν να είναι περίπλοκοι κι έχουν ξεχάσει πώς να είναι απλοί.

Ο Θεός δημιουργεί μόνο πρωτότυπα. Δεν του αρέσουν τα αντίγραφα.
Η κοινωνία σε θέλει πάντα ένα φωτοαντίγραφο, ποτέ ένα πρωτότυπο!

Οσσο

Απολαυστε τον αγαπημενο μου (από τα παιδικα ακομη χρονια μου) Τζιντου Κ.
Ευχαριστω τον Ιπταμενο για την εξαιρετικη αποδοση του λογου του Κ στην μεταφραση.

Ένας ακροατής ρώτησε τον Κρισναμούρτι: "Ποιος είστε;"
Το σημαντικό, του απάντησε, είναι ποιος είσαι εσύ.

Να θυμάσαι ότι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείς να δώσεις σε κάποιον είναι να τον αφυπνίσεις, να του θυμίσεις Ποιος πραγματικά Είναι. Μερικές φορές χρειάζεται μόνο μια μικρή βοήθεια (ένα σκούντημα, μια σπρωξιά, μια ώθηση) , κι άλλες φορές πάλι χρειάζεται να πάρεις την απόφαση να τους αφήσεις να τρέξουν την "κούρσα" τους, ν' ακολουθήσουν το μονοπάτι τους, να πάρουν το δρόμο τους, χωρίς καμιά παρεμβολή ή παρέμβαση από τη μεριά σου.

Συζήτηση με το Θεό / Neale Donald Walsch

Ελευθερία σημαίνει κίνηση προς το άγνωστο χωρίς να ξέρεις που πας,
χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή.
Η ελευθερία υπάρχει στην αρχή, όχι στο τέλος.

Kρισναμουρτι:

«Είχε έρθει από μακρυά, κι ήταν ανήσυχος να βρει πως να υποτάξει το νου....

Για να βρείτε το θεό προσπαθείτε να υποτάξετε το νου... Μπορείτε να εξαγοράσετε το Αιώνιο με την αρετή, την απάρνηση, την κυριαρχία, τις κακουχίες ; Νομίζουμε πως αν κάνουμε ορισμένα πράγματα, αν εξασκούμε την αρετή, αν αναζητούμε την αγνότητα, αν αποσυρθούμε από τον κόσμο, ότι θα μπορέσουμε να μετρήσουμε το απροσμέτρητο. Επομένως είναι απλά μια συναλλαγή, δεν είναι; ....

Χρησιμοποιείτε την πειθαρχία, τον έλεγχο, σαν μέσον για να κερδίσετε τη γαλήνη, αυτό δεν κάνετε ; Η πειθαρχία συνεπάγεται συμμόρφωση σ' ένα υπόδειγμα. Ελέγχετε για να είστε αυτό ή εκείνο. Δεν είναι η ίδια η πειθαρχία, στην ίδια της τη φύση, βία ; Μπορεί να σας δίνει ευχαρίστηση να πειθαρχείτε τον εαυτό σας, μα αυτή η η ίδια ευχαρίστηση δεν είναι μια μορφή αντιστάσεως που τρέφει μονάχα περισσότερη σύγκρουση ; Δεν είναι η εξάσκηση της πειθαρχίας η καλλιέργεια της άμυνας ;

Κι εκείνο που προασπίζεται, πάντα δέχεται επιθέσεις. Δεν συνεπάγεται η πειθαρχία την καταπίεση εκείνου που είναι για την επίτευξη κάποιου επιθυμητού σκοπού ; Η καταπίεση, η αντικατάσταση και η εξευγένιση αυξάνουν μόνον την προσπάθεια και φέρνουν περισσότερη σύγκρουση. Μπορεί να επιτύχετε να καταπιέσετε μια αρρώστια, μα θα συνεχίσει να εμφανίζεται με διάφορες μορφές μέχρις ότου να ξεριζωθεί.

Η πειθαρχία είναι η καταπίεση, η υπερνίκηση αυτού που είναι. Η πειθαρχία είναι μια μορφή βίας. Πώς μπορεί να υπάρξει το ελεύθερο, το αληθινό, με την αντίσταση ;

Η ελευθερία υπάρχει στην αρχή, όχι στο τέλος.

Το πρώτο βήμα πρέπει να είναι ελεύθερο, κι όχι το τελευταίο.

Η πειθαρχία συνεπάγεται τον εξαναγκασμό, λεπτό ή κτηνώδη, που του επιβάλλουν απ' έξω ή που ο ίδιος άνθρωπος έχει επιβάλλει στον εαυτό του, κι όπου υπάρχει εξαναγκασμός υπάρχει φόβος ».

Giannis Doganis / Faos satori - faos samadhi - Faos art Ianis

Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν

Όταν γεννήθηκε το πρώτο μου παιδί ένοιωσα την καρδιά μου να πλημμυρίζει από αγάπη. Πρωτόγνωρο συναίσθημα ! Ήμουν πλήρης. Νόμιζα πως δε χωρούσε άλλη αγάπη στη ζωή μου. Σκέφτηκα πως δε θα μπορέσω να αγαπήσω άλλο παιδί τόσο δυνατά. Πίστεψα ότι δεν μου περισσεύει άλλη αγάπη.

Στη γέννηση του δεύτερου παιδιού η πίστη μου αυτή ανατράπηκε. Η αγάπη μου διπλασιάστηκε ! Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αυτή η ενέργεια που ονομάζουμε αγάπη, είναι ανεξάντλητη.

Η αγάπη αυτή όμως πολλαπλασιάστηκε, ξεπέρασε κάθε όριο, όταν έμαθα να αγαπώ πραγματικά τον ίδιο μου τον εαυτό. Μέσα από την αγάπη προς τον εαυτό μου, κατάφερα να επεκτείνω την αγάπη που ένοιωθα για τρίτα πρόσωπα, πέρα από τα παιδιά μου, πέρα από την οικογένεια μου, πέρα από τον στενό κύκλο των φίλων και των συγγενών μου. Και συνειδητοποίησα ότι όσο η αγάπη για τον εαυτό μου δυνάμωνε τόσο διευρυνόταν ο κύκλος αυτός.

Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν ότι αγαπώντας τον εαυτό τους, θα γίνουν εγωιστές και θα σταματήσουν να αγαπούν τους συνανθρώπους τους. Πιστεύουν ότι γεμίζοντας με αγάπη τον εαυτό τους δε θα μείνει χώρος για τους άλλους.

Υπάρχει όμως όριο στην ικανότητα του ανθρώπου να αγαπάει ;

Είναι δυνατόν να αγαπήσω κάποιον αν δεν αγαπώ τον εαυτό μου ;

«Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν», μας διδάσκει η θρησκεία μας.

Η ρήση έχει βέβαια δύο σκέλη.

Να αγαπάς τον πλησίον σου …
Να αγαπάς τον εαυτό σου …

Όχι να αγαπάς τον άλλον «περισσότερο» από τον εαυτό σου.
Να αγαπάς «όπως» τον εαυτό σου.
Αυτό είναι το μέγιστο που μπορεί κανείς να επιδιώξει.

Υπάρχει μια ιστορία του Χόρχε Μπουκάι για ένα κορίτσι που το λέγανε Ερνεστίνα.

Η Ερνεστίνα ζούσε σε ένα αγρόκτημα στην εξοχή.

Μια μέρα ο πατέρας της, της ζητάει να μεταφέρει ένα βαρέλι γεμάτο καλαμπόκι στη σιταποθήκη μιας γειτόνισσας. Παίρνει η Ερνεστίνα ένα ξύλινο βαρέλι το γεμίζει με καλαμπόκι μέχρι πάνω, καρφώνει το καπάκι και το δένει για να το κρεμάσει από τους ώμους σαν σακίδιο. Αφού στερεώνει τα λουριά, ξεκινάει για τη γειτονική σιταποθήκη.

Στο δρόμο συναντάει διάφορους αγρότες. Κάποιοι βλέπουν ότι το βαρέλι έχει μια τρύπα και πέφτουν σπόροι από εκεί σχηματίζοντας μια γραμμή στο δρόμο, χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα η Ερνεστίνα. Ένας φίλος του πατέρα της, με νοήματα, προσπαθεί να της εξηγήσει το πρόβλημα, εκείνη όμως νομίζει ότι την χαιρετάει, οπότε του χαμογελάει κι αυτή και του κουνάει το χέρι φιλικά. Τότε οι άλλοι αγρότες της φωνάζουν όλοι μαζί :

«Το καλαμπόκι χύνεται !»

Η Ερνεστίνα γυρίζει να δει το δρόμο, αλλά καθώς τα πουλιά αρπάζουν κάθε σπόρο πριν καλά καλά πέσει κάτω, δεν βλέπει τίποτα, νομίζει πως οι γείτονες της κάνουν πλάκα και συνεχίζει το δρόμο της.

Λίγο πιο κάτω, πάλι της φωνάζει ένας χωρικός :

«Ερνεστίνα !, Ερνεστίνα ! Σου χύνεται το καλαμπόκι, το τρώνε τα πουλιά !...»

Η Ερνεστίνα γυρίζει και βλέπει τα πουλιά που φτερουγίζουν πάνω από το δρόμο, αλλά ούτε ένα σπόρο καλαμποκιού. Έτσι συνεχίζει το δρόμο της με το καλαμπόκι να χύνεται από την τρύπα του βαρελιού.

Όταν φτάνει η Ερνεστίνα στον προορισμό της και ανοίγει το βαρέλι, βλέπει πως ακόμα είναι το ίδιο ξέχειλο από σπόρους όπως όταν ξεκίνησε.



Οπωσδήποτε, όσον αφορά την αγάπη, δεν αδειάζω ποτέ όταν αγαπώ.

Είναι ψέμα πως δίνοντας πάρα πολλά μπορεί να μείνω χωρίς τίποτε.

Είναι ψέμα ότι πρέπει να έχω πλεόνασμα αγάπης για να μπορώ να αγαπώ.

Η Ερνεστίνα είναι ο καθένας από μας.

Και το καλαμπόκι είναι το πόσο μπορεί ο καθένας να αγαπάει.
Το ανεξάντλητο απόθεμα αγάπης.

Που σημαίνει :

Δεν πρόκειται να μείνουμε χωρίς καλαμπόκι για τα πουλιά αν θέλουμε να φτάσουμε με όλο μας το καλαμπόκι στη σιταποθήκη.

Ούτε πρόκειται να μείνουμε χωρίς καλαμπόκι για μας αν δώσουμε στα πουλιά.

Δεν πρόκειται να μείνουμε χωρίς την δυνατότητα να αγαπάμε τους άλλους, αν αγαπάμε τον εαυτό μας.

Πράγματι, πρέπει να δίνουμε ανεξάντλητα, και το βαρέλι μας θα είναι πάντα γεμάτο, γιατί έτσι λειτουργεί η καρδιά μας, έτσι λειτουργεί το πνεύμα μας, έτσι λειτουργεί η ουσία του καθενός μας.

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό ...

ΑΓΑΠΗ!

• Αγάπα για να ζήσεις, ζήσε για ν' αγαπάς (Διονύσιος Σολωμός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)

• Αγαπάμε αληθινά μόνο όταν αγαπάμε χωρίς λόγο. (Ανατόλ Φρανς)
• Αγάπη είναι να βλέπεις στα μάτια κάποιου ολόκληρο τον κόσμο. (Ανώνυμος )
• Αγάπη είναι να κάθεσαι σε ένα παγκάκι με τον συνάνθρωπό σου μετά από χρόνια και να κουβεντιάζεις ήρεμα. Η αγάπη απαιτεί μηδενική δύναμη, μηδενική εξουσία, όπου υπάρχει εξουσία δεν υπάρχει αγάπη. Το ένα είναι σκιά του άλλου, άλλωστε. (Ανώνυμος)
• Αγάπη είναι, πάνω απ’ όλα να χαρίζεις τον εαυτό σου. (Jean Anouilh)
• Αγάπη: πονόδοντος στη καρδιά. (Χάινριχ Χάινε )
• Αγαπώ έναν άλλον άνθρωπο σημαίνει τον βοηθώ να αγαπήσει τον Θεό. (Σαίρεν Κίρκεγκωρ)

• Αν αγαπάς και υποφέρεις, αγάπα περισσότερο. (Βίκτωρ Ουγκώ)
• Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο. (Σαπφώ)
• Δεν μπορεί οποιοσδήποτε να αποκτήσει τη τέλεια αγάπη, παρά μόνο εκείνος που απέβαλε τον παλιό εαυτό του (Μέγας Βασίλειος)
• Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της. (Πάολο Κοέλο)
• Εκείνο που με συνδέει μ’ έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης. (Ίων Δραγούμης)
• Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη αρετή. Είναι η πιο μεγάλη και από το μαρτύριο. Και να γιατί. Χωρίς το μαρτύριο, η αγάπη σώζει. Χωρίς την αγάπη, το μαρτύριο δεν ωφελεί σε τίποτε. (Ιωάννης ο Χρυσόστομος).
• Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναρριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί. (Δημήτρης Βάρος)
• Η αγάπη είναι μια μαγευτική απάτη την οποία ο άνθρωπος δέχεται με την καλή του θέληση. (Αλέξανδρος Πούσκιν)
• Η αγάπη είναι ο εξάντας της αλήθειας. (Ρουμί)
• Η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος. (Νίκος Εγγονόπουλος)
• "-Να αγαπάς ή ν' αγαπιέσαι;/-Να αγαπώ."( Νίκος Εγγονόπουλος)
• Η αγάπη είναι ο σεβασμός στη ζωή. (Άλμπερτ Σβάιτσερ)
• Η αγάπη είναι το φάρμακο της περηφάνιας μας και της αυταρέσκειάς μας. Ο γιατρός όλων των ατελειών μας. (Ρουμί)
• Η αγάπη μεταμορφώνει ακόμα και τη θυσία σε χαρά. (Βίκτωρ Ουγκώ)
• Η Αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται, και όλα αυτά με φλόγα. Όταν κάθε σημάδι αυταρέσκειας μέσα μας πεθάνει, και μείνει μόνο η θέληση να δοθούμε ολοκληρωτικά σε έναν φίλο, τότε η ψυχή εντελώς γυμνή καταφλέγεται από ευτυχία και αγάπη φλογίζοντας όλους όσους είναι γύρω μας. (Ανώνυμος)
• Η αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα. (Σέλλευ)
• «Η γνώσις φυσιεί (προκαλεί έπαρση), η δε αγάπη οικοδομεί». – (Απόστολος Παύλος).
• Η ελεημοσύνη, η αγάπη και η νηστεία αγιάζει τον άνθρωπο, τον πλουτίζει και σωματικά και ψυχικά (Κοσμάς ο Αιτωλός)
• Κανένας δεν αγαπάει πραγματικά εκείνον που φοβάται. (Αριστοτέλης)
• Λίγο βαστάει ο θυμός όσων αγαπούν πραγματικά. (Μένανδρος)
• Μονάχα η αγάπη γιατρεύει, ολοκληρώνει, μας οδηγεί πέρα από τον εαυτό μας. (Marsha Sinetar)
• Νίκα την οργή με την αγάπη, απάντησε με καλό στο κακό και την τσιγκουνιά νίκα με γενναιοδωρία. (Βούδας)
• Οι άγγελοι την ονομάζουν επουράνια χαρά, οι διάβολοι: μαρτύριο της κόλασης, οι άνθρωποι τη λένε αγάπη. (Χάινριχ Χάινε)
• Ο κτησάμενος αγάπην, διεσκόρπισε χρήματα, ο δε λέγων αμφοτέροις συζείν, ευατόν ηπάτησεν». (Ιωάννης της Κλίμακος).
• Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώνει, όμως η καλύτερη αγάπη είναι η κρυφή. Το καλύτερο είναι να σ’ αγαπούν όπως αγαπούν τη μοναξιά. (Γιάννης Τσαρούχης)
• Όποιος αγαπάει χρωστάει... (Ευριπίδης )
• Όταν αγαπάς κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου. Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς και όχι για να πάρεις ανταπόδοση- αυτό δεν είναι αγάπη. Όταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις. Και όταν δοκιμάζεις κινδυνεύεις να αποτύχεις. Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στην ζωή σου είναι να μην ρισκάρεις ποτέ! (Ανώνυμος)

Η πραγματική αγάπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια. Δεν σχετίζεται με την «ιδιοκτησία». Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε το «μου» (γάτα μου, σκύλος μου, γυναίκα μου, άντρας μου) για κάτι και να το αγαπάμε πραγματικά. Τίποτα δεν μας ανήκει! Μέρη του Θεού είμαστε Όλοι. Αγάπη είναι να αγαπάς κάποιον και να θες το καλό του και μόνο. Όταν δεν μπορούμε να τον έχουμε κι όμως γνωρίζουμε πως ο άλλος είναι καλά κι ευτυχισμένος και είμαστε και εμείς μαζί του γιατί θέλουμε το καλό του και δεν βάζουμε τον εγωισμό μας πάνω απ' όλα, τότε τον αγαπάμε. Αγάπη είναι να είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε ακόμα και τον εαυτό μας για αυτόν που αγαπάμε. Αγάπη είναι να μπορούμε να κατανοούμε και να σεβόμαστε τον άλλο και τις αποφάσεις του. Αγάπη είναι να βλέπουμε κάποιον που είναι λάθος και εμείς του δείχνουμε τον σωστό δρόμο χωρίς να περιμένουμε κάποιο όφελος από αυτό. Αγάπη σημαίνει να χαιρόμαστε με αυτόν που χαίρεται και να λυπόμαστε με αυτόν που πονά. Η Αγάπη προϋποθέτει να ανεχόμαστε τον άλλο με τις ατέλειές του χωρίς να τον περιφρονούμε, χωρίς να τον κάνουμε να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. Στην πραγματική αγάπη το ενδιαφέρον μας πρέπει να είναι αληθινό και να μη γίνεται καταπίεση και επιβολή γιατί αγάπη χωρίς τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου και την εκτίμηση προς την προσωπικότητά του δεν μπορεί να υπάρξει.

Η αγάπη διαφέρει κατά πολύ από την προσκόλληση και την αδυναμία. Σε αυτές τις δύο άσχημες καταστάσεις φτάνουμε λόγω του εγωισμού μας, της φιλαυτίας και της ανασφάλειας μας μήπως και μας απορρίψουν οι άλλοι και μείνουμε μόνοι («Πες μου ότι με αγαπάς», «Πόσο πολύ με αγαπάς;»)

Κάποιος είπε «…Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά».

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη. (Χ. Γκιμπράν)