Προσεύχεσθε αδιακόπως

Στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, όπου αναφέρεται η Επί του Όρους Ομιλία η οποία αποτελεί τιμαλφή λίθο υψηλής μυστικής φιλοσοφίας, εκεί ο Μέγας και Θείος απεσταλμένος ΙΗΣΟΥΣ λέει :
« Μη έσω ως οι υποκριταί, διότι αγαπώσι να προσεύχονται ιστάμενοι εν ταις συναγωγαίς και εν ταις γωνίαις των πλατειών, δια να φανώσιν τοις ανθρώποις ούτοι έχουσιν ήδη τον μισθόν αυτών. »
« Σύ όμως, είσελθε εις το ταμείον σου, και κλείσας την θύραν σου, προσευχήθητι εις τον Πατέρα σου, τον εν τω κρυπτώ και ο Πατήρ σου, ο βλέπων εν τω κρυπτώ, θέλει συ ανταποδώσει εν τω φανερώ »
Προσθέτει δε τα ακόλουθα; :
« ούτω λοιπόν προσεύχεσθε : Πάτερ ημών ο εν τοις Ουρανοίς, αγιασθήτω το Όνομά Σου, ελθέτω η Βασιλεία Σου……..κ.ο.κ »

Η « επί του Όρους ομιλία » μαζί με την περίφημη Βασιλική Προσευχή ή αλλιώς Κυριακή Προσευχή, όπως συνήθως ονομάζεται, αποτελεί τον άφθαρτο καταστατικό χάρτη της ανθρώπινης ζωής.

Εξ άλλου η Βασιλική Προσευχή είναι ο συνδετικός κρίκος όλων των Χριστιανικών Ομολογιών. Ανταποκρίνεται στις πνευματικές ανάγκες του ανθρώπου, σε οποιαδήποτε στάθμη και αν αυτός βρίσκεται. Επιταχύνει την αφύπνιση του πνεύματος εκείνων, οι οποίοι έχουν την πύλη της ψυχής των ανοικτή προς την ΑΛΗΘΕΙΑ. Εγγίζει όμως παράλληλα και εκείνους, οι οποίοι αντιλαμβάνονται μόνο την επιφανειακή της έννοια και βρίσκονται περισσότερο προσκολλημένοι στην ύλη, διότι τους δίνει ακριβώς εκείνο, που έχουν ανάγκη σε μία ειλικρινή προσευχή των.

Θεωρώ ότι όλη μας η θρησκεία περιλαμβάνεται στις δύο πρώτες λέξεις της Βασιλικής Προσευχής: Πάτερ ημών. Οι δύο αυτές λέξεις συνοψίζουν την μεγάλη Αλήθεια του Απόλυτου, του Υπέρτατου Όντος, του κατ’ εξοχήν Πατέρα.
« Τα άνω ως και τα κάτω » έλεγε ο Ερμής ο Τρισμέγιστος.
« Κατ’ εικόνα και ομοίωση αυτού άπλασεν ο θεός τον άνθρωπον » μας λέει ο Μωυσής στο 1ο βιβλίο της Γένεσης.
Και ο ευαγγελιστής Ιωάννης προσθέτει : « Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν, εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν »

Οι δύο αυτές λέξεις μας πιστοποιούν λοιπόν κατά τρόπο θεμελιώδη την σχέση του ανθρώπου προς τον Δημιουργό, που είναι σχέση πατέρα προς υιό και κατά συνέπεια δεχόμαστε, ότι ο άνθρωπος μετέχει της θεία ουσίας.
« Ουκ οίδατε ότι ναός Θεού εστέ και το πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν » διαβάζουμε στην Α προς Κορινθίους επιστολή.

Η Προσευχή πέραν της επικοινωνίας με τον Ουράνιο Πατέρα ανοίγει οπωσδήποτε διόδους ακόμη και για μία σιωπηλή επικοινωνία με τον εσώτερο εαυτό μας.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσεύχεται, τόσο πλησιάζει προς την πραγματική φύση του, την θεϊκή τόσο περισσότερο το πνεύμα του υπερέχει της ύλης.

Καλή Ανάσταση

Μέρες Προσευχής

Η προσευχή είναι το στοιχείο εκείνο που ανοίγει την πόρτα της ψυχής, έτσι ώστε να μπορεί η θεϊκή δύναμη να εκδηλώνεται προς την αρμονία και την ειρήνη.

Καθώς λοιπόν διανύουμε την Μεγάλη Εβδομάδα και η πνευματική φόρτιση κορυφώνεται ας δούμε τι πραγματικά είναι η προσευχή μέσα από την σκέψη ενός σύγχρονου μύστη και συγγραφέα, του Έμμετ Φοξ.

"Η προσευχή ή πνευματική θεραπεία, είναι στην ουσία η ανύψωση της συνειδητότητας πάνω από το επίπεδο στο οποίο συναντήσαμε το πρόβλημα μας. Μόνο αν μπορέσουμε να ανυψωθούμε αρκετά ψηλά στη σκέψη, θα λυθεί από μόνο του το πρόβλημα αυτό. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το μόνο πρόβλημα που έχουμε : να ανυψώσουμε τη συνειδητότητα μας. Όσο πιο δύσκολο – όσο δηλαδή βαθύτερα ριζωμένο είναι στη σκέψη μας – το πρόβλημα, τόσο πιο ψηλά πρέπει να υψωθούμε. Αυτό που χαρακτηρίζεται σαν μικρό πρόβλημα, θα υποχωρήσει μπροστά σε μια ελαφρά ανύψωση συνειδητότητας, ενώ το σοβαρό πρόβλημα θα υποχωρήσει σε μια μεγαλύτερη. Αυτό που χαρακτηρίζεται σαν φοβερός κίνδυνος ή απελπιστικό πρόβλημα, θα απαιτήσει μια σημαντική ανύψωση συνειδητότητας για να ξεπεραστεί – αυτή όμως είναι η μόνη διαφορά.

Δεν ωφελεί να χάνουμε χρόνο προσπαθώντας να εξομαλύνουμε τα δικά μας προβλήματα ή των άλλων με νοητικές προσπάθειες – αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Αρκεί να καταφέρουμε να υψώσουμε τη συνειδητότητα μας και η επενέργεια του Θεού θα φροντίσει για όλα τα άλλα.

Ο Ιησούς θεράπευε αρρώστους και αναμόρφωνε πολλούς αμαρτωλούς ανυψώνοντας τη συνειδητότητα του πάνω από την εικόνα που εμφάνιζαν. Με τον ίδιο τρόπο μπορούσε να ελέγχει τους ανέμους και τα κύματα. Ανάσταινε νεκρούς γιατί μπορούσε να ανυψώσει τη συνειδητότητα του όσο ψηλά χρειαζόταν γι’ αυτό το σκοπό.

Για να ανυψώσεις τη συνειδητότητα σου, πρέπει να αποσύρεις με θετικό τρόπο την προσοχή σου από την εικόνα εκείνης της στιγμής κι ύστερα να συγκεντρωθείς γαλήνια πάνω στην πνευματική Αλήθεια. Μπορείς να το κάνεις αυτό διαβάζοντας την Βίβλο ή κάποιο άλλο πνευματικό βιβλίο που έχει ανταπόκριση σε σένα, λέγοντας έναν ύμνο ή ένα ποίημα που σε βοηθά ή χρησιμοποιώντας ένα ή περισσότερα πνευματικά αξιώματα που σου αρέσουν.

Γνωρίζω πολλούς που πέτυχαν την αναγκαία ανύψωση συνειδητότητας σταχυολογώντας αποσπάσματα από τη Βίβλο. Γνωρίζω κάποιον που σώθηκε σ’ ένα τρομερό ναυάγιο, διαβάζοντας ήρεμα τον εννενηκοστό πρώτο ψαλμό. Ένας άλλος πάλι θεράπευσε τον εαυτό του από μια υποτιθέμενη ανίατη ασθένεια επεξεργαζόμενος το πνευματικό αξίωμα «Ο Θεός είναι Αγάπη», μέχρι που μπόρεσε να κατανοήσει κάτι απ’ αυτή τη σπουδαιότερη από όλες τις ρήσεις.

Αν επεξεργάζεσαι τέτοια πνευματικά αξιώματα, πρόσεχε να μην έχεις ένταση ούτε και υπάρχει λόγος να μην χρησιμοποιήσεις όλες αυτές τις μεθόδους με τη σειρά κι άλλες επίσης που μπορείς να σκεφτείς. Μερικές φορές, μια συζήτηση με ένα πνευματικό άτομο σου προσφέρει την ώθηση ακριβώς που χρειάζεσαι. Δεν έχει σημασία ο τρόπος με τον οποίο ανυψώνεσαι, αρκεί να ανυψώνεσαι."

Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι η ψυχή ξαναζωντανεύει όταν έρχεται κοντύτερα στο Θεό μέσα από την προσευχή ή τον διαλογισμό και όταν κανείς αλλάζει την εξωτερική του συμπεριφορά έτσι ώστε να έρθει σε μια πιο ολοκληρωμένη αρμονία με το νόμο του Θεού.

Αποσυμβολισμός του Άθλου "Ο Ερυμάνθιος Κάπρος"

Στον Ερύμανθο ζούσε ένα τρομερό αγριογούρουνο που κατάστρεφε τα σπαρτά κι όσοι πήγαν να το σκοτώσουν βρήκαν τραγικό θάνατο. Ο Ευρυσθέας διέταξε τον Ηρακλή να του το φέρει ζωντανό στην Τίρυνθα. Στην περιοχή εκείνη, όμως, ζούσαν και κένταυροι οι οποίοι δεν συμπαθούσαν τους ανθρώπους. Μεταξύ αυτών, ο Ηρακλής είχε ένα φίλο τον Φόλο και τον δάσκαλό του τον Χείρωνα. Φιλοξενήθηκε από τον Φόλο και το βράδυ άρχισε ένα γλέντι με τον ίδιο τον Φόλο και τον Χείρωνα. Οι άλλοι κένταυροι μύρισαν το κρασί και θύμωσαν, γιατί θεώρησαν πως ανήκε σε όλους. Έγινε ένας καυγάς, όπου σκοτώνεται ο Φόλος και τραυματίζεται ο Χείρωνας. Φεύγει κυνηγημένος και βρίσκει το αγριογούρουνο. Δεν του επιτίθεται αμέσως, αλλά με τέχνασμα τον δένει με θηλιά και τον σέρνει από τα πόδια, κάτω από τις παγωμένες κορυφές του βουνού.

Ας εξετάσουμε λίγο τα στοιχεία του μύθου. Ο κάπρος συμβολίζει την ηδονή, είτε αυτή είναι κοιλιακή είτε σεξουαλική είτε οποιαδήποτε άλλη, δηλαδή τα πάθη μας. Ο Ηρακλής επαναπαύεται, καθώς σταματά για να γλεντήσει με τους φίλους του οι οποίοι λειτουργούν αποπροσανατολιστικά στην αποστολή του. Το ίδιο μήνυμα μας δίνει και η Καλυψώ στην περίπτωση του Οδυσσέα καθώς και η Κίρκη. Οπότε δεν θα πρέπει να εφησυχάζουμε με κάθε τι που κατορθώσαμε αλλά να εργαζόμαστε συνέχεια για τη βελτίωση.

O άθλος αυτός εξετάζει τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους. Όταν γίνονται κάτω από καθεστώς χαλάρωσης, χάνουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας κι έτσι έρχεται η τραγωδία. Πόσες φορές δεν παρασυρόμαστε σε μία συζήτηση, φιλονικούμε και μπορεί να παρεξηγηθούμε με ένα φίλο. Ο Μ. Αλέξανδρος σκότωσε έτσι τον παιδικό του φίλο Κλείτο. Ο Ηρακλής κάθεται στη σπηλιά του Κένταυρου και δέχεται τη φιλοξενία του, αλλά αυτό φέρνει διχόνοια, μάχη, τραυματισμό και θάνατο. Ο Ηρακλής βλάπτει δύο φίλους, τον Φόλο (φυσική δύναμη) και τον Χείρωνα (σοφία). Αυτά τα στοιχεία χάνονται στον άνθρωπο με τη μέθη και τη διασκέδαση. Πηγαίνοντας τώρα για τον κάπρο, χρησιμοποιεί το τέχνασμα κι όχι τη μυϊκή δύναμη. Δεν σπαταλά δυνάμεις. Ζυγίζει τις καταστάσεις, έχοντας αφήσει την επιθετικότητα του πλέον. Μαθαίνει την ισορροπία δυνάμεων και σκέπτεται πριν δράσει. Ο άνθρωπος ισορροπεί την ζωική με τη πνευματική του δύναμη. Να ισορροπεί μεταξύ καλού και κακού. Ότι είναι καλό σύμφωνα με την δική μας αντίληψη δεν σημαίνει ότι είναι καλό και για τους άλλους!

Οι Επτά Αλήθειες για την γνωριμία μου με τον Θεό ή για την γνωριμία με τον Εαυτό μου.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ.

1. Ο Θεός Προστάτης αλλά και τιμωρός.

Η μικρή Χριστίνα ζητάει προστασία από τον μπαμπά της αλλά τον τρέμει συνάμα. Του κρύβεται γιατί φοβάται την κρίση και την τιμωρία Του. Αισθάνεται ένοχη για τις αμαρτωλές σκέψεις της. Πηγαίνει στην εκκλησία κάθε Κυριακή με την γιαγιά της γιατί έτσι πρέπει.

Αυτός ο Θεός είναι: εκδικητικός, αυθαίρετος, οξύθυμος, ζηλότυπος, επικριτικός – απονέμει ανταμοιβές και τιμωρίες, ανεξιχνίαστος, κάποιες φορές ελεήμων.

2. Η Επανάσταση κατά της τυραννίας.

Η μικρή Χριστίνα, μεγαλώνει και αμφισβητεί. Κάτω η τυραννία!! Θάνατος στους τυράννους. Ο λαός στην εξουσία!! Δεν γίνεται να υπάρχει ένας τύραννος εκεί πάνω που να διαφεντεύει την μοίρα μας.! Όλα αυτά είναι ανοησίες. Δεν υπάρχει Θεός. Ζήτω ο κομμουνισμός!! Βέβαια, μέσα της, πιστεύει ότι υπάρχει μια Δύναμη Ανώτερη, αλλά δεν το παραδέχεται μήπως και την παρεξηγήσουν οι «σύντροφοί» της.

3. Η Αλλαγή και η Αναζήτηση του Μωρού μέσα στα απόνερα.

Η Χριστίνα αρχίζει να ξεπερνά την περίοδο της πνευματικής εφηβείας, σοβαρεύεται και ψάχνει για την αλήθεια. Μήπως τελικά είχε πετάξει και το «μωρό μαζί με τα απόνερα»; Ο κομμουνισμός κατέρρευσε και αυτή είχε υπάρξει τουλάχιστον αφελής που είχε πιστέψει τόσα ψέματα! Ασχολείται για πρώτη φορά με την αστρολογία και κάνει νέες ανακαλύψεις. Πως γίνεται να βγαίνουν αλήθεια οι αστρολογικές όψεις και πλανητικές θέσεις αν το μόνο που υπάρχει είναι μόνο ύλη; Η πίστη στην Ανώτερη Δύναμη έρχεται στην επιφάνεια.

4. Ο Ειρηνικός Θεός της Αγάπης.

Η Χριστίνα τώρα, αρχίζει να διαβάζει βιβλία εσωτερικής αναζήτησης, προερχόμενα κυρίως από ανατολική φιλοσοφία. Γνωρίζει ένα Θεό αποστασιοποιημένο, ήρεμο που προσφέρει παρηγοριά, μη απαιτητικό, συμφιλιωτικό, σιωπηλό και διαλογιστικό. Αρχίζει να κατανοεί. Συμφιλιώνεται και αποδέχεται περισσότερο τον εαυτό της. Ακόμα πιστεύει, όμως, ότι είναι αμαρτωλή.

5. Ο Λυτρωτής Θεός.

Η Χριστίνα γίνεται όλο και πιο χαρούμενη. Οι ενοχές και τα μπλοκαρίσματα που η ίδια είχε θέσει στον εαυτό της, ένα – ένα αποβάλλονται, σαν το δέρμα που αλλάζει το φίδι. Ο Θεός έχει κατανόηση, είναι ανεκτικός, συγχωρεί, δεν κρίνει, περιλαμβάνει τους πάντες, αποδέχεται. Συνεχίζει, όμως να φοβάται μήπως και πληγώνει τους γύρω της.

6. Ο Δημιουργός Θεός – ο Θεός των Θαυμάτων.

Οι ορίζοντες ανοίγουν ακόμα περισσότερο. Ο Θεός έχει απεριόριστη δημιουργική δυνατότητα. Έλεγχος του χώρου και του χρόνου. Αφθονία. Ανοιχτός, γενναιόδωρος, διατεθειμένος να γίνει αντιληπτός, εμπνευσμένος. Η Χριστίνα βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση προσευχής. Ζητάει και της δίνεται. Οι συγχρονικότητες γίνονται όλο και περισσότερες. Αναγνωρίζει τα θαύματα. Είναι η φυσικά μας κατάσταση. Νιώθει όλο και περισσότερο Παιδί του Θεού. Πολλές εκπλήξεις. Το Σύμπαν έχει πολύ χιούμορ. Ο πειρασμός που αντιμετωπίζει τώρα, είναι η επιστροφή αμφιβολιών και επινόησης σεναρίων για το μέλλον. Εναποθέτει το μέλλον στον Θεό.

Η Χριστίνα βαδίζει στην 6η αλήθεια. Στην αρχή, στη μέση ή στο τέλος, δεν γνωρίζει.

7. Ο Θεός και της Καθαρής Ύπαρξης – «Ο Ων»

Τα Άλφα: Αγέννητος, Αθάνατος, Αμετάβλητος, Ακίνητος, Ανεκδήλωτος Απροσμέτρητος, Αόρατος, Ασύλληπτος, Άπειρος.

Ο υπερβατικός κόσμος, απόλυτη ιερότητα, ολοκληρωτική υπέρβαση. Το κακό δεν υπάρχει πια.

Η Χριστίνα έχει πολύ και απολαυστικό δρόμο ακόμα για την έβδομη αλήθεια. Νιώθει μια ευχάριστη προσμονή.

Ποιός είμαι ;

Πριν κάποια χρόνια όταν μία σειρά συμβάντων αποδόμησε εντελώς το συμπαγές και συγκροτημένο τότε εγώ μου,στο ερώτημα ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;( δεν γράφω ποιά,γιατί αυτού του είδους οι ερωτήσεις αφορούν σε ανθρώπινα πλάσματα ανεξαρτήτως φύλου),δεν είχα απάντηση,και φοβόμουν πολύ. Ούτε τώρα έχω,μόνο που δεν φοβάμαι πιά.. όπως τότε..


Παραθέτω ένα κείμενο που διάβασα πριν λίγες μέρες και μ'άγγιξε.


....Γιά να μάθεις τι είσαι πρέπει πρώτα να βρείς και να μάθεις τι δεν είσαι. Και γιά να μάθεις τι δεν είσαι πρέπει να παρατηρήσεις τον εαυτό σου προσεκτικά, αγνοώντας όλα όσα δεν ανήκουν άμμεσα στη βασική αλήθεια του Είμαι. Ιδέες όπως: γεννήθηκα στο τάδε μέρος, την τάδε ημερομηνία από αυτούς τους γονείς και είμαι τώρα ο τάδε που μένει κάπου, παντρεμένος με.., πατέρας του.. , εργαζόμενος κάπου κλπ κλπ δεν εμπεριέχονται στην έννοια Είμαι. Η συνηθισμένη μας αντίληψη είναι:Ειμαι Αυτό. Ξεχώρισε, με συνέπεια και επιμονή, το Είμαι απο το Αυτό η το Εκείνο και προσπάθησε να νοιώσεις τι σημαινει απλώς να είσαι, όχι να είσαι κάτι. Ολες μας οι συνήθειες αντιμάχονται αυτό το διαχωρισμό και η πάλη μας είναι μακροχρόνια και κάποτε δύσκολη, αλλά η καθαρή σκέψη βοηθάει πολύ. Οσο πιό καλά κατανοήσεις ότι στο νοητικό επίπεδο μόνο αποφατικά μπορείςνα ορισθείς,(τι ΔΕΝ είσαι) τόσο πιό γρήγορα θα τελείωσει η αναζήτηση σου και θα βιώσεις το απεριόριστο Είναι σου.



sri Nisargadatta Maharaj

Καλή εβδομάδα σε όλους
κέλλυ

Η Ανάσταση του Λαζάρου!

Στον Χριστιανισμό η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό.

Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές. Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου: «Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι’ ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν». Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: « Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: « Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».

Η ανάσταση του Λαζάρου γινόταν στην Ελληνιστική Αίγυπτο ως μία έκδοση του Μυστηρίου της Ανάστασης που γινόταν στα Ελευσίνια Μυστήρια. Η διαφορά είναι πως οι Ελληνες δεχόταν την Μετανσάρκωση αλλά οι Αιγύπτιοι μόνο μία ζωή, και έτσι διαφοροποιήθηκαν στην ερμηνεία της Ανάστασης και προώθησαν τα μυστήρια του Λαζάρου όπου ο Λάζαρος είναι η Αιγυπτιακή μούμια! Εκτός τούτου, καθώς το αντικείμενο είναι Αιγυπτιακό, είναι πιθανόν ότι το όνομα προέρχεται από τα Αιγυπτιακά.Εάν συμβαίνει αυτό, Λαζ (ισοδυναμο με το Ras) σημαίνει εγείρομαι, ενώ αρού είναι η μούμια. Και με το Ελληνικό σίγμα (ς) έχουμε Λάζαρος. Υπάρχει και μία δεύτερη άποψη: Λας=λίθος-ύλη, άρω=σηκώνομαι Στην πορεία της εξανθρωπίσεως του μύθου, η τυπική αναπαράσταση της ανάστασης που υπήρχε στους τάφους της Ρώμης και της Αιγύπτου, γίνεται η ιστορία του Λαζάρου, που αναστήθηκε εκ νεκρών

Οι τιμημένοι νεκροί, οι οποίοι ανασταίνονται ως οπαδοί του 'Ωρου-Μακερού, του Λόγου της Αληθείας. Ma-Kheru είναι ο όρος που αποδίδεται πάντοτε στους πιστούς εκείνους οι οποίοι εκέρδισαν το στέμμα της ζωής και το φορούν στη γιορτή που ονομάζεται "Ελθετε προς εμέ" - μία πρόσκληση από τον 'Ωρο, τον Δικαιωτή, προς εκείνους που είναι οι "Ευλογημένοι του πατέρα του, του 'Οσιρι" - εκείνοι που, έχοντας κάνει τον Λόγο της Αληθείας νόμο της ζωής τους, έγιναν οι δικαιωμένοι - οι χρηστοί, πάνω στη Γη.

Στη Λέσβο, τη Θράκη, τη Σκύρο, την Κρήτη, την Κύπρο κ.α. υπάρχουν έθιμα που αναπαριστούν την ανάσταση του Λαζάρου, συνδεμένα με την πάλη ανάμεσα στο Χειμώνα και την Άνοιξη.
Στους Ρωμαίους συναντάμε τη θεά Φλώρα(ή Χλωρίδα). Η θεά της Άνοιξης έκανε τα λουλούδια να ανθίζουν και τους αγρούς να καρποφορούν. Στην αρχή του Μαΐου διοργάνωναν τα Φλωράλια, γιορτή προς τιμήν της Θεάς, που χάριζε στους ανθρώπους και στη φύση την άνθηση, την νιότη και τον έρωτα.

Στους Φινλανδούς υπήρχε ένα θεϊκό ζευγάρι ο Ράουμ και η Ούκκο που κάθε χρόνο την άνοιξη γιόρταζαν τον ιερό τους γάμο, μετά από τον οποίο καρποφορούσαν οι αγροί. Το χειμώνα οι σκοτεινές δυνάμεις τους χώριζαν και την άνοιξη έσμιγαν ξανά.

Στην αρχαία Ελλάδα η εναλλαγή των εποχών του χρόνου σχετιζόταν με τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης. Ο Άδης έκλεψε την Περσεφόνη για να την κάνει σύζυγό του. Η Δήμητρα όμως μαράζωνε από την θλίψη της και έψαχνε παντού την κόρη της, μαζί της όμως μαράζωνε και η φύση, πενθούσε μαζί της. Όταν κατάλαβε ότι η Περσεφόνη είναι στον Άδη την διεκδίκησε, όμως ο Άδης δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει. Έτσι ο Δίας αποφάσισε η Περσεφόνη μισό χρόνο να μένει με τον Άδη στον κάτω κόσμο(Φθινόπωρο – Χειμώνας) και μισό χρόνο να επιστρέφει στη μητέρα της στον επάνω κόσμο(Άνοιξη – Καλοκαίρι).

Βλέπουμε δηλαδή ότι πολλοί μύθοι της Άνοιξης σχετίζονται με τον θάνατο και την ανάσταση κάποιου θεού, γεγονός που συμβολίζει τον ερχομό της Άνοιξης που σηματοδοτεί η εαρινή ισημερία. Συμβολισμός που σχετίζεται με την εναλλαγή των εποχών, τον θάνατο και την αναγέννηση της φύσης.

Όπως η φύση «κοιμάται» κατά την διάρκεια του χειμώνα και αναγγενάται την άνοιξη έτσι και ο πνευματικός μας εαυτός, αυτός ο ιερός εσώτερος εαυτός μας πέφτει σε λίθη, σταυρώνεται στην ύλη και τα πάθη του φυσικού μας σώματος που ικανοποιούνται με τις 5 αισθήσεις μας. Χρειάζεται λοιπόν να θυμηθούμε την ύπαρξη αυτού του άλλου μας εαυτού, και να προσπαθήσουμε να τον αναγεννήσουμε όπως ξαναζωντανεύει η φύση την Άνοιξη, αναστένεται ο Λάζαρος, ανεβαίνει στον επάνω κόσμο η Περσεφώνη. Και αυτό μπορεί να γίνει με την συνειδοτοποίηση των συναισθημάτων μας, την επίγνωση αυτών την στιγμή που γεννιούνται και τον λόγο γέννησής τους, την κρίση των πράξεων μας κάθε στιγμή και βέβαια με την προσπάθεια μας να έρθουμε σε επαφή με αυτόν το Ιερό Φίλο που ανέφερε η Χριστίνα με Προσευχή και Διαλογισμό!

Πάτερ ημών

Στην απλή αυτή δήλωση συνοψίζεται η Αλήθεια της Ύπαρξης. Μαθαίνουμε όσα χρειάζεται ο άνθρωπος να ξέρει για τον Θεό, για τον εαυτό του και για τον πλησίον του.

«Πατέρα μας»

Μ’ αυτές τις λέξεις ο Ιησούς καθορίζει μια για πάντα ότι η σχέση ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο είναι σχέση πατέρα – παιδιού. Αυτό αποκλείει κάθε πιθανότητα να είναι ο Θεός εκείνος ο ανελέητος τύραννος που παρουσιάζεται συχνά από τη θεολογία. Ο Ιησούς λέει ξεκάθαρα ότι η σχέση είναι σχέση πατέρα – παιδιού και όχι σχέση ενός ανατολίτη ηγεμόνα προς χαμερπείς σκλάβους. Όλοι μας ξέρουμε πολύ καλά ότι όσο και αν υστερούν άνδρες και γυναίκες σε άλλα θέματα, κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για τα παιδιά τους. Υπάρχουν δυστυχώς σκληροί και κακοί γονείς αλλά αυτοί αποτελούν μια τέτοια εξαίρεση ώστε να περνούν στις εφημερίδες.

Η έκφραση αυτή που καθορίζει τη φύση του Θεού, καθορίζει ταυτόχρονα και τη φύση του ανθρώπου γιατί αν ο άνθρωπος είναι γέννημα του Θεού, τότε πρέπει να έχει κι αυτός την ίδια φύση. Τα όμοια γεννούν όμοια – αυτό είναι Κοσμικός νόμος. Δεν είναι δυνατόν να παραχθούν κρίνα από μια τριανταφυλλιά ούτε μια γελλάδα να γεννήσει αλογάκι. Το γέννημα είναι και πρέπει να είναι ίδιας φύσης με τον γενήτορα. Έτσι λοιπόν, εφόσον ο Θεός είναι Πνεύμα Θεϊκό, το ίδιο πρέπει να είναι και ο άνθρωπος, όσο κι αν τα φαινόμενα δείχνουν το αντίθετο.

Εκείνο που βλέπουμε επίσης είναι ότι η προσευχή δε λέει «Πατέρα μου» αλλά «Πατέρα μας» πράγμα που αποκαλύπτει την αδελφοσύνη των ανθρώπων. Στρέφει αμέσως απ’ την αρχή την προσευχή μας στο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια, παιδιά ενός πατέρα και ότι δεν υπάρχουν ούτε Εβραίοι ούτε Έλληνες, ούτε αφεντικά ούτε σκλάβοι, ούτε εκλεκτοί ούτε ανάξιοι, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια. Μ’ αυτή τη διαβεβαίωση ο Ιησούς βάζει τέρμα σε όλες εκείνες τις παράλογες διαδόσεις για μια «εκλεκτή φυλή», για την πνευματική ανωτερότητα μιας οποιασδήποτε ομάδας ανθρώπων έναντι οποιασδήποτε άλλης. Διαλύει την αυταπάτη ότι τα μέλη ενός έθνους ή φυλής ή περιοχής, ή κοινωνικής τάξης ή χρώματος μπορεί να είναι ανώτερα μπροστά στα μάτια του Θεού. Εκείνος μας είπε ότι το καθοριστικό για τον άνθρωπο είναι η πνευματική του κατάσταση και ότι αυτό που έχει σημασία είναι να συνεχίζει την πορεία του στην πνευματική ατραπό, άσχετα αν ανήκει ή όχι σε κάποια ομάδα.

Η έκφραση «Πατέρα μας» φανερώνει ότι πρέπει να προσευχόμαστε όχι μόνο για τον εαυτό μας αλλά για όλους τους ανθρώπους. Κάθε μελετητής της Αλήθειας πρέπει τουλάχιστον για λίγες στιγμές κάθε μέρα, να διαλογίζεται πάνω στην Αλήθεια της Ύπαρξης στο όνομα όλης της ανθρωπότητας γιατί κανένας δε ζει ούτε πεθαίνει για τον εαυτό του και μόνο. Όλοι είμαστε – πολύ πιο κυριολεκτικά από ότι φανταζόμαστε – μέλη του ενός Σώματος.

Ας διαλογιστούμε λοιπόν με την ευκαιρία της Μεγάλης Εβδομάδας πάνω στη φράση αυτή του Ιησού για να κατανοήσουμε ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματα πίσω από την επιφάνεια των λέξεων «Πατέρα μας». Όσο απλά κι αν φαίνονται τα λόγια αυτά, ο Ιησούς έχει κρύψει μέσα τους μια πνευματική βόμβα που τελικά θα καταστρέψει κάθε σύστημα που επινόησε ο άνθρωπος και το οποίο κρατάει αιχμάλωτη την ανθρωπότητα.

Καλή Ανάσταση σε όλους !

ΕΛΛΕΙΨΗ ΝΕΡΟΥ-ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ SOS !

Αν και ο Ο.Η.Ε έχει κατατάξει την πρόσβαση σε πόσιμο νερό σαν αδιάσπαστο μέρος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κάθε 15 δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί, εξαιτίας της έλλειψης καθαρού νερού και των απάνθρωπων συνθηκών υγιεινής.

Η πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό είναι κρίσιμης σημασίας για την υγεία των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Σε πολλά μέρη του κόσμου γυναίκες και παιδιά περπατούν μεγάλες αποστάσεις για να φέρουν νερό στις οικογένειές τους για να πιούν, να πλυθούν και να μαγειρέψουν.

Περίπου 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε καθαρό νερό από το 1990. Όμως, κάθε χρόνο, το ακάθαρτο νερό και η έλλειψη στοιχειωδών εγκαταστάσεων υγιεινής συντελούν στο θάνατο περίπου 1,5 εκατομμυρίου παιδιών κάτω των 5 ετών εξ αιτίας της διάρροιας.

Περίπου 425 εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το φάσμα της έλλειψης νερού. Γυναίκες και παιδιά που συχνά επωμίζονται το καθήκον της μεταφοράς νερού κάνουν δυσχερέστερη τη ζωή τους ενώ εξ αυτής της αιτίας πολλά κορίτσια δεν πηγαίνουν στο σχολείο.

Ενώ στις βιομηχανικές χώρες η πρόσβαση σε καθαρό νερό είναι πρακτικά 100%, στις αναπτυσσόμενες χώρες πέφτει στο 80% (ο ένας στους 5 κατοίκους δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό) και στην Αφρική φθάνει μόλις στο 55% (σχεδόν ο ένας στους 2 κατοίκους στερείται το καθαρό πόσιμο νερό).

Η ετήσια κατανάλωση νερού στην Ελλάδα ξεπερνάει τα 800 κυβικά μέτρα ανά κάτοικο, ενώ ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος (Ευρώπη των 15) είναι λίγο πάνω από τα 600 κυβικά μέτρα ανά κάτοικο (Μελέτη του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος & Αειφόρου Ανάπτυξης - 2003).

Η αύξηση του πληθυσμού, οδηγεί σε αυξημένη ζήτηση για νερό, ενώ φυσικές ή και ανθρωπογενείς καταστροφές μολύνουν τα αποθέματα νερού και καταστρέφουν εγκαταστάσεις υδροδότησης.

Μεγάλη ζήτηση για νερό δημιουργούν οι ανθρώπινες αναπτυξιακές δραστηριότητες (βιομηχανία, γεωργία) η τελευταία είναι ιδιαίτερα επιβαρυντική για την Ελλάδα.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΕΛΕΙΑ ΜΕΡΑ

Το ακόλουθο άρθρο είναι κάποιες σκέψεις μου, βασισμένες στο κεφάλαιο 30 από τα ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Συνεχώς παίρνουμε αποφάσεις.
Παίρνουμε αποφάσεις όλη την ώρα, συνειδητά ή ασυνείδητα, πριν πούμε ή κάνουμε κάτι.
Πριν από μια κίνηση ή σκέψη μας, πάντα υπάρχει μια απόφαση.
Παίρνουμε χιλιάδες αποφάσεις κάθε μέρα.
Δεν θα ήταν συνετό να αρχίσει να μας υπέρ-απασχολεί η κάθε μια ξεχωριστά. Αυτό που χρειάζεται είναι μια σωστή απόφαση, μια σωστή «ρύθμιση» του νου μας, που θα γίνει συνειδητά την στιγμή που θα ξυπνήσουμε.
Ας αποφασίσουμε να έχουμε μια ευτυχισμένη μέρα αποφασισμένοι να μην πάρουμε αποφάσεις μόνοι μας.

«Σήμερα δεν θα πάρω αποφάσεις μόνη μου.»

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αφήσουμε το εγώ μας να είναι ο κριτής για το τι θα κάνουμε.
Αυτό από μόνο του είναι μια πραγματική απόφαση.
Αποφάσεις παίρνουμε είτε με είδωλα ή με τον Θεό. Μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια είτε από το εγώ μας, ή από τον Ιερό μας εαυτό.
Σήμερα, ας επιλέξουμε με σοφία.
Ας ζητήσουμε καθοδήγηση από την Εσωτερική μας Φωνή, την Φωνή που εκπροσωπεί τον Θεό.
Και όταν ζητάμε, είναι σίγουρο ότι μας δίδεται.
Η μέρα μας δεν κυλά στην τύχη. Ορίζεται από αυτό με το οποίο θα επιλέξουμε να την ζήσουμε, και από το πώς ο φίλος του οποίου την καθοδήγηση έχουμε ζητήσει αντιλαμβάνεται την ευτυχία μας.
Πάντα ζητάμε συμβουλή πριν αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι.
Ας την ζητήσουμε από τον σωστό Φίλο..
Βέβαια, όσο καλές προθέσεις και να έχουμε, είναι πολύ πιθανό ότι θα υπάρξουν στιγμές της ημέρας που δεν θα πετύχουμε να είμαστε πιστοί στην απόφασή μας.
Ίσως νιώσουμε θυμό, αβεβαιότητα και φόβο.
Κάθε φορά που νιώθουμε έτσι, είναι βέβαιο ότι έχουμε πάρει μιαν απόφαση ρωτώντας τον «λάθος» σύμβουλο.
Ευτυχώς όμως, υπάρχει ακόμα χρόνος να πούμε:

«Τουλάχιστον μπορώ ν’ αποφασίσω ότι δεν μου αρέσει αυτό που αισθάνομαι τώρα.»

Έχοντας αποφασίσει ότι δεν μας αρέσει ο τρόπος που αισθανόμαστε, τι θα ήταν πιο εύκολο από το να συνεχίσουμε λέγοντας:

«Και έτσι ελπίζω να έκανα λάθος».

Και έπειτα:

«Ζητώ έναν άλλο τρόπο να δω αυτήν την κατάσταση (τον άνθρωπο, κλπ)»

Αυτό το τελικό βήμα δεν είναι άλλο από αναγνώριση μη αντίστασης στο να δεχτούμε βοήθεια.
Δεν θα αντισταθούμε στην καθοδήγηση του Ιερού μας Εαυτού πια.
Είναι μια δήλωση ενός ανοιχτού νου, που ακόμα δεν είναι απόλυτα βέβαιος, αλλά είναι πρόθυμος να του δείξουν:

«Ίσως υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος να δω τα πράγματα.
Τι έχω να χάσω με το να ρωτήσω;»

Εμείς και ο σύμβουλός μας πρέπει να συμφωνήσουμε στο τι θέλουμε πριν μπορέσει αυτό να συμβεί. Αυτή η συμφωνία είναι που επιτρέπει σε όλα τα πράγματα να συμβούν.
Οι αποφάσεις προκαλούν αποτελέσματα επειδή δεν παίρνονται σε απομόνωση.
Παίρνονται από εμάς και τον σύμβουλό μας, για τους εαυτούς μας αλλά και για όλο τον κόσμο.
Σε ποιο βασίλειο βρίσκεται ο κόσμος μας σήμερα;
Τι είδους ημέρα θα αποφασίσουμε να έχουμε;