Ο ωκεανός και το κύμα

Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού δεν υπάρχει εγώ. Αν τον παρατηρήσουμε από μεγάλη απόσταση, από τη Σελήνη ή κάποιο δορυφόρο, ο ωκεανός μοιάζει ήρεμος και χωρίς ζωή, μια απέραντη έκταση γαλάζιου που περιβάλλει την ξηρά. Καθώς όμως πλησιάζουμε όλο και πιο κοντά, διακρίνουμε πως βρίσκεται σε συνεχή κίνηση και αναταράσσεται από ρεύματα και παλίρροιες, δίνες και κύματα. Αντιλαμβανόμαστε αυτά τα μοτίβα του ωκεανού ως διακριτές οντότητες. Καθώς το κάθε κύμα δημιουργείται, μπορούμε να το δούμε να φουσκώνει, να “σπάει” και να ξεχύνεται προς την ακτή. Όμως είναι αδύνατον να διαχωρίσουμε το κύμα από τον ωκεανό. Δεν μπορούμε να τοποθετήσουμε ένα κύμα σε έναν κουβά και να το πάρουμε μαζί μας. Αν φωτογραφήσουμε ένα κύμα και επιστρέψουμε στην ακτή την επόμενη μέρα, κανένα κύμα δε θα είναι πανομοιότυπο με εκείνο που φωτογραφίσαμε.

Στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε την ψυχή, ο ωκεανός μας προσφέρει μια θαυμάσια αναλογία. Φανταστείτε τον ως μια μη τοπική πραγματικότητα, ως το πεδίο των άπειρων δυνατοτήτων, το εικονικό επίπεδο ύπαρξης που συγχρονίζει τα πάντα. Καθένας από μας είναι σαν ένα κύμα μέσα στον ωκεανό. Δημιουργούμαστε από αυτόν και αυτός αποτελεί τον πυρήνα της ύπαρξης μας. Ακριβώς όπως ένα κύμα παίρνει συγκεκριμένο σχήμα, έτσι κι εμείς προσλαμβάνουμε τα περίπλοκα μοτίβα της εικονικής πραγματικότητας. Αυτός ο απέραντος, αχανής ωκεανός δυνατοτήτων αποτελεί την ουσία όλων των πραγμάτων του υλικού κόσμου. Ο ωκεανός αντιπροσωπεύει το συμπαντικό και το κύμα το τοπικό. Αυτά τα δύο συνδέονται άμεσα.

Από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως η ψυχή προέρχεται από το συμπαντικό βασίλειο, η θέση μας στο σύμπαν γίνεται εντελώς ξεκάθαρη. Είμαστε ταυτόχρονα συμπαντικοί και ατομικοί, ένα μοναδικό μοτίβο που αναδύεται από την συμπαντική διάνοια και το οποίο ταυτόχρονα αποτελεί τμήμα κάθε άλλου ατόμου και πράγματος. Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε την ψυχή ως διμερή. Η απέραντη συμπαντική ψυχή υφίσταται στον εικονικό ή πνευματικό κόσμο. Είναι πανίσχυρη, αγνή και ικανή για τα πάντα. Το ίδιο απεριόριστο δυναμικό του απέραντου πνεύματος κατοικεί μέσα στον καθένα από εμάς. Η προσωπική μας ψυχή, την οποία θεωρούμε ως τον «εαυτό» μας, είναι ένα φύτρο της αιώνιας ψυχής

Μέσα στην απεραντοσύνη του ωκεανού δεν υπάρχει κανένα ατομικό «εγώ» που να απαιτεί την προσοχή μας. Υπάρχουν κύματα, δίνες και παλίρροιες, αλλά, σε τελική ανάλυση, τα πάντα είναι ωκεανός. Όλοι είμαστε μοτίβα της συμπαντικής διάνοιας , που παριστάνουν τους ανθρώπους. Όμως, τελικά τα πάντα είναι πνεύμα.

Σπουδαίοι μύστες υποστηρίζουν πως όσα βιώνουμε κάθε μέρα αποτελούν μια προβαλλόμενη πραγματικότητα όπου τα γεγονότα και τα πράγματα απλώς «φαίνονται» να διαχωρίζονται στο χώρο και στο χρόνο. Στο βαθύτερο επίπεδο, όλοι αποτελούμε μέλη του ίδιου σώματος και, όταν ένα μέλος κινείται, επηρεάζεται άμεσα κάθε άλλο μέλος του ίδιου σώματος.

Οι επιστήμονες μιλούν επίσης για ένα επίπεδο ύπαρξης το οποίο αποκαλείται «οκταδιάστατο υπερδιάστημα του Μινκόφσκι». Σε αυτή τη διάσταση, η οποία αποτελεί μαθηματική σύλληψη, η απόσταση ανάμεσα σε δύο γεγονότα, όσο διακριτά και αν φαίνονται μέσα στο χωροχρόνο, είναι πάντα μηδενική. Εδώ για μια ακόμη φορά, υπονοείται μια διάσταση ύπαρξης όπου όλοι αποτελούμε ένα αδιάσπαστο όλον. Ο διαχωρισμός ίσως αποτελεί μια ψευδαίσθηση. Όταν νιώθουμε αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή, το αποτέλεσμα είναι η ψευδαίσθηση αυτή να αρχίζει να καταρρέει.

Εμείς οι άνθρωποι χάνουμε την αίσθηση της συνεκτικότητας, κατακλυζόμενοι από τις έγνοιες μας για το νοίκι που πρέπει να πληρώσουμε, το αυτοκίνητο που θέλουμε να αγοράσουμε, ή ένα εκατομμύριο άλλες σκέψεις που μας διασπούν την προσοχή. Μόλις αρχίσουμε να αναπτύσσουμε μια αίσθηση του «εγώ» , διαφορετικού από όλα τα άλλα, η αίσθηση της συνεκτικότητας χάνεται.

Το να ζει κανείς στο επίπεδο της ψυχής σημαίνει να ξεπερνά το εγώ, τους περιορισμούς του νου, που μας καθιστούν εξαρτημένους από τα γεγονότα και τις συνέπειες τους στον υλικό κόσμο.

Από τότε που άρχισα το πνευματικό ταξίδι κατάλαβα ότι δεν είναι δυνατόν να καταφέρω να ενωθώ με την ωκεάνια αγάπη και συγχρόνως να διατηρήσω τα όρια του εαυτού μου. Προσωπικά δεν βρήκα άλλο τρόπο για να συρρικνώσω το εγώ μου, δεν βρήκα άλλο τρόπο για να ενώσω το κύμα μου με τον ωκεανό από την συνεχή καθ’ όλη την διάρκεια της μέρας παρατήρησή του και από τον διαλογισμό. Όταν το κύμα ενώνεται με τον ωκεανό τότε βιώνουμε την απόλυτη ευδαιμονία, ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται, μα τότε το κύμα δεν υπάρχει πια - το εγώ έχει εξαφανιστεί.

Αν έχετε άλλους τρόπους να προτείνετε με μεγάλη μου χαρά θα σας διαβάσω …

O Αποσυμβολισμός του Άθλου του Ηρακλή «Το χρυσοκέρατο ελάφι της Αρτέμιδος»

Σύμφωνα με τον μύθο ο Ηρακλής έπρεπε να συλλάβει και να πάει στον Ευρυσθέα το ιερό ελάφι της θεάς Αρτέμιδος. Ήταν ένα τόλμημα, γιατί απαγορευόταν να αγγίξει κάποιος το ελάφι αυτό. Το ελάφι βρισκόταν στον λόφο Κερύνειον της Αρκαδίας. Ο Ηρακλής μετά από πολλές αναζητήσεις το βρήκε στην περιοχή της Οινόης. Επειδή έπρεπε να το πιάσει ζωντανό αναγκάστηκε να το κυνηγάει ένα ολόκληρο έτος έως ότου κουράστηκε δίχως να καταφέρει την σύλληψη του. Τελικά πήγε προς το Αρτεμήσιον όρος και καθώς περνούσε τον Λάδωνα ποταμό είδε το ελάφι κοντά του και κατόρθωσε να το πιάσει. Έχοντας το ελάφι στους ώμους ξεκίνησε για τις Μυκήνες. Στην επιστροφή παρουσιάστηκαν μπροστά του η Άρτεμις και ο Απόλλωνας οι οποίοι ήρθαν να τον ελέγξουν για την πράξη τους. Ο Ηρακλής τους μίλησε ευγενικά, τους εξήγησε τους λόγους της πράξης του και υποσχέθηκε στην θεά να το επιστρέψει σώο κι αβλαβές στα δάση της. Η θεά δέχθηκε.

Ο άθλος αυτός πραγματεύεται το κυνηγητό των μορφών φυσικής ομορφιάς που επειδή ταυτίζονται με την ομορφιά του φυσικού τους περιβάλλοντος, είναι δύσκολο να εντοπιστούν από όσους τις κυνηγούν, με εφόδια της γήινες ικανότητες και τα φτηνά κίνητρα της αποκτήσεως τους.

Τα χρυσά κέρατα συμβολίζουν την ανώτερη γνώση. Το ελάφι είναι λοιπόν η διάνοια καθώς και η ομορφιά της φύσης. Συμβολίζει την τελειότητα που όλο μας διαφεύγει καθώς συγχέεται η εικόνα της με την προσωπική μας δική μας άποψης περί ομορφιάς και την έντονη επιθυμία αποκτήσεως της.

Ο συγκεκριμένος άθλος είναι γεμάτο ευαισθησίες, μιλά για προστασία και φροντίδα, συναίσθημα και στοργή, ο Ηρακλής μαθαίνει να λειτουργεί χωρίς τη μυϊκή του δύναμη, αλλά με διακριτικότητα, ώστε να μη θίξει την ευαισθησία της θεάς. Εδώ υπάρχει σύζευξη της ανωτέρας νοητικής και ψυχικής δυνάμεως αφού οι σωματικές ικανότητες και εμπειρίες δεν αρκούν.

Είναι φανερό ότι η διαδρομή της εξελίξεως μας, διέρχεται αναγκαστικά μέσα από γήινες πράξεις, που όμως η φιλοσοφία της εκμεταλλεύσεως τους κάνει τη διαφορά μεταξύ ενός εξελιγμένου και ενός κοινού ατόμου χαμένου στην ύλη. Πολλές φορές απαιτείται η εξάντληση των σωματικών μας δυνάμεων, για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά της φυσικής υπόστασης, και φτάσουμε στο επίπεδο των ανώτερων μας ιδιοτήτων. Για να βρούμε την γνώση, απαιτείται πολλές φορές η εκούσια απόρριψη εκ μέρους μας όλων των στοιχείων που μας χαρακτηρίζουν σαν γήινους. Ας μην ξεχνούμε ότι η στέρηση των φυσικών γήινων ικανοτήτων είναι το γνώρισμα αυτών που ασχολούνται με τον ασκητισμό του πνεύματος. Η επίπονη σωματική προσπάθεια θα αποτοξινώσει και ηρεμήσει το σώμα και θα δώσει την θέση στην κυριαρχία του πνεύματος.

Επίσης μέσα από τον άθλο γίνεται αντιληπτό ότι οι θεοί δηλαδή οι συμπαντικοί νόμοι απαιτούν την φυσική ομορφιά ελεύθερη στο περιβάλλον της, ώστε οι άνθρωποι να πλησιάζουν μέσα από αυτή περισσότερο στην τελειότητα της ομορφιάς που δημιούργησε για αυτούς ο Θεός. Στον άθλο αυτό εμφανίζεται κι η χρήση της διάνοιας σε σχέση με τη διαίσθηση, την ενόραση με στόχο την κατανόηση.

Ένα κακό υπάρχει η άγνοια - Σωκράτης

Ο Σωκράτης κρίνοντας από τον εαυτό του (όπου η δύναμη της λογικής κυριαρχούσε πάνω στις επιθυμίες και αναδείκνυε το ήθος του ανθρώπου) έφτασε να διατυπώσει ως αξίωμα ηθικής δύναμης του Ανθρώπου ότι «ουδείς εκών κακός». Ο ίδιος ακολούθησε τον κανόνα αυτό και προσπάθησε επίμονα και αταλάντευτα να μεταδώσει αυτή την αρχή στους άλλους, στους συμπολίτες του, με τη συζήτηση που άνοιγε όπου βρισκόταν, στην Αγορά ή στα Συμπόσια των φίλων του, όπου ήταν τακτικός καλεσμένος.

Ο Σωκράτης ήταν βέβαιος ότι μία πραγματική δυστυχία υπάρχει, δηλαδή να κάνει κανείς το κακό και μία πραγματική ευτυχία, να κάνει το καλό. Επειδή λοιπόν δεν θέλει κανείς να είναι δυστυχισμένος, έτσι κανείς δεν είναι θεληματικά κακός (ουδείς εκών κακός).

Η φράση του Σωκράτη, με την οποία εκδηλώνεται η πεποίθηση ότι κανένας άνθρωπος δεν πράττει το κακό με τη θέλησή του, υπό την έννοια ότι κανείς ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό δεν το πράττει.

Αν, κατά τον Σωκράτη, πράττουμε το κακό, είναι διότι εκείνη τη στιγμή πιστεύουμε πως κάνουμε κάτι το αγαθό κάτι καλό δηλαδή. Για παράδειγμα όλοι γνωρίζουμε ότι το κάπνισμα βλάπτει την υγεία. Οπότε αν κάποιος σύμφωνα με τον Σωκράτη καπνίζει το κάνει γιατί δεν γνωρίζει πραγματικά το πόσο κακό είναι για την υγεία του (προφανώς υποτιμά ή δεν πιστεύει πραγματικά ότι το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία) και θεωρεί ότι η προσωρινή ευχαρίστηση, η χαλάρωση, η αγχολυτική του δράση του κάνει καλό!

Πώς λοιπόν κάποιος μπορεί να σταματήσει να πράττει το κακό; Τι είναι αυτό που θα τον οδηγήσει στην επιλογή του καλού; Ο Σωκράτης υποστήριζε ότι μόνο με τη γνώση του πραγματικά καλού και του πραγματικά κακού (άποψη που συνδέεται με την ιδέα της ύπαρξης μιας αντικειμενικής αλήθειας) μπορεί να αποφεύγει κανείς το κακό, αναγνωρίζοντας τη γνώση αυτή ως αρετή.

Βέβαια στον ισχυρισμό αυτό του Σωκράτη μπορούμε να αντιπαραθέσουμε παραδείγματα ανθρώπων που ενώ γνώριζαν πως αυτό που έπρατταν ήταν κακό, το έπρατταν. Κατά τον Καντ, το αν θα πράξει ο άνθρωπος το καλό ή το κακό δεν εξαρτάται απο τη γνώση του καλού και του κακού αλλά από τη βούληση του να πράξει το καλό για να αποφύγει το κακό.

Χώμα μου ... πέτρες μου ...

Χώμα μου, πέτρες μου σας παρακαλώ αγκαλιάστε τον όσο πιο απαλά, σφίξτε τον όσο πιο τρυφερά, χαϊδέψτε τον, κομμάτι σας είναι, εσείς τον γεννήσατε.

.

Ετσι όπως πάνω σας κρατιέται με τα σφιγμένα απ' τον θάνατο δάχτυλα, στηρίξτε τον. Και νιώστε τα χείλη, που βυθισμένα στην πούδρα σας σφραγίζουν σαν πόρτες τον απόηχο απ' αυτό που ήταν η πνοή της ψυχής του: την κραυγή του. Και ακούστε τον.

Την κραυγή, που ανέβηκε μέσα απ' τα σπλάχνα του, όχι μία, αλλά χίλιες και μύριες φορές: «Λευτεριά».

Χώμα μου και πέτρες και σκόνη κοιτάχτε τον έτσι, καθώς με απλωμένα τα χέρια προσεύχεται. Και στηρίξτε τον.

Να ορθωθεί η φωνή, να γκρεμίσει. Την πλάκα, που από πάνω του απλώνεται σαν φυλακή. «Λευτεριά» φωνάζει. Ακούστε τον. Λευτεριά από μπότα αφέντη όποιου είδους. Λευτεριά για πατρίδες και από πατρίδες. Λευτεριά από κάθε αλυσίδα, που δένει τα χέρια, τη γλώσσα, τα πόδια, το πνεύμα.

Λευτεριά απ' τους φόβους, που είναι οι πιο βαριές αλυσίδες. Οχι οι έξω. Οι φόβοι οι μέσα, που έχει καθένας στο στήθος του. Αυτοί είναι οι πιο σκληρές αλυσίδες.

Δεν έρχεται νέα χρονιά, πέτρες και χώμα. Η ίδια χρονιά διαρκεί στων ανθρώπων το γένος. Η σφεντόνα έγινε βέλος και το δόρυ έγινε όπλο φωτιάς.

Για ένα λάκκο νερό γίνονται οι φόνοι, για μία πέτρα που λάμπει, για μια μαύρη λάσπη, για ό,τι η κάθε εποχή νομίζει πολύτιμο.

Για μία κοτρώνα, που πάνω της κάποιος διατάζει και που παίρνει το σχήμα καρέκλας και θρόνου.

Προσευχή ανεβαίνει απ' αυτό το χώμα, που έχει το σχήμα ανθρώπου. Αγκαλιά ζητάει, της γυναίκας του, να χαϊδεύει κεφάλια παιδιών, των παιδιών του, τους καρπούς της τροφής του να γεύεται, ζεστασιά και δροσιά να του δίνουν τα λίγα φορέματα. Και φωνή! Η δική του φωνή να μπορεί να ακούγεται ελεύθερα. Και να γίνεται πράξη.

Δρασκελιά! Το κάθε του βήμα να είναι ανεμπόδιστο. Να διαλέγει και τόπους και ανθρώπους. Να διαλέγει πατρίδα. Πατρίδα χωρίς συρμάτινα σύνορα και αίμα. Πατρίδα κοινής γλώσσας και ονείρων. Πατρίδα σαν αυτή, που κάποτε θά 'ρθει: Ολη η Γη μια πατρίδα.

Μέχρι τότε αυτός, που ματωμένος τώρα προσεύχεται, θα κρατιέται σφιχτά από τις πέτρες, είτε ρέει ψυχή είτε όχι στα σπλάχνα του.

Και μ' αυτές θα παλεύει ν' ανοίξει το δρόμο ανάμεσα από μίσος τυφλό και πλούτο κι αγριάδα ανθρώπινη.

Ωσπου όλοι μαζί να χαθούμε ή όλοι μαζί να σωθούμε. Γιατί όλοι μαζί στη μοίρα της ίδιας πατρίδας ανήκουμε. Αυτής, που αγκαλιάζει το άψυχο σώμα. Στο χώμα, που μας κάνει αδέρφια.

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης

Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 04/01/2009

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ: Η ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΔΟΜΗ

Ποια είναι η δομή του Σύμπαντος;
Μοιάζει καθόλου με την δομή της κοινωνίας μας;
Μήπως θα έπρεπε να πάρουμε ιδέες για την «ιδανική κοινωνία»;
Σίγουρα η δομή του Σύμπαντος είναι ασύλληπτη για τον ανθρώπινο νου παρόλο που η επιστήμη έχει προοδεύσει πολύ και έχει αποκαλύψει πολλά.
Ποια είναι η ιδανική, η «φυσική» δομή;
Από πού άραγε θα μπορούσαμε να πάρουμε πληροφορίες;
Μήπως από το σώμα μας που δεν είναι άλλο από ένας μικρόκοσμος του Σύμπαντος;
Από το σώμα μας, που η βιολογία του είναι ένας «χάρτης» της δομής του Σύμπαντος.

Η ανθρώπινη κοινωνία κάθε άλλο παρά «φυσική» δομή έχει. Βασίζεται στις ιεραρχικές δομές της εξουσίας και του ελέγχου.
Όλες, μα όλες οι κοινωνίες, όλοι οι πολιτισμοί, όσο εξελιγμένοι και δημοκρατικοί και να είναι, η δομή τους είναι βασισμένη στις ιεραρχικές αξίες. Πάντα επικεφαλής βρίσκεται αυτός που έχει τα περισσότερα και κάτω κάτω βρίσκεται αυτός με τα λιγότερα. Αυτός είναι ο τρόπος που είναι οργανωμένη η κοινωνία πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Αυτό, όμως, δεν αντικατοπτρίζει καθόλου τον τρόπο που λειτουργεί το Σύμπαν και μαζί με αυτό και η Φύση.
Το Σύμπαν και η Φύση δεν έχουν καμία σχέση με εξουσία και έλεγχο.
Το Σύμπαν επικεντρώνεται στην Αγάπη και στην πρόθεση. Στην απόλυτη ενότητα των πάντων. Εδώ δεν παίζουν ρόλο οι αποστάσεις. Αυτοί που απέχουν περισσότερο από το κέντρο δεν σημαίνει πως διαθέτουν και τα λιγότερα όπως συμβαίνει στην δική μας την κοινωνία.

Θα μοιραστώ μαζί σας μια μεταφορική ιστορία, που διάβασα στο δεύτερο βιβλίο του Κρύωνα, «Μη σκέφτεστε σαν άνθρωποι».



Μεταφορική ιστορία του Χεριού. Θα σας παρουσιάσω τώρα τη μεταφορική ιστορία που σας υποσχέθηκα προηγουμένως, γιατί η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι μέσα από την κυτταρική δομή σας υπάρχουν ενδείξεις για το πώς είναι δομημένο το Σύμπαν! Θέλουμε να φανταστείτε ότι ανακρίνετε τα κύτταρα του ίδιου σας του χεριού. Παρότι φαίνεται παράξενο, θα μπορούσαν να σας απαντήσουν με πνευματική σοφία και βιολογική ακρίβεια και να σας δώσουν την αλήθεια. Μπορεί, λοιπόν, να ρωτήσετε το χέρι σας. Ποιος είσαι; «Είμαστε το χέρι σου, ένας ειδικός. Είμαι ένας μηχανικός και υπηρετώ το όλον» (Παρατηρήστε τον ενικό και τον πληθυντικό, είναι σημαντικό). Σε ποιον ανήκεις; Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το χέρι ανήκει στο μπράτσο, τα κύτταρα του χεριού σας λένε: «Δεν ανήκω στο μπράτσο. Βοηθάω το σύνολο. Γιατί χωρίς εμένα το όλον δεν θα μπορούσε εύκολα να τραφεί. Θα ήταν δύσκολο επίσης να σηκωθεί ή να κάτσει. Αυτό που είναι καλό για το σώμα είναι καλό και για μένα.» Ποιος είναι ο διευθυντής σου; Ποιο είναι το αφεντικό; «Δεν έχουμε κανένα. Γιατί αυτό που είναι καλό για το σύνολο είναι καλό και για το χέρι. Δεν υπάρχει επανάσταση, γιατί μέσα στην οργάνωση υπάρχει αγάπη, ισορροπία και κατάλληλη πόλωση ανάμεσα στα μέρη». Ποιος σε δημιούργησε; «Στο ίδιο κυτταρικό και ατομικό επίπεδο της δομής μου υπάρχει ενέργεια. Δεν είμαστε πάντοτε ένα χέρι. Κάποια μέρα θα σταματήσω να είμαι χέρι. Και ίσως κάποια μέρα θα ξαναγίνω χέρι πάλι. Η ενέργεια δεν καταστρέφεται και επομένως πάντοτε ήμουνα και πάντα θα είμαι αυτή η ενέργεια. Το όλον δεν αλλάζει και ο αριθμός των μερών παραμένει πάντα ο ίδιος» Αυτό είναι το χέρι σας που μιλάει! Πολύ σοφό για ένα χέρι… Είσαι ευτυχισμένος; «Ναι. Έχουμε μια σχέση αγάπης με τα περιβάλλοντα μέρη. Δεν υπάρχει αρνητικό, δεν υπάρχει επανάσταση και δεν υπάρχει ακαταλληλότητα. Είμαστε ισορροπημένοι ( ή πάντα στη διάθεση της εξισορρόπησης).» Μετά, μπορεί να ρωτήσετε το χέρι μια ερώτηση παγίδα. Μπορεί να ρωτήσετε: Πες μου για την διαμάχη που υπάρχει μέσα σου! ……(Γνωρίζοντας πολύ καλά για τα αμυντικά συστήματα του οργανισμού σας, για τον σκοπό των αντισωμάτων και τις μάχες για ανοσία και για τον αγώνα που σας έχουν πει ότι συνεχώς εκδηλώνεται μέσα στις φλέβες σας). Αλλά το χέρι θα σας χαμογελάσει και θα πει: «Είναι κατάλληλο για το ανθρώπινο σώμα να κινείται ελεύθερα πάνω στη Γη ανάμεσα στις αρρώστιες και στα μικρόβια, ανάμεσα στα βακτήρια που μπαίνουν μέσα στο σώμα, που μπορεί να φαίνεται παράξενο. Αλλά κατάλληλα, το ισορροπημένο σώμα έχει την αμυντική διάταξη να τα ουδετεροποιεί, να γυρνάει το αρνητικό σε θετικό, να εξισορροπεί τον εαυτό του, να αφομοιώνει. Δεν υπάρχει καμιά διαμάχη. Πρόκειται για μια μετάλλαξη, μια κατάλληλα εξισορροπούσα αφομοίωση. Δεν υπάρχει καμία μάχη. Βρίσκομαι σε ειρήνη». Αυτές είναι οι ερωτήσεις που ρωτάτε τη βιολογική σας πλευρά και αυτές είναι οι απαντήσεις που παίρνετε………. -

Ο αποσυμβολισμός του Άθλου του Ηρακλή "Η Λερναία Ύδρα"

Το σημερινό άρθρο αφορά τον αποσυμβολισμό του 2ου άθλου του Ηρακλή σχετικά με την προσπάθεια της εσωτερικής μας τελείωσης.

Κοντά στη Τίρυνθα, υπήρχε ένα έλος, η Λέρνα. Εκεί ζούσε ένα φοβερό τέρας, η Λερναία Ύδρα. Τη νύχτα έβγαινε και ρήμαζε τα ζώα της περιοχής. Τη μέρα δεν επέτρεπε σε κανένα να ποτίσει τα χωράφια του. Ο Ηρακλής έπρεπε να σκοτώσει τη Λ. Ύδρα. Αυτή ήταν ένα τέρας με 9 φιδίσια κεφάλια, όπου το κεντρικό ήταν αθάνατο. Ο Ηρακλής είδε πως κόβοντας ένα κεφάλι ξεπηδούσαν δύο άλλα. Τότε, ζήτησε από τον ανιψιό του Ιόλαο που τον ακολούθησε, να καίει τον κομμένο λαιμό πριν βγουν τα δύο κεφάλια. Το τελευταίο, το αθάνατο, το έθαψε στα βάθη της γης κάτω από ένα βράχο.

Τα εννέα κεφάλια είναι ένας αριθμός που προκύπτει από το 3 Χ 3, η τριαδικότητα, σώμα, ψυχή και πνεύμα. Το ελάττωμα που κόβεται, αντί να χαθεί πολαπλασιάζεται. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι λέει ο λαός μας. Στην ουσία χρειάζεται όχι κοπή, γιατί το στέλεχος παραμένει, αλλά κάψιμο και μάλιστα με το Ιερό Πυρ, το εσώτερο πυρ. Μόνο τότε χάνεται το ελάττωμα.. Μόνο έτσι αντιμετωπίζεται το δηλητήριο των επιθυμιών του ασυνειδήτου. Το κεντρικό κι αθάνατο κεφάλι, υποτάσσεται, ζει αλλά εξουσιάζεται από τον άνθρωπο. Ποια πάθη συμβολίζονται από την Λερναία Ύδρα; Η ματαιοδοξία, η αγάπη για δύναμη και κυριαρχία, η εξάρτηση από τα αποκτήματα και την ύλη.Τί δεν έχουμε άραγε από όλα αυτά; Πόσοι από εμάς τα συνηδητοποιούν και τα ελέγχουν; Ο Ηρακλής χρειάζεται τρία στοιχεία για να εξαγνίσει το τρισυπόστατό της ύπαρξής του: ταπεινότητα για να δει την κατάσταση αντικειμενικά, θάρρος για να αντιμετωπίσει τη κατάσταση και διάκριση για να βρει τον τρόπο να νικήσει. Ωστόσο, το τέρας του υποσυνειδήτου μπορεί να έχει τα εξής εννέα ελαττώματα:
1) ματαιοδοξία
2) άνεση στη ζωή η οποία αποτελεί τροχοπέδη για πάλη
3) συσσώρευση χρήματος
4) φοβίες
5) μίσος (η ρίζα του στην άρνηση της ένωσης, της αγάπης)
6) επιθυμία για δύναμη
7) υπερηφάνεια
8) χωριστικότητα (αντίθεση κοινωνικών θέσεων, μεταξύ εθνών, ομάδων)
9) σκληρότητα (πρόκληση πόνου στον συνάνθρωπο)

Σκεφθείτε τι δεν έχουμε από όλα αυτά! Πόσοι από εμάς δεν επιδιώκουν την άνετη ζωή, τα πλούτη με κίνδυνο την αλλοτρίωση της ψυχής μας πολλές φορές (δεν μιλάω για το ότι το κάνουμε σε βάρος του χρόνου μας για την αληθινή ζωή μας, την οικογένεια μας και την ανατροφή των παιδιών μας), φοβίες για το θάνατο και ένα σωρό άλλα, μίσος και εκδικητικότητα (σκεφτείτε το πιο απλό, πόσες φορές δεν έκανε κάποιος κάτι που θεωρήσαμε άσχημο – επικίνδυνο από πλευράς οδήγησης στην Εθνική Οδό και δεν του κορνάραμε επικριτικά, δεν χειρονομήσαμε ή δεν τον βρίσαμε τουλάχιστον με τον πιο γνωστό ελληνικό χαρακτηρισμό!), επιθυμία για εξουσία κ.ο.κ.

Το αθάνατο κεφάλι που δεν σκοτώνει ο ήρωας, αλλά το ελέγχει, είναι η γενεσιουργός δύναμη. Ο Ηρακλής πριν αναλάβει τους άθλους σκότωσε εκεί που έπρεπε να αγαπήσει. Σε αυτό τον άθλο, εισάγει φως στα σκοτάδια της ψυχής και πετυχαίνει τον εξαγνισμό και τον μετασχηματισμό.

Η μαγεία της συνεργασίας !

Είναι απίστευτο τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος.

Αν και μ' αυτή την οικονομική κρίση που μας δέρνει πολλά έχουν να δουν τα μάτια μας ακόμη.

Είναι αυτό που λέμε μας βάλανε τα δυό πόδια σε ένα παπούτσι.

Ευχαριστώ τον φίλο και συνεργάτη Apprentice για το υπέροχο αυτό video

ΣΙΝΤΑΡΤΑ-SIDDHARTHA

To βιβλίο του Χέρμαν Εσσε(Hermann Esse)-Σιντάρτα(Siddhartha),το διάβασα όλη τη ημέρα χθες.
Μ' άγγιξε ..πολύ.... Είμαι ακόμη εκεί.. σ'αυτό που διάβασα..

Σε όσους δεν το έχουν διαβάσει το συνιστώ ανεπιφύλακτα,αλλά και όσοι το διάβασαν πριν χρόνια ας το ξαναθυμηθούν,το αξίζει.

Ενα μικρό απόσπασμα από το κεφάλαιο:ο περαματάρης.

O Περαματάρης

…Ο Σιντάρτα έμεινε με τον περαματάρη,έμαθε να περιποιείται τη βάρκα…..
…Αλλά ο ποταμός του μάθαινε περισσότερα απ΄οσα μπορούσα να του μάθει ο Βαζουντέβα. Μάθαινε διαρκώς απ΄αυτόν.
Εμαθε προπάντων απ’αυτόν να ακούει,ν’αφουγκράζεται με ήρεμη καρδιά,με υπομονετική ανοιχτή ψυχή,χωρίς παραφορά,χωρίς επιθυμία,χωρίς καταδίκη ,διχως γνώμες……………

Καθώς ο καιρός περνούσε,το χαμογελό του έμοιαζε με κείνο του περαματάρη,γινόταν σχεδόν το ίδιο αστραφτερό,εξ’ίσου φωτισμένο από ευτυχία,χαμογελούσε εξ’ίσου από χιλιάδες μικρές πτυχές,γινόταν το ίδιο παιδικό ,εξίσου γεροντικό.
Συχνά κάθονταν μαζί το βράδυ στον κορμό του δέντρου κοντά στην όχθη,έμεναν σιωπηλοί κι άκουγαν και οι δύο το νερό,που γι’αυτούς δεν ήταν νερό αλλά η φωνή της ζωής,η φωνή όσων υπάρχουν,όσων γίνονται αιώνια.
Και συχνά συνέβαινε να κάνουν τις ίδιες σκέψεις,ακούγοντας το ποτάμι, να σκέφτονται μία προχθεσινή συζήτηση,έναν από τους ταξιδιώτες τους,που τους απασχολούσε το πρόσωπο και το πεπρωμένο του,το θάνατο,τα παιδικά τους χρόνια,και να κοιτάζουν ο ένας τον άλλο,την ίδια στιγμή,όταν ο ποταμός τους είχε πει κάτι καλό,κάνοντας τις ίδιες σκέψεις ευτυχισμένοι κι δύο για την ίδια απάντηση στην ίδια ερώτηση………………………….

Να είστε καλά και καλό μήνα!

κέλλυ αλαμάνου

ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!!!

Το πρωταπριλιάτικο ψέμα, έχει τις ρίζες του στον 15ο αιώνα και που τελικά επικράτησε τις μέρες μας και έχει γίνει πλέον έθιμο. Το πρωταπριλιάτικο ψέμα ξεκίνησε αρχικά από την Γαλλία, στην οποία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η πρώτη του Απρίλη είχε καθιερωθεί ως πρωτοχρονιά. Έτσι ενώ όλη η άλλη Ευρώπη την πρωτοχρονιά την γιόρταζε την 1 Ιανουαρίου, οι Γάλλοι, ήταν οι μοναδικοί που ξεχώριζαν, και την γιόρταζαν την 1 Απρίλη. Όταν το 1564 ο βασιλιάς Κάρολος θ' αποφάσιζε να το αλλάξει, καθιερώνοντας ως πρώτη του έτους την 1 Ιανουαρίου, συνάντησε έντονες αντιδράσεις από ορισμένους ένθερμους οπαδούς του εθίμου, οι οποίοι επέμεναν σε πείσμα όλων των άλλων να γιορτάζουν σαν πρωτοχρονιά την Πρωταπριλιά. Οι άλλοι που δέχτηκαν την αλλαγή πείραζαν τους «παραδοσιακούς» με κάλπικα πρωτοχρονιάτικα δώρα και πιπεράτα ψέματα.

Άλλη εκδοχή είναι η εξής: Οι Κέλτες λόγω του καλού καιρού άρχιζαν το ψάρεμα την πρώτη Απριλίου. Όμως συχνά η φτωχή ψαριά διέψευδε τις ικανότητες τους, και οι ψαράδες γύριζαν στα σπίτια τους μ' άδεια τα χέρια, αλλά με την φαντασία να οργιάζει και να διηγούνται πολλά ψεύτικα συμβάντα κατά τις ημέρες που ψάρευαν.

Για κάποιους πάλι, οι πρωταπριλιάτικες φάρσες οφείλουν την ύπαρξή τους στη γιορτή της «Kοροϊδίας και του Ξεγελάσματος» της ρωμαϊκής Θεάς «Bένους Aπρίλις», δηλαδή της Aπριλίου Aφροδίτης, που έδινε το έναυσμα για απελευθέρωση του πνεύματος ταυτόχρονα με την οργιώδη απελευθέρωση της φύσης...

Στην Ελλάδα διαφοροποιήθηκε το έθιμο και πήρε την γνωστή ελληνική χροιά . Η βασική ιδέα βέβαια παρέμεινε ίδια. Λέμε αθώα ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουμε το «θύμα» μας. Σε κάποιες περιοχές της πατρίδας μας, θεωρούν ότι όποιος καταφέρει να ξεγελάσει τον άλλο, θα έχει την τύχη με το μέρος του όλη την υπόλοιπη χρονιά. Σε κάποιες άλλες πιστεύουν ότι ο «θύτης» θα έχει καλή σοδειά στις καλλιέργειες του. Όσο για το «θύμα», πιστεύεται ότι, σε αντίθεση με τον «θύτη», θα έχει γρουσουζιά τον υπόλοιπο χρόνο και πιθανότατα αν είναι παντρεμένος θα χήρεψει γρήγορα.

Στη Θράκη το βρόχινο νερό της Πρωταπριλιάς θεωρείται θεραπευτικό και γι’ αυτό το μαζεύουν σε μπουκάλι και πίνει απ’ αυτό ο άρρωστος. Στην Κομοτηνή, την παλιά Γκιουμουλτζίνα, λέγανε πως την πρωταπριλιά το είχαν σε καλό να γελούν, «για να γίνουν τα κουκούλια τους»,όταν, βέβαια, είχαν σηροτροφία (εκτροφή μεταξοσκωλήκων). Στην Τζαντώ της Ανατολικής Θράκης, είχανε, λέει, σε καλό να γελάσουν τον άλλον, για να κάνουν τα δέντρα καρπό Μα κείνος που ξεγελιόταν το είχε σε κακό όλο το χρόνο θα ήτανε γελασμένος, κι αν ήταν παντρεμένος, θα χήρευέ. Στην Άνδρο, πάλι, λένε ψέματα την 1η του Μάρτη κι όχι την Πρωταπριλιά.

Την πρωταπριλιά με άλλα λόγια γιορτάζει η αμαρτία, γιορτάζει το ψέμα. Η σοβαροφανής κοινωνία μας, με τις αρχές και τα ήθη της , έχει δώσει άδεια την ημέρα αυτή να γίνονται ότι δεν επιτρέπεται τις άλλες ημέρες! Ωραίο πρωταπριλιάτικο αστείο, δεν συμφωνείτε!!!