Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Το τέλος του χρόνου





Η σκέψη είναι μνήμη λέει ο Κρισναμούρτι. Αν δεν υπάρχει μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει σκέψη. Τι είναι η μνήμη; Η μνήμη είναι μια νοητική ικανότητα με την οποία αποθηκεύουμε, αναγνωρίζουμε και ανακαλούμε, αλλά και αναπλάθουμε πληροφορίες  ή εμπειρίες που συσσωρεύσαμε στο διάβα του χρόνου. Οπότε η σκέψη είναι αποτέλεσμα του παρελθόντος, του χρόνου∙ δεν είναι ποτέ καινούργια, ποτέ  φρέσκια. Η σκέψη είναι το αποτέλεσμα του περιβάλλοντος, των κοινωνικών και θρησκευτικών επιδράσεων που ανήκουν όλα στο χρόνο. Το κύριο ερώτημά μας λοιπόν είναι : «Μπορεί η σκέψη που είναι αποτέλεσμα του χρόνου να σταματήσει και να ελευθερωθεί από το χρόνο; Μπορεί ο νους που είναι αποτέλεσμα πολλών χιλιάδων χθες να ελευθερωθεί από αυτό το περίπλοκο υπόβαθρό του;» 


Μπορεί, σύμφωνα με τον Κρισναμούρτι, ο νους να απελευθερωθεί μόνο στο τώρα όταν συνειδητοποιήσουμε που είναι το λάθος. Το λάθος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάλυσης που είναι και ο μόνος τρόπος με τον οποίον έχουμε μάθει να λειτουργούμε. Αν σταματήσει η αναλυτική διαδικασία του νου, όχι με τη βία διότι τότε υπάρχει σύγκρουση, αλλά με την κατανόηση του προφανούς αδιεξόδου της, τότε ο νους μας αποκόπτεται εντελώς από το παρελθόν του. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι σβήνει η μνήμη μας. Δε σημαίνει ότι δε θυμόμαστε πρακτικά το παρελθόν μας αλλά ότι ο νους μας δεν είναι πια δεμένος μαζί του. Ο νους λοιπόν μπορεί να ελευθερωθεί από το παρελθόν αμέσως, τώρα, και αυτή η αποσύνδεση από το παρελθόν, αυτή η πλήρης ελευθερία από το χθες, όχι χρονολογικά αλλά ψυχολογικά είναι ο μόνος τρόπος να κατανοήσουμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι το απόλυτο άγνωστο. Και τίποτα δεν μπορεί να ανοίξει την πόρτα του αγνώστου πέρα από την ολοκληρωτική καταστροφή του γνωστού. Αυτός είναι ο αληθινός διαλογισμός. Μια σφοδρή έκρηξη κατανόησης που καταστρέφει κάθε διαμόρφωση του νου. 


Ένα παράδειγμα: Όταν υπάρχει μεγάλη ανάγκη να καταλάβουμε έναν άνθρωπο που αγαπάμε, -το παιδί μας ας πούμε-,  δεν αναλύουμε, δεν κριτικάρουμε, δεν καταδικάζουμε αυτό που μας λέει, απλώς ακούμε με απόλυτη προσοχή. Ο νους μας είναι σε μια κατάσταση όπου η σκέψη δεν είναι σε δράση, αλλά βρίσκεται σε μεγάλη εγρήγορση. Αυτή η εγρήγορση δεν ανήκει στο χρόνο. Υπάρχει πλήρης επίγνωση χωρίς κριτική διάθεση. Μόνο σ’ αυτή την κατάσταση μπορεί να υπάρξει πραγματική κατανόηση. Όταν ο νους είναι αναστατωμένος, όταν αμφισβητεί, ανησυχεί, αναλύει, κρίνει δεν υπάρχει κατανόηση. Όταν υπάρχει αληθινή πρόθεση για κατανόηση ο νους είναι ήσυχος. Αν πειραματιστούμε με τον εαυτό μας θα δούμε ότι όσο περισσότερο αναλύουμε τελικά τόσο λιγότερο κατανοούμε. 


Μπορεί διαβάζοντας τα παραπάνω να πούμε : «Ωραία για να ελευθερωθώ από τον ψυχολογικό  χρόνο πρέπει να απαλλαγώ από το παρελθόν μου. Αυτό δεν μπορούμε να το πετύχουμε ποτέ! Μπορούμε όμως μέσω της αυτοπαρατήρησης να αποκτήσουμε επίγνωση του υπόβαθρου του παρελθόντος και να μην το αφήνουμε να αντιδρά και να επεμβαίνει στην αντίληψη της παρούσας στιγμής. Όταν καταφέρουμε να δούμε το ψέμα ως ψέμα τότε αρχίζουμε να βιώνουμε εκείνο που είναι αληθινό∙ και η αλήθεια είναι εκείνη που θα μας ελευθερώσει από το υπόβαθρο του νου και τον ψυχολογικό χρόνο.


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Να είσαι ήπιος με τον εαυτό σου, εμπιστέψου τη διαδικασία της ζωής



Είμαστε όλοι εκπαιδευόμενοι
ειρηνικοί πολεμιστές.

Η τελειότητα
δεν είναι απαιτούμενη προϋπόθεση
για τη ζωή πάνω στη Γη.

Όσο ζούμε
συνεχίζουμε να κάνουμε λάθη
και να μαθαίνουμε απ' αυτά.

Γεννηθήκαμε
όχι για να είμαστε ιδανικοί,
αλλά για να είμαστε αληθινοί-
όχι για να γίνουμε κάποιος άλλος,
αλλά για να γίνουμε ο εαυτός μας.

Όλοι τα έχουμε κάνει θάλασσα,
αλλά τίποτε δεν είναι λιγότερο σημαντικό
από το σκορ στο ημίχρονο.

Με το να αποδεχόμαστε
την ανθρώπινη υπόστασή μας
αφυπνίζουμε την πνευματικότητά μας.

H αναγνώριση των αποτυχιών μας
μπορεί να είναι
ο μεγαλύτερος θρίαμβος απ’ όλους.

 

Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Παραμύθι χωρίς αίσιο τέλος




Υπήρχε κάποτε ένας πολύ πλούσιος αγρότης που είχε μια μεγάλη φάρμα. Ο αγρότης αυτός ήταν συλλέκτης αλόγων. Σε ολόκληρή του τη ζωή συγκέντρωνε στη φάρμα του άλογα από ολόκληρο τον κόσμο. Του έλλειπε λοιπόν μια συγκεκριμένη σπάνια ράτσα αλόγου για να ολοκληρώσει τη συλλογή του. Μια μέρα ανακάλυψε ότι στην γειτονική πόλη υπήρχε η συγκεκριμένη ράτσα. Έτσι προσφέροντας στον ιδιοκτήτη του αλόγου μια γενναία προσφορά κατάφερε να τον πείσει να του το πουλήσει.  Το σπάνιο αυτό απόκτημα ολοκλήρωνε και τη συλλογή μιας ζωής! 

Ένα μήνα αργότερα, το άλογο αυτό αρρώστησε και ο αγρότης κάλεσε επειγώντος τον κτηνίατρο, ο οποίος αφού το εξέτασε είπε: “Το άλογο έχει ένα μικρόβιο. Πρέπει να πάρει αυτή την αντιβίωση για τρεις μέρες. Θα επιστρέψω την τρίτη μέρα και αν δεν είναι καλύτερα, θα αναγκαστούμε να του κάνουμε ευθανασία.”. Ο αγρότης ήταν φοβερά δυστυχισμένος. Σε κοντινή απόσταση,  το γουρούνι άκουγε προσεκτικά τη συνομιλία τους. Την επόμενη μέρα οι εργάτες της φάρμας έδωσαν το φάρμακο στο άλογο και φύγανε. Το γουρούνι πλησίασε το άρρωστο ζώο και του είπε: “Προσπάθησε φίλε μου. Βρες τη δύναμη να σηκωθείς αλλιώς θα σε βάλλουν σε μόνιμο ύπνο!”

Τη δεύτερη μέρα επίσης του έδωσαν το φάρμακο και έφυγαν. Το γουρούνι ξαναγύρισε και είπε: “Φιλαράκο σήκω πάνω αλλιώς θα πεθάνεις! Έλα, θα σε βοηθήσω εγώ να σταθείς στα πόδια σου. Πάμε!!! Ένα, δύο, τρία…”,  τίποτα.

Την τρίτη ημέρα του έδωσαν το φάρμακο παρουσία του κτηνιάτρου ο οποίος με λύπη είπε:  “Δυστυχώς θα πρέπει να το θανατώσουμε αύριο. Διαφορετικά το μικρόβιο μπορεί να εξαπλωθεί και να μολύνει όλα τα άλλα άλογα.”

Όταν έφυγαν, το γουρούνι πλησίασε το άλογο και είπε: “Άκουσε φίλε μου, ή τώρα ή ποτέ! Σήκω πάνω. Σήηηηηκω! Έλα κουράγιο! Έεεεεεεελα! Σήκω! ΣΗΚΩ! Αυτό είναι, σιγά-σιγά. Βάλε τα δυνατά σου. Πάμε, ένα, δύο, τρία…. ΠΑΜΕ! Μπράβο! Φανταστικά! Τώρα πιο γρήγορα, ΕΛΑ. Τα πας υπέροχα! Τρέξε! Τρέχα πιο γρήγορα. Ναι, ΝΑΙ! Τα κατάφερες. Είσαι πρωταθλητής!

Εκείνη τη στιγμή ο ιδιοκτήτης της φάρμας επέστρεφε λυπημένος. Βλέποντας έκπληκτος το άλογο να καλπάζει στο λιβάδι δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη χαρά του και άρχισε να φωνάζει: “Έγινε θαύμα! Το άλογό μου θεραπεύτηκε. Το άλογό μου έγινε καλά.  Αυτό αξίζει πραγματικά να το γιορτάσουμε. Ετοιμάστε ένα πλούσιο τραπέζι. Ας σφάξουμε το γουρούνι!


Όταν τέλειωσα το διάβασμα αυτής της ιστορίας ταράχτηκα όπως ίσως κι εσείς. Κι ύστερα αναρωτήθηκα: Μήπως αυτό δε κάνουμε πολλές φορές κι εμείς οι ίδιοι στη ζωή μας; Το γουρούνι είναι ο θεμέλιος λίθος της επιτυχίας σ’ αυτό το παραμύθι. Θα μπορούσε για μας να συμβολίζει έναν πιστό σύντροφος που μας υποστηρίζει συνεχώς. Έναν καλό φίλο που βρίσκεται πάντα κοντά μας όταν τον έχουμε ανάγκη. Έναν αληθινό δάσκαλο που μας καθοδηγεί με αγάπη… Μας εμείς σφάζουμε το γουρούνι! Τον σύντροφό μας, τον φίλο μας, τον δάσκαλο μας. Τον σφάζουμε γιατί νοιαζόμαστε μόνο για τις φιλοδοξίες μας, την απληστία μας, τη ζήλια μας, την επιτυχία στη δουλειά μας, την υψηλότερη αμοιβή μας, για να πάρουμε μεγαλύτερο σπίτι, καλύτερο αυτοκίνητο κ.λ.π. Τον σφάζουμε γιατί όπως ο αγρότης δεν έχουμε την επίγνωση ότι ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας μας οφείλεται σ’ αυτόν τον αφανή ήρωα που τον βλέπουμε ως γουρούνι. Το πραγματικό γουρούνι βέβαια κρύβεται πίσω απ’ τα μάτια μας.

(Θα μπορούσε επίσης το σφαγμένο γουρούνι να υποδηλώνει τα πολύτιμα εκείνα αποκηρυγμένα κομμάτια του εαυτού μας, τα χρυσά χαρίσματα που θάψαμε στο βάθος της συνείδησης καθώς η ισοπεδωτική διαδικασία του εκπολιτισμού μας δεν άφησε καθόλου χώρο για αυτά. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.)


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Γιατί συνεχίζεις;

 


Κοίτα γύρω σου. Κανείς δε ξυπνάει. Όλοι συνεχίζουν ατάραχοι τον αιώνιο ύπνο τους. Κανείς δεν αλλάζει. Κανένας δ.ε  θ.έ.λ.ε.ι  να αλλάξει. Τους βολεύει ο γνώριμος, ταλαίπωρος, δυστυχισμένος, κακόμοιρος εαυτός τους. Και το μόνο που θέλουν είναι να συνεχίσουν να γκρινιάζουν επαναλαμβάνοντας ασταμάτητα τα ίδια και τα ίδια. Τι κούραση θεέ μου… Μα δε βλέπεις λοιπόν τη ματαιότητα; Πέρα από μια εγωιστική ψευτοικανοποίηση σε νοητικό επίπεδο κανείς δεν ενδιαφέρεται να ακούσει πραγματικά. Κανείς δε βελτιώνεται. Ούτε οι κοντινότεροι συγγενείς και φίλοι σου. Γιατί συνεχίζεις να σπαταλάς την ενέργειά σου; Γιατί συνεχίζεις ακούραστα να μιλάς αφού κανείς δε φαίνεται να αλλάζει;


Έμεινε για αρκετή ώρα να στοχάζεται σιωπηλά. Τη θλίψη στα μάτια του γρήγορα αντικατέστησε μια φλόγα χαράς. Κι απάντησε:


Αν κάποιος ξεφύγει για λίγο απ’ τα δεσμά του ύπνου και δει κάτι αληθινό και όμορφο θέλει να το μεταβιβάσει στους συνοδοιπόρους του, από στοργή και συμπόνια. Θέλει να τους τραβήξει μαζί του. Θέλει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να τους βοηθήσει να ξυπνήσουν, να υψωθούν και να υπερβούν τις βάσανά τους.  Κι αν ακόμη κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να τον ακούσει, κι αν ακόμη κανείς δε φαίνεται να αλλάζει, δεν πειράζει. Τον νοιάζει αλλά δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Θα ρωτούσες ποτέ ένα λουλούδι γιατί ανθίζει, γιατί μοσχοβολάει, γιατί δεν κρατάει το άρωμά του για τον εαυτό του; Θα ρωτούσες ποτέ ένα μελωδικό πουλί γιατί δεν κουράζεται να τραγουδάει ασταμάτητα με το πιο γλυκό κελάηδημά του; Δε μπορώ να κάνω αλλιώς…  


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...